//
archives

ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΜΕΝ ΑΝΕΥ ΜΑΛΑΚΙΑΣ

This category contains 25 posts

Ο Σαββόπουλος για την ελληνική γλώσσα!

Ένα ταξείδι στην Αλεξάνδρεια και στο βίωμα της ελληνικής γλώσσας

Ακόμα με παιδεύει ο Μπαγάσας! Έχω θυμώσει μαζί του, έχω απογοητευτεί, τον έχω γκρεμίσει από το βάθρο που τον είχα κάποτε αλλά…, αλλά ο Νιόνιος είχε ένα μαγικό χάρισμα να μιλά τόσο βαθιά για κάποια ζητήματα που δεν χωράνε στις ιδιοτέλειες που τον παρέσυραν στην προσωπική του διαδρομή. Κι όταν ένα τέτοιο ζήτημα είναι η βαθιά ιστορική, φιλοσοφική και πολιτισμική συνέχεια της ελληνικής γλώσσας, μας δίνει τόσο οικουμενικά διδάγματα, αφηγήσεις και αλήθειες που έχουμε ανάγκη εκείνο τον απολογητικό και προφητικό του λόγο, ιδιαίτερα στις μέρες μας που η αλλοτρίωση κατακυριεύει την ύπαρξή μας ως συλλογικό υποκείμενο!

Το απόσπασμα στο βίντεο είναι από την επίσκεψη του Σαββόπουλου στην Αλεξάνδρεια του Καβάφη, του οικουμενικού ελληνισμού και της σύνθεσης που διαμόρφωσε την ελληνική γλώσσα στο πέρασμα των αιώνων. Το «ταξείδι»αυτό πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της εκπομπής  «Ζήτω το ελληνικό τραγούδι, που δημιούργησε ο Νιόνιος στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Απολαυστικός!

Δημήτρης Ναπ.Γ.

 

Advertisements

Ο ψυχίατρος Φελίξ Γκουαταρί για τα όρια των κοινωνικών κινημάτων…

Οι απόψεις του ψυχίατρου Φελίξ Γκουαταρί, για τα όρια των κοινωνικών κινημάτων στην εποχή του ενσωματωμένου μεταβιομηχανικού καπιταλισμού, δε σημαίνει ότι απορρίπτουμε τα κινήματα. Επισημαίνει, ότι το περιεχόμενο των κινημάτων δεν είναι ποσοτικό και σωρευτικό (όσο πιο πολλά, τόσο πιο καλά), αλλά χρειάζεται να συνδέεται με ένα ευρύτερο και ανώτερο πολιτικό σχέδιο μετασχηματισμού. Σε κάθε άλλη, περίπτωση η ιστορία έδειξε, ότι το ίδιο το εμπορευματικό και θεαματικό σύστημα, θα απαντήσει στην δράση των κινημάτων, με μια αντίδραση και εντέλει με την λειτουργική ενσωμάτωσή τους και την προσήλωση στον «ιερό» στόχο του εμπλουτισμού και της αναπαραγωγής της εμπορευματικής κυριαρχίας του.

«…Η λογική δράση-αντίδραση είναι η λογική πάνω στην οποία στηρίχτηκε το εργατικό κίνημα από την εποχή του Λένιν και ακόμα νωρίτερα. Ο κόσμος θ’αντιδράσει. Σίγουρα όμως ο παγκόσμιος ενσωματωμένος καπιταλισμός, οι εξουσίες, θ’αντιδράσουν στην αντίδραση. Κάποια μέρα θα μας σερβίρουν ένα νόμο για τις καταλήψεις… Πιστεύω ότι ο παγκόσμιος ενσωματωμένος καπιταλισμός έχει μια μεγάλη ικανότητα να αντιμετωπίζει αυτά τα προβλήματα.

Πιστεύω ότι οι ελίτ που βρίσκονται στην εξουσία θα έχουν όλο και πιο συχνά να κάνουν με τέτοιας φύσης προβληματικές. Και σήμερα βλέπουμε ότι σε σχέση με το πρόβλημα της οικολογίας, για παράδειγμα, όχι μόνο απαντούν μέσα στα πλαίσια της σχέσης δράση – αντίδραση. αλλά η οικολογία στη Γαλλία μεταβάλλεται αυτή τη στιγμή σε μια από τις κυριότερες βιομηχανίες. Οι οικολόγοι δεν είναι πια απλά ένα κίνημα διαμαρτυρίας, είναι ένα επάγγελμα του μέλλοντος. 

Ζήτω οι φεμινίστριες, ζήτω η εναλλακτική ψυχιατρική! Ιδού τα επαγγέλματα του μέλλοντος, γίνετε όλοι αμφισβητίες! Να λοιπόν γιατί δεν πιστεύω τόσο στη σωρευτική δυνατότητα του φαινομένου δράση-αντίδραση, στη συσσώρευση των συστημάτων αντίδρασης. 

(…) Όσο αυτά τα κοινωνικά κινήματα παραμένουν απλές απαντήσεις, θα εξακολουθούν να είναι απολύτως αφομοιώσιμα. 

(…) Έχουμε, αν θέλετε, αυτό το παράδοξο, που εκφράστηκε ιστορικά, με δραματικό τρόπο, στην Ιταλία. Έχουμε δηλαδή το σύνολο των κοινωνικών κινημάτων που αναπτύχθηκαν στο λεγόμενο χώρο της αυτονομίας με μια τέτοια ζωτικότητα από την οποία επωφελήθηκε ο ιταλικός καπιταλισμός. Γιατί δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως αν ο ιταλικός καπιταλισμός παραμένει ένας από τους δυναμικότερους στην Ευρώπη, αυτό είναι συνέπεια των δομών της υπόγειας οικονομίας».

απόσπασμα από το βιβλίο:  «Μοριακή επανάσταση»-Φελίξ Γκουαταρί – Εκδόσεις Κομμούνα-1982

Δημήτρης Ναπ.Γ

Το «έγκλημα» του Γαλιλαίου και η μονοδιάστατη μηχανιστική σκέψη…

Η τεχνολογική μεγαμηχανή ως εργαλείο κυριαρχίας

O Λουίς Μάμφορντ ήταν αμερικανός στοχαστής, ένα εξαιρετικά οξύ και πολύπλευρο μυαλό του 20ου αιώνα. Από τους τελευταίους οικουμενικούς στοχαστές που κινούνταν με άνεση στους τομείς της κοινωνιολογίας, της ιστορίας , της τέχνης, της επιστήμης, της θρησκείας, της τεχνολογίας, χωρίς να απομακρύνεται από την καθημερινότητα του ανθρώπου.

Ταξίδεψε αρκετά, ιδιαίτερα στην Δυτική Ευρώπη και ανατέμνει άριστα τον δυτικό κόσμο και τις ολοκληρωτικές παρεκκλίσεις του. Αγωνίστηκε εναντίον του ναζισμού και της ατομικής βόμβας, εναντίον του μακαρθισμού και του πολέμου στο Βιετνάμ. Η εναντίωσή του στην περιβαλλοντική υποβάθμιση που προκάλεσε η τεχνολογική κυριαρχία του βιομηχανισμού, το αυτοκίνητο και ο ανορθολογικός μαζικός σχεδιασμός των πόλεων τον συγκαταλέγει και στους διανοητές της οικοσυστημικής-οικολογικής σκέψης.

Η μεγάλη συμβολή του όμως είναι η μελέτη του πάνω στην κυριαρχία του μηχανικού-τεχνολογικού κόσμου, έναντι του πολύπλευρου εαυτού του ανθρώπου. Η υπερίσχυση της τεχνικής ως ύβρη, με την ταυτόχρονη υποβάθμιση της θεώρησης του ανθρώπου ως συσσωρευμένη κουλτούρα και ολότητα. Ο ορισμός της Μεγαμηχανής, από τον Μάμφορντ, περιέγραφε την υλικοτεχνική οργάνωση της ισχύος και της εξουσίας μέσα από την ανθρώπινη οργάνωση που δημιούργησε τις πυραμίδες της Αιγύπτου και έφτανε μέχρι την ατομική βόμβα. Εντοπίζει την αρχή της πλοκής αυτής, από την στιγμή που ο δυτικός πολιτισμός, εξοντώνει τη σοφία των προηγούμενων πολιτισμών και βαφτίζει ως νέο μεταφυσικό ιδεώδες την «κατάκτηση της φύσης» και την διαρκή επέκταση. Στην εξέλιξη του ανθρώπινου πολιτισμού, η πραγματικότητα αυτή ορίζει ως πραγματικότητα ότι είναι μηχανικά και υλικά αποδεκτό και «ορατό», θεωρώντας την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη ως κοσμοεικόνα μιας συνεχώς ανανεούμενης μηχανής.

Ως συστατικό στοιχείο για την κατασκευή των μεγαμηχανών και την συνακόλουθη κυβερνητική ισχύ τους, προσδιόρισε τους «Άιχμανς»(Eichmanns), από το Άντολφ Άιχμαν τον ναζιστικό αξιωματούχο που οργάνωσε την υλικοτεχνική υποστήριξη για το Ολοκαύτωμα. Οι Άιχαμανς είναι οι άνθρωποι που είναι διατεθειμένοι να υλοποιήσουν του στόχους της μεγαμηχανής της ισχύος, αδιαφορώντας για οποιοδήποτε ηθικό όριο.

Θα προσθέταμε ως θεμελιώδη θεωρητική ανακάλυψη του Μάμφορντ, την παραδοχή ότι το μηχανικό ρολόι – τον οποίο αναπτύχθηκε από τους μοναχούς του Μεσαίωνα – και όχι η ατμομηχανή υπήρξε ο πρόγονος της Βιομηχανικής Επανάστασης.

Η μελέτη του αυτή, εντάσσεται στο ευρύτερο πεδίο σκέψης του, εντός του οποίου μας δείχνει ότι δεν πρέπει να υπάρχει μια μονόπλευρη κυριαρχία του Προμηθεϊκού μύθου. Ο άνθρωπος, στο πέρασμα των χιλιετιών, άρχισε να κατασκευάζει σε πολύ μεταγενέστερο χρόνο, τον τεχνικό πολιτισμό και τα εργαλεία. 

Όμως είναι τα σύμβολα που εξανθρώπισαν τον άνθρωπο για να εκφράσει και να εμπλουτίσει ουσιαστικές στιγμές του. Ο άνθρωπος πρωταρχικά κατασκεύασε εικόνες και διαμόρφωσε την γλώσσα του και πολύ μετά κατασκεύασε εργαλεία. Παρ’όλη την πραγματικότητα αυτή, ο Homo Faber  (ο άνθρωπος μηχανή-κατασκευαστής), θα κυριαρχήσει σχεδόν ολοκληρωτικά έναντι του σκεπτόμενου ανθρώπου, Homo Sapiens.

Το «έγκλημα» του Γαλιλαίου

Ας διαβάσουμε πως περιγράφει το… έγκλημα, ο Μάμφορντ: «Μα στην πραγματικότητα, ο Γαλιλαίος διέπραξε ένα έγκλημα πολύ βαρύτερο από αυτά που του καταλόγισαν οι αξιωματούχοι της Εκκλησίας. Γιατί το πραγματικό του έγκλημα ήταν ότι αντάλλαξε την ολότητα της ανθρώπινης εμπειρίας, όχι απλώς τα συσσωρευμένα δόγματα και θεωρίες της Εκκλησίας, με το μικροσκοπικό κομμάτι που μπορεί να παρατηρηθεί σε ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα και να ερμηνευτεί με ορολογία μάζας και κίνησης, ενώ αρνήθηκε τη σημασία των αδιαμεσολάβητων πραγματικοτήτων της ανθρώπινης εμπειρίας, των οποίων μόνον ένα διυλισμένο ιδεολογικό παράγωγο είναι η επιστήμη.

(…) Ο Γαλιλαίος, με κάθε αθωότητα, είχε παραιτηθεί από τα ιστορικά πρωτοτόκια του ανθρώπου, την αξιομνημόνευτη και αναθυμούμενη εμπειρία του ανθρώπου, κοντολογίς, τη συσσωρευμένη κουλτούρα του. 

(…) Το χειρότερο ήταν ότι ο Γαλιλαίος εισήγαγε έναν δυισμό ανάμεσα στον αντικειμενικό και τον υποκειμενικό κόσμο που ήταν ακόμα πιο χονδροειδής από αυτόν που είχε επιβάλλει το χριστιανικό δόγμα χωρίζοντας το επουράνιο, το τέλειο και αιώνιο, από το γήινο, το ατελές και το αμαρτωλό. Γιατί τουλάχιστον ο υποκειμενικός Παράδεισος του χριστιανού έγινε λειτουργικό μέρος της καθημερινής του ζωής, έγινε ορατός σε έξοχες εκκλησίες και καθεδρικούς ναούς, φιλανθρωπίες και κοινοτικές γιορτές. (…) Στη νέα επιστημονική διανομή ρόλων δεν χωρούσε ο οργανικός κόσμος και βέβαια ο άνθρωπος. Όλες οι ζωντανές μορφές πρέπει να εναρμονιστούν με τη μηχανική κοσμοεικόνα λιώνοντας, κατά κάποιο τρόπο, και χυνόμενες σε νέο καλούπι για να συμμορφωθούν σε ένα τελειότερο μηχανικό πρότυπο. Γιατί η μηχανή από μόνη της ήταν η αληθινή ενσάρκωση της νέας αυτής ιδεολογίας (…) Μόνο απορρίπτοντας την οργανική πολυπλοκότητα, καθαρίζοντάς την με αφαίρεση και τη νοητική αποστείρωση, βγάζοντας εσωτερικά όργανα του ανθρώπου και τυλίγοντας τα υπολείμματα σε ένα ιδεολογικό σάβανο μούμιας, μπόρεσε να γίνει ο άνθρωπος τόσο άψογος και τελειωμένος – από όλες τις απόψεις τελειωμένος! – όσο τα νέα μηχανικά του τεχνήματα. Για να λυτρωθεί από το οργανικό, το αυτόνομο και το υποκειμενικό, ο άνθρωπος πρέπει να μετατραπεί σε μηχανή ή ακόμα καλύτερα, να γίνει αναπόσπαστο μέρος μιας ευρύτερης μηχανής…

Από το βιβλίο: Ο Μύθος της μηχανής / Το πεντάγωνος της Ισχύος – Λουίς Μάμφορντ – Εκδόσεις Νησίδες 2005.

Δημήτρης Ναπ.Γ

 

 

 

Η ΕΡΤ κι «εμείς»: Χάσαμε τη μπάλα

Απόσπασμα από παλιότερο άρθρο (την εποχή του κλεισίματος της ΕΡΤ) του:

του Γιάννη Κων.Κρούσου

Και την πρόταση μας «Δώστε τη ραδιοτηλεόραση στο λαό. Μια μετοχή κάθε πολίτης που πληρώνει την ΕΡΤ«, κάποιος σχολίασε:

«Είναι δυνατόν να εκλέγουμε άμεσα τις διοικήσεις τόσων οργανισμών; Τράπεζα της Ελλάδας, ΕΥΔΑΠ, ΔΕΗ κ.λ.π.«.

Η ερώτηση θα μπορούσε να διατυπωθεί έτσι: «Είναι δυνατόν να έχουμε δημοκρατία;«.

Επάνω σε αυτή την «αδυναμία», που από τους πρώτους, είχε διαπιστώσει ο πατέρας των νεωτερικών συνταγμάτων και πολιτευμάτων, ο Ζαν Ζακ Ρουσσώ, πάτησε η Ολιγαρχική διαχείριση της ζωής μας. Πάτησε και έκτοτε μας πατά, μας τσαλαπατά και μας τσαλακώνει.

Μάθαμε για «αυτονόητο» αυτό που χρόνια ζούμε και που από χρόνια μας έχουν σερβίρει, ως βορειοδυτικό εισαγόμενο προϊόν πολιτισμού και πολιτικής.  Έτσι απομακρυνθήκαμε από τις αυτονόητες  σημασίες μιας γλώσσας, που κατ΄εξοχήν, είναι γλώσσα Πολιτική. Στους αιώνες των αιώνων, σμιλευμένη. Χάσαμε τους αιώνες μας, την ταυτότητα μας, τα νοήματα μας.

Φτού κι απ΄την αρχή (από την ελληνική αλφαβήτα): «Πολιτική», λέξη προερχόμενη από την πόλη, όπου πόλις δεν ήταν ντουβάρια, αλλά οι άνθρωποι της, οι πολίτες. Το όνομα της Κορίνθου ήταν «Κορίνθιοι». Της Αθήνας, «Αθηναίοι». Ο Δήμος δεν ήταν «της Αθήνας».  Ήταν Δήμος Αθηναίων.

Για την ετυμολογία των λέξεων και για τις σημασίες που κουβαλούν μαζί τους, «Δήμος», «Δημόσιο» και «Δημοκρατία», να μην κάνουμε επανάληψη.

Κι όμως, απωλέσαμε το αυτονόητο.

Θα μπορούσα να τελειώσω την απάντηση στο ερώτημα «είναι δυνατόν;» με αυτά μόνο.

Όμως, η ιστορία δεν τα λέει όλα. Χρειάζεται και η επινόηση, η φαντασία, η δημιουργία( έργο του δήμου ή για το δήμο ή και τα δυο μαζί).

Ας δούμε λίγο την καθεστηκυία «αδυναμία», πάνω στην οποία πάτησαν οι νεώτεροι αιώνες της ιστορίας, για να μας κάτσουν στο σβέρκο οι Ρόθτσιλντς, οι Ροκφέλερ και οι πολιτικοί υπηρέτες τους(σήμερα, ο Σαμαράς και Σια, ο Τσίπρας, ο Μιχαλολιάκος, ο Κουτσούμπας).

«Είναι δυνατόν δημοκρατία;«

Να πάτε να μελετήσετε την Χάνα Άρρεντ, τον Κορνήλιο Καστοριάδη και τον Παναγιώτη Κονδύλη. Και δεν είναι τυχαίο, που οι δύο στους τρεις είναι Έλληνες και η Εβραία της παρέας, όλη της τη σκέψη τη στήριξε στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία. Είναι οι δάσκαλοι της Ανθρώπινης Αυτονομίας, Δημιουργίας και Απόφασης. Είναι οι δάσκαλοι της Δημοκρατίας(υπάρχουν και άλλοι).

Είμαι πολύ λίγος και πολύ μικρός, με όρους ποιοτικούς και όχι ύψους, ηλικίας ή βάρους, για να προσθέσω πολλά νοήματα σε όσα αυτοί έχουν πει.

Θα προχωρήσω, όμως, σε μία βιωματική απόπειρα απάντησης. Προέρχεται, δηλαδή, από αυτό που βιώνει κάποιος που ήταν ένας πολίτης που δεν χρωστούσε πουθενά, ως το 2009, και, σήμερα, έχει καταντήσει οφειλέτης σε κράτος, τράπεζες, ταμεία και είναι προσωρινός κάτοικος του σπιτιού του και προσωρινά έξω από τη φυλακή.

Χτες, έλαβα μία ακόμα ειδοποίηση από την εφορία: «…είμαστε υποχρεωμένοι να προχωρήσουμε στη λήψη εις βάρος σας μέτρων, όπως προβλέπεται από το νόμο«. Δεν θα σχολιάσω αυτή τη μικρή φράση, γιατί δεν είναι το θέμα τούτης της γραφής.

Ο άνθρωπος πριν προσέλθη «εις γάμου κοινωνία» (γάμησε τα κι άφησε τα) με άλλους άνθρώπους είχε κάποια φυσικά «δικαιώματα». Στην πραγματικότητα, δεν ήταν «δικαιώματα». Ήταν μια φυσική κατάσταση. Μετά, γεννήθηκαν τα κοινωνικά «δικαιώματα», η Χάρτα των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, οι Θεμελιώδεις Νόμοι και τόσα άλλα κοινωνικά.

Το «δικαίωμα» στην τεμπελιά ήταν μια φυσική κατάσταση, που όταν ο άνθρωπος συνήλθε σε κοινωνία έγινε «δικαίωμα». «Δικαίωμα», υποτιμημένο, περιφρονημένο και κατακριτέο, από τότε που εμφανίστηκε το «δικαίωμα» στην εργασία(19ος αιώνας).

Αυτό το τελευταίο «δικαίωμα» έχει καταργηθεί στις μέρες μας ή τείνει να καταργηθεί(μισογεμάτο ή μισοάδειο το ποτήρι;).

Μας στέρησαν το φυσικό «δικαίωμα» και τώρα μας παίρνουν και το άλλο, το «κοινωνικό».

Η νεο-Φεουδαρχία – δουλοπαροικία είναι το «πολίτευμα» στο οποίο το πλήθος παύει να έχει δικαιώματα. Έχει μόνο υποχρεώσεις έναντι ενός κάποιου Νόμου. Είναι ο «Νόμος» της επιστολής που έλαβα. («Νόμος», λέξη ελληνική από το ρήμα νέμω, που σημαίνει «κατέχω», «μοιράζω», «μοιράζομαι». Λέξη που βασίζεται στην ιδιοκτησία και τη μοιρασιά. Πάνε κι αυτά. Χάθηκαν. Ο Νόμος έγινε κάτι το υπερβατικό, το θείο και το αδιαπραγμάτευτο, που έπαψε να επιτρέπει κατοχή και μοιρασιά).

Ας δούμε, λοιπόν, το πώς μπορούμε να επιστρέψουμε στη φυσική κατάσταση της τεμπελιάς. Το περιφρονημένο τούτο «δικαίωμα» μας.

 Για να καταλήξω (αν μπορώ) κάπου, θα αντλήσω διαπιστώσεις από ένα άρθρο του κ. Βαγγέλη Χριστοδούλου, ο οποίος το στηρίζει στον Αριστοτέλη και τον Καστοριάδη:

  • «...η πολιτική δεν μπορεί να νοηθεί παρά μόνο στην περίπτωση που η διακυβέρνηση εφαρμόζεται ανάμεσα σε ελεύθερους και ίσους , συνεπώς δεν χωρά καμία διάκριση μεταξύ κυβερνώντων και κυβερνώμενων. «Η δε πολιτική ελευθέρων και ίσων αρχή» (Α΄ βιβλίο , 7ο κεφ. , 1255b , 21). Ακόμα και αν χρειαστεί σε ένα πρώτο στάδιο κάποιος να είναι κυβερνώμενος , αυτό γίνεται για να μάθει στη συνέχεια να κυβερνά, να μπορεί να συμμετέχει σε αυτήν την εναλλάξ διαδικασία . Όταν όμως ένας άνθρωπος είναι απόλυτα υποδουλωμένος στις βιοτικές του ανάγκες , σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ίσος ή ελεύθερος σε σχέση με κάποιον που δεν έχει βιοποριστικό πρόβλημα . Αυτό ακριβώς είναι που οι κατέχοντες την εξουσία , γνωρίζουν πολύ καλά» .

Πώς να «διοικήσεις», να «κυβερνήσεις», να άρχεις και να άρχεσαι με τρόπο ίσο και δίκαιο, όταν οι μέρες σου χάνονται μέσα στην απελπισία, το άγχος ή τις βιοποριστικές ανάγκες;

Συνεχίζει ο κ. Χριστοδούλου:

  • « Η παραγωγή πλούτου στις σύγχρονες κοινωνίες δεν χρειάζεται τόσο τους εργαζόμενους όσο πριν από είκοσι ή τριάντα χρόνιαο εργαζόμενος δεν απασχολείται αλλά εξαντλείται, αφού το ζητούμενο είναι «το ανώτατο όριο ταχύτητας να φτάσει το ανώτατο όριο αποτελεσματικότητας»… Γράφοντας «αποπροσανατολισμός» εννοώ πως το κύριο μέλημά μας είναι η προσπάθεια παραμονής μας στην εργασία ή η οικονομική μας ανέλιξη και όχι η συμμετοχή στη διαμόρφωση των νόμων που ορίζουν την παραμονή και την οικονομική ανέλιξη . Για να στρέψουμε όμως το βλέμμα μας εκεί , χρειάζεται ακριβώς το να έχουμε απόσταση από την ανάγκη και χρόνο για να σκεφθούμε . Να σκεφθούμε , όχι για να προτείνουμε κάτι , αλλά για να πιστέψουμε πως τελικά μπορούμε να σκεφθούμε πολιτικά . Από τη στιγμή που κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό, μοιραία αποδεχόμαστε υπόρρητα τον σταθερό και υπαρκτό διαχωρισμό σε κυβερνώντες και κυβερνώμενους, με αποτέλεσμα να υποτασσόμαστε στην νεωτερική και πάγια αρχή της αντιπροσώπευσης. Υποσυνείδητα, πιστεύουμε πως δεν υπάρχουν ίσες δυνατότητες για τη συμμετοχή όλων στη πολιτική ζωή . Αποτέλεσμα τούτου είναι να αφήνουμε την πολιτική στους λίγους «εργαζόμενους στην πολιτική» , τους επαγγελματίες της πολιτικής. Η αρχή της αντιπροσώπευσης , είναι κατεξοχήν αρχή αποκλεισμού των πολλών που δήθεν αντιπροσωπεύονται από τους λίγους ...».

Και κλείνει με μια φράση του Κορνήλιου Καστοριάδη:

  • Όταν ο Benjamin Constant υποστηρίζει […] ότι η σύγχρονη βιομηχανία κάνει αυτούς που εργάζονται σε αυτήν ανίκανους να ασχοληθούν με την πολιτική, και άρα είναι επιβεβλημένος ένας εκλογικός φόρος, το ερώτημα που τίθεται για μας είναι: θέλουμε τη σύγχρονη βιομηχανία όπως είναι και με τις υποτιθέμενες συνέπειές της, μεταξύ των οποίων η πολιτική ολιγαρχία, περί αυτού πρόκειται στην πραγματικότητα και αυτό άλλωστε συμβαίνει. Ή θέλουμε μια πραγματική δημοκρατία, μία αυτόνομη κοινωνία; Στη δεύτερη περίπτωση θεωρούμε ότι η οργάνωση της σύγχρονης βιομηχανίας, και αυτή η βιομηχανία, δεν είναι ούτε φυσική αναγκαιότητα ούτε απόρροια της θείας θέλησης, είναι μία από τις συνιστώσες της κοινωνικής ζωής, την οποίαν καταρχήν πρέπει και μπορούμε να μετασχηματίσουμε με βάση τις πολιτικές και κοινωνικές μας βλέψεις και απαιτήσεις. (Κορνήλιος Καστοριάδης , Χώροι του ανθρώπου , σελ. 226-227.)    

Ένοιωσα την ανάγκη να βάλω όλα αυτά, για να πω ότι είναι πολύ «εύκολο» να επιστρέψουμε στην κατάσταση τεμπελιάς, αυτονομίας και αυτοκυβέρνησης.

Το μυστικό και το «κόλπο» των κρατούντων την εξουσία βρίσκεται στο χρήμα.

Γιατί δουλεύουμε (όταν δουλεύουμε) σκληρά;

Γιατί, σήμερα, έχουμε «κρίση» με τα χαρακτηριστικά που όλοι ξέρουμε;

Γιατί, με τόση και τόση «εξέλιξη», «ανάπτυξη», τεχνολογικές και επιστημονικές καινοτομίες, εμείς δεν δουλεύουμε λιγότερο;

Μα, είναι μπροστά μας η απάντηση και δεν τη βλέπουμε. Βλέπουμε τα δέντρα και χάσαμε το «δάσος».

Φταίει η εσκεμμένη και, μόνιμα, καλά σχεδιασμένη σπανιότητα του χρήματος.

Φταίει που το χρήμα είναι ιδιοκτησία κάποιων λίγων.

Φανταστείτε έναν κόσμο που το χρήμα θα ήταν υπό «δημοκρατική διαχείριση». Θα ήταν όσο χρειαζόμαστε. Θα ήταν σαν μια κοινωνία δίχως χρήμα. Δεν θα ασχολιόταν κανείς με το «κυνήγι» του. Θα ασχολούμαστε με πιο όμορφα πράγματα. Η ενασχόληση με την πολιτική, θα ήταν μια αναγκαία, πλην όμως, βαρετή διαδικασία. Θα ασχολούμασταν με τους έρωτες μας, τις αγάπες μας, η εργασία θα ήταν λίγη και θα τη λέγαμε δημιουργία, θα ξυνόμασταν όλη μέρα, θα τρωγώμασταν με τα ρούχα μας, ο κήπος μας θα ήταν πιο όμορφος, τα παιδιά θα είχαν γονείς, το σχολείο θα ήταν σχόλη… Ε, και κάπου – κάπου θα ρίχναμε μια ματιά στο αν κάνουν καλά τη δουλειά τους οι εντολοδόχοι. Λίγη ώρα, μια φορά τη βδομάδα, ας πούμε. Όλος ο χρόνος μας θα ήταν ελεύθερος και όχι κάτι λίγο έως καθόλου.

Φανταστείτε και θυμηθείτε αυτό που κάποτε, στην Ελλάδα, υπήρχε:

«σαν ένα είδος ανταλλάξιμου αντιπροσώπου της ανάγκης δημιουργήθηκε με κοινή συμφωνία το νόμισμα«. (ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ, ρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε)

Φανταστείτε αυτό που ζούσε ο Αριστοτέλης: Το χρήμα να είναι αποτέλεσμα κοινής συμφωνίας , με σκοπό την εξυπηρέτηση των αναγκών μας. Θα είχαμε όσο χρήμα, χρειαζόμαστε.

Θυμηθείτε και φανταστείτε: Το ασήμι των ορυχείων του Λαυρίου ήταν δημόσιο αγαθό, δημόσια ιδιοκτησία. Ανήκε, δηλαδή, στον Δήμο.

Θυμηθείτε, ότι με παρότρυνση του Θεμιστοκλή, αντί η εκκλησία του δήμου να αποφασίσει να πάρει κάθε πολίτης κάποια τάλαντα, αποφάσισε να φτιάξει πλοία (τα περίφημα «ξύλινα τείχη»)!!!!!!!!!!!!!!!

Θυμηθείτε, ότι, χάρις στους δούλους (τα «εργαλεία» της εποχής) και χάρις στη δημόσια ιδιοκτησία του χρήματος, οι Αθηναίοι είχαν χρόνο να αποφασίζουν για τη ζωή τους! Περιφρονούσαν την εργασία και «τεμπέλιαζαν», φιλοσοφούντες άνευ μαλακίας και φιλοκαλούντες μετ’ ευτελείας,  στην αγορά. Εκεί που αγόρευαν και αγόραζαν. Στην Εκκλησία, στη συνέλευση του Δήμου. (Όποιος ήθελε).

Δεν χρειάζεται να «φανταστείτε» περισσότερα. Όλα είναι θέμα απόφασης.

Ας αποφασίσουμε το αυτονόητο, όπως αυτό προκύπτει από τη γλώσσα και την ιστορία μας:

Αν αποφασίσουμε να διεκδικήσουμε- να κάνουμε στόχο μας- η τεχνολογία, η καινοτομία και το χρήμα, με διαδικασίες «κοινής συμφωνίας», να περάσουν στα χέρια του λαού, θα έχουμε χρόνο για τεμπελιά, αυτονομία και αυτοδιακυβέρνηση.

Τόσο απλά.

Odyssey

ΥΓ: Ο φίλος μου ο Νίκος ο Ηλιόπουλος γράφει στο καινούργιο του βιβλίο:

«(είναι) επιτακτική ανάγκη συγκεκριμενοποίησης αυτής της απουσίας νοήματος και της δημιουργίας μιας πολιτικής της αυτονομίας για το σήμερα… Στην πολιτική υπάρχει η δόξα, δηλαδή η γνώμη, των πολιτών. και ισχύει το αξίωμα ότι όλες οι γνώμες είναι ισοδύναμες«. (Νίκος Ηλιόπουλος, «Άλλες στάσεις ζωής», εκδόσεις Νησίδες)

Μια γνώμη είπα. «Συγκεκριμενοποίησα«. Το μεγάλο νόημα, όμως,  βρίσκεται στη γνώμη – απόφαση των πολλών. Αυτό πρέπει να επιδιώκουμε. Προς αυτό πρέπει να βαδίζουμε.

ΥΓ2: Έχω κάτι, με την ευκαιρία αυτή, να πω σε εκείνον που μου έγραψε «ο δικός μου Angelus Novus της ιστορίας δεν έχει ελληνικό το γένος και την ταυτότητα. Ένας έλληνας Angelus Novus δεν θα ήταν τίποτα άλλο παρά ένας Janus Novus…«.

Αν δεν ήξερα ελληνικά, αν δεν ήμουν Έλληνας, δεν θα έγραφα τίποτα από αυτά. Θα έγραφα στα λατινικά και θα προσπαθούσα να «μεταφράσω» το αμετάφραστο. Ουδείς άπατρις, ουδείς άφιλος, ουδείς δίχως γειτονιά. (Πλην αυτών που πετούν σε θολά σύνεφα  δυτικοφερμένης ιδεολογικής ομίχλης. Πώς να καταλάβεις τι σημαίνει το γύρω και το πριν από σένα και πως να καταλάβεις το τι συμβαίνει στα γύρω σου, δίχως πατρίδα, δίχως δηλαδή τους γύρω σου και τη γλώσσα τους; ) .

Στις εικόνες: Ο Δον ΨΥΧΩΤΗΣ … ο οποίος «έγραψε», πάλι: στο παρελθόν και το παρόν, είμαι αυτός που αποκαλείς απαισιόδοξος.. αν για κάτι είμαι αισιόδοξος είναι ότι στο μέλλον θ’αποδειχτει ότι δεν είμαι ο ηλίθιος!..

πηγή: http://www.ithacanet.gr/article/%CE%B7-%CE%B5%CF%81%CF%84-%CE%BA%CE%B9-%CE%B5%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CF%87%CE%AC%CF%83%CE%B1%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7-%CE%BC%CF%80%CE%AC%CE%BB%CE%B1

«Απαγγέλλοντας» …έναν παλιό φίλο!

«Αγάπη που σε λένε 14» και «Η γυναίκα της Ηπείρου» – Ηλίας Κωνσταντίνου

Η ψυχογεωγραφία του Έρωτα, των ελληνικών τόπων και της μνήμης

Έναν φίλο, δεν τον ξεχνάς για δυο λόγους, είτε επειδή σε «πούλησε», είτε επειδή δεν σε «ξεπούλησε». Στην πραγματικότητα όχι εσένα, αλλά ένα σύστημα συναιθημάτων, σκέψης και βίου, εντός του οποίου παρά τις αντιφάσεις της ζωής μας, επιμένουμε να το πιστεύουμε και να το νιώθουμε σαν την ζεστή αγκαλιά του μεσοκαλόκαιρου της πατρίδας μας. Με τον ήλιο που σπάει την πέτρα και σμιλεύει τον διονυσιακό έρωτα και την ζωοδότρα ορμή του Πάνα για την Φύση και το πρόσωπο των εραστών που σμίγουν κάτω από το ίδιο φώς του τόπου μας. Έτσι όπως το ύμνησε ο Αλέξης Δαμιανός στα λόγια και στα έργα του.

Γιατί στην ποίηση του παλιού φίλου μου, ο έρωτας των ανθρώπων είναι κεντημένος με τόπους. Από την αγαπημένη πόλη, στην Πατησίων και τα εφηβικά καλοκαίρια των διακοπών σε πλακόστρωτα σοκάκια, το ερωτικό πάλεμα σε μια ακτή της Αττικής μέχρι την ενήλικη αναζήτηση της…ερωμένης μνήμης στην γενέθλια γη της. Έχετε σκεφτεί ότι όταν ερωτευόμαστε τους συντρόφους μας ερωτευόμαστε και τους τόπους τους; τα εδαφικά χνάρια που τους διαμόρφωσαν και τους ζύμωσαν γλυκά, ώστε να συναντήσουν τους δικούς μας τόπους; Μα πως αλλιώς θα γνωρίσεις τον Άλλον, την Άλλην, αν δεν τους ψάξεις στους δικούς τους γεννέθλιους δρόμους και μάλιστα μετά από κάποιον χωρισμό, όταν χρειάζεται μεγάθυμο συναίσθημα για να αρχίζεις να ψάξεις εσύ, χωρίς την μικροπρέπεια μιας αυτάρεσκης απόσυρσης στις δικές σου βεβαιότητες; αν δε τους ψάξεις, στην ίδια φύση που «βαφτίστηκαν», «πάλεψαν» με την οικογενειακή φωλιά για να πετάξουν, λούστηκαν στο φώς της και δάκρυσαν στην βροχή της;

«τον ύπνο τον διώχνει η βροχή..

ο έρωτας καίει και εξατμίζει τις στάλες της…»

Στην «Γυναίκα της Ηπείρου», το μέρος συνάντησης είναι μια επιτακτική ανάγκη του εραστή που γίνεται ουσία, γεωγραφία και για τους δυο. Είναι μια ολόκληρη μετουσίωση του πάθους και του πόνου στην «σκληρή», μα τόσο φιλόξενη ηπειρωτική γη, που δροσίζεται αιώνες τώρα από έναν Ιόνιο γαλάζιο έρωτα.               Το παράδοξο του ερωτικού δαίμονα…δεν θέλω να σε ξαναδω, γιατί αναπνέουμε τον ίδιο πνιγηρό αέρα της πόλης…γι’αυτό φεύγω για να λυτρωθώ…πηγαίνοντας στα μέρη που…γεννήθηκες. Η δύναμη και η πανδαισία που δημιουργεί στον ψυχισμό μας  η απόφαση να μην αποφύγουμε το τραύμα μας, το οποίο εμπεριέχει τα υλικά της γιατρειάς μας. Ότι σε πλήγωσε, αυτό μπορεί και να σε γιατρέψει!

«η πόλη έχει γίνει ένα μικρό πνιγηρό χωριό..

δεν χωράω..

δεν μπορώ να αναπνέω τον ίδιο αέρα μαζί σου..

έτσι δεν θα σε γνωρίσω απ’την αρχή..

πρέπει να φύγω μακριά..

Στα μέρη που γεννήθηκες..»

Χρειάζεται να αδειάσει η ψυχή σου και η οργή σου, για να κατασταλάξει η αγάπη. Η Νεκρόπολη της ψυχής… «Νεκρόπολη η ψυχή..ορμώ με φόρα, χτυπώ, χτυπιέμαι, γεμίζω αίματα από πληγές, αμυχές που δεν κλείνουν μα δεν πονούν κιόλας…». Πρέπει να μείνουμε πολύ μόνοι με την ψυχή μας, φίλε, για να ξανασυναντήσουμε τους άλλους. Και όταν οι Άλλοι έρθουν, τελικά, όταν η γυναίκα της Ηπείρου προσκαλεστεί στον τόπο της από την θέληση του Άλλου, τότε ξαναγιεννιέται ο Έρωτας που θέλει πάντα έδαφος και γη και υλοποιείται σε μικρές, καθημερινές πράξεις αγάπης. Το γενεόγραμμα της σχέσης μας, της ιστορίας μας, που ξεκινά πάντα από το παρελθόν…!

Η θεογονία-κοσμογονία του Ησιόδου, που γίνεται, στα δικά μου μάτια, κοσμογονία του Έρωτα, στην ποίηση του παλιού συμμαθητή.

«ἤτοι μὲν πρώτιστα Χάος γένετ’· αὐτὰρ ἔπειτα Γαῖ‘ εὐρύστερνος, πάντων ἕδος ἀσφαλὲς αἰεὶ ἀθανάτων οἳ ἔχουσι κάρη νιφόεντος Ὀλύμπου, Τάρταρά τ’ ἠερόεντα μυχῷ χθονὸς εὐρυοδείης, ἠδ’ Ἔρος, ὃς κάλλιστος ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσι, λυσιμελής, πάντων τε θεῶν πάντων τ’ ἀνθρώπων δάμναται ἐν στήθεσσι νόον καὶ ἐπίφρονα βουλήν.» (Ησιόδου Θεογονία)

Εν αρχήν ην το Χάος (της σχέσης), που μας τυφλώνει, που χανόμαστε στο φωτεινό σκοτάδι της…κι έπειτα που θέλουμε ένα «έδαφος», μια Γή ευρύστερνη, για να μην διαλυθούμε, για να ωριμάσουμε με τους καρπούς της, για να έρθει, τότε ο Έρωτας, που μας λύνει τα μέλη και μας κάνει να είμαστε ερωτευμένοι με τον Άλλον/η, με τα πάντα, με την ζωή!

Ο φίλος μου στο «Αγάπη που σε λένε 14», απενοχοποιεί το παρελθόν. Πιστός στο ραντεβού του και με την δική μου ματιά. Σε ένα μοντέλο ζωής που αποφεύγει να «πιεί» το παρελθόν, όπως οι μοναχικές περιπλανήσεις του φίλου μου στα μπαρ της ψυχής του και της πόλης και επιτακτικά σου ζητά να «μιλάς μόνο για το μέλλον». Μα το μέλλον δεν έρχεται επειδή αποστρέφεσαι και θάβεις το παρελθόν, αλλά εξερευνώντας όλα τα στοιχειά, τους δαίμονες της ψυχής σου, αποκαθιστώντας τη Μνήμη. Αλλιώς, έχεις απλά αναμνήσεις, δηλαδή, αναμασήματα! Ο συμμαθητής μου μιλά για μνήμη. Για ρίζα, δηλαδή, το ερωτικό βάθρο για το μέλλον!

Έτσι, το 14, παίρνει χυμούς και ζωή. Δε μένει ένας απλός αριθμός, άγουρου έρωτα. Αλλά ένα ολόκληρο ραντεβού ολικής μνήμης που χωρά ένα σωρό ανθρώπους και αντικείμενα. Είναι μια ολόκληρη μυθολογία της εφηβικής μας ζωής, λατρεμένη, μυθοποιημένη, ίσως, αλλά τόσο ζωντανή, ώστε να δώσει σ’ενα αριθμό, την συνέχεια της ζωής, την συνέχιση της…ιστορίας!

«υπάρχει λόγος που γράφουμε,

υπάρχει λόγος που διαβάζουμε,

υπάρχει λόγος που ζούμε..

αλλά κάποιοι δεν το αντιλαμβάνονται

και πετάνε τη ζωή σαν μια σακούλα σκουπίδια..»

Υπάρχει λόγος, σοβαρός, Ερωτικός, φίλε μου! Άλλωστε, «όμοιος ομοίω αεί πελάζει» (ο όμοιος τον όμοιο πάντα πλησιάζει)!

Δημήτρης Ναπ.Γ

 

 

Η no limits ιδεολογία της απόρριψης κάθε ηθικού ορίου! – Ζαν Κλωντ Μισεά

του Ζαν Κλώντ Μισέα

[…ένα σύστημα που δεν διστάζει καν να απορρίπτει κάθε ιδέα ηθικού ορίου ή γεωγραφικού συνόρου…]

Όταν οι «σοσιαλιστές» υπεύθυνοι του πολεοδομικού συγκροτήματος του Μονπελιέ αποφάσισαν – τον Οκτώβριο του 2012 – να επιλέξουν τον επίσημο λογότυπο, που συμβολίζει τη σταθερή τους φιλοσοφία της τοπικής ανάπτυξης (εφόσον η «επικοινωνία» αποτελεί στο εξής το κλειδί κάθε μοντέρνας πολιτικής) , η πρώτη ιδέα που επιβλήθηκε αμέσως στο ανανεωτικό τους πνεύμα ήταν φυσικά αυτή του Montpelllier Unlimited/Μονπελιέ Χωρίς Όρια (θα εκτιμήσουμε, παρεμπιπτόντως, τη συγκινητική αποτίμηση φόρου τιμής στις οξιτανικές ρίζες της περιοχής)!).

Όμως γιατί μας εκπλήσσει μια τέτοια μεταστροφή-κοινότοπη πλέον- στη φιλελεύθερη λατρεία του no limit; Θα έπρεπε να ήταν προφανές, αντίθετα, πως μια αριστερή πόλη άξια του ονόματός της (δηλαδή, ένας «αστικός πόλος» δυναμικός, μοντέρνος και «ευρωπαϊκός») δεν μπορεί πια να έχει άλλο λόγο ύπαρξης, στην εποχή τους διαδικτύου, από το να προσελκύσει τους «οικονομικούς παράγοντες» όλου του κόσμου, «σε ένα έδαφος καινοτομίας και αριστείας». Τελικά, το όνομα Κόκα Κόλα Σίτι θα έκανε το ίδιο καλά τη δουλειά του.

Λάκτισμα και ημιχρόνιο, στους φιλελέ νεολογισμούς του ποδοσφαίρου!

Από το εναρκτήριο λάκτισμα στην μπαρούφα του «παίζει στον άξονα» στα «βαριά κορμιά» και στο «over lap». 

Συχνά, αναπολώ, μου λείπουν για την ακρίβεια, λέξεις, φράσεις και συναίσθημα από την λαϊκή γιορτή του ποδοσφαίρου. Ως απόηχος από τις μαυρόασπρες ελληνικές ταινίες -όπου στο βάθος περιέγραφε αγώνα ο Βασίλης Γεωργίου, ο Στάθης Γαβάκης (περιγραφή και Ιπποδρόμου, αυτός),  ο θρυλικός Αντώνης Πυλιαρός (αξέχαστος και στις παρελάσεις), ο παροιμιώδης Βασίλης Κοντοβαζαινίτης και ο αξεπέραστος Διακογιάννης-  ακούγονται στ’αυτιά μου το εναρκήριο λάκτισμα, το γωνιαίο λάκτισμα (κόρνερ), η πλάγια επαναφορά (πλάγιο άουτ), το ημιχρόνιο, το ελεύθερο, ο παίκτης που έπαιζε στα …ντεμί (μεσοεπιθετικός), το μελέ(φάση διαρκείας με κάθε τρόπο για την επίτευξη γκολ), ο μικρός το δέμας επιθετικός, ή  το εκτός παιδιάς (offside). Οι οποίες συνυπήρχαν με τους αγγλικούς όρους, ζυμωμένους σε μια λαϊκή ατμόσφαιρα που δεν ξένιζε ως αγγλικούρα, καθώς ο δημοσιογράφος, η γειτονιά, η παρέα, τις ενσωμάτωνε σε μια «μικτή και πολιτισμικά …νόμιμη» διάλεκτο. Εκεί που το γκολ, λεγόταν και τέρμα!

Έτσι, οι φράσεις και όροι αυτοί, που γεννήθηκαν το ΄50 και το ΄60, αλλά χρωμάτισαν τα ποδοσφαιρικά χρόνια μας, το ΄70 και το ΄80, συνδύαζαν και αγγλικούς όρους, αυτούσια μεταφερόμενους ή λυρικά…παραποιημένους. Έτσι, και το σέντερ φόρ υπήρχε και το σέντερ χάφ, αλλά εκστασιάζομαι όταν τα ξανακούσω, ως …σέντρεφορ και σεντρεχαφ. Μελωδία το πλονζόν (η βουτιά του τερματοφύλακα), όπερα ο μέσα δεξιά και ο μέσα αριστερά, αλλά και ροκ ηχητικός νεωτερισμός το εξτρέμ (που εναλλασσόταν με το ελληνικό ακραίος επιθετικός) και τα …καρέ ( η μικρή και μεγάλη περιοχή).

Στο γήπεδο, στο ποδοσφαιρικό δίτερμα ή μονότερμα της γειτονιάς, στην ποδοσφαιροκουβέντα, θριάμβευσαν οι λέξεις και τα νοήματα αυτά, ώσπου στο όνομα ενός ψευδεπίγραφου διανοουμενισμού των αθλητικών αναμεταδόσεων και στην ρωγμή ενός στρεβλού μεταμοντερνισμού και αθλητικής «επιστημοσύνης», πήξαμε από τα μέσα της δεκαετίας του 90, στις δήθεν ψαγμένες  περιγραφές του Σκουντή (πρώτος στο είδος, που ξεκίνησε από το έτσι κι αλλιώς ευεπίφορο στους γλωσσικούς μιμητισμούς basket ball-καλαθόσφαιριση. Πάουερ φόργουορντ, Σμολ φόργουορντ, Σούτινγκ γκαρντ  και δε συμμαζεύεται.) και του Αλέξη Σπυρόπουλου.

Νέα Ελλάδα, νέοι όροι, νέες λέξεις, για να ξορκιστεί το βέβηλο λαϊκό ποδόσφαιρο ή η παρωχημένη επαρχιώτικη λαϊκή καθαρεύουσα των προηγούμενων χρόνων. Ταυτόχρονα, με τον κοινωικοοικονομικό παρασιτισμό για να προλάβουμε να γίνουμε «εφάμιλλοι των καλύτερων ευρωπαϊκών» παραδειγμάτων. Έτσι, πήξαμε στις Ακαδημίες για να ξεχαστούν τα …τσικό, στους ποδοσφαιριστές που παίζουν άμυνα σε ζώνη, σε αμυντικούς που παίζουν με over lap, σε σταρς που παίζουν στον ….άξονα και παίρνουν τη φάση πάνω τους και οδηγούν την μπάλα και σε ομάδες που έχουν τα σφυρίγματα. Ένας σωρός περιγραφές αγώνων που διεκδικούν θέση στην Lifo και την Athens Voice, αλλά ποτέ στον πυρήνα της ψυχής όλων των μπαλαδόρων, των μπαλαδόφατσων, που από τις νέες μεταγραφές που είναι «βαριά κορμιά», προτιμούν ακόμα το λαϊκά ακαδημαϊκό, μεγάλος ή μικρός το δέμας (ανάλογα τη σωματική διάπλαση του παίκτη)  ή ακόμα καλύτερα το χαμηλοκώλης ή το αξεπέραστα γλαφυρό …κοντοπούτανος!

Δημήτρης Ναπ.Γ

Δείτε:

Διαβάστε επίσης: http://ourout.blogspot.gr/search?updated-max=2011-06-27T20:40:00%2B03:00&max-results=300&start=18&by-date=false

 

 

Ελένη όπως Ελλάδα (video)

[Αφιερωμένο στον φίλο Νίκο Λ. που το ανέσυρε από την αφάνεια!!!]

Από συνέντευξη του Τζιμάκου στον Σωτήρη Κακίση: 

» -Σωτήρης Κακίσης: Σας βλέπω αμυνόμενο τον τελευταίο καιρό. Έτσι δείχνει η θεματολογία των τραγουδιών σας.
-Τζίμης Πανούσης: Αν θέλετε ν’ αποκαλύψουμε μυστικά της δουλειάς μου, ας σας πω μερικά. Παίζω με σύστημα. Έχω ποδοσφαιρικές δομές. Παίζω άμυνα με ξαφνικές αντεπιθέσεις. Τα προγράμματά μου είναι σαρανταπεντάλεπτα με δεκαπεντάλεπτο ημίχρονο. Τριπλάρω αυτοσχεδιαστικά, ανάλογα με το αμυντικό σύστημα του αντίπαλου κοινού. Επιδιώκω ισοπαλία και πρόκριση.
-Από την άλλη, στο τραγούδι Ελένη όπως Ελλάδα, είστε πολύ επιθετικός. Πάτε να μας φέρετε την Αγιά Σοφιά και την Κυρήνεια.
-Ό,τι μπορώ κάνω. Πρέπει να εφεύρουμε έναν Έλληνα Ράμπο με ιδανικά, δικά μας ή δανεικά. Αν δεν καταφέρουμε να πάρουμε την Πόλη, τουλάχιστον να κρατήσουμε αυτά που έχουμε. Αλλά έχουμε τίποτα; Ή οι αυτόκλητοι διαχειριστές μας μας έχουνε πάρει φαλάγγι; Πόσα αεροπλάνα μπορούμε να σηκώσουμε σε περίπτωση αμερικανικής τιμωρίας;
-Με πιάνετε απροετοίμαστο.
-Να σας πω εγώ: Δεν θα χρειαστεί. Τι να τιμωρήσουν οι Αμερικανοί; Τη σπουδαγμένη ηγεσία μας σε αμερικανικά πανεπιστήμια; Τον Χατζηαβατισμό μας; Ή τα Δούρεια πολυεθνικά άλογά τους που σταυλίζουμε;
-Μήπως ο Χατζηαβάτης τιμωρείται περισσότερο;
-Ο Χατζηαβάτης επιβιώνει και φυτοζωεί. Παίρνει δάνεια για να προσαρμοστεί βιομηχανικά, κι αυτός αγοράζει Μερσεντές-τροχοβίλα, βαράει κανόνι, και ξεφτιλίζει το προγονικό μας «έλαθεν βιώσας» κάνοντάς το λούφα και δημοσιοϋπαλληλικό νιρβάνα. Σ’ αυτό συμφωνώ: ο Χατζηαβάτης αυτοτιμωρείται. Εμείς όμως οι Καραγκιόζηδες καλούμεθα να βγάλουμε γέλιο. Τραγέλαφος, παντού.».
(Από την «Ελευθεροτυπία», Μάϊος 1988 κι αναδημοσίευση στη σελίδα 97 του βιβλίου του Τζίμη Πανούση «Υγιεινή Διαστροφή», εκδόσεις opera, 1996).

Καταστασιακή Διεθνής (Μια Συζήτηση Με Τον Γ. Ιωαννίδη)-(video)

αναδημοσίευση από: http://eleftheriahtipota.blogspot.gr/2017/05/blog-post.html

Μια Συζήτηση (28/04/2017) με τον Γιάννη Ιωαννίδη.

Ευχαριστώ πολύ τον Γιάννη Ιωαννίδη, που αποδέχθηκε την πρόσκλησή μου ώστε να κάνουμε αυτή την συζήτηση.

Επίσης ευχαριστώ τον Κώστα Δεσποινιάδη των εκδόσεων «ΠΑΝΟΠΤΙΚόν» και τους Γιάννη Ισιδώρου & Κατερίνα Ηλιοπούλου, που προσέφεραν τον χώρο του Vortex (https://vortexarts.gr/) ώστε να γίνει αυτή η συζήτηση.

Ο Γιάννης Ιωαννίδης, εκτός διαφόρων άλλων, είναι και μεταφραστής.

Ανθολόγησε και μετέφρασε το Βιβλίο «ΤΟ ΞΕΠΕΡΑΣΜΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ (Ανθολογία Κειμένων Της Καταστασιακής Διεθνούς)», που έχει εκδοθεί από τις εκδόσεις «Ύψιλον».

Επίσης διατηρεί μαζί με τον Γιάννη Ισιδώρου τον ιστότοπο http://dangerfew.blogspot.gr/ και την ραδιοφωνική εκπομπή danger.few στον διαδικτυακό ραδιοφωνικό σταθμό http://www.radiobubble.gr/

Τέλος, ευχαριστώ πολύ τον Γιάννη Ιωαννίδη για το δώρο, που απλόχερα μου προσέφερε.

Ουσιαστικά η Συζήτηση χωρίζεται σε δύο μέρη:

1) Διάφορες Πλευρές Του Εγχειρήματος Της Καταστασιακής Διεθνούς.

Στο πρώτο μέρος (από την αρχή μέχρι και το 2:17:02) αναφέρονται διάφορες πλευρές (θεωρητικές, ιστορικές, πολιτικές, καλλιτεχνικές κ.α.) του εγχειρήματος της Καταστασιακής Διεθνούς.

Επίσης στο (1:50:53) γίνεται αναφορά στην έννοια του θεάματος.

2) Έννοιες-Όροι Του Εγχειρήματος Της Καταστασιακής Διεθνούς.

Στο δεύτερο μέρος (2:17:09 μέχρι και το τέλος) γίνεται μια συζήτηση για τις έννοιες & τους όρους που ξεπήδησαν μέσα από τη σκέψη και τις πράξεις του εγχειρήματος της Καταστασιακής Διεθνούς, όπως π.χ. «Κατασκευή Καταστάσεων», «Μεταστροφή» κ.ο.κ.

Θεματολογία

1) Διάφορες Πλευρές

Του Εγχειρήματος Της Καταστασιακής Διεθνούς.

– Καταστασιακή Διεθνής

(Ίδρυση-Βασικές Κατεύθυνσεις-Ιστορικό & Πολιτικό Υπόβαθρο)
(01:45)

– «Η Μιζέρια Των Φοιτητικών Κύκλων»

(Πρώτη Επαφή & «Το Σκάνδαλο Του Στρασβούργου»)

(07:46)

– «Καταστασιακοί»/»Σιτουασιονιστές» (14:44)

– Καταστασιακοί &… Καταστασικοί (17:11)

– Μεταφραστικές Δυσκολίες (19:58)

– «Το Ξεπέρασμα Της Τέχνης»

(Κριτήρια Ανθολόγησης & Στόχοι)

(24:43)

– Καταστασιακή Διεθνής

(Πολιτική & Τέχνη: Μια Αμοιβαία Συμπλήρωση)

(30:07)

– Πραγμάτωση & Ξεπέρασμα Της Τέχνης (35:04)

– Καταστασιακή Σκέψη

(Θεωρητικές Επιρροές & Επικρίσεις)

(36:41)

– Θεωρητικές Μορφές Συγγένειας (48:10)

– Καταστασιακή Διεθνής

(Σχέσεις Με Πολιτικά Κόμματα & Οργανώσεις)

(49:52)

– Καταστασιακή Διεθνής

{Περί Κράτους

(Διαχωρισμένη Εξουσία/Γενικευμένη Αυτοδιεύθυνση)}

(53:47)

– Καταστασιακή Διεθνής

(Περί Αστικής Δημοκρατίας & Αντιπροσώπευσης/Εκπροσώπησης)
(56:22)

– Καταστασιακή Διεθνής

(Η Εσωτερική Οργάνωση & Η Διαδικασία Της Διαγραφής)

(57:48)

– Καταστασιακή Διεθνής

(Περί Τυπικής & Άτυπης Ιεραρχίας)

(1:11:13)

– Γκυ Ντεμπόρ

(Διευθυντής Του Περιοδικού Της Κ.Δ.)

(1:18:21)

– Καταστασιακή Διεθνής

(Περί Επαναστατικού Πνεύματος)

(1:20:18)

– Καταστασιακή Σκέψη & Μη Δυτικές Κοινωνίες (1:22:51)

– Επιδράσεις Της Καταστασιακής Σκέψης Στην Τέχνη (1:25:54)

– Πρίν Το Μάη Του ’68 (1:29:04)

– Καταστασιακή Διεθνής

(Περί Γλωσσικού Συστήματος & Έκφρασης)

(1:30:40)

– Καταστασιακή Σκέψη/Τέχνη & Επαναφομοίωση (1:36:36)

– Περί Καταστασιακής…Ακολασίας

(Ιστορικό Υπόβαθρο & Μυθοπλασία)

(1:41:56)

– «Κατασκευή Καταστάσεων» & Συνελεύσεις (1:49:58)

– Η Έννοια Του Θεάματος

(Ιστορική Εξέλιξη)

(1:50:53)

– Καταστασιακή Διεθνής & Γκυ Ντεμπόρ

(Ευθύνες & Διάλυση)
(1:56:20)

– Άσγκερ Γιόρν/Ραούλ Βανεγκέμ/Γκυ Ντεμπόρ

(Τέχνη/Φιλοσοφία/Πολιτική)

(1:58:58)

– Καταστασιακή Σκέψη & Μεταπολιτευτικός Αναρχικός Χώρος (2:03:48)

– Καταστασιακή Σκέψη & Σύγχρονο Πρακτικό Πεδίο (2:06:46)

– Άσγκερ Γιόρν

(Συγκριτικός Βανδαλισμός/Τριλεκτική Μέθοδος)
(2:09:56)

2) Έννοιες-Όροι Του Εγχειρήματος Της Καταστασιακής Διεθνούς.

– «Κατασκευή Καταστάσεων»

(Αφετηρία & Εξέλιξη)

(2:17:09)

– Περί Της Έννοιας «Πρωτοπορία» (2:35:51)

– «Κριτική Της Καθημερινής Ζωής»

(Αφετηρία & Εξέλιξη)

(2:43:45)

– «Καταστασιακό Παιχνίδι»

(Αφετηρία & Εξέλιξη)

(2:50:34)

– «Περιπλάνηση»/»Ψυχογεωγραφία»/»Ενιαία Πολεοδομία»

(Αφετηρία & Εξέλιξη)

(2:54:14)

– «Μεταστροφή» (2:59:29)

– «Ελεύθερος Χρόνος» (3:03:05)

– Καταστασιακή Διεθνής

(Περί Εργατικής Τάξης & Προλεταριάτου)

(3:05:07)

– «Πληρότητα» (3:08:04)

– …Να Ξαναεφεύρουμε Την Επανάσταση (3:10:06)

Γ. Κοντογιώργης, Το έλλογο της προόδου και το άλογο της αντίδρασης

Με αφορμή το νέο του βιβλίο Η Συριζαία Αριστερά ως Νέα Δεξιά ο Γιώργος Κοντογιώργης, διαπραγματεύεται τις έννοιες της προόδου, της συντήρησης και της αντίδρασης και ταξινομεί τις δυνάμεις της διανόησης και της πολιτικής της εποχής μας.

Με γνώμονα το μέτρο αυτό διαπιστώνει ότι η διαιρετική τομή Δεξιά –Αριστερά, Φιλελευθερισμός –Σοσιαλισμός, δεν κατάφεραν να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις που αποκρυσταλλώθηκαν στη διάρκεια του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, με αποτέλεσμα να σύρονται πίσω τους, ως απλές θεραπαινίδες των νέων πρωταγωνιστών της ιστορίας. Συγχρόνως, οι εξελίξεις αυτές, αποκάλυψαν τη γύμνια του ιδεολογικού και του αξιακού τους οπλοστασίου, έτσι ώστε να γίνει εμφανές ότι οι διαφορές τους αφορούσαν μάλλον στο εκλογικό τους ακροατήριο.

Σήμερα είναι αδιαμφισβήτητο ότι από την Δεξιά έως την Αριστερά συμφωνούν στο ίδιο πολιτικό σύστημα, στο ίδιο κοινωνικό και οικονομικό σύστημα, συναντώνται στον ίδιο σκοπό της πολιτικής που είναι το συμφέρον των αγορών, εκπέμπουν την ίδια αισθητική της εξουσίας, όπως και την ίδια απέχθεια προς την κοινωνική συλλογικότητα. Οι πολιτικές δυνάμεις, μετέωρες ανάμεσα σε ένα παρελθόν, που τους εξασφάλιζε μεν το ανέφελο μονοπώλιο του πολιτικού συστήματος, το οποίο όμως έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί, και σε ένα μέλλον που σηματοδοτεί ήδη τη μετάβαση σε μια διαμετρικά άλλη εποχή, έχουν εγκιβωτισθεί στο παρελθόν του 18ου αιώνα, διατεινόμενες ότι η στασιμότητα και μάλιστα η εμμονή στις αξίες και στα συστήματα του υστερο-φεουδαλικού παρελθόντος είναι αδιαπραγμάτευτα.

Κατά τούτο, έχοντας πάρει διαζύγιο από την πρόοδο, έχουν στρέψει τα νότα τους στις κοινωνίες, αρνούμενες να συναινέσουν στη μετάβαση των κοινωνιών στο μέλλον, που αξιώνει την κοινωνικοπολιτική τους χειραφέτηση και, κυριολεκτικά, την σωρευτική ανασύνταξή τους στη βάση της ατομικής και πέραν αυτής της κοινωνικής και της πολιτικής ελευθερίας.
Αντίφωνο ( Antifono.gr)

Στατιστικά

  • 35,404 επισκέψεις

"Παραμένω αναρχικός για να μπορώ να δοξολογώ την Παράδοση. Χωρίς την Παράδοση δεν μπορείς να κάνεις ούτε βήμα. Δεν την αντιμετωπίζω, όμως σαν αγία των αγίων. Πολλά πράγματα της παράδοσής μας έχουν πεθάνει για πάντα. Άλλα πάλι επιζήσανε με διαφορετική μορφή. Οι νέοι μας για παράδειγμα, δεν καταλαβαίνουν ότι το τσίπουρο είναι καλύτερο απο το ουίσκι. Κατά τον ίδιο τρόπο, οι γέροι φαντάζονται ότι προπολεμικώς ζούσαμε καλύτερα. Εξετάζω την Παράδοση σημαίνει προσπαθώ να κατανοήσω το Σήμερα" - Ηλίας Πετρόπουλος.

Όλες οι επαναστάσεις καταλήγουν στην κατάκτηση της ανεγκέφαλης Κυρίας. Της Εξουσίας. Αυτή η κατάκτηση, ως γνωστόν, δημιουργεί Δίκαιον, μακράν των ονειρικών στόχων μιας επανάστασης. Οι άνθρωποι που προκύπτουν από μία επανάσταση, περιέχουν τα ίδια συστατικά με τους αποχωρήσαντες ή τους ηττηθέντες (...). Χρειάζεται ισχυρή παιδεία για ν' ανθέξει κανείς στην έννοια της Εξουσίας και της επιτυχίας. - Mάνος Χατζιδάκις

Οκτώβριος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Σεπτ.    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  
Πατήστε την εικόνα για περισσότερα...

ΑΙ ΓΑΡΟΥΦΑΛΛΟ ΜΟΥ…

ΜΙΚΕΛΗΣ ΑΒΛΙΧΟΣ

Μπακουνικός και Κεφαλλονίτης

O ΔΡΑΚΟΣ…

ΑΙΜΙΛΙΑΝΟ…

Τhe Monty Pythons

Τhe Monty Pythons

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

Τζιμάκο, τρέλλανε τους «μεταμοντέρνους»…

Τζιμάκος και μετα-νεωτερικότητα

ΓΚΥ ΝΤΕΜΠΟΡ…

"...το θέαμα είναι το κεφάλαιο σε τέτοιο βαθμό συσσώρευσης που μεταβάλλεται σε εικόνα."

ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ: ΟΤΑΝ Ο ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΕΚ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.

Eλευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν…

Για το όνειρο των συνοικιών μας…!