//
archives

ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΜΕΝ ΑΝΕΥ ΜΑΛΑΚΙΑΣ

This category contains 22 posts

Η ΕΡΤ κι «εμείς»: Χάσαμε τη μπάλα

Απόσπασμα από παλιότερο άρθρο (την εποχή του κλεισίματος της ΕΡΤ) του:

του Γιάννη Κων.Κρούσου

Και την πρόταση μας «Δώστε τη ραδιοτηλεόραση στο λαό. Μια μετοχή κάθε πολίτης που πληρώνει την ΕΡΤ«, κάποιος σχολίασε:

«Είναι δυνατόν να εκλέγουμε άμεσα τις διοικήσεις τόσων οργανισμών; Τράπεζα της Ελλάδας, ΕΥΔΑΠ, ΔΕΗ κ.λ.π.«.

Η ερώτηση θα μπορούσε να διατυπωθεί έτσι: «Είναι δυνατόν να έχουμε δημοκρατία;«.

Επάνω σε αυτή την «αδυναμία», που από τους πρώτους, είχε διαπιστώσει ο πατέρας των νεωτερικών συνταγμάτων και πολιτευμάτων, ο Ζαν Ζακ Ρουσσώ, πάτησε η Ολιγαρχική διαχείριση της ζωής μας. Πάτησε και έκτοτε μας πατά, μας τσαλαπατά και μας τσαλακώνει.

Μάθαμε για «αυτονόητο» αυτό που χρόνια ζούμε και που από χρόνια μας έχουν σερβίρει, ως βορειοδυτικό εισαγόμενο προϊόν πολιτισμού και πολιτικής.  Έτσι απομακρυνθήκαμε από τις αυτονόητες  σημασίες μιας γλώσσας, που κατ΄εξοχήν, είναι γλώσσα Πολιτική. Στους αιώνες των αιώνων, σμιλευμένη. Χάσαμε τους αιώνες μας, την ταυτότητα μας, τα νοήματα μας.

Φτού κι απ΄την αρχή (από την ελληνική αλφαβήτα): «Πολιτική», λέξη προερχόμενη από την πόλη, όπου πόλις δεν ήταν ντουβάρια, αλλά οι άνθρωποι της, οι πολίτες. Το όνομα της Κορίνθου ήταν «Κορίνθιοι». Της Αθήνας, «Αθηναίοι». Ο Δήμος δεν ήταν «της Αθήνας».  Ήταν Δήμος Αθηναίων.

Για την ετυμολογία των λέξεων και για τις σημασίες που κουβαλούν μαζί τους, «Δήμος», «Δημόσιο» και «Δημοκρατία», να μην κάνουμε επανάληψη.

Κι όμως, απωλέσαμε το αυτονόητο.

Θα μπορούσα να τελειώσω την απάντηση στο ερώτημα «είναι δυνατόν;» με αυτά μόνο.

Όμως, η ιστορία δεν τα λέει όλα. Χρειάζεται και η επινόηση, η φαντασία, η δημιουργία( έργο του δήμου ή για το δήμο ή και τα δυο μαζί).

Ας δούμε λίγο την καθεστηκυία «αδυναμία», πάνω στην οποία πάτησαν οι νεώτεροι αιώνες της ιστορίας, για να μας κάτσουν στο σβέρκο οι Ρόθτσιλντς, οι Ροκφέλερ και οι πολιτικοί υπηρέτες τους(σήμερα, ο Σαμαράς και Σια, ο Τσίπρας, ο Μιχαλολιάκος, ο Κουτσούμπας).

«Είναι δυνατόν δημοκρατία;«

Να πάτε να μελετήσετε την Χάνα Άρρεντ, τον Κορνήλιο Καστοριάδη και τον Παναγιώτη Κονδύλη. Και δεν είναι τυχαίο, που οι δύο στους τρεις είναι Έλληνες και η Εβραία της παρέας, όλη της τη σκέψη τη στήριξε στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία. Είναι οι δάσκαλοι της Ανθρώπινης Αυτονομίας, Δημιουργίας και Απόφασης. Είναι οι δάσκαλοι της Δημοκρατίας(υπάρχουν και άλλοι).

Είμαι πολύ λίγος και πολύ μικρός, με όρους ποιοτικούς και όχι ύψους, ηλικίας ή βάρους, για να προσθέσω πολλά νοήματα σε όσα αυτοί έχουν πει.

Θα προχωρήσω, όμως, σε μία βιωματική απόπειρα απάντησης. Προέρχεται, δηλαδή, από αυτό που βιώνει κάποιος που ήταν ένας πολίτης που δεν χρωστούσε πουθενά, ως το 2009, και, σήμερα, έχει καταντήσει οφειλέτης σε κράτος, τράπεζες, ταμεία και είναι προσωρινός κάτοικος του σπιτιού του και προσωρινά έξω από τη φυλακή.

Χτες, έλαβα μία ακόμα ειδοποίηση από την εφορία: «…είμαστε υποχρεωμένοι να προχωρήσουμε στη λήψη εις βάρος σας μέτρων, όπως προβλέπεται από το νόμο«. Δεν θα σχολιάσω αυτή τη μικρή φράση, γιατί δεν είναι το θέμα τούτης της γραφής.

Ο άνθρωπος πριν προσέλθη «εις γάμου κοινωνία» (γάμησε τα κι άφησε τα) με άλλους άνθρώπους είχε κάποια φυσικά «δικαιώματα». Στην πραγματικότητα, δεν ήταν «δικαιώματα». Ήταν μια φυσική κατάσταση. Μετά, γεννήθηκαν τα κοινωνικά «δικαιώματα», η Χάρτα των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, οι Θεμελιώδεις Νόμοι και τόσα άλλα κοινωνικά.

Το «δικαίωμα» στην τεμπελιά ήταν μια φυσική κατάσταση, που όταν ο άνθρωπος συνήλθε σε κοινωνία έγινε «δικαίωμα». «Δικαίωμα», υποτιμημένο, περιφρονημένο και κατακριτέο, από τότε που εμφανίστηκε το «δικαίωμα» στην εργασία(19ος αιώνας).

Αυτό το τελευταίο «δικαίωμα» έχει καταργηθεί στις μέρες μας ή τείνει να καταργηθεί(μισογεμάτο ή μισοάδειο το ποτήρι;).

Μας στέρησαν το φυσικό «δικαίωμα» και τώρα μας παίρνουν και το άλλο, το «κοινωνικό».

Η νεο-Φεουδαρχία – δουλοπαροικία είναι το «πολίτευμα» στο οποίο το πλήθος παύει να έχει δικαιώματα. Έχει μόνο υποχρεώσεις έναντι ενός κάποιου Νόμου. Είναι ο «Νόμος» της επιστολής που έλαβα. («Νόμος», λέξη ελληνική από το ρήμα νέμω, που σημαίνει «κατέχω», «μοιράζω», «μοιράζομαι». Λέξη που βασίζεται στην ιδιοκτησία και τη μοιρασιά. Πάνε κι αυτά. Χάθηκαν. Ο Νόμος έγινε κάτι το υπερβατικό, το θείο και το αδιαπραγμάτευτο, που έπαψε να επιτρέπει κατοχή και μοιρασιά).

Ας δούμε, λοιπόν, το πώς μπορούμε να επιστρέψουμε στη φυσική κατάσταση της τεμπελιάς. Το περιφρονημένο τούτο «δικαίωμα» μας.

 Για να καταλήξω (αν μπορώ) κάπου, θα αντλήσω διαπιστώσεις από ένα άρθρο του κ. Βαγγέλη Χριστοδούλου, ο οποίος το στηρίζει στον Αριστοτέλη και τον Καστοριάδη:

  • «...η πολιτική δεν μπορεί να νοηθεί παρά μόνο στην περίπτωση που η διακυβέρνηση εφαρμόζεται ανάμεσα σε ελεύθερους και ίσους , συνεπώς δεν χωρά καμία διάκριση μεταξύ κυβερνώντων και κυβερνώμενων. «Η δε πολιτική ελευθέρων και ίσων αρχή» (Α΄ βιβλίο , 7ο κεφ. , 1255b , 21). Ακόμα και αν χρειαστεί σε ένα πρώτο στάδιο κάποιος να είναι κυβερνώμενος , αυτό γίνεται για να μάθει στη συνέχεια να κυβερνά, να μπορεί να συμμετέχει σε αυτήν την εναλλάξ διαδικασία . Όταν όμως ένας άνθρωπος είναι απόλυτα υποδουλωμένος στις βιοτικές του ανάγκες , σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ίσος ή ελεύθερος σε σχέση με κάποιον που δεν έχει βιοποριστικό πρόβλημα . Αυτό ακριβώς είναι που οι κατέχοντες την εξουσία , γνωρίζουν πολύ καλά» .

Πώς να «διοικήσεις», να «κυβερνήσεις», να άρχεις και να άρχεσαι με τρόπο ίσο και δίκαιο, όταν οι μέρες σου χάνονται μέσα στην απελπισία, το άγχος ή τις βιοποριστικές ανάγκες;

Συνεχίζει ο κ. Χριστοδούλου:

  • « Η παραγωγή πλούτου στις σύγχρονες κοινωνίες δεν χρειάζεται τόσο τους εργαζόμενους όσο πριν από είκοσι ή τριάντα χρόνιαο εργαζόμενος δεν απασχολείται αλλά εξαντλείται, αφού το ζητούμενο είναι «το ανώτατο όριο ταχύτητας να φτάσει το ανώτατο όριο αποτελεσματικότητας»… Γράφοντας «αποπροσανατολισμός» εννοώ πως το κύριο μέλημά μας είναι η προσπάθεια παραμονής μας στην εργασία ή η οικονομική μας ανέλιξη και όχι η συμμετοχή στη διαμόρφωση των νόμων που ορίζουν την παραμονή και την οικονομική ανέλιξη . Για να στρέψουμε όμως το βλέμμα μας εκεί , χρειάζεται ακριβώς το να έχουμε απόσταση από την ανάγκη και χρόνο για να σκεφθούμε . Να σκεφθούμε , όχι για να προτείνουμε κάτι , αλλά για να πιστέψουμε πως τελικά μπορούμε να σκεφθούμε πολιτικά . Από τη στιγμή που κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό, μοιραία αποδεχόμαστε υπόρρητα τον σταθερό και υπαρκτό διαχωρισμό σε κυβερνώντες και κυβερνώμενους, με αποτέλεσμα να υποτασσόμαστε στην νεωτερική και πάγια αρχή της αντιπροσώπευσης. Υποσυνείδητα, πιστεύουμε πως δεν υπάρχουν ίσες δυνατότητες για τη συμμετοχή όλων στη πολιτική ζωή . Αποτέλεσμα τούτου είναι να αφήνουμε την πολιτική στους λίγους «εργαζόμενους στην πολιτική» , τους επαγγελματίες της πολιτικής. Η αρχή της αντιπροσώπευσης , είναι κατεξοχήν αρχή αποκλεισμού των πολλών που δήθεν αντιπροσωπεύονται από τους λίγους ...».

Και κλείνει με μια φράση του Κορνήλιου Καστοριάδη:

  • Όταν ο Benjamin Constant υποστηρίζει […] ότι η σύγχρονη βιομηχανία κάνει αυτούς που εργάζονται σε αυτήν ανίκανους να ασχοληθούν με την πολιτική, και άρα είναι επιβεβλημένος ένας εκλογικός φόρος, το ερώτημα που τίθεται για μας είναι: θέλουμε τη σύγχρονη βιομηχανία όπως είναι και με τις υποτιθέμενες συνέπειές της, μεταξύ των οποίων η πολιτική ολιγαρχία, περί αυτού πρόκειται στην πραγματικότητα και αυτό άλλωστε συμβαίνει. Ή θέλουμε μια πραγματική δημοκρατία, μία αυτόνομη κοινωνία; Στη δεύτερη περίπτωση θεωρούμε ότι η οργάνωση της σύγχρονης βιομηχανίας, και αυτή η βιομηχανία, δεν είναι ούτε φυσική αναγκαιότητα ούτε απόρροια της θείας θέλησης, είναι μία από τις συνιστώσες της κοινωνικής ζωής, την οποίαν καταρχήν πρέπει και μπορούμε να μετασχηματίσουμε με βάση τις πολιτικές και κοινωνικές μας βλέψεις και απαιτήσεις. (Κορνήλιος Καστοριάδης , Χώροι του ανθρώπου , σελ. 226-227.)    

Ένοιωσα την ανάγκη να βάλω όλα αυτά, για να πω ότι είναι πολύ «εύκολο» να επιστρέψουμε στην κατάσταση τεμπελιάς, αυτονομίας και αυτοκυβέρνησης.

Το μυστικό και το «κόλπο» των κρατούντων την εξουσία βρίσκεται στο χρήμα.

Γιατί δουλεύουμε (όταν δουλεύουμε) σκληρά;

Γιατί, σήμερα, έχουμε «κρίση» με τα χαρακτηριστικά που όλοι ξέρουμε;

Γιατί, με τόση και τόση «εξέλιξη», «ανάπτυξη», τεχνολογικές και επιστημονικές καινοτομίες, εμείς δεν δουλεύουμε λιγότερο;

Μα, είναι μπροστά μας η απάντηση και δεν τη βλέπουμε. Βλέπουμε τα δέντρα και χάσαμε το «δάσος».

Φταίει η εσκεμμένη και, μόνιμα, καλά σχεδιασμένη σπανιότητα του χρήματος.

Φταίει που το χρήμα είναι ιδιοκτησία κάποιων λίγων.

Φανταστείτε έναν κόσμο που το χρήμα θα ήταν υπό «δημοκρατική διαχείριση». Θα ήταν όσο χρειαζόμαστε. Θα ήταν σαν μια κοινωνία δίχως χρήμα. Δεν θα ασχολιόταν κανείς με το «κυνήγι» του. Θα ασχολούμαστε με πιο όμορφα πράγματα. Η ενασχόληση με την πολιτική, θα ήταν μια αναγκαία, πλην όμως, βαρετή διαδικασία. Θα ασχολούμασταν με τους έρωτες μας, τις αγάπες μας, η εργασία θα ήταν λίγη και θα τη λέγαμε δημιουργία, θα ξυνόμασταν όλη μέρα, θα τρωγώμασταν με τα ρούχα μας, ο κήπος μας θα ήταν πιο όμορφος, τα παιδιά θα είχαν γονείς, το σχολείο θα ήταν σχόλη… Ε, και κάπου – κάπου θα ρίχναμε μια ματιά στο αν κάνουν καλά τη δουλειά τους οι εντολοδόχοι. Λίγη ώρα, μια φορά τη βδομάδα, ας πούμε. Όλος ο χρόνος μας θα ήταν ελεύθερος και όχι κάτι λίγο έως καθόλου.

Φανταστείτε και θυμηθείτε αυτό που κάποτε, στην Ελλάδα, υπήρχε:

«σαν ένα είδος ανταλλάξιμου αντιπροσώπου της ανάγκης δημιουργήθηκε με κοινή συμφωνία το νόμισμα«. (ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ, ρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε)

Φανταστείτε αυτό που ζούσε ο Αριστοτέλης: Το χρήμα να είναι αποτέλεσμα κοινής συμφωνίας , με σκοπό την εξυπηρέτηση των αναγκών μας. Θα είχαμε όσο χρήμα, χρειαζόμαστε.

Θυμηθείτε και φανταστείτε: Το ασήμι των ορυχείων του Λαυρίου ήταν δημόσιο αγαθό, δημόσια ιδιοκτησία. Ανήκε, δηλαδή, στον Δήμο.

Θυμηθείτε, ότι με παρότρυνση του Θεμιστοκλή, αντί η εκκλησία του δήμου να αποφασίσει να πάρει κάθε πολίτης κάποια τάλαντα, αποφάσισε να φτιάξει πλοία (τα περίφημα «ξύλινα τείχη»)!!!!!!!!!!!!!!!

Θυμηθείτε, ότι, χάρις στους δούλους (τα «εργαλεία» της εποχής) και χάρις στη δημόσια ιδιοκτησία του χρήματος, οι Αθηναίοι είχαν χρόνο να αποφασίζουν για τη ζωή τους! Περιφρονούσαν την εργασία και «τεμπέλιαζαν», φιλοσοφούντες άνευ μαλακίας και φιλοκαλούντες μετ’ ευτελείας,  στην αγορά. Εκεί που αγόρευαν και αγόραζαν. Στην Εκκλησία, στη συνέλευση του Δήμου. (Όποιος ήθελε).

Δεν χρειάζεται να «φανταστείτε» περισσότερα. Όλα είναι θέμα απόφασης.

Ας αποφασίσουμε το αυτονόητο, όπως αυτό προκύπτει από τη γλώσσα και την ιστορία μας:

Αν αποφασίσουμε να διεκδικήσουμε- να κάνουμε στόχο μας- η τεχνολογία, η καινοτομία και το χρήμα, με διαδικασίες «κοινής συμφωνίας», να περάσουν στα χέρια του λαού, θα έχουμε χρόνο για τεμπελιά, αυτονομία και αυτοδιακυβέρνηση.

Τόσο απλά.

Odyssey

ΥΓ: Ο φίλος μου ο Νίκος ο Ηλιόπουλος γράφει στο καινούργιο του βιβλίο:

«(είναι) επιτακτική ανάγκη συγκεκριμενοποίησης αυτής της απουσίας νοήματος και της δημιουργίας μιας πολιτικής της αυτονομίας για το σήμερα… Στην πολιτική υπάρχει η δόξα, δηλαδή η γνώμη, των πολιτών. και ισχύει το αξίωμα ότι όλες οι γνώμες είναι ισοδύναμες«. (Νίκος Ηλιόπουλος, «Άλλες στάσεις ζωής», εκδόσεις Νησίδες)

Μια γνώμη είπα. «Συγκεκριμενοποίησα«. Το μεγάλο νόημα, όμως,  βρίσκεται στη γνώμη – απόφαση των πολλών. Αυτό πρέπει να επιδιώκουμε. Προς αυτό πρέπει να βαδίζουμε.

ΥΓ2: Έχω κάτι, με την ευκαιρία αυτή, να πω σε εκείνον που μου έγραψε «ο δικός μου Angelus Novus της ιστορίας δεν έχει ελληνικό το γένος και την ταυτότητα. Ένας έλληνας Angelus Novus δεν θα ήταν τίποτα άλλο παρά ένας Janus Novus…«.

Αν δεν ήξερα ελληνικά, αν δεν ήμουν Έλληνας, δεν θα έγραφα τίποτα από αυτά. Θα έγραφα στα λατινικά και θα προσπαθούσα να «μεταφράσω» το αμετάφραστο. Ουδείς άπατρις, ουδείς άφιλος, ουδείς δίχως γειτονιά. (Πλην αυτών που πετούν σε θολά σύνεφα  δυτικοφερμένης ιδεολογικής ομίχλης. Πώς να καταλάβεις τι σημαίνει το γύρω και το πριν από σένα και πως να καταλάβεις το τι συμβαίνει στα γύρω σου, δίχως πατρίδα, δίχως δηλαδή τους γύρω σου και τη γλώσσα τους; ) .

Στις εικόνες: Ο Δον ΨΥΧΩΤΗΣ … ο οποίος «έγραψε», πάλι: στο παρελθόν και το παρόν, είμαι αυτός που αποκαλείς απαισιόδοξος.. αν για κάτι είμαι αισιόδοξος είναι ότι στο μέλλον θ’αποδειχτει ότι δεν είμαι ο ηλίθιος!..

πηγή: http://www.ithacanet.gr/article/%CE%B7-%CE%B5%CF%81%CF%84-%CE%BA%CE%B9-%CE%B5%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CF%87%CE%AC%CF%83%CE%B1%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7-%CE%BC%CF%80%CE%AC%CE%BB%CE%B1

«Απαγγέλλοντας» …έναν παλιό φίλο!

«Αγάπη που σε λένε 14» και «Η γυναίκα της Ηπείρου» – Ηλίας Κωνσταντίνου

Η ψυχογεωγραφία του Έρωτα, των ελληνικών τόπων και της μνήμης

Έναν φίλο, δεν τον ξεχνάς για δυο λόγους, είτε επειδή σε «πούλησε», είτε επειδή δεν σε «ξεπούλησε». Στην πραγματικότητα όχι εσένα, αλλά ένα σύστημα συναιθημάτων, σκέψης και βίου, εντός του οποίου παρά τις αντιφάσεις της ζωής μας, επιμένουμε να το πιστεύουμε και να το νιώθουμε σαν την ζεστή αγκαλιά του μεσοκαλόκαιρου της πατρίδας μας. Με τον ήλιο που σπάει την πέτρα και σμιλεύει τον διονυσιακό έρωτα και την ζωοδότρα ορμή του Πάνα για την Φύση και το πρόσωπο των εραστών που σμίγουν κάτω από το ίδιο φώς του τόπου μας. Έτσι όπως το ύμνησε ο Αλέξης Δαμιανός στα λόγια και στα έργα του.

Γιατί στην ποίηση του παλιού φίλου μου, ο έρωτας των ανθρώπων είναι κεντημένος με τόπους. Από την αγαπημένη πόλη, στην Πατησίων και τα εφηβικά καλοκαίρια των διακοπών σε πλακόστρωτα σοκάκια, το ερωτικό πάλεμα σε μια ακτή της Αττικής μέχρι την ενήλικη αναζήτηση της…ερωμένης μνήμης στην γενέθλια γη της. Έχετε σκεφτεί ότι όταν ερωτευόμαστε τους συντρόφους μας ερωτευόμαστε και τους τόπους τους; τα εδαφικά χνάρια που τους διαμόρφωσαν και τους ζύμωσαν γλυκά, ώστε να συναντήσουν τους δικούς μας τόπους; Μα πως αλλιώς θα γνωρίσεις τον Άλλον, την Άλλην, αν δεν τους ψάξεις στους δικούς τους γεννέθλιους δρόμους και μάλιστα μετά από κάποιον χωρισμό, όταν χρειάζεται μεγάθυμο συναίσθημα για να αρχίζεις να ψάξεις εσύ, χωρίς την μικροπρέπεια μιας αυτάρεσκης απόσυρσης στις δικές σου βεβαιότητες; αν δε τους ψάξεις, στην ίδια φύση που «βαφτίστηκαν», «πάλεψαν» με την οικογενειακή φωλιά για να πετάξουν, λούστηκαν στο φώς της και δάκρυσαν στην βροχή της;

«τον ύπνο τον διώχνει η βροχή..

ο έρωτας καίει και εξατμίζει τις στάλες της…»

Στην «Γυναίκα της Ηπείρου», το μέρος συνάντησης είναι μια επιτακτική ανάγκη του εραστή που γίνεται ουσία, γεωγραφία και για τους δυο. Είναι μια ολόκληρη μετουσίωση του πάθους και του πόνου στην «σκληρή», μα τόσο φιλόξενη ηπειρωτική γη, που δροσίζεται αιώνες τώρα από έναν Ιόνιο γαλάζιο έρωτα.               Το παράδοξο του ερωτικού δαίμονα…δεν θέλω να σε ξαναδω, γιατί αναπνέουμε τον ίδιο πνιγηρό αέρα της πόλης…γι’αυτό φεύγω για να λυτρωθώ…πηγαίνοντας στα μέρη που…γεννήθηκες. Η δύναμη και η πανδαισία που δημιουργεί στον ψυχισμό μας  η απόφαση να μην αποφύγουμε το τραύμα μας, το οποίο εμπεριέχει τα υλικά της γιατρειάς μας. Ότι σε πλήγωσε, αυτό μπορεί και να σε γιατρέψει!

«η πόλη έχει γίνει ένα μικρό πνιγηρό χωριό..

δεν χωράω..

δεν μπορώ να αναπνέω τον ίδιο αέρα μαζί σου..

έτσι δεν θα σε γνωρίσω απ’την αρχή..

πρέπει να φύγω μακριά..

Στα μέρη που γεννήθηκες..»

Χρειάζεται να αδειάσει η ψυχή σου και η οργή σου, για να κατασταλάξει η αγάπη. Η Νεκρόπολη της ψυχής… «Νεκρόπολη η ψυχή..ορμώ με φόρα, χτυπώ, χτυπιέμαι, γεμίζω αίματα από πληγές, αμυχές που δεν κλείνουν μα δεν πονούν κιόλας…». Πρέπει να μείνουμε πολύ μόνοι με την ψυχή μας, φίλε, για να ξανασυναντήσουμε τους άλλους. Και όταν οι Άλλοι έρθουν, τελικά, όταν η γυναίκα της Ηπείρου προσκαλεστεί στον τόπο της από την θέληση του Άλλου, τότε ξαναγιεννιέται ο Έρωτας που θέλει πάντα έδαφος και γη και υλοποιείται σε μικρές, καθημερινές πράξεις αγάπης. Το γενεόγραμμα της σχέσης μας, της ιστορίας μας, που ξεκινά πάντα από το παρελθόν…!

Η θεογονία-κοσμογονία του Ησιόδου, που γίνεται, στα δικά μου μάτια, κοσμογονία του Έρωτα, στην ποίηση του παλιού συμμαθητή.

«ἤτοι μὲν πρώτιστα Χάος γένετ’· αὐτὰρ ἔπειτα Γαῖ‘ εὐρύστερνος, πάντων ἕδος ἀσφαλὲς αἰεὶ ἀθανάτων οἳ ἔχουσι κάρη νιφόεντος Ὀλύμπου, Τάρταρά τ’ ἠερόεντα μυχῷ χθονὸς εὐρυοδείης, ἠδ’ Ἔρος, ὃς κάλλιστος ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσι, λυσιμελής, πάντων τε θεῶν πάντων τ’ ἀνθρώπων δάμναται ἐν στήθεσσι νόον καὶ ἐπίφρονα βουλήν.» (Ησιόδου Θεογονία)

Εν αρχήν ην το Χάος (της σχέσης), που μας τυφλώνει, που χανόμαστε στο φωτεινό σκοτάδι της…κι έπειτα που θέλουμε ένα «έδαφος», μια Γή ευρύστερνη, για να μην διαλυθούμε, για να ωριμάσουμε με τους καρπούς της, για να έρθει, τότε ο Έρωτας, που μας λύνει τα μέλη και μας κάνει να είμαστε ερωτευμένοι με τον Άλλον/η, με τα πάντα, με την ζωή!

Ο φίλος μου στο «Αγάπη που σε λένε 14», απενοχοποιεί το παρελθόν. Πιστός στο ραντεβού του και με την δική μου ματιά. Σε ένα μοντέλο ζωής που αποφεύγει να «πιεί» το παρελθόν, όπως οι μοναχικές περιπλανήσεις του φίλου μου στα μπαρ της ψυχής του και της πόλης και επιτακτικά σου ζητά να «μιλάς μόνο για το μέλλον». Μα το μέλλον δεν έρχεται επειδή αποστρέφεσαι και θάβεις το παρελθόν, αλλά εξερευνώντας όλα τα στοιχειά, τους δαίμονες της ψυχής σου, αποκαθιστώντας τη Μνήμη. Αλλιώς, έχεις απλά αναμνήσεις, δηλαδή, αναμασήματα! Ο συμμαθητής μου μιλά για μνήμη. Για ρίζα, δηλαδή, το ερωτικό βάθρο για το μέλλον!

Έτσι, το 14, παίρνει χυμούς και ζωή. Δε μένει ένας απλός αριθμός, άγουρου έρωτα. Αλλά ένα ολόκληρο ραντεβού ολικής μνήμης που χωρά ένα σωρό ανθρώπους και αντικείμενα. Είναι μια ολόκληρη μυθολογία της εφηβικής μας ζωής, λατρεμένη, μυθοποιημένη, ίσως, αλλά τόσο ζωντανή, ώστε να δώσει σ’ενα αριθμό, την συνέχεια της ζωής, την συνέχιση της…ιστορίας!

«υπάρχει λόγος που γράφουμε,

υπάρχει λόγος που διαβάζουμε,

υπάρχει λόγος που ζούμε..

αλλά κάποιοι δεν το αντιλαμβάνονται

και πετάνε τη ζωή σαν μια σακούλα σκουπίδια..»

Υπάρχει λόγος, σοβαρός, Ερωτικός, φίλε μου! Άλλωστε, «όμοιος ομοίω αεί πελάζει» (ο όμοιος τον όμοιο πάντα πλησιάζει)!

Δημήτρης Ναπ.Γ

 

 

Η no limits ιδεολογία της απόρριψης κάθε ηθικού ορίου! – Ζαν Κλωντ Μισεά

του Ζαν Κλώντ Μισέα

[…ένα σύστημα που δεν διστάζει καν να απορρίπτει κάθε ιδέα ηθικού ορίου ή γεωγραφικού συνόρου…]

Όταν οι «σοσιαλιστές» υπεύθυνοι του πολεοδομικού συγκροτήματος του Μονπελιέ αποφάσισαν – τον Οκτώβριο του 2012 – να επιλέξουν τον επίσημο λογότυπο, που συμβολίζει τη σταθερή τους φιλοσοφία της τοπικής ανάπτυξης (εφόσον η «επικοινωνία» αποτελεί στο εξής το κλειδί κάθε μοντέρνας πολιτικής) , η πρώτη ιδέα που επιβλήθηκε αμέσως στο ανανεωτικό τους πνεύμα ήταν φυσικά αυτή του Montpelllier Unlimited/Μονπελιέ Χωρίς Όρια (θα εκτιμήσουμε, παρεμπιπτόντως, τη συγκινητική αποτίμηση φόρου τιμής στις οξιτανικές ρίζες της περιοχής)!).

Όμως γιατί μας εκπλήσσει μια τέτοια μεταστροφή-κοινότοπη πλέον- στη φιλελεύθερη λατρεία του no limit; Θα έπρεπε να ήταν προφανές, αντίθετα, πως μια αριστερή πόλη άξια του ονόματός της (δηλαδή, ένας «αστικός πόλος» δυναμικός, μοντέρνος και «ευρωπαϊκός») δεν μπορεί πια να έχει άλλο λόγο ύπαρξης, στην εποχή τους διαδικτύου, από το να προσελκύσει τους «οικονομικούς παράγοντες» όλου του κόσμου, «σε ένα έδαφος καινοτομίας και αριστείας». Τελικά, το όνομα Κόκα Κόλα Σίτι θα έκανε το ίδιο καλά τη δουλειά του.

Λάκτισμα και ημιχρόνιο, στους φιλελέ νεολογισμούς του ποδοσφαίρου!

Από το εναρκτήριο λάκτισμα στην μπαρούφα του «παίζει στον άξονα» στα «βαριά κορμιά» και στο «over lap». 

Συχνά, αναπολώ, μου λείπουν για την ακρίβεια, λέξεις, φράσεις και συναίσθημα από την λαϊκή γιορτή του ποδοσφαίρου. Ως απόηχος από τις μαυρόασπρες ελληνικές ταινίες -όπου στο βάθος περιέγραφε αγώνα ο Βασίλης Γεωργίου, ο Στάθης Γαβάκης (περιγραφή και Ιπποδρόμου, αυτός),  ο θρυλικός Αντώνης Πυλιαρός (αξέχαστος και στις παρελάσεις), ο παροιμιώδης Βασίλης Κοντοβαζαινίτης και ο αξεπέραστος Διακογιάννης-  ακούγονται στ’αυτιά μου το εναρκήριο λάκτισμα, το γωνιαίο λάκτισμα (κόρνερ), η πλάγια επαναφορά (πλάγιο άουτ), το ημιχρόνιο, το ελεύθερο, ο παίκτης που έπαιζε στα …ντεμί (μεσοεπιθετικός), το μελέ(φάση διαρκείας με κάθε τρόπο για την επίτευξη γκολ), ο μικρός το δέμας επιθετικός, ή  το εκτός παιδιάς (offside). Οι οποίες συνυπήρχαν με τους αγγλικούς όρους, ζυμωμένους σε μια λαϊκή ατμόσφαιρα που δεν ξένιζε ως αγγλικούρα, καθώς ο δημοσιογράφος, η γειτονιά, η παρέα, τις ενσωμάτωνε σε μια «μικτή και πολιτισμικά …νόμιμη» διάλεκτο. Εκεί που το γκολ, λεγόταν και τέρμα!

Έτσι, οι φράσεις και όροι αυτοί, που γεννήθηκαν το ΄50 και το ΄60, αλλά χρωμάτισαν τα ποδοσφαιρικά χρόνια μας, το ΄70 και το ΄80, συνδύαζαν και αγγλικούς όρους, αυτούσια μεταφερόμενους ή λυρικά…παραποιημένους. Έτσι, και το σέντερ φόρ υπήρχε και το σέντερ χάφ, αλλά εκστασιάζομαι όταν τα ξανακούσω, ως …σέντρεφορ και σεντρεχαφ. Μελωδία το πλονζόν (η βουτιά του τερματοφύλακα), όπερα ο μέσα δεξιά και ο μέσα αριστερά, αλλά και ροκ ηχητικός νεωτερισμός το εξτρέμ (που εναλλασσόταν με το ελληνικό ακραίος επιθετικός) και τα …καρέ ( η μικρή και μεγάλη περιοχή).

Στο γήπεδο, στο ποδοσφαιρικό δίτερμα ή μονότερμα της γειτονιάς, στην ποδοσφαιροκουβέντα, θριάμβευσαν οι λέξεις και τα νοήματα αυτά, ώσπου στο όνομα ενός ψευδεπίγραφου διανοουμενισμού των αθλητικών αναμεταδόσεων και στην ρωγμή ενός στρεβλού μεταμοντερνισμού και αθλητικής «επιστημοσύνης», πήξαμε από τα μέσα της δεκαετίας του 90, στις δήθεν ψαγμένες  περιγραφές του Σκουντή (πρώτος στο είδος, που ξεκίνησε από το έτσι κι αλλιώς ευεπίφορο στους γλωσσικούς μιμητισμούς basket ball-καλαθόσφαιριση. Πάουερ φόργουορντ, Σμολ φόργουορντ, Σούτινγκ γκαρντ  και δε συμμαζεύεται.) και του Αλέξη Σπυρόπουλου.

Νέα Ελλάδα, νέοι όροι, νέες λέξεις, για να ξορκιστεί το βέβηλο λαϊκό ποδόσφαιρο ή η παρωχημένη επαρχιώτικη λαϊκή καθαρεύουσα των προηγούμενων χρόνων. Ταυτόχρονα, με τον κοινωικοοικονομικό παρασιτισμό για να προλάβουμε να γίνουμε «εφάμιλλοι των καλύτερων ευρωπαϊκών» παραδειγμάτων. Έτσι, πήξαμε στις Ακαδημίες για να ξεχαστούν τα …τσικό, στους ποδοσφαιριστές που παίζουν άμυνα σε ζώνη, σε αμυντικούς που παίζουν με over lap, σε σταρς που παίζουν στον ….άξονα και παίρνουν τη φάση πάνω τους και οδηγούν την μπάλα και σε ομάδες που έχουν τα σφυρίγματα. Ένας σωρός περιγραφές αγώνων που διεκδικούν θέση στην Lifo και την Athens Voice, αλλά ποτέ στον πυρήνα της ψυχής όλων των μπαλαδόρων, των μπαλαδόφατσων, που από τις νέες μεταγραφές που είναι «βαριά κορμιά», προτιμούν ακόμα το λαϊκά ακαδημαϊκό, μεγάλος ή μικρός το δέμας (ανάλογα τη σωματική διάπλαση του παίκτη)  ή ακόμα καλύτερα το χαμηλοκώλης ή το αξεπέραστα γλαφυρό …κοντοπούτανος!

Δημήτρης Ναπ.Γ

Δείτε:

Διαβάστε επίσης: http://ourout.blogspot.gr/search?updated-max=2011-06-27T20:40:00%2B03:00&max-results=300&start=18&by-date=false

 

 

Ελένη όπως Ελλάδα (video)

[Αφιερωμένο στον φίλο Νίκο Λ. που το ανέσυρε από την αφάνεια!!!]

Από συνέντευξη του Τζιμάκου στον Σωτήρη Κακίση: 

» -Σωτήρης Κακίσης: Σας βλέπω αμυνόμενο τον τελευταίο καιρό. Έτσι δείχνει η θεματολογία των τραγουδιών σας.
-Τζίμης Πανούσης: Αν θέλετε ν’ αποκαλύψουμε μυστικά της δουλειάς μου, ας σας πω μερικά. Παίζω με σύστημα. Έχω ποδοσφαιρικές δομές. Παίζω άμυνα με ξαφνικές αντεπιθέσεις. Τα προγράμματά μου είναι σαρανταπεντάλεπτα με δεκαπεντάλεπτο ημίχρονο. Τριπλάρω αυτοσχεδιαστικά, ανάλογα με το αμυντικό σύστημα του αντίπαλου κοινού. Επιδιώκω ισοπαλία και πρόκριση.
-Από την άλλη, στο τραγούδι Ελένη όπως Ελλάδα, είστε πολύ επιθετικός. Πάτε να μας φέρετε την Αγιά Σοφιά και την Κυρήνεια.
-Ό,τι μπορώ κάνω. Πρέπει να εφεύρουμε έναν Έλληνα Ράμπο με ιδανικά, δικά μας ή δανεικά. Αν δεν καταφέρουμε να πάρουμε την Πόλη, τουλάχιστον να κρατήσουμε αυτά που έχουμε. Αλλά έχουμε τίποτα; Ή οι αυτόκλητοι διαχειριστές μας μας έχουνε πάρει φαλάγγι; Πόσα αεροπλάνα μπορούμε να σηκώσουμε σε περίπτωση αμερικανικής τιμωρίας;
-Με πιάνετε απροετοίμαστο.
-Να σας πω εγώ: Δεν θα χρειαστεί. Τι να τιμωρήσουν οι Αμερικανοί; Τη σπουδαγμένη ηγεσία μας σε αμερικανικά πανεπιστήμια; Τον Χατζηαβατισμό μας; Ή τα Δούρεια πολυεθνικά άλογά τους που σταυλίζουμε;
-Μήπως ο Χατζηαβάτης τιμωρείται περισσότερο;
-Ο Χατζηαβάτης επιβιώνει και φυτοζωεί. Παίρνει δάνεια για να προσαρμοστεί βιομηχανικά, κι αυτός αγοράζει Μερσεντές-τροχοβίλα, βαράει κανόνι, και ξεφτιλίζει το προγονικό μας «έλαθεν βιώσας» κάνοντάς το λούφα και δημοσιοϋπαλληλικό νιρβάνα. Σ’ αυτό συμφωνώ: ο Χατζηαβάτης αυτοτιμωρείται. Εμείς όμως οι Καραγκιόζηδες καλούμεθα να βγάλουμε γέλιο. Τραγέλαφος, παντού.».
(Από την «Ελευθεροτυπία», Μάϊος 1988 κι αναδημοσίευση στη σελίδα 97 του βιβλίου του Τζίμη Πανούση «Υγιεινή Διαστροφή», εκδόσεις opera, 1996).

Καταστασιακή Διεθνής (Μια Συζήτηση Με Τον Γ. Ιωαννίδη)-(video)

αναδημοσίευση από: http://eleftheriahtipota.blogspot.gr/2017/05/blog-post.html

Μια Συζήτηση (28/04/2017) με τον Γιάννη Ιωαννίδη.

Ευχαριστώ πολύ τον Γιάννη Ιωαννίδη, που αποδέχθηκε την πρόσκλησή μου ώστε να κάνουμε αυτή την συζήτηση.

Επίσης ευχαριστώ τον Κώστα Δεσποινιάδη των εκδόσεων «ΠΑΝΟΠΤΙΚόν» και τους Γιάννη Ισιδώρου & Κατερίνα Ηλιοπούλου, που προσέφεραν τον χώρο του Vortex (https://vortexarts.gr/) ώστε να γίνει αυτή η συζήτηση.

Ο Γιάννης Ιωαννίδης, εκτός διαφόρων άλλων, είναι και μεταφραστής.

Ανθολόγησε και μετέφρασε το Βιβλίο «ΤΟ ΞΕΠΕΡΑΣΜΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ (Ανθολογία Κειμένων Της Καταστασιακής Διεθνούς)», που έχει εκδοθεί από τις εκδόσεις «Ύψιλον».

Επίσης διατηρεί μαζί με τον Γιάννη Ισιδώρου τον ιστότοπο http://dangerfew.blogspot.gr/ και την ραδιοφωνική εκπομπή danger.few στον διαδικτυακό ραδιοφωνικό σταθμό http://www.radiobubble.gr/

Τέλος, ευχαριστώ πολύ τον Γιάννη Ιωαννίδη για το δώρο, που απλόχερα μου προσέφερε.

Ουσιαστικά η Συζήτηση χωρίζεται σε δύο μέρη:

1) Διάφορες Πλευρές Του Εγχειρήματος Της Καταστασιακής Διεθνούς.

Στο πρώτο μέρος (από την αρχή μέχρι και το 2:17:02) αναφέρονται διάφορες πλευρές (θεωρητικές, ιστορικές, πολιτικές, καλλιτεχνικές κ.α.) του εγχειρήματος της Καταστασιακής Διεθνούς.

Επίσης στο (1:50:53) γίνεται αναφορά στην έννοια του θεάματος.

2) Έννοιες-Όροι Του Εγχειρήματος Της Καταστασιακής Διεθνούς.

Στο δεύτερο μέρος (2:17:09 μέχρι και το τέλος) γίνεται μια συζήτηση για τις έννοιες & τους όρους που ξεπήδησαν μέσα από τη σκέψη και τις πράξεις του εγχειρήματος της Καταστασιακής Διεθνούς, όπως π.χ. «Κατασκευή Καταστάσεων», «Μεταστροφή» κ.ο.κ.

Θεματολογία

1) Διάφορες Πλευρές

Του Εγχειρήματος Της Καταστασιακής Διεθνούς.

– Καταστασιακή Διεθνής

(Ίδρυση-Βασικές Κατεύθυνσεις-Ιστορικό & Πολιτικό Υπόβαθρο)
(01:45)

– «Η Μιζέρια Των Φοιτητικών Κύκλων»

(Πρώτη Επαφή & «Το Σκάνδαλο Του Στρασβούργου»)

(07:46)

– «Καταστασιακοί»/»Σιτουασιονιστές» (14:44)

– Καταστασιακοί &… Καταστασικοί (17:11)

– Μεταφραστικές Δυσκολίες (19:58)

– «Το Ξεπέρασμα Της Τέχνης»

(Κριτήρια Ανθολόγησης & Στόχοι)

(24:43)

– Καταστασιακή Διεθνής

(Πολιτική & Τέχνη: Μια Αμοιβαία Συμπλήρωση)

(30:07)

– Πραγμάτωση & Ξεπέρασμα Της Τέχνης (35:04)

– Καταστασιακή Σκέψη

(Θεωρητικές Επιρροές & Επικρίσεις)

(36:41)

– Θεωρητικές Μορφές Συγγένειας (48:10)

– Καταστασιακή Διεθνής

(Σχέσεις Με Πολιτικά Κόμματα & Οργανώσεις)

(49:52)

– Καταστασιακή Διεθνής

{Περί Κράτους

(Διαχωρισμένη Εξουσία/Γενικευμένη Αυτοδιεύθυνση)}

(53:47)

– Καταστασιακή Διεθνής

(Περί Αστικής Δημοκρατίας & Αντιπροσώπευσης/Εκπροσώπησης)
(56:22)

– Καταστασιακή Διεθνής

(Η Εσωτερική Οργάνωση & Η Διαδικασία Της Διαγραφής)

(57:48)

– Καταστασιακή Διεθνής

(Περί Τυπικής & Άτυπης Ιεραρχίας)

(1:11:13)

– Γκυ Ντεμπόρ

(Διευθυντής Του Περιοδικού Της Κ.Δ.)

(1:18:21)

– Καταστασιακή Διεθνής

(Περί Επαναστατικού Πνεύματος)

(1:20:18)

– Καταστασιακή Σκέψη & Μη Δυτικές Κοινωνίες (1:22:51)

– Επιδράσεις Της Καταστασιακής Σκέψης Στην Τέχνη (1:25:54)

– Πρίν Το Μάη Του ’68 (1:29:04)

– Καταστασιακή Διεθνής

(Περί Γλωσσικού Συστήματος & Έκφρασης)

(1:30:40)

– Καταστασιακή Σκέψη/Τέχνη & Επαναφομοίωση (1:36:36)

– Περί Καταστασιακής…Ακολασίας

(Ιστορικό Υπόβαθρο & Μυθοπλασία)

(1:41:56)

– «Κατασκευή Καταστάσεων» & Συνελεύσεις (1:49:58)

– Η Έννοια Του Θεάματος

(Ιστορική Εξέλιξη)

(1:50:53)

– Καταστασιακή Διεθνής & Γκυ Ντεμπόρ

(Ευθύνες & Διάλυση)
(1:56:20)

– Άσγκερ Γιόρν/Ραούλ Βανεγκέμ/Γκυ Ντεμπόρ

(Τέχνη/Φιλοσοφία/Πολιτική)

(1:58:58)

– Καταστασιακή Σκέψη & Μεταπολιτευτικός Αναρχικός Χώρος (2:03:48)

– Καταστασιακή Σκέψη & Σύγχρονο Πρακτικό Πεδίο (2:06:46)

– Άσγκερ Γιόρν

(Συγκριτικός Βανδαλισμός/Τριλεκτική Μέθοδος)
(2:09:56)

2) Έννοιες-Όροι Του Εγχειρήματος Της Καταστασιακής Διεθνούς.

– «Κατασκευή Καταστάσεων»

(Αφετηρία & Εξέλιξη)

(2:17:09)

– Περί Της Έννοιας «Πρωτοπορία» (2:35:51)

– «Κριτική Της Καθημερινής Ζωής»

(Αφετηρία & Εξέλιξη)

(2:43:45)

– «Καταστασιακό Παιχνίδι»

(Αφετηρία & Εξέλιξη)

(2:50:34)

– «Περιπλάνηση»/»Ψυχογεωγραφία»/»Ενιαία Πολεοδομία»

(Αφετηρία & Εξέλιξη)

(2:54:14)

– «Μεταστροφή» (2:59:29)

– «Ελεύθερος Χρόνος» (3:03:05)

– Καταστασιακή Διεθνής

(Περί Εργατικής Τάξης & Προλεταριάτου)

(3:05:07)

– «Πληρότητα» (3:08:04)

– …Να Ξαναεφεύρουμε Την Επανάσταση (3:10:06)

Γ. Κοντογιώργης, Το έλλογο της προόδου και το άλογο της αντίδρασης

Με αφορμή το νέο του βιβλίο Η Συριζαία Αριστερά ως Νέα Δεξιά ο Γιώργος Κοντογιώργης, διαπραγματεύεται τις έννοιες της προόδου, της συντήρησης και της αντίδρασης και ταξινομεί τις δυνάμεις της διανόησης και της πολιτικής της εποχής μας.

Με γνώμονα το μέτρο αυτό διαπιστώνει ότι η διαιρετική τομή Δεξιά –Αριστερά, Φιλελευθερισμός –Σοσιαλισμός, δεν κατάφεραν να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις που αποκρυσταλλώθηκαν στη διάρκεια του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, με αποτέλεσμα να σύρονται πίσω τους, ως απλές θεραπαινίδες των νέων πρωταγωνιστών της ιστορίας. Συγχρόνως, οι εξελίξεις αυτές, αποκάλυψαν τη γύμνια του ιδεολογικού και του αξιακού τους οπλοστασίου, έτσι ώστε να γίνει εμφανές ότι οι διαφορές τους αφορούσαν μάλλον στο εκλογικό τους ακροατήριο.

Σήμερα είναι αδιαμφισβήτητο ότι από την Δεξιά έως την Αριστερά συμφωνούν στο ίδιο πολιτικό σύστημα, στο ίδιο κοινωνικό και οικονομικό σύστημα, συναντώνται στον ίδιο σκοπό της πολιτικής που είναι το συμφέρον των αγορών, εκπέμπουν την ίδια αισθητική της εξουσίας, όπως και την ίδια απέχθεια προς την κοινωνική συλλογικότητα. Οι πολιτικές δυνάμεις, μετέωρες ανάμεσα σε ένα παρελθόν, που τους εξασφάλιζε μεν το ανέφελο μονοπώλιο του πολιτικού συστήματος, το οποίο όμως έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί, και σε ένα μέλλον που σηματοδοτεί ήδη τη μετάβαση σε μια διαμετρικά άλλη εποχή, έχουν εγκιβωτισθεί στο παρελθόν του 18ου αιώνα, διατεινόμενες ότι η στασιμότητα και μάλιστα η εμμονή στις αξίες και στα συστήματα του υστερο-φεουδαλικού παρελθόντος είναι αδιαπραγμάτευτα.

Κατά τούτο, έχοντας πάρει διαζύγιο από την πρόοδο, έχουν στρέψει τα νότα τους στις κοινωνίες, αρνούμενες να συναινέσουν στη μετάβαση των κοινωνιών στο μέλλον, που αξιώνει την κοινωνικοπολιτική τους χειραφέτηση και, κυριολεκτικά, την σωρευτική ανασύνταξή τους στη βάση της ατομικής και πέραν αυτής της κοινωνικής και της πολιτικής ελευθερίας.
Αντίφωνο ( Antifono.gr)

Γ. Γίγας: O διεθνούς φήμης Έλληνας… «χρωμοκράτης» μιλάει στην karfitsa

16996492_1773108103007465_4944388550275319110_n

«Όχι δεν είμαι στις αντεργκράουντ περιπτώσεις ανήκω σε μία παράδοση που είναι η πρωτοπορία των τελευταίων… 2500 ετών»

Συνέντευξη στην @karapanagiotidu

«Η ορθόδοξη θεολογία του “προσώπου” έχει σημαδέψει την πνευματική παράδοση αυτού του λαού και αυτού του τόπου. Σ΄αυτή τη διαδικασία σύνθεσης “κουκούλες”, “καπέλα”, “κράνη”, “ποδίτσες”, “χαρτογιακάδες”, “πορτοφόλια” και λοιπά αξεσουάρ είναι άχρηστα, επικίνδυνα και αντικοινωνικά…» λέει στην karfitsa ο βραβευμένος διεθνούς φήμης εικαστικός Γιάννης Γίγας που δηλώνει «αναρχικός χωρίς κουκούλα» και ότι «η δημιουργικότητα αλλά και η αίσθηση της ιστορίας, είναι τα δύο χαρακτηριστικά που κάνουν τον άνθρωπο ιδιαίτερο ον…»

-Επαναστάτης, αντάρτης, αναρχικός χωρίς… κουκούλα, εικαστικός, ζωγράφος, Έλληνας, χριστιανός… Ποιο σας εκφράζει καλύτερα;

-Είναι μια πολύ καλή παράθεση κάποιων εκ των κυριότερων στοιχείων που συνθέτουν την προσωπική μου ταυτότητα. Θα ήθελα να παραθέσω μερικά ακόμη από τα μικρά και τα μεγάλα που με συγκροτούν: Ηπειρώτης, Πετροπουλιώτης, αντιιμπεριαλιστής, Σαλονικιός, κομίστας, συλλέκτης στιγμών και μικροπραγμάτων, “καραμπελιάς’’, σύντροφος, “προβοκάτορας”, γιος, σύζυγος, πατέρας, αδελφός, θείος, ανιψιός, συμπαίκτης, μαθητής, φίλος και πρώτα απ΄ όλα ζωντανός άνθρωπος. Ο άνθρωπος, όπως λέει κι ο υπέροχος Αμίν Μααλούφ στο βιβλίο του “Φονικές Ταυτότητες” (σε μετάφραση του Θ. Τραμπούλη) είναι μια συγκρότηση ζωντανών – παλλόμενων ταυτοτήτων που δεν μένουν στατικές. Άλλοτε αναπτύσσονται ή φουσκώνουν κι άλλοτε μαραζώνουν ξεχασμένες. Μπορεί κάποιες να φαίνονται αντιφατικές, αντίθετες. Όμως κάθε άνθρωπος κι αυτό υπογραμμίζει κι ο συγγραφέας φέρνοντας τον εαυτό του σαν παράδειγμα, είναι ένα εξαίρετο δείγμα συγχώνευσης αντιθέτων, πολλές φορές, υποταυτοτήτων. Όσο πιο δημιουργικός είναι κάποιος στη συνθετική αυτή κατεύθυνση, τόσο πιο ευτυχισμένος και πιο “ άνθρωπος” γίνεται. Κατά τη διαδικασία , ξεσκαρτάρει κάθε εγωισμό που τον εμποδίζει να “συνθέσει” και γεμίζει το κενό με τον “άλλον”. Έτσι η ταυτότητα γίνεται σχέση και η σχέση ταυτότητα. Η δημιουργικότητα αλλά και η αίσθηση της ιστορίας, είναι τα δύο χαρακτηριστικά που κάνουν τον άνθρωπο ιδιαίτερο ον. Δίνουν επίσης στον κάθε ένα μας τη δυνατότητα να υπάρξει ως μια μοναδική περίπτωση μέσα σε μια κοινωνία. Αυτό εκφράζει, μεταξύ άλλων σημαντικών, η ορθόδοξη θεολογία του “προσώπου”, που έχει σημαδέψει την πνευματική παράδοση αυτού του λαού και αυτού του τόπου. Σ΄ αυτή τη διαδικασία σύνθεσης “κουκούλες”, “καπέλα”, “κράνη”, “ποδίτσες”, “χαρτογιακάδες”, “πορτοφόλια” και λοιπά αξεσουάρ είναι άχρηστα, επικίνδυνα και αντικοινωνικά. Πάντως αν πρέπει να “τιτλοφορηθώ” είμαι ακόμα αυτός που κάποτε οι φίλοι ονομάτισαν. Είμαι ο Γίγας, ο διεθνούς φήμης Έλληνας χρωμοκράτης.

-Που νιώθετε ο εαυτός σας ή έστω ο κυρίαρχος εαυτός σας;

-Συμβατικά και για να συνεννοούμαστε είμαι αγιογράφος. Αγιογραφίες έχει επικρατήσει να εννοούμε τα ίχνη της περιπέτειας, μέσα στους αιώνες, της ελληνικής ζωγραφικής που ενώ προϋπήρχε της Χριστιανοσύνης μέσα της βάθυνε, τελειώθηκε και αναδείχτηκε ο σωτηριολογικός της ρόλος. Στους 15 τελευταίους αιώνες εμπλουτίστηκε και απλώθηκε εκφραστικά συνθέτοντας όπως κάθε μεγάλη ελληνική πνευματική – πολιτιστική παράδοση στοιχεία άλλων πολιτισμών αποκτώντας οικουμενικό χαρακτήρα. Αυτός και η επανανακάλυψη αναγκαιότητας της αλήθειας και της ειλικρίνειας από τους “μοντέρνους” της επέτρεψε να επικρατήσει των επικριτών της. Κάποτε την δυσφημούσαν σαν μια άκαμπτη και στεγνή “θρησκευτική” τέχνη ενός λαού σε παρακμή. Κι όμως όταν η μοντέρνα επανάσταση συνάντησε τον Κόντογλου και μέσω Τεριάντ, ο Ματίς το Θεόφιλο η ζωγραφική μας θριάμβευσε. Σήμερα Καθολικοί, Αγγλικανοί αλλά και κάποιοι προτεστάντες (άκουσα και για μουσουλμάνο αγιογράφο), Ασιάτες και Ευρωπαίοι, Αφρικανοί και Αμερικανοί (είδα αγιογραφίες σε χωριό Ινδιάνων), συνομιλούν, ανακαλύπτοντας και την αισθητική της αξία και το πνευματικό της βάθος, με την εικαστική μας γλώσσα. Για μια ακόμα φορά ο κόσμος μιλάει ελληνικά ρίχνοντας νέο φως. Βλέπετε; Δεν είμαι ο μόνος που ακολούθησα αυτό το δρόμο. Και αν και με περιλαμβάνουν στις αντεργκράουντ περιπτώσεις δεν είναι ακριβώς έτσι. Εγώ είμαι παραδοσιακός αλλά μιας παράδοσης που είναι η πρωτοπορία των τελευταίων 2500 ετών. Όσο για τον όρο Εκκλησία τον αντιλαμβάνομαι ανάλογο του όρου λαός. Όπου ο λαός μας, στα έργα του; στους ναούς; στο δρόμο; στα γλέντια του; εκεί και εγώ. Εκεί νιώθω κυρίαρχος – ελεύθερος.

-Μεγάλοι συλλέκτες έχουν αγοράσει έργα σας… Τι προτιμούν;

-Δεν έχω ασχοληθεί ποτέ με τους “μεγάλους συλλέκτες” και δεν γνωρίζω καλά το είδος. Δεν στόχευσα ποτέ στη γνωριμία τους και στην όποια επαφή. Φιλότιμοι συλλέκτες, με μικρές αλλά ποιοτικές συλλογές, έχουν αγοράσει έργα μου. «Μεγάλος συλλέκτης» μόνο ένας κι αυτός Γάλλος, όχι Έλληνας. Στην Ελλάδα όσες επαφές είχα με «μεγάλους συλλέκτες» ή με εκπροσώπους τους ήταν απογοητευτικές. Υπήρξαν προβλήματα «συμβατότητας», αν και έδειξαν κατά καιρούς, ενδιαφέρον για τη δουλειά μου, όχι μόνο αγοραστικό. Πιστεύω ότι προτιμούν μεγάλα κέρδη με μικρές επενδύσεις. Οι σχέσεις μου με «μικρούς συλλέκτες», προσωπικές κι ανθρώπινες, είναι πιο πολύ του γούστου μου. Δεν μπορώ καν να με σκεφτώ να έχω σχέσεις με Δασκαλόπουλους, Ιωάννου κλπ. Ίσως με παραδοσιακούς τύπου Εμφιετζόγλου, Γουλανδρήδες κλπ. Δεν ξέρω και πολλά για το είδος όπως προανέφερα, ίσως να κάνω λάθοςepistrofi-ston-adi_25cm_300-Οι φιλότεχνοι ποιοι είναι σήμερα;

-Έλα μου ντε … Είναι αυτός που βάζει την Γκερνίκα αντί οικογενειακών φωτογραφιών ή της Κιμ Καρντασιάν ή της ομάδας του ή του σφυροδρέπανου ή του αγκυλωτού, ή του Στάργουορς για μπακγκράουντ στον υπολογιστή του; Είναι αυτός που στερείται κάποιες από τις λιγοστές του τώρα πια απολαύσεις για να αγοράσει ένα έργο που αγάπησε ή ένα έργο από κάποιον καλλιτέχνη που αγάπησε; Είναι το φουσκωμένο πορτοφόλι που ανοίγει για να στηρίξει μια “τοπική σκηνή” έτσι για το «γαμώτο» και δεν συνοδεύεται από ένα ακόμα πιο φουσκωμένο εγώ; Είναι ο ηρωικός γκαλερίστας που δεν το βάζει κάτω κι ας έπεσε ο ουρανός πάνω στο κεφάλι του τα τελευταία χρόνια; Είναι ο «μαλάκας» καλλιτέχνης που δεν ξέρει να «κουνηθεί» λιγάκι επιδέξια για να πέσει το χρήμα και τα μίντια και συνεχίζει να πετάει το χαρταετό του με χιονόνερο γνωρίζοντας πως τον παραμονεύει το αστροπελέκι; Και το μικρό παιδί. Αυτοί ίσως, και πολλοί άλλοι. Αλλά όχι αυτοί που καταδέχονται να τους αποκαλούν “άρτκράουντ”. Όχι οι κωλοπετσωμένοι κιουρέιτορ. Όχι οι “μαικήνες” που στήνουν μηχανισμούς απανθρωποποίησης των καλλιτεχνών και εισάγουν “Ευρωπαϊκά” και “Αμερικάνικα” σκουπίδια. Όχι οι “ευαίσθητοι καλλιτέχνες” που μάθαν να λεν το “ποίημα” (με το αζημίωτο). Όχι αυτοί που αποδέχονται τον βανδαλισμό της “αυλίτσας”, του μικρομάγαζου, του δημόσιου αγαθού, με τζίφρες, αντιφαλαμπάδες και υπερφίαλη φιλοδοξία άκα “στριτ αρτ”. Αυτοί και πολλοί άλλοι… να πάρει η ευχή…

-Ποιοι κυβερνώντες, κομματικοί, αρχηγοί, πρωθυπουργοί, πολιτικοί κοκ ξέρουν από τέχνη;

-Αν και έχω σχέσεις και φιλίες με πολιτικά ευαίσθητους και πολιτικά “υπεράνθρωπους” φίλους, δεν διατηρώ σχέσεις με αυτούς που κατά παράδοση αποκαλούμε πολιτικούς. Δεν έχει γράψει κανείς τους βέβαια ιστορία στο χώρο για να είναι ευρέως γνωστός. Θα σας απαντήσω όμως με τα κάμποσα που ξέρω. Σελέμηδες που γυρεύουν να φάνε εργάκια για το σαλόνι τους έχει αβέρτα, από ότι μαθαίνω από συναδέλφους. Είχα και εγώ μια περίπτωση υφυπουργού σελέμη. Δεν “του έκατσε” βέβαια. Γενικά δεν τους λες φιλότεχνους. Ντρέπομαι που το λέω αλλά κάποτε στους θαυμαστές του έργου μου συγκαταλέγονταν και ο δήμιος του λαού μας ΓΑΠ. Οι πιο πολλοί τους, που προσεγγίζουν τους χώρους της τέχνης, έχουν χρηματιστηριακό ενδιαφέρον για τα έργα, γυρεύουν να αντλήσουν κύρος και προβολή ή κάνουν ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Δεν ξέρω πως το θυμήθηκα αυτό τώρα, αλλά ο Νίκος Κεσσανλής θαύμαζε πολύ την συλλογή του Γιάννου Παπαντωνίου. Υψηλής αισθητικής και οικονομικής αξίας όπως έλεγε. Ίσως ο Γιάνης Βαρουφάκης λόγω της εικαστικού συζύγου του Δανάης Στράτου να έχει κάποια εξοικείωση και ενδιαφέρον. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος σίγουρα ξέρει να “συντρίβει” και καλλιτέχνες μεταξύ άλλων. Ο Νίκος Ξυδάκης έγινε υπουργός και άρα μπορεί να κατατάσσεται στα πολιτικά (στην καθομιλουμένη) πρόσωπα. Αυτός έχει εξαιρετικό αισθητήριο και ελπίζω να μην το χάσει ποτέ. Για τον Κώστα Ζουράρι, που καταλαβαίνει πολλά, δεν είμαι σίγουρος τι από αυτά παίζει και μπορεί να χάσει. Τώρα τα άλλα είναι τα γνωστά στην κοινωνία, άλλοι έχουν αδυναμία στα αρχαία, άλλοι στα πορτρέτα τους κι άλλοι στα “μικυμάους”.

16002929_1751608635157412_2204914166604163696_n-681x516

Πολυσυζητημένος και βραβευμένος

Ως μοναδικό έργο συζητήθηκε «το Φλίπερ» του. Όχι μόνο υπήρξε η διπλωματική του εργασία που του εξασφάλισε ένα πτυχίο με «άριστα» σ΄ ένα εχθρικό περιβάλλον, αλλά «κατακτώντας» τους καθηγητές του, ιδιαίτερα τον τότε πρύτανη Νίκο Κεσσανλή, αλλά επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την ΑΣΚΤ στην Β’ Μπιενάλε Σχολών Καλών Τεχνών στη Βαρκελώνη. Και δικαιώθηκαν για την επιλογή τους. Η ελληνική συμμετοχή, αποτελούμενη από το έργο δύο φοιτητών (το δικό μου και εκείνο της φίλης Άτζυ Καρατζά) διακρίθηκε, σύμφωνα με το Νίκο Κεσσανλή, ως η καλύτερη όλων, ομόφωνα, από τους πρυτάνεις όλων των συμμετεχόντων σχολών. Μάλλον αυτό το γεγονός επηρέασε και την έρευνα της εφημερίδας «ΝΕΑ», που τον παρουσίασε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 σαν τον πιο εμπνευσμένο και πετυχημένο εικαστικό καλλιτέχνη της γενιάς του. Το έργο αυτό επίσης συνέβαλε -μαζί με άλλα έργα – στην Ελλάδα και το εξωτερικό, σε μια σημαντική συζήτηση για το πόσο η τέχνη και η τεχνολογία είναι δυνατόν να είναι συμβατές χωρίς να εξουδετερώνεται ο ρόλος της πρώτης. Την ίδια ώρα ενότητα έργων που συζητιέται εντός και εκτός συνόερων είναι η ενότητα «Πρόσωπα», που συνδημιουργεί με τη σύντροφό του επίσης εικαστικό, Π. Κούβαρη. Χαρακτηρισμένη από θαυμαστές της «ideavirus» δικαίωσε την αφοσίωση τους στο project. Εκτός από ενθουσιώδη μηνύματα έλαβαν και κάποια πολύ συγκινητικά, όπως για παράδειγμα το σχόλιο της βιογράφου του Πατρίς Λουμούμπα ή κάποια άλλα από το περιβάλλον του Μπόμπυ Σαντς. Λαμβάνουν κατά καιρούς προσκλήσεις να εκθέσουν κάποια νέα φάση της ενότητας και επισκέψεις θαυμαστών όπως π.χ. του Αμερικανού καλλιτέχνη της πρωτοπορίας του Λος Άντζελες Wu Tsang! (περισσότερα στο «prosopa.eu»)

gigas-bootblack-in-denver-1900s-2016-egg-tempera-on-cotton-paper-50-x-35-cm-640x924-1

Γεννήθηκε το 1966 στην Πετρούπολη. Αποτελεί ιδρυτικό μέλος της εικαστικής ομάδας Καρατρανσαβαγκάρντια (από 1988) Εργάζεται επίσης ως αγιογράφος και έχει ζωγραφίσει πολλές φορητές εικόνες και τοιχογραφίες. Μέχρι σήμερα έχει ιστορήσει πάνω από 17 ορθόδοξες ελληνικές εκκλησίες. Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. 1992 Υποψήφιος Διδάκτορας, Θεολογική Σχολή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 1986-1991 Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, Αθήνα 1985 Γραφιστική, Ελληνογερμανική Σχολή Γραφικών Τεχνών, Αθήνα. Εκθέσεις 2016-Γκαλερί ΑΔ, Αθήνα -Αμύντορες Λαοφόροι, Πολιτιστικό Κέντρο “Φρανσίσκο Ντε Μιράντα”, Πρεσβεία της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας στην Ελλάδα, Αθήνα -RE-culture 4: ΤΕΧΝΗ ΜΗ ΤΕΧΝΗ, επμ. Θ. Μουτσόπουλος, Σκαγιοπούλειο Κέντρο, Πάτρα-Drawing Now Paris, συμμετοχή στο περίπτερο της Γκαλερί ΑΔ, Παρίσι, Γαλλία 2015-Όταν η Αντικουλτούρα Συναντά την Κοινωνία, Γκαλερί ΑΔ, Αθήνα -1095 Art Days, ARTWALL project space, Αθήνα2014 -Amen, ARTWALL project space, Αθήνα2012 -Αντι-κουλτούρα: Η ανάδυση ενός νέου κοινωνικού υποκειμένου 1983-2012, CAMP!, Αθήνα. -Πρόσωπα. Αντιιμπεριαλιστικός αγώνας και ΕΟΚΑ, Βιβλιοπωλείο «Γιαλούσα», Λευκωσία, Κύπρος2011 -Το νέο θεσμικό (συμμετοχή με την ομάδα Καρατρανσαβαγκάρντια), Πεδίο Δράσης Κόδρα, Θεσσαλονίκη2006 -Έκθεση Καρατρανσαβαγκάρντια, αυτοδιευθυνόμενος χώρος κοινωνικού προβληματισμού “Αυτοσχεδία”, Θεσσαλονίκη2005 -Έκθεση Καρατρανσαβαγκάρντια, Μύλος, Θεσσαλονίκη2004-Πρόσωπα, Αίθουσα VIP, ΟΛΠ, Πειραιάς 1992-Β΄ Μπιενάλε Σχολών Καλών Τεχνών, Βαρκελώνη, Ισπανία1989 -Έκθεση Καρατρανσαβαγκάρντια, Αίθουσα Μπουζιάνη, Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων, Αθήνα -Έκθεση Καρατρανσαβαγκάρντια, Αίθουσα τέχνης Ερωδός, Θεσσαλονίκη. Έχει πάρει μέρος επίσης, σε δεκάδες άλλες ομαδικές εκθέσεις.

Πηγή: http://www.karfitsa.gr/2017/02/28/%CE%93-%CE%93%CE%AF%CE%B3%CE%B1%CF%82-o-%CE%B4%CE%B9%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%BF%CF%8D%CF%82-%CF%86%CE%AE%CE%BC%CE%B7%CF%82-%CE%88%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CF%87%CF%81%CF%89%CE%BC/

ΟΧΙ ΣΗΜΕΡΑ. ΓΙΟΡΤΑΖΩ ΣΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ…

lesbos-oi-foties-ai-gianni-klidona

με αφορμή την γιορτή του Αγ.Βαλεντίνου, ένα υπέροχο κείμενο του Γιάννη Κων. Κρούσσου 

(Η ΚΑΤΟΧΗ ΣΤΑ ΜΥΑΛΑ ΜΑΣ)

Δεν φτάνει που αγοράζουμε και ψηφίζουμε ό,τι διαφημίζεται. Γιορτάζουμε με τον τρόπο που αγοράζουμε. Αυτό που αυτοαποκαλείται «δυτικός πολιτισμός» είναι περασμένο στις πιο μύχιες σκέψεις και συναισθήματα μας.
Ζούμε καθ’ υπαγόρευση, γιατί δεν έχουμε ταυτότητα.
Δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε και ως εκ τούτου δεν μπορούμε να ξέρουμε ούτε τι θέλουμε, ούτε πώς να το αποκτήσουμε.
ΔΕΝ γιορτάζω τη «γιορτή των ερωτευμένων».
Γιορτάζω το θερινό ηλιοστάσιο, τη γιορτή του έρωτα και της φωτιάς.

Στην Αρχαία Ελλάδα η νύχτα του Ηλιοτρόπιου, ήταν η γιορτή μιας ερωτικής μαγείας, με τους νέους να ανταλάσσουν ερωτικούς όρκους και να πηδούν πάνω από τις φωτιές για να εξαγνίσουν αυτούς τους όρκους αποδιώχνοντας κάθε επιβουλή. Ήταν οι φωτιές της τύχης, πηδώντας πάνω από τις φλόγες τρεις φορές. Στη νεώτερη γιορτή, όλα τα έθιμα παραπέμπουν στην ερωτική μαγεία και στην αναζήτηση του ερωτικού ταιριού.

Του Άη Γιάννη, του Λαμπαδάρη, του Ριζικάρη, του Θεριστή, του Φανιστή, Ο Άη Γιάννης είναι ο Άγιος του Έρωτα.
Όλα τα έθιμα της άγιας μέρας, σ’ αυτόν παραπέμπουν. Ο μικρός Θεός του έρωτα έγινε Άγιος και μέσα στο θερινό ηλιοστάσιο, κοντά στην πιο μεγάλη μέρα του χρόνου, κι όπως το συνηθίζει ο έρωτας, άναψε φωτιές. Φωτιά και έρωτας για αγόρια και κορίτσια.
Στις φωτιές του Άη Γιάννη καίνε το στεφάνι του Μάη. Η γιορτή της κορύφωσης της Άνοιξης τελειώνει την κορύφωση του καλοκαιριού. Το τέλος μιας εποχής είναι η αρχή μιας άλλης και τα στεφάνια της κάθε γιορτής δεν είναι για τα σκουπίδια. Καίγονται με τρόπο γιορτινό. Οι ζωή είναι εποχές, κύκλος κι όχι ευθύγραμμος χρόνος «προόδου». Το έσχατο είναι αρχή και αιωνιότητα.
Κάθε έθιμο αυτής της μέρας, κρυμμένο στη χριστιανική γιορτή της πιο μεγάλης μέρας του χρόνου έχει μέσα του έρωτα. Στις φωτιές καίγονται και οι απαγορεύσεις. Καίγονται και τα παλιά σκιάχτρα, οι γενίτσαροι των χωραφιών. Μήτε το θείο μήτε το εθνικό γλιτώνει από την τιμή που τους πρέπει στις γιορτές του λαού.
Η αρχαία μαντική τέχνη αποθεώνεται. Είναι η γιορτή με την πιο εμφανή διατήρηση της μαντικής λειτουργίας, μέσα στα έθιμα, όπου οι κόρες αναζητούν το μήνυμα που θα προσδιορίσει το ταίρι της.

revolutionlove

Στον κλήδονα, το κορίτσι θα δει τη μορφή του ανθρώπου που θ’ αγαπήσει. Στο νερό του πηγαδιού το καθρέφτισμα του προσώπου του αγοριού που θα παντρευτεί. Το αμίλητο νερό των κοριτσιών, είναι μέρος της ιεροτελεστίας του κλήδονα. Τα τρία πρόσωπα που θα δει η κοπελιά στον καθρέφτη, είναι δύο των δαιμόνων και το τρίτο το καλύτερο, του δικού της αγοριού. Το πρώτο αρσενικό όνομα, που θα ακούσει του Άη Γιάννη ανήμερα είναι του αυριανού δικού της άλλου μισού.
«Κι οπ’ αγαπάει στη γειτονιά τη βλέπει αυγή και βράδυ».
Όλα για των αγοριών και των κοριτσιών τις αγάπες. Για δυο παιδιά που αγαπιούνται και θα αγαπηθούν. Ο Άγιος των μελλούμενων και της επερχόμενης χαράς.

Η άσκηση της μαντικής τέχνης περιορίστηκε στην αναζήτηση του ιδανικού ζευγαριού. Ο Αη Γιάννης είναι μια γιορτή ύμνος στο ζευγάρωμα, στον έρωτα και τους ερωτευμένους. Ένας ύμνος στην αναζήτηση της ιδανικής αγάπης και τίποτα περισσότερο.
Η φωτιά, το κάψιμο του πρωτομαγιάτικου στεφανιού, των ξερών χόρτων, της παλιάς ρίγανης, των σκιάχτρων, που κάπου τα λένε «γενίτσαρους», και το πήδημα της φωτιάς συμβολίζουν, επίσης, τον εξαγνισμό και την κάθαρση. Ο έρωτας πάει μαζί με τον εξαγνισμό και την κάθαρση;
Ο έρωτας είναι μαγεία, ηδονή, γέννα, ζωή, εξαγνισμός, κάθαρση. Αυτό δεν μπορεί να γίνει κατανοητό –δεν είναι επιτρεπτό- από την τυποποιημένη ορθολογική δογματική.
Ο έρωτας είναι ανατροπή :
«καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα καὶ προσκολληθήσεται πρὸς τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν».

ΠΟΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΟ ΓΙΟΡΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ;
Ο Έρωτας είναι Επανάσταση.
ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΡΩΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
(Υπερχρεωμένων το Ανάγνωσμα)

 

Ο οδυνηρός συμβιβασμός της μετανεωτερικότητας

Ζίγκμουντ Μπάουμαν

Ο οδυνηρός συμβιβασμός της μετανεωτερικότητας

ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΡΟΖΑΝΗ

Η κριτική του μετανεωτερικότητας υπήρξε ο δημιουργικός πυρήνας και ο κεντρικός αναφορικός άξονας του κοινωνιολογικού (και όχι μόνο) έργου του Zygmunt Bauman. Ο αναστοχαστικός του έλεγχος της παγκοσμιοποιημένης τάξης πραγμάτων, της κοινωνίας του ελέγχου και της μαζοκοινωνίας, καθώς και των δομών και πλεγμάτων μέσω των οποίων η παγκοσμιοποίηση διαμόρφωσε έναν αδιέξοδο κόσμο και προκάλεσε την ασφυκτική δυσφορία του εμπλεκόμενου στους όρους (οικονομικούς, κοινωνικούς, συναισθηματικούς) της παγκοσμιοποίησης υποκειμένου, αποτελούν τα σημεία αιχμής της κριτικής την οποία ο Bauman άσκησε στη μετανεωτερικότητα και στα κοινωνιοπολιτικά μορφώματά της. Ωστόσο, η κριτική της μετανεωτερικότητας, κατά την αντίληψη του Bauman, προϋποθέτει ως όρο εκ των ων ουκ άνευ την κριτική της νεωτερικότητας, χωρίς την οποία η μετανεωτερικότητα καθίσταται μάλλον χαώδης και ακατανόητη στις διάφορες εκφάνσεις της στο κοινωνικό πεδίο.

Κατά τον Bauman, το κεντρικό πρόβλημα δεν βρίσκεται στο γεγονός ότι η νεωτερικότητα αντικαταστάθηκε από μια μετανεωτερική αντίληψη του κόσμου και των δομών και δικτύων που συγκροτούν τη μετανεωτερική συνθήκη, αλλά στο θεμελιώδες γεγονός ότι η μετανεωτερικότητα εκπροσωπεί κατ’ εξοχήν έναν οδυνηρό συμβιβασμό με τα οριακά σημεία και τα αδιέξοδα της νεωτερικότητας. Κατά συνέπεια, η κριτική της νεωτερικότητας τίθεται αναπόφευκτα στο κέντρο του αναστοχασμού σχετικά με τη μετανεωτερική τάξη πραγμάτων. Διότι, με αυτόν τον τρόπο, η μετανεωτερικότητα αποκαλύπτει τους όρους και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τα αδιέξοδα, τα οποία η νεωτερικότητα δημιούργησε για τον εαυτό της, οδήγησαν εντέλει στο συμβιβασμό στον οποίο επιχείρησε και επιχειρεί εξακολουθητικά η μετανεωτερικότητα, πολλαπλασιάζοντας, στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική σφαίρα, τη δυσφορία του σύγχρονου ανθρώπου μπροστά στις καταστροφικές συνέπειες που επέφερε και επιφέρει αυτός ο ολέθριος συμβιβασμός.

Η νεωτερικότητα οικοδομήθηκε πάνω στα θεμέλια σαθρών προκειμένων, αμφίβολων ελπίδων και ψευδών εγγυήσεων, που δημιούργησαν ένα εύθραυστο κέλυφος βεβαιοτήτων για το νεωτερικό υποκείμενο. Αντίθετα, υποστηρίζει ορθά ο Bauman, ο μετανεωτερικός συμβιβασμός ήταν υποχρεωμένος να θεμελιωθεί πάνω σε εντελώς διαφορετικές προκείμενες: ο κόσμος των βεβαιοτήτων της νεωτερικότητας κατέρρευσε· έγινε πλέον φανερό ότι “η αύξηση της γνώσης επεκτείνει το πεδίο της άγνοιας” και ότι η διαδρομή μας μέσα στο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό πεδίο έχει έναν ομιχλώδη, αν όχι πλήρως άγνωστο, προορισμό. Υπό την έννοια αυτή, η συντριβή των νεωτερικών προταγμάτων υπήρξε πράγματι η μόνη βεβαιότητα που η μετανεωτερική συνθήκη ανέδειξε, επεκτείνοντας συγχρόνως τα αδιέξοδα και ολοκληρώνοντας μια καταστροφική πορεία, η οποία είχε ήδη αφετηριακά εκκινήσει από την εποχή της μεγάλης αφήγησης της νεωτερικότητας για τα συστήματα διακυβέρνησης (Σοσιαλισμός, Δημοκρατία), για τη δημιουργία “ενός καλύτερου κόσμου”, για την ελευθερία του σύγχρονου ανθρώπου, για τον σεβασμό της διαφορετικότητας, για την κοινωνία της ανοχής και της αλληλεγγύης.

Ίσως, η πιο δραματική συμβολή του Bauman στην κριτική της νεωτερικότητας υπήρξε η κατάληξη των νεωτερικών προταγμάτων μέσα στα στρατόπεδα της μαζικής εξόντωσης του εθνικοσοσιαλισμού, τα οποία, άλλωστε, χρησίμευσαν ως πειράματα “ολικής κυριαρχίας”, κατά τη διατύπωση της Hannah Arendt, και ως ένα είδος προτύπου για την οργάνωση και δομή των μετανεωτερικών προταγμάτων στους χώρους διαμόρφωσης των πλεγμάτων διακυβέρνησης της σύγχρονης μαζοκοινωνίας, της ανεξέλεγκτης εισβολής της τεχνολογίας, στο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό πεδίο, καθώς και της διάχυσης του σύγχρονου υποκειμένου κάτω από τα συστήματα βιοπολιτικής και εσωτερικευμένου ελέγχου.

Ο Bauman φαίνεται να βρίσκεται αρκετά κοντά σε μια κριτική των νεωτερικών κοινωνικών μορφωμάτων (κυρίως του Σοσιαλισμού και της Δημοκρατίας), εγκαλώντας στο σύνολό της τη νεωτερικότητα ότι συνέβαλε ευθέως στο πείραμα της ολικής κυριαρχίας των στρατοπέδων του μαζικού θανάτου και των εθνικοσοσιαλιστικών ιδεολογικών καταβολών του πειράματος αυτού. Κατά τον Bauman, το Ολοκαύτωμα δεν είναι ένα ακόμη μεταξύ των πολλών επεισοδίων μαζικής εξόντωσης που η ιστορία έχει να επιδείξει, αλλά μια μοναδικότητα η οποία σημασιοδοτεί την αποτυχία του νεωτερικού πολιτισμού. Όπως διατείνεται, το Ολοκαύτωμα “διαθέτει χαρακτηριστικά τα οποία δεν μοιάζουν με κανένα από εκείνα των γενοκτονιών του παρελθόντος. Είναι αυτά τα χαρακτηριστικά που αξίζουν ιδιαίτερης προσοχής. Έχουν μια ξεχωριστή μοντερνική ατμόσφαιρα. Η παρουσία τους δείχνει ότι ο μοντερνισμός συνέβαλε στο Ολοκαύτωμα περισσότερο ευθέως παρά μέσω της αδυναμίας και της ανικανότητάς του. Δείχνει ότι ο ρόλος του σύγχρονου [νεωτερικού] πολιτισμού στο συμβάν και στη διάπραξη του Ολοκαυτώματος υπήρξε ενεργός και όχι παθητικός. Δείχνει ότι το Ολοκαύτωμα ήταν τόσο το προϊόν όσο και η αποτυχία του σύγχρονου [νεωτερικού] πολιτισμού”. Επιπλέον, ο Bauman θέτει ως αφετηριακό σημείο του προβληματισμού του το ότι τα νεωτερικά αυτά χαρακτηριστικά της μαζικής εξόντωσης είναι “σε μεγάλο βαθμό στοιχεία της ζωής μας. Δεν εξαφανίστηκαν”. Αυτό ασφαλώς σημαίνει ότι η μετανεωτερική συνθήκη των κοινωνικών δομών και πλεγμάτων όχι μόνον συμβιβάστηκε οδυνηρά με αυτό το δραματικό όριο της νεωτερικότητας, αλλά επιπλέον έχει επιβιώσει μέσα στη συνείδηση της μετανεωτερικότητας, διαδραματίζοντας έναν ρόλο διαμορφωτικό των μετανεωτερικών κοινωνικών μορφωμάτων.

Πράγματι, τα μετανεωτερικά κοινωνικά συστήματα και δομές διατήρησαν την ίδια διαστρωμάτωση των νεωτερικών κοινωνιών και εξακολουθούν να ενεργούν μέσω των ίδιων κωδίκων ηθικής και συμπεριφοράς. Μάλιστα, η μετανεωτερική συνθήκη της μαζοκοινωνίας έχει σημαντικά βελτιώσει τους τεχνολογικούς μηχανισμούς καταπίεσης και καταστολής, προκειμένου να επιβάλει την κυριαρχία της, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά. Εξάλλου, η ίδια η μετανεωτερική ηθική έχει υποστεί ένα περαιτέρω πλήγμα, έτσι ώστε η μόνη αναγνωρίσιμη συμπεριφορά μέσα στο μετανεωτερικό περιβάλλον της κατανάλωσης και της μαζοκουλτούρας να είναι εκείνη της ετοιμότητας για δράση, της εξυπνάδας και της καπατσοσύνης (Max Horkheimer), της επιδίωξης του ευδαιμονισμού και της ηδονοθηρίας με κάθε μέσο και με οποιοδήποτε κόστος. Αλλά τα χαρακτηριστικά αυτά υπήρξαν ήδη οι νεωτερικές συνιστώσες των στρατοπέδων της μαζικής εξόντωσης και του πειράματος της ολικής κυριαρχίας. Υπό την έννοια αυτή, κατά τον Bauman, η μετανεωτερική συνθήκη των κοινωνιών και του πολιτισμού φαίνεται να ενισχύει τον φόβο για την πιθανότητα επανάληψης του πειράματος ολικής κυριαρχίας με μεγαλύτερη ένταση. Η τεχνολογικά σχεδιασμένη κοινωνία, η καθαρότητα και η ψυχρότητα των ποικιλόμορφων κοινωνικών κατασκευών και της μετανεωτερικότητας την ενισχύουν. Ωστόσο, η επανάληψη δεν μπορεί να έχει την ίδια μορφή με το ιστορικό πρότυπο. Γι’ αυτόν τον λόγο είναι, άλλωστε, περισσότερο επικίνδυνη.

Θα ήθελα να κλείσω αυτή τη σύντομη αναφορά στο πολυσχιδές έργο του Bauman, σε σχέση πάντα με την οδυνηρή σύμπλεξη μεταξύ νεωτερικότητας και μετανεωτερικής συνθήκης, με την επισήμανση του Γεράσιμου Λυκιαρδόπουλου στον πρόλογο της μετάφρασής του του διαλόγου ανάμεσα στον Zygmund Bauman και τον Carlo Bordoni (Η Νεωτερικότητα σε Κρίση, Ύψιλον/Βιβλία, 2016): Για τον Bauman, “η περίοδος της νεωτερικότητας δεν έχει φτάσει στο ‘τέλος’ της· όπως δεν έχει φτάσει στο ‘τέλος’ της η Ιστορία – ούτε καν η περίοδος των μεγάλων ψευδαισθήσεων. Η λεγόμενη ‘μετανεωτερικότητα’, η περίοδος εντός της οποίας ζούμε, δεν είναι, κατά τον Bauman, παρά μια παρατεινόμενη, εκφυλιζόμενη νεωτερικότητα”.

Πηγή: https://radicalsubjectivityblog.wordpress.com/2017/02/04/%CE%BF-%CE%BF%CE%B4%CF%85%CE%BD%CE%B7%CF%81%CF%8C%CF%82-%CF%83%CF%85%CE%BC%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CF%89%CF%84%CE%B5/

Στατιστικά

  • 33,294 επισκέψεις

"Παραμένω αναρχικός για να μπορώ να δοξολογώ την Παράδοση. Χωρίς την Παράδοση δεν μπορείς να κάνεις ούτε βήμα. Δεν την αντιμετωπίζω, όμως σαν αγία των αγίων. Πολλά πράγματα της παράδοσής μας έχουν πεθάνει για πάντα. Άλλα πάλι επιζήσανε με διαφορετική μορφή. Οι νέοι μας για παράδειγμα, δεν καταλαβαίνουν ότι το τσίπουρο είναι καλύτερο απο το ουίσκι. Κατά τον ίδιο τρόπο, οι γέροι φαντάζονται ότι προπολεμικώς ζούσαμε καλύτερα. Εξετάζω την Παράδοση σημαίνει προσπαθώ να κατανοήσω το Σήμερα" - Ηλίας Πετρόπουλος.

Όλες οι επαναστάσεις καταλήγουν στην κατάκτηση της ανεγκέφαλης Κυρίας. Της Εξουσίας. Αυτή η κατάκτηση, ως γνωστόν, δημιουργεί Δίκαιον, μακράν των ονειρικών στόχων μιας επανάστασης. Οι άνθρωποι που προκύπτουν από μία επανάσταση, περιέχουν τα ίδια συστατικά με τους αποχωρήσαντες ή τους ηττηθέντες (...). Χρειάζεται ισχυρή παιδεία για ν' ανθέξει κανείς στην έννοια της Εξουσίας και της επιτυχίας. - Mάνος Χατζιδάκις

Αύγουστος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιολ.    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

ΑΙ ΓΑΡΟΥΦΑΛΛΟ ΜΟΥ…

ΜΙΚΕΛΗΣ ΑΒΛΙΧΟΣ

Μπακουνικός και Κεφαλλονίτης

O ΔΡΑΚΟΣ…

ΑΙΜΙΛΙΑΝΟ…

Τhe Monty Pythons

Τhe Monty Pythons

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

Τζιμάκο, τρέλλανε τους «μεταμοντέρνους»…

Τζιμάκος και μετα-νεωτερικότητα

ΓΚΥ ΝΤΕΜΠΟΡ…

"...το θέαμα είναι το κεφάλαιο σε τέτοιο βαθμό συσσώρευσης που μεταβάλλεται σε εικόνα."

ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ: ΟΤΑΝ Ο ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΕΚ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.

Eλευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν…

Για το όνειρο των συνοικιών μας…!