//
archives

ΦΙΛΟΚΑΛΟΥΜΕΝ ΓΑΡ ΜΕΤ’ΕΥΤΕΛΙΑΣ

This category contains 31 posts

Colop-Toumba…Vila la Trumpalistas revolution!

Advertisements

Ελένη όπως Ελλάδα (video)

[Αφιερωμένο στον φίλο Νίκο Λ. που το ανέσυρε από την αφάνεια!!!]

Από συνέντευξη του Τζιμάκου στον Σωτήρη Κακίση: 

» -Σωτήρης Κακίσης: Σας βλέπω αμυνόμενο τον τελευταίο καιρό. Έτσι δείχνει η θεματολογία των τραγουδιών σας.
-Τζίμης Πανούσης: Αν θέλετε ν’ αποκαλύψουμε μυστικά της δουλειάς μου, ας σας πω μερικά. Παίζω με σύστημα. Έχω ποδοσφαιρικές δομές. Παίζω άμυνα με ξαφνικές αντεπιθέσεις. Τα προγράμματά μου είναι σαρανταπεντάλεπτα με δεκαπεντάλεπτο ημίχρονο. Τριπλάρω αυτοσχεδιαστικά, ανάλογα με το αμυντικό σύστημα του αντίπαλου κοινού. Επιδιώκω ισοπαλία και πρόκριση.
-Από την άλλη, στο τραγούδι Ελένη όπως Ελλάδα, είστε πολύ επιθετικός. Πάτε να μας φέρετε την Αγιά Σοφιά και την Κυρήνεια.
-Ό,τι μπορώ κάνω. Πρέπει να εφεύρουμε έναν Έλληνα Ράμπο με ιδανικά, δικά μας ή δανεικά. Αν δεν καταφέρουμε να πάρουμε την Πόλη, τουλάχιστον να κρατήσουμε αυτά που έχουμε. Αλλά έχουμε τίποτα; Ή οι αυτόκλητοι διαχειριστές μας μας έχουνε πάρει φαλάγγι; Πόσα αεροπλάνα μπορούμε να σηκώσουμε σε περίπτωση αμερικανικής τιμωρίας;
-Με πιάνετε απροετοίμαστο.
-Να σας πω εγώ: Δεν θα χρειαστεί. Τι να τιμωρήσουν οι Αμερικανοί; Τη σπουδαγμένη ηγεσία μας σε αμερικανικά πανεπιστήμια; Τον Χατζηαβατισμό μας; Ή τα Δούρεια πολυεθνικά άλογά τους που σταυλίζουμε;
-Μήπως ο Χατζηαβάτης τιμωρείται περισσότερο;
-Ο Χατζηαβάτης επιβιώνει και φυτοζωεί. Παίρνει δάνεια για να προσαρμοστεί βιομηχανικά, κι αυτός αγοράζει Μερσεντές-τροχοβίλα, βαράει κανόνι, και ξεφτιλίζει το προγονικό μας «έλαθεν βιώσας» κάνοντάς το λούφα και δημοσιοϋπαλληλικό νιρβάνα. Σ’ αυτό συμφωνώ: ο Χατζηαβάτης αυτοτιμωρείται. Εμείς όμως οι Καραγκιόζηδες καλούμεθα να βγάλουμε γέλιο. Τραγέλαφος, παντού.».
(Από την «Ελευθεροτυπία», Μάϊος 1988 κι αναδημοσίευση στη σελίδα 97 του βιβλίου του Τζίμη Πανούση «Υγιεινή Διαστροφή», εκδόσεις opera, 1996).

Κυβέρνηση και …Μαρξισμός!

Τελικά, τους αδικώ…! Όλοι εκεί στην κυβέρνηση είναι …μαρξιστές!

«Αυτές είναι οι αρχές μου. Και αν δεν σου αρέσουν… εντάξει, έχω κι άλλες».

Γκρούτσο Μάρξ

Γ. Γίγας: O διεθνούς φήμης Έλληνας… «χρωμοκράτης» μιλάει στην karfitsa

16996492_1773108103007465_4944388550275319110_n

«Όχι δεν είμαι στις αντεργκράουντ περιπτώσεις ανήκω σε μία παράδοση που είναι η πρωτοπορία των τελευταίων… 2500 ετών»

Συνέντευξη στην @karapanagiotidu

«Η ορθόδοξη θεολογία του “προσώπου” έχει σημαδέψει την πνευματική παράδοση αυτού του λαού και αυτού του τόπου. Σ΄αυτή τη διαδικασία σύνθεσης “κουκούλες”, “καπέλα”, “κράνη”, “ποδίτσες”, “χαρτογιακάδες”, “πορτοφόλια” και λοιπά αξεσουάρ είναι άχρηστα, επικίνδυνα και αντικοινωνικά…» λέει στην karfitsa ο βραβευμένος διεθνούς φήμης εικαστικός Γιάννης Γίγας που δηλώνει «αναρχικός χωρίς κουκούλα» και ότι «η δημιουργικότητα αλλά και η αίσθηση της ιστορίας, είναι τα δύο χαρακτηριστικά που κάνουν τον άνθρωπο ιδιαίτερο ον…»

-Επαναστάτης, αντάρτης, αναρχικός χωρίς… κουκούλα, εικαστικός, ζωγράφος, Έλληνας, χριστιανός… Ποιο σας εκφράζει καλύτερα;

-Είναι μια πολύ καλή παράθεση κάποιων εκ των κυριότερων στοιχείων που συνθέτουν την προσωπική μου ταυτότητα. Θα ήθελα να παραθέσω μερικά ακόμη από τα μικρά και τα μεγάλα που με συγκροτούν: Ηπειρώτης, Πετροπουλιώτης, αντιιμπεριαλιστής, Σαλονικιός, κομίστας, συλλέκτης στιγμών και μικροπραγμάτων, “καραμπελιάς’’, σύντροφος, “προβοκάτορας”, γιος, σύζυγος, πατέρας, αδελφός, θείος, ανιψιός, συμπαίκτης, μαθητής, φίλος και πρώτα απ΄ όλα ζωντανός άνθρωπος. Ο άνθρωπος, όπως λέει κι ο υπέροχος Αμίν Μααλούφ στο βιβλίο του “Φονικές Ταυτότητες” (σε μετάφραση του Θ. Τραμπούλη) είναι μια συγκρότηση ζωντανών – παλλόμενων ταυτοτήτων που δεν μένουν στατικές. Άλλοτε αναπτύσσονται ή φουσκώνουν κι άλλοτε μαραζώνουν ξεχασμένες. Μπορεί κάποιες να φαίνονται αντιφατικές, αντίθετες. Όμως κάθε άνθρωπος κι αυτό υπογραμμίζει κι ο συγγραφέας φέρνοντας τον εαυτό του σαν παράδειγμα, είναι ένα εξαίρετο δείγμα συγχώνευσης αντιθέτων, πολλές φορές, υποταυτοτήτων. Όσο πιο δημιουργικός είναι κάποιος στη συνθετική αυτή κατεύθυνση, τόσο πιο ευτυχισμένος και πιο “ άνθρωπος” γίνεται. Κατά τη διαδικασία , ξεσκαρτάρει κάθε εγωισμό που τον εμποδίζει να “συνθέσει” και γεμίζει το κενό με τον “άλλον”. Έτσι η ταυτότητα γίνεται σχέση και η σχέση ταυτότητα. Η δημιουργικότητα αλλά και η αίσθηση της ιστορίας, είναι τα δύο χαρακτηριστικά που κάνουν τον άνθρωπο ιδιαίτερο ον. Δίνουν επίσης στον κάθε ένα μας τη δυνατότητα να υπάρξει ως μια μοναδική περίπτωση μέσα σε μια κοινωνία. Αυτό εκφράζει, μεταξύ άλλων σημαντικών, η ορθόδοξη θεολογία του “προσώπου”, που έχει σημαδέψει την πνευματική παράδοση αυτού του λαού και αυτού του τόπου. Σ΄ αυτή τη διαδικασία σύνθεσης “κουκούλες”, “καπέλα”, “κράνη”, “ποδίτσες”, “χαρτογιακάδες”, “πορτοφόλια” και λοιπά αξεσουάρ είναι άχρηστα, επικίνδυνα και αντικοινωνικά. Πάντως αν πρέπει να “τιτλοφορηθώ” είμαι ακόμα αυτός που κάποτε οι φίλοι ονομάτισαν. Είμαι ο Γίγας, ο διεθνούς φήμης Έλληνας χρωμοκράτης.

-Που νιώθετε ο εαυτός σας ή έστω ο κυρίαρχος εαυτός σας;

-Συμβατικά και για να συνεννοούμαστε είμαι αγιογράφος. Αγιογραφίες έχει επικρατήσει να εννοούμε τα ίχνη της περιπέτειας, μέσα στους αιώνες, της ελληνικής ζωγραφικής που ενώ προϋπήρχε της Χριστιανοσύνης μέσα της βάθυνε, τελειώθηκε και αναδείχτηκε ο σωτηριολογικός της ρόλος. Στους 15 τελευταίους αιώνες εμπλουτίστηκε και απλώθηκε εκφραστικά συνθέτοντας όπως κάθε μεγάλη ελληνική πνευματική – πολιτιστική παράδοση στοιχεία άλλων πολιτισμών αποκτώντας οικουμενικό χαρακτήρα. Αυτός και η επανανακάλυψη αναγκαιότητας της αλήθειας και της ειλικρίνειας από τους “μοντέρνους” της επέτρεψε να επικρατήσει των επικριτών της. Κάποτε την δυσφημούσαν σαν μια άκαμπτη και στεγνή “θρησκευτική” τέχνη ενός λαού σε παρακμή. Κι όμως όταν η μοντέρνα επανάσταση συνάντησε τον Κόντογλου και μέσω Τεριάντ, ο Ματίς το Θεόφιλο η ζωγραφική μας θριάμβευσε. Σήμερα Καθολικοί, Αγγλικανοί αλλά και κάποιοι προτεστάντες (άκουσα και για μουσουλμάνο αγιογράφο), Ασιάτες και Ευρωπαίοι, Αφρικανοί και Αμερικανοί (είδα αγιογραφίες σε χωριό Ινδιάνων), συνομιλούν, ανακαλύπτοντας και την αισθητική της αξία και το πνευματικό της βάθος, με την εικαστική μας γλώσσα. Για μια ακόμα φορά ο κόσμος μιλάει ελληνικά ρίχνοντας νέο φως. Βλέπετε; Δεν είμαι ο μόνος που ακολούθησα αυτό το δρόμο. Και αν και με περιλαμβάνουν στις αντεργκράουντ περιπτώσεις δεν είναι ακριβώς έτσι. Εγώ είμαι παραδοσιακός αλλά μιας παράδοσης που είναι η πρωτοπορία των τελευταίων 2500 ετών. Όσο για τον όρο Εκκλησία τον αντιλαμβάνομαι ανάλογο του όρου λαός. Όπου ο λαός μας, στα έργα του; στους ναούς; στο δρόμο; στα γλέντια του; εκεί και εγώ. Εκεί νιώθω κυρίαρχος – ελεύθερος.

-Μεγάλοι συλλέκτες έχουν αγοράσει έργα σας… Τι προτιμούν;

-Δεν έχω ασχοληθεί ποτέ με τους “μεγάλους συλλέκτες” και δεν γνωρίζω καλά το είδος. Δεν στόχευσα ποτέ στη γνωριμία τους και στην όποια επαφή. Φιλότιμοι συλλέκτες, με μικρές αλλά ποιοτικές συλλογές, έχουν αγοράσει έργα μου. «Μεγάλος συλλέκτης» μόνο ένας κι αυτός Γάλλος, όχι Έλληνας. Στην Ελλάδα όσες επαφές είχα με «μεγάλους συλλέκτες» ή με εκπροσώπους τους ήταν απογοητευτικές. Υπήρξαν προβλήματα «συμβατότητας», αν και έδειξαν κατά καιρούς, ενδιαφέρον για τη δουλειά μου, όχι μόνο αγοραστικό. Πιστεύω ότι προτιμούν μεγάλα κέρδη με μικρές επενδύσεις. Οι σχέσεις μου με «μικρούς συλλέκτες», προσωπικές κι ανθρώπινες, είναι πιο πολύ του γούστου μου. Δεν μπορώ καν να με σκεφτώ να έχω σχέσεις με Δασκαλόπουλους, Ιωάννου κλπ. Ίσως με παραδοσιακούς τύπου Εμφιετζόγλου, Γουλανδρήδες κλπ. Δεν ξέρω και πολλά για το είδος όπως προανέφερα, ίσως να κάνω λάθοςepistrofi-ston-adi_25cm_300-Οι φιλότεχνοι ποιοι είναι σήμερα;

-Έλα μου ντε … Είναι αυτός που βάζει την Γκερνίκα αντί οικογενειακών φωτογραφιών ή της Κιμ Καρντασιάν ή της ομάδας του ή του σφυροδρέπανου ή του αγκυλωτού, ή του Στάργουορς για μπακγκράουντ στον υπολογιστή του; Είναι αυτός που στερείται κάποιες από τις λιγοστές του τώρα πια απολαύσεις για να αγοράσει ένα έργο που αγάπησε ή ένα έργο από κάποιον καλλιτέχνη που αγάπησε; Είναι το φουσκωμένο πορτοφόλι που ανοίγει για να στηρίξει μια “τοπική σκηνή” έτσι για το «γαμώτο» και δεν συνοδεύεται από ένα ακόμα πιο φουσκωμένο εγώ; Είναι ο ηρωικός γκαλερίστας που δεν το βάζει κάτω κι ας έπεσε ο ουρανός πάνω στο κεφάλι του τα τελευταία χρόνια; Είναι ο «μαλάκας» καλλιτέχνης που δεν ξέρει να «κουνηθεί» λιγάκι επιδέξια για να πέσει το χρήμα και τα μίντια και συνεχίζει να πετάει το χαρταετό του με χιονόνερο γνωρίζοντας πως τον παραμονεύει το αστροπελέκι; Και το μικρό παιδί. Αυτοί ίσως, και πολλοί άλλοι. Αλλά όχι αυτοί που καταδέχονται να τους αποκαλούν “άρτκράουντ”. Όχι οι κωλοπετσωμένοι κιουρέιτορ. Όχι οι “μαικήνες” που στήνουν μηχανισμούς απανθρωποποίησης των καλλιτεχνών και εισάγουν “Ευρωπαϊκά” και “Αμερικάνικα” σκουπίδια. Όχι οι “ευαίσθητοι καλλιτέχνες” που μάθαν να λεν το “ποίημα” (με το αζημίωτο). Όχι αυτοί που αποδέχονται τον βανδαλισμό της “αυλίτσας”, του μικρομάγαζου, του δημόσιου αγαθού, με τζίφρες, αντιφαλαμπάδες και υπερφίαλη φιλοδοξία άκα “στριτ αρτ”. Αυτοί και πολλοί άλλοι… να πάρει η ευχή…

-Ποιοι κυβερνώντες, κομματικοί, αρχηγοί, πρωθυπουργοί, πολιτικοί κοκ ξέρουν από τέχνη;

-Αν και έχω σχέσεις και φιλίες με πολιτικά ευαίσθητους και πολιτικά “υπεράνθρωπους” φίλους, δεν διατηρώ σχέσεις με αυτούς που κατά παράδοση αποκαλούμε πολιτικούς. Δεν έχει γράψει κανείς τους βέβαια ιστορία στο χώρο για να είναι ευρέως γνωστός. Θα σας απαντήσω όμως με τα κάμποσα που ξέρω. Σελέμηδες που γυρεύουν να φάνε εργάκια για το σαλόνι τους έχει αβέρτα, από ότι μαθαίνω από συναδέλφους. Είχα και εγώ μια περίπτωση υφυπουργού σελέμη. Δεν “του έκατσε” βέβαια. Γενικά δεν τους λες φιλότεχνους. Ντρέπομαι που το λέω αλλά κάποτε στους θαυμαστές του έργου μου συγκαταλέγονταν και ο δήμιος του λαού μας ΓΑΠ. Οι πιο πολλοί τους, που προσεγγίζουν τους χώρους της τέχνης, έχουν χρηματιστηριακό ενδιαφέρον για τα έργα, γυρεύουν να αντλήσουν κύρος και προβολή ή κάνουν ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Δεν ξέρω πως το θυμήθηκα αυτό τώρα, αλλά ο Νίκος Κεσσανλής θαύμαζε πολύ την συλλογή του Γιάννου Παπαντωνίου. Υψηλής αισθητικής και οικονομικής αξίας όπως έλεγε. Ίσως ο Γιάνης Βαρουφάκης λόγω της εικαστικού συζύγου του Δανάης Στράτου να έχει κάποια εξοικείωση και ενδιαφέρον. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος σίγουρα ξέρει να “συντρίβει” και καλλιτέχνες μεταξύ άλλων. Ο Νίκος Ξυδάκης έγινε υπουργός και άρα μπορεί να κατατάσσεται στα πολιτικά (στην καθομιλουμένη) πρόσωπα. Αυτός έχει εξαιρετικό αισθητήριο και ελπίζω να μην το χάσει ποτέ. Για τον Κώστα Ζουράρι, που καταλαβαίνει πολλά, δεν είμαι σίγουρος τι από αυτά παίζει και μπορεί να χάσει. Τώρα τα άλλα είναι τα γνωστά στην κοινωνία, άλλοι έχουν αδυναμία στα αρχαία, άλλοι στα πορτρέτα τους κι άλλοι στα “μικυμάους”.

16002929_1751608635157412_2204914166604163696_n-681x516

Πολυσυζητημένος και βραβευμένος

Ως μοναδικό έργο συζητήθηκε «το Φλίπερ» του. Όχι μόνο υπήρξε η διπλωματική του εργασία που του εξασφάλισε ένα πτυχίο με «άριστα» σ΄ ένα εχθρικό περιβάλλον, αλλά «κατακτώντας» τους καθηγητές του, ιδιαίτερα τον τότε πρύτανη Νίκο Κεσσανλή, αλλά επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την ΑΣΚΤ στην Β’ Μπιενάλε Σχολών Καλών Τεχνών στη Βαρκελώνη. Και δικαιώθηκαν για την επιλογή τους. Η ελληνική συμμετοχή, αποτελούμενη από το έργο δύο φοιτητών (το δικό μου και εκείνο της φίλης Άτζυ Καρατζά) διακρίθηκε, σύμφωνα με το Νίκο Κεσσανλή, ως η καλύτερη όλων, ομόφωνα, από τους πρυτάνεις όλων των συμμετεχόντων σχολών. Μάλλον αυτό το γεγονός επηρέασε και την έρευνα της εφημερίδας «ΝΕΑ», που τον παρουσίασε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 σαν τον πιο εμπνευσμένο και πετυχημένο εικαστικό καλλιτέχνη της γενιάς του. Το έργο αυτό επίσης συνέβαλε -μαζί με άλλα έργα – στην Ελλάδα και το εξωτερικό, σε μια σημαντική συζήτηση για το πόσο η τέχνη και η τεχνολογία είναι δυνατόν να είναι συμβατές χωρίς να εξουδετερώνεται ο ρόλος της πρώτης. Την ίδια ώρα ενότητα έργων που συζητιέται εντός και εκτός συνόερων είναι η ενότητα «Πρόσωπα», που συνδημιουργεί με τη σύντροφό του επίσης εικαστικό, Π. Κούβαρη. Χαρακτηρισμένη από θαυμαστές της «ideavirus» δικαίωσε την αφοσίωση τους στο project. Εκτός από ενθουσιώδη μηνύματα έλαβαν και κάποια πολύ συγκινητικά, όπως για παράδειγμα το σχόλιο της βιογράφου του Πατρίς Λουμούμπα ή κάποια άλλα από το περιβάλλον του Μπόμπυ Σαντς. Λαμβάνουν κατά καιρούς προσκλήσεις να εκθέσουν κάποια νέα φάση της ενότητας και επισκέψεις θαυμαστών όπως π.χ. του Αμερικανού καλλιτέχνη της πρωτοπορίας του Λος Άντζελες Wu Tsang! (περισσότερα στο «prosopa.eu»)

gigas-bootblack-in-denver-1900s-2016-egg-tempera-on-cotton-paper-50-x-35-cm-640x924-1

Γεννήθηκε το 1966 στην Πετρούπολη. Αποτελεί ιδρυτικό μέλος της εικαστικής ομάδας Καρατρανσαβαγκάρντια (από 1988) Εργάζεται επίσης ως αγιογράφος και έχει ζωγραφίσει πολλές φορητές εικόνες και τοιχογραφίες. Μέχρι σήμερα έχει ιστορήσει πάνω από 17 ορθόδοξες ελληνικές εκκλησίες. Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. 1992 Υποψήφιος Διδάκτορας, Θεολογική Σχολή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 1986-1991 Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, Αθήνα 1985 Γραφιστική, Ελληνογερμανική Σχολή Γραφικών Τεχνών, Αθήνα. Εκθέσεις 2016-Γκαλερί ΑΔ, Αθήνα -Αμύντορες Λαοφόροι, Πολιτιστικό Κέντρο “Φρανσίσκο Ντε Μιράντα”, Πρεσβεία της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας στην Ελλάδα, Αθήνα -RE-culture 4: ΤΕΧΝΗ ΜΗ ΤΕΧΝΗ, επμ. Θ. Μουτσόπουλος, Σκαγιοπούλειο Κέντρο, Πάτρα-Drawing Now Paris, συμμετοχή στο περίπτερο της Γκαλερί ΑΔ, Παρίσι, Γαλλία 2015-Όταν η Αντικουλτούρα Συναντά την Κοινωνία, Γκαλερί ΑΔ, Αθήνα -1095 Art Days, ARTWALL project space, Αθήνα2014 -Amen, ARTWALL project space, Αθήνα2012 -Αντι-κουλτούρα: Η ανάδυση ενός νέου κοινωνικού υποκειμένου 1983-2012, CAMP!, Αθήνα. -Πρόσωπα. Αντιιμπεριαλιστικός αγώνας και ΕΟΚΑ, Βιβλιοπωλείο «Γιαλούσα», Λευκωσία, Κύπρος2011 -Το νέο θεσμικό (συμμετοχή με την ομάδα Καρατρανσαβαγκάρντια), Πεδίο Δράσης Κόδρα, Θεσσαλονίκη2006 -Έκθεση Καρατρανσαβαγκάρντια, αυτοδιευθυνόμενος χώρος κοινωνικού προβληματισμού “Αυτοσχεδία”, Θεσσαλονίκη2005 -Έκθεση Καρατρανσαβαγκάρντια, Μύλος, Θεσσαλονίκη2004-Πρόσωπα, Αίθουσα VIP, ΟΛΠ, Πειραιάς 1992-Β΄ Μπιενάλε Σχολών Καλών Τεχνών, Βαρκελώνη, Ισπανία1989 -Έκθεση Καρατρανσαβαγκάρντια, Αίθουσα Μπουζιάνη, Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων, Αθήνα -Έκθεση Καρατρανσαβαγκάρντια, Αίθουσα τέχνης Ερωδός, Θεσσαλονίκη. Έχει πάρει μέρος επίσης, σε δεκάδες άλλες ομαδικές εκθέσεις.

Πηγή: http://www.karfitsa.gr/2017/02/28/%CE%93-%CE%93%CE%AF%CE%B3%CE%B1%CF%82-o-%CE%B4%CE%B9%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%BF%CF%8D%CF%82-%CF%86%CE%AE%CE%BC%CE%B7%CF%82-%CE%88%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CF%87%CF%81%CF%89%CE%BC/

O Χένρυ Μίλλερ, η Επίδαυρος και οι θεραπευτές του «μοντέρνου» καιρού…!

henry-miller-03

Όταν ο σπουδαίος Αμερικανός συγγραφέας Χένρυ Μίλλερ, – ένας πρώιμος μπήτνικ στοχαστής, θα έλεγα – έζησε λίγους μήνες στην Ελλάδα, αναθεώρησε πολλές πλευρές της ζωής του και επιβεβαίωσε άλλες. «…Άλλοι άνθρωποι είναι πιο γρήγοροι στο συντονισμό οράματος και δράσης. Αλλά το θέμα είναι ότι τελικά αυτόν τον συντονισμό τον κατάφερα στην Ελλάδα. Ξεφούσκωσα, επανήλθα στις κανονικές ανθρώπινες αναλογίες, έτοιμος να δεχτώ τη μοίρα και προετοιμασμένος να δώσω όσα έλαβα», (…) «Καθώς στεκόμουν στον τάφο του Αγαμέμνονα βίωσα μια αληθινή αναγέννηση. Δε με νοιάζει καθόλου τι σκέφτονται οι άνθρωποι ή τι λένε όταν διαβάζουν μια τέτοια δήλωση. Δεν έχω καμιά επιθυμία να προσηλυτίσω κανέναν στον δικό μου τρόπο σκέψης. Ξέρω τώρα πως όποια επιρροή μπορεί να έχω στον κόσμο θα είναι αποτέλεσμα του παραδείγματος ζωής που δίνω και όχι των γραπτών μου. θα πει».

 Το 1939, ο Χένρι Μίλερ, από το Παρίσι, αποφασίζει να έρθει στην Ελλάδα, φιλοξενούμενος του Άγγλου συγγραφέα Λόρενς Ντάρελ, ο οποίος ζούσε στην Κέρκυρα. Αρχικά, θα περιηγηθεί χωρίς πρόγραμμα, στην ελληνικής γη. Αργότερα, θα εντυπωσιαστεί από τις συναντήσεις του με τον Κατσίμπαλη, τον Σεφέρη, τον Αντωνίου, τον Χατζηκυριάκο-Γκίκα, τον Τσάτσο και έτσι θα παρατείνει τη διαμονή του. Φεύγει από την Ελλάδα, μετά από τις πιέσεις της αμερικανικής πρεσβείας, να εγκαταλείψουν οι υπήκοοί της την χώρα μας, λόγω του πολέμου που είχε πλέον αρχίσει .

Στο βιβλίο του, «Πρώτες εντυπώσεις από την Ελλάδα», ο συγγραφέας του «Τροπικού του Καρκίνου», του «Τροπικού του Αιγόκερω», της «Μαύρης Ανοιξης», του «Κολοσσού του Αμαρουσίου», του «Ανδαλουσιανού Σκύλου» και άλλων αριστουργημάτων, θα μας διηγηθεί:

«ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ, το τελειότερο ίσως σημείο της Γης που έχω δει ώς τα τώρα. Η ημέρα είναι υπερβολικά καθαρή, ο ουρανός ακόμα περισσότερο ηλεκτρισμένος απ’ ό,τι συνήθως, με τους λόφους να τον κόβουν σαν με λεπίδα ξυραφιού. Ωστε αυτό ήταν λοιπόν ένα από τα μεγαλύτερα θεραπευτικά κέντρα του κόσμου! Σκέφτομαι τους φίλους μου τους ψυχαναλυτές -τον Οττο Ρανκ, τον δ/ρα Ρενέ Αλλεντύ, τον δ/ρα Ε. Γκράχαμ Χόου κι ακόμα τον Γιουνγκ, τον Φρόυντ, τον Στέκελ και άλλους. Η δουλειά τους έχει να κάνει με τα συντρίμμια της ανθρωπότητας, με παραπεταμένα παλιοκάραβα και λείψανα, με ανθρώπινα κουφάρια και κομμένα κεφάλια.

ΣΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ τ’ Ασκληπιού ο άνθρωπος ήταν ακόμα μια ενότητα. Μπορούσε να ‘ρθει σ’ επαφή μέσα από τον δρόμο του πνεύματος. Σώμα και πνεύμα ήταν ένα. Η μεταφυσική ήταν το κλειδί, τ’ ανοιχτήρι της ψυχής. Σήμερα, ούτε ο μεγαλύτερος ψυχαναλυτής δεν μπορεί να ξαναζωντανέψει στους ανθρώπους αυτό που έχουν χάσει.

ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ θα ‘πρεπε να γίνεται στην Επίδαυρο ένα σεμινάριο ιατρικής. Και πρώτα πρώτα θα ‘πρεπε να θεραπευτούν τα γιατρουδάκια. Και ο καταλληλότερος τρόπος για τη θεραπεία τους είναι αυτός. Θα τους έδινα πρώτα ένα μήνα τέλειας σιγής, ολοκληρωτικής ανάπαυσης. Θα τους διέταζα να πάψουν να σκέφτονται, να πάψουν να μιλούν, να πάψουν να θεωρητικολογούν.

Θ’ ΑΦΗΝΑ πρώτα τον ήλιο, το φως, τη ζέστα, τη γαλήνη να ερημώσουν τα πάντα, κι έπειτα θ’ άφηνα αυτούς να διαταραχτούν απ’ αυτή την ερήμωση, αυτή την απόκοσμη μοναξιά. Στη συνέχεια, θα τους διέταζα ν’ ακούν τα πουλιά, τις κουδούνες των κατσικιών ή το θρόισμα των φύλλων και θα τους ανάγκαζα να κάθονται στο τεράστιο θέατρο και να συλλογίζονται -όχι για τις ασθένειες και τις προλήψεις τους, μα για την υγεία που είναι προνόμιο κάθε ανθρώπου.

Θ’ ΑΠΑΓΟΡΕΥΑ τα πούρα, αυτά τα βαριά μαύρα πούρα της φροϋδικής σχολής και πάνω απ’ όλα τα βιβλία. Θα πρότεινα δηλαδή την καλλιέργεια μιας κατάστασης υπέρτατης και ευδαιμονικής αγραμματοσύνης. Θα ‘δινα στον καθένα τους από ένα κομπολόι τζάμπα και σταφύλια ζεσταμένα από τη λιακάδα. Και, τέλος, θα ‘φερνα έναν βοσκό να φυσήξει μερικές ακαλλιέργητες ανατολίτικες νότες σ’ ένα σπασμένο φλάουτο…»

Στο βιβλίο του, «Ο Κολοσσός του Μαρουσίου», που περιγράφει την συνάντησή του, με τον Γιώργο Κατσίμπαλη, μέσα από μια ιδιότυπη αφήγηση της ελληνικής ανθρωπογεωγραφίας, θα υμνήσει μια πνευματική Ελλάδα  ζωντανή και αντίδοτο στην αλλοτρίωση που επέφερε ο καπιταλισμός στον κόσμο. Και, θα τονίσει: «Γεννήθηκα στη Νέα Υόρκη, τη μεγαλύτερη και πιο άδεια πόλη του κόσμου. Στέκομαι τώρα στις Μυκήνες, προσπαθώντας να καταλάβω τι συνέβη εδώ πριν μια περίοδο αιώνων. Νιώθω σαν κατσαρίδα που έρπει ανάμεσα στα χαλάσματα παλιών μεγαλείων»

colossus-of-maroussi

 

Τάσος Ζωγράφος: «Πολιτική είναι να διαδηλώνω την αγάπη μου γι΄ αυτή την πατρίδα μέσα από τη ζωγραφιά»

Συνέντευξη στον Γιώργο Δουατζή-Σεπτέμβριος 2006

zografos_1 

Τάσος Ζωγράφος (1926-2011)

Έχω αγωνία δυο φορές. Η πρώτη όταν μου μιλάνε για τη δουλειά, πάω να την ξεκινήσω και νομίζω ότι δεν θα τα καταφέρω, δεν θα μπορέσω να ζωγραφίσω. Βλέπω το τελάρο και τρομάζω στη θέα του άσπρου μουσαμά. Κλειστό παράθυρο, που αν το ανοίξω δεν ξέρω τι θα αντικρίσω. Μετά αρχίζω, προχωράω και τα ξεχνάω όλα. Δεύτερη αγωνία, όταν το έργο φτάσει στον αποδέκτη».

Αν δεν έβλεπες τον ογδοντάχρονο σκηνογράφο Τάσο Ζωγράφο, θα πίστευες πως ακούς έναν νεαρό καλλιτέχνη στα πρώτα του βήματα. Μάτια ζωντανά, χαρούμενα, παιδιού και μάλιστα σκανταλιάρικου…

Λόγια λίγα, μεστά, «ζωγραφίζουν» τον απολογισμό μιας ζωής μέσα στο θέατρο, τις κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές:

«Πολλά τα χρόνια, τα τετραγωνικά χιλιόμετρα χρωματισμένων επιφανειών, τόνοι τα χρώματα, ατέλειωτες συζητήσεις, δεκάδες θεατρικές σκηνές, εκατοντάδες τα κοστούμια. Χρόνια πολλά, αξέχαστα. Στιγμές ανεπανάληπτες, χαρές άφταστες. Πρεμιέρες, κριτικές, βραβεία. Τι να σας πω… Είμαι ευτυχής. Είναι σπουδαίο να κάνεις αυτό που σου αρέσει και να πληρώνεσαι γι αυτό».

 – Η αποδοχή του έργου σας;

– Μου δίνει μεγάλη ικανοποίηση. Σαν το παγώνι που ανοίγει τα φτερά του και δείχνει πόσο όμορφο είναι, για να ζευγαρώσει. Ο άνθρωπος μη έχοντας φτερά, γράφει ποιήματα και τα λέει στο ταίρι του… Θέλεις αποδέκτη και αποδοχή.

– Πότε υπάρχετε πιο πολύ;

– Στις πρεμιέρες πάντα. Κινηματογραφικές ή θεατρικές και στα φεστιβάλ κινηματογράφου.

– Τι σας έμαθε η επαφή με τον κόσμο του θεάτρου;

– Να είμαι επιφυλακτικός. Να μην ενθουσιάζομαι ποτέ.

zografos_2

– Δεν εμπιστεύεστε τους ανθρώπους;

– Τους εμπιστεύομαι. Ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από τον ήλιο, όχι γύρω από μένα. Όταν δεν μου αρέσει ένας άνθρωπος, δεν σημαίνει ότι δεν έχει αξία.

– Δασκάλοι;

– Ένας. Ο Τσαρούχης. Δούλεψα βοηθός του σε εκτέλεση σκηνικών και ως σκηνογράφος. Με τα πλέον ευτελή υλικά μπορούσε να κάνει έργο. Απορούσε με τον σταθερό μου χέρι. Μου έλεγε περιπαικτικά: «Εσύ ζωγραφίζεις με το χέρι, εγώ με το μυαλό». Τον κατατάσσω στους πρώτους. Με μυαλό, με πνεύμα απέραντο.

– Μεγαλύτερη χαρά;

– Καθημερινά παίρνω χαρές. Η μεγαλύτερη χαρά είναι ότι δεν μπορώ να ξεχωρίσω πια είναι η μεγαλύτερη χαρά μου.

– Χαρά από τη δουλειά σας;

– Όταν έπαιρνα βραβεία στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, όταν επιβραβεύομαι. Όταν πήρα το βραβείο για τη σειρά «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά». Ο Φίνος έλεγε ότι η τηλεόραση είναι ο εχθρικός μας χώρος. Καταλαβαίνετε πόση χαρά πήρα, όταν επιβραβεύτηκα κι έβγαζα και λεφτά μέσα στον εχθρικό χώρο…

– Πώς χαρακτηρίζετε τη ζωγραφική σας;

– Νεοναϊφ. Όταν ήταν διευθυντής ο Παπαστάμος στην Εθνική Πινακοθήκη, με είχε πει ναϊφ. Γέλασα και του είπα «είμαι ναϊφ με εκατόν πενήντα ταινίες και πενήντα θεατρικά που έχω σκηνογραφήσει; Ναϊφ είναι αυτός που έχει άγνοια της εικόνας και δημιουργεί εικόνα». Είμαι νεοναϊφ λοιπόν.

– Σημαντικότερη δουλειά;

– Στον κινηματογράφο η ταινία «Συνοικία το όνειρο», σε σενάριο Λειβαδίτη – Κοτζιά. Πέραν του αισθητικού μέρους, είχε κοινωνικό υπόβαθρο. Το δε φινάλε του έργου είναι το καμάρι μου.

– Το μάθημα ζωής μέσα από τη δουλειά;

– Είναι η ρήση «μην μετανιώνεις για ότι έκανες, αλλά για ότι δεν έκανες».

– Πότε μετανιώσατε πολύ;

– Όταν μου πρότεινε ο Ιόλας να εκθέσω στο Παρίσι και αρνήθηκα.

zografos_4

– Γιατί τόσες γοργόνες στη ζωγραφική σας;

– Όταν ήμουν στη Μακρόνησο και βλέπαμε το κανάλι μεταξύ Λαυρίου –Μακρονήσου, περνούσε μια φώκια η οποία μέσα στο νερό ήταν μια σκέτη χάρη με τις κινήσεις της. Τότε ανακάλυψα γιατί οι ναυτικοί μιλούν για γοργόνες. Ήταν τέτοια η στέρηση της γυναίκας, που βλέποντας τέτοια πλάσματα στο νερό, βλέπανε γυναίκες. Γι αυτό ο Καββαδίας είχε τη γοργόνα στο μπράτσο του. Χορεύτρια την έλεγε…

– Δυο ζωγράφους που θαυμάζετε;

– Τον Θεόφιλο και τον Τσαρούχη. Ο Θεόφιλος ήταν ποιητής. Ο Τσαρούχης είχε ποιότητα στη μετάδοση της γνώσης για τη ζωγραφική και λόγο, διανοήματα.

– Θεόφιλος, διότι είστε κοντά ως τεχνοτροπία;

– Όχι. Τον θαυμάζω διότι βασανίστηκε πολύ και έκανε την πίκρα ζωγραφική. Είναι από τους πρώτους που έκανε θέατρο του δρόμου. Ντυνόταν Μεγαλέξανδρος ή Διάκος και έκανε παράτα με τους πιτσιρικάδες σε χώρο Ελλήνων υπόδουλων, για να τονώσει το εθνικό φρόνημα.

– Πώς ξεκινήσατε τη σκηνογραφία;

– Ήταν μια κυρία της οπερέτας η Μελπομένη Κολυβά, η οποία έλεγε στα σχολεία πατριωτικά ποιήματα. Η μάνα μου ήταν επιστάτρια στο δέκατο σχολείο Αμπελοκήπων. Μπαίνει στο δωμάτιο της μάνας μου η Κολυβά, βλέπει ζωγραφιές μου στον τοίχο και ρωτάει ποιος τις έκανε. Ο γιος μου, απαντά η μάνα μου. Και με στέλνει στον σκηνογράφο Γιώτη Στεφανίδη, έναν θαυμάσιο άνθρωπο από την Πόλη. Εκεί μαθήτεψα. Σιγά – σιγά βρέθηκα στο Εθνικό, εργαζόμενος ως βοηθός. Απολύθηκα, διότι δεν είχα πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων. Μετά ακολούθησε το ελεύθερο θέατρο, πληρωνόμενος, μη πληρωνόμενος…

– Οι πιο ισχυρές σας μνήμες;

– Το 1939. Στη Λιβαδειά. Στην πρώτη Γυμνασίου. Όταν δεν μπήκα στη νεολαία Μεταξά. Ήταν η πρώτη επαφή με την έννοια της αντίστασης.

– Άλλη εικόνα;

– Ένα μοσχαράκι. Η Μόσχω, η οποία ακολουθούσε το αφεντικό της. Στο καφενείο την χαϊδεύανε όλοι, της μιλούσαν, την κερνούσαν λουκούμι και λεμονάδα. Με είχε εντυπωσιάσει. Από όσα έλεγαν, δεν πήγε ποτέ με ταύρο, διότι ήταν ερωτευμένη με το αφεντικό της. Ο μύθος στο παιδικό μου μυαλό έλεγε ότι την μάτιασαν, αφήνιασε και έπεσε στο γκρεμό. Δεν ξέρετε πόσο λυπήθηκα, το είχα αγαπήσει αυτό το ζώο…

zografos_6

13ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου – Θεσσαλονίκη 1972. Όλοι οι βραβευμένοι: Ντίνος Κατσουρίδης, Θανάσης Βέγγος, (πίσω του κρύβεται ο Παύλος Τάσιος),Τάσος Ζωγράφος, Κώστας Καζάκος, Γιώργος Αρβανίτης, Παντελής Βούλγαρης. Δεξιά: ο Λάκης Παπαστάθης / Καθιστοί: Φοίβη Οικονομοπούλου (Σταυροπούλου), Άννα Βαγενά & Θόδωρος Αγγελόπουλος

– Πικρή ανάμνηση;

– Θυμάμαι να βασανίζουν τον πατέρα μου, για να αποκαλύψει που είμαι. Πετάχτηκα και λέω «μην τον βασανίζετε, εδώ είμαι». Αυτά στην Αθήνα στην πλατεία Κυριακού. Τον άφησαν και έπιασαν εμένα…

– Αντέξατε πολλά…

– Θεωρούσα ότι όταν αγωνίζεσαι, φυσικό είναι να υπάρχει τίμημα. Το ξύλο αντέχεται. Η ταπείνωση δεν αντέχεται. Κι αυτό το ένιωσα στη Μακρόνησο.

– Τι σας κρατάει τόσο ακμαίο στην ηλικία σας;

– Θα αποκαλύψουμε την ηλικία μου; (γέλια). Με κρατάει η αγάπη. Για τη γυναίκα μου, τα παιδιά μου, για τον κόσμο. Πέρασα από μια άσκηση, όπως οι φακίρηδες που καταφέρνουν με το πνεύμα να κρατάνε το σώμα στα καρφιά. Οι κακουχίες με άσκησαν. Πέρασα το ποτάμι και δεν βράχηκα καν. Το πέρασα πετώντας. Γιατί να μην διατηρούμαι βιολογικά φρέσκος;

– Ο μεγάλος φόβος;

– Η ανημποριά. Η κατάρρευση. Να μη μπορώ να υπηρετώ τους άλλους και τον εαυτό μου.

– Ανταμοιβή ;

– Η αγάπη της γυναίκας μου, των παιδιών μου. Και το ότι είστε εδώ αυτή τη στιγμή, ανταμοιβή είναι.

– Τι σχεδιάζετε τώρα;

– Μια έκθεση με τίτλο «η πατρίδα μου». Μεταξύ σάτιρας και καταγγελίας, θα πω πράγματα. Μου ήρθε στο μυαλό η επιθυμία του Τσαρούχη να φτιάξει μια σύνθεση με ένα μπαλέτο από παπάδες και ναύτες, σε άσπρο μαύρο.

– Και;

– Σκέφτηκα να κάνω μια σειρά με παπάδες, ναύτες, αγγέλους, αρχιεπίσκοπους και χρυσάφια, τραπεζίτες και ληστές, τρομοκράτες και αντιτρομοκρατική, «δεν θα υπήρχα αν δεν υπήρχες» και μέσα από το χιούμορ να βγουν μηνύματα.

– Πολιτικά μηνύματα;

– Πολιτική είναι να διαδηλώνω την αγάπη μου γι αυτή την πατρίδα μέσα από τη ζωγραφιά. Όσο πιο πολύπαθος είναι ένας φίλος σου, τόσο πιο πολύ τον συμπονάς και τον αγαπάς. Έτσι αγαπώ αυτή την πατρίδα.

– Το όνειρό σας;

– Να κάνω έκθεση με τους αγίους μου.

zografos_8

– Ποιοι είναι αυτοί;

– Ο Άρης, ο Παπαδιαμάντης, ο ποιητής Φώτης Αγγουλές, ο Μάρκος Βαμβακάρης και ο Θεόφιλος.

– Τι δεν ξεχνάτε;

– Τον πατέρα μου, που έγινε ήρωας μέσα μου, την περίοδο της Μακρονήσου και τις κατά καιρούς αναγνωρίσεις του έργου μου.

– Τι είναι το χρώμα;

– Το μπλε. Της θάλασσας, του ουρανού…

zografos_7

– Σπουδαίοι;

– Γρηγόρης Γρηγορίου και ο Ντίνος Κατσουρίδης. Δέθηκα με αυτούς.

– Στο θέατρο;

– Ο Αλεξανδράκης, ο φίλος μου Δημήτρης Πιατάς.

– Μετείχατε στην επιτροπή επιδοτήσεων θεάτρου…

– Έπρεπε να υπάρχουν επιδοτήσεις. Ο τρόπος που γίνονται όμως είναι κακός. Χρειάζονται περισσότερα χρήματα και σωστή διαχείριση. Δεν μπορεί να δίνεις για 189 αιτήσεις ένα εκατομμύριο διακόσια είκοσι χιλιάρικα ευρώ και για την ουρά ενός μαχητικού F-16 πέντε δισεκατομμύρια ευρώ. Το είπα στον Βουλγαράκη. Το κατάλαβε; Η Εθνική Άμυνα είναι στον Πολιτισμό.

– Φέτος σκηνογραφία;

– Κάνω σκηνικά στο θέατρο «Ευρίππου πράξις» στη Χαλκίδα, στο έργο του Μπάμπη Τσικληρόπουλου «Ωχ τα νεφρά μου», σε σκηνοθεσία Έφης Σαντοριναίου.

zografos_9

Πηγή: http://fractalart.gr/tasos-zografos/

H κουκουβάγια του …Χέγκελ και η γειτονιά μας!

«Η κουκουβάγια, το πουλί της γνώσης και της σοφίας, πετάει το σούρουπο»
— GWF Hegel (1770 – 1831).

grafity-palaiologou-1

Στην συμβολή της …σκέψης! Εκεί Κωνσταντίνου Παλαιολόγου και Σάμου, γωνία!

Και να την, αισθητικά και συμβολικά, η «σοφία» της παλιάς γειτονιάς, της κοινότητας, στους νέους διαδρόμους έκφρασης και σκέψης που γεννά η κρίση. Αυτό το γραφιστικό αριστούργημα, στην συμβολή των οδών Κωνσταντίνου Παλαιολόγου και Σάμου – σε τόπους ζωής και ατέλειωτου παιγνιδιού – ήρθε να ενταχθεί και να συνεχίσει την μυθοπλασία της παλιάς μας γειτονιάς, εκεί στον Άγιο Παύλο, κοντά στην πλατεία Βάθη.

Κι αν μου ήρθε στο μυαλό ο …Χέγκελ, είναι επειδή τώρα, μετά τα γκρίζα, αλλά και παιδευτικά χρόνια της μεταπολίτευσης που ζήσαμε σ’αυτή τη γωνιά της Αθήνας, συναντώντας ξανά ο ένας τον άλλον, οι παλιοί φίλοι, χωνεύουμε ιδέες, αντιθέσεις, σκέψεις και συναισθήματα, στο σούρουπο που περνά ο τόπος μας. Η κουκουβάγια, το πουλί της σοφίας, της θεάς Αθηνάς και του Χέγκελ, μοιάζει να είχε φωλιάσει στην γειτονιά μας. Τότε, βιώναμε την …ζωή, χωρίς καλά-καλά να καταλαβαίνουμε τις αλλαγές του τόπου, μα και του κόσμου, ολάκερου. Ολοκληρώνεται στις μέρες μας, τελειώνει μια πραγματικότητα που γνωρίσαμε και η σκέψη μοιάζει αν όχι πιο σοφή, τουλάχιστον πιο γνήσια. Είναι η κουκουβάγια της φρόνησης και της πολυμάθειας, που αρχίζει να πετά, τούτη την ώρα, θέλοντας να εξηγήσει το καινούριο, στη ζωή μας, όταν έχει συντελεστεί η προηγούμενη πραγματικότητα. Νιώθω, σαν να βλέπουμε καλύτερα, αυτή την ώρα που πέφτει το σούρουπο.

«Ως η σκέψη του κόσμου, η φιλοσοφία εμφανίζεται πρώτα τη στιγμή που η πραγματικότητα έχει εκπληρώσει τη διαδικασία του σχηματισμού της και είναι εντελώς ολοκληρωμένη… Όταν η φιλοσοφία βάφει τα γκρίζα αντικείμενά της γκρίζα, μια μορφή ζωής έχει ήδη ξεπεραστεί και δεν μπορεί πλέον να αναζωογονηθεί μα μόνο να γνωστεί· η κουκουβάγια της Αθηνάς πετά μόνο όταν πέφτει το σούρουπο».  

grafity-palaiologou-2

Με διπλό τρόπο, κατανοώ το νόημα των λόγων του Χέγκελ. Δεν μπορούμε να φιλοσοφήσουμε, να εξηγήσουμε το μέλλον, παρά μόνο άν έχει συντελεστεί το παρελθόν. Και μπορείς να γνωρίσεις καλύτερα τα πράγματα, παρά μόνο μέσα στο σκοτάδι, (μέσα στην κρίση, ίσως;), μετά από μια ολόκληρη μέρα που έχει περάσει και έχει δεις στο φώς πολλά ερεθίσματα, τα οποία όμως δεν είναι φιλοσοφία, δηλαδή δεν σε βοηθάνε να είσαι κοντά στην γνώση τους.

Αισθάνομαι, λοιπόν, ότι μπορώ να μιλώ έτσι και να κατανοώ πλευρές της ζωής, ακριβώς επειδή, έζησα ότι έζησα στην πλατεία του Αγίου Παύλου! Είμαι ευγνώμων, δηλαδή, γιατί η πλατεία μου έμαθε τον …Χέγκελ, με τον δικό της μοναδικό τρόπο. Τον λαικό, τον βιωματικό, τον άξεστο και τον ευγενικό, τον πικρό και τον γλυκό, με την ματαίωση και την ελπίδα. Με τους λαικούς και τους «αστούς» της, με τους γραμματιζόμενους και τους «αμόρφωτους» σοφούς της, με τα καφενεία και τα μικρομάγαζα, με την ασφάλεια της πλατείας και την λαχτάρα να γνωρίσεις καινούριες γειτονιές, με το ποδόσφαιρο και τις μουσικές της, με τους αγωνιστές της και τους «παρακρατικούς» της, με τους «τρελλούς» της και τους σώφρονες, με τις καθωσπρεπει και τους άσωτους….με όλα!

Το εγκαταλελειμμένο, εξελίχθηκε σε κάτι «μοντέρνο» χωρίς να χάσει την παραδοσιακή του δομή. Ο «εκσυγχρονισμός της παράδοσης» είναι τούτο το έργο τέχνης. Το νέο που βγαίνει μέσα από το παλιό χωρίς να χάνει τις ρίζες και τίς πτυχές του. Και μάλιστα, από έναν καλλιτέχνη από το …Μπαλί, που ζεί στην Αθήνα. Μεταμοντέρνος, μπορεί να είναι, μα σίγουρα δεν είναι υπερ-μοντέρνος. Και δώ ο τύπος συναντήθηκε με την «φιλοσοφία», την αλήθεια μιας γειτονιάς, που ο παιδικός φίλος Μάριος Στρόφαλης, ζύμωσε σε ένα ολόκληρο καλλιτεχνικό φεστιβάλ. Το πνεύμα του οικουμενισμού μέσα στο ελληνικό και η «νεοκλασσική» ελληνική σκέψη που είναι οικουμενική. Τώρα που η αντίσταση είναι ένα παρατεταμένο αντάρτικο, και χρειάζεται εξαιρετικά καλή όραση σε γκρίζο και σκοτεινό τοπίο.

«H κουκουβάγια συμβολίζει την σοφία και την ίδια στιγμή είναι το σύμβολο της θεάς Αθηνάς, αυτής που έδωσε το όνομα της στην πόλη της Αθήνας. Από την άλλη η κουκουβάγια ως πουλί είναι διάσημη για την εξαιρετικά καλή όραση της σε μακρινές αποστάσεις ιδιαίτερα σε χαμηλό φωτισμό. Σήμερα η Ελλάδα, και όχι μόνο, βιώνει μία πολύ σκοτεινή φάση και νομίζω ότι είναι ώρα για εμάς να θυμηθούμε την σοφία αυτού του πλάσματος».  street artist WD.

⌈Η εικαστική παρέμβαση, εντάσσεται στο πλαίσιο του φεστιβάλ «Το μικρό Παρίσι των Αθηνών». Το γκράφιτι, φιλοτέχνησε ο street artist WD, και πηγή έμπνευσης του αποτέλεσε η φράση του Τζίμι Χέντριξ «Knowledge speaks – Wisdom listens» δηλαδή «H γνώση μιλάει, η σοφία ακούει»

Δημήτρης Ναπ.Γ

«Κράτος και Κεφάλαιο, γεννούν τον φασισμό» ή η ποιότητα του τηλεοπτικού σανού εν Ελλάδι…!

Σανό με δώρο «επαναστατικές» κολοκύθες, που θα μεταμορφωθούν σε «ταξική» κοσμογονία, αριστερής φύσεως!

Πως το λέγαμε κάποτε;:
«Κράτος και κεφάλαιο, γεννούν τον φασισμό»! Πάμε λοιπόν:

«Το μόνο που στέκεται μεταξύ ενός τηλεοπτικού σταθμού και μιας νόμιμης άδειας είναι το πορτοφόλι του ιδιοκτήτη»-

Όχι! Δεν το είπε ο Φρήντμαν ή ο Χάγιεκ, αλλά ο αριστερός Νίκος Παππάς.
Επομένως, κανάλια στους ολιγάρχες, που με το πορτοφόλι «γ@@@υν και δέρνουν» ή «με τον παρά μου και την κυρά μου». Αριστερή πολιτική! Κανάλια όχι με δημοκρατικά, κοινωνικά, πολιτισμικά ή άλλα κριττήρια, τα οποία υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να δεκδικηθούν και από άλλες μορφές δημοκρατικής συλλογικότητας. Τελικά, η κυβέρνηση σκέπτεται, όντως με «ταξική μεροληψία»! Των ολιγαρχών, βέβαια!

Και η αδειοδότηση, θα κρίνεται από την κυβέρνηση και όχι από κάποια αμερόληπτη(όσο γίνεται), δημοκρατική, ανεξάρτητη αρχή.

Δηλαδή, Κράτος και Κεφάλαιο(παρασιτικοί ολιγάρχες και αυτοί όσο και οι προηγούμενοι), θα καθαρίσουν την Κόπρο του Αυγεία…! Είτε σε δεξιά λογική, κυριαρχίας του Κεφαλαίου, είτε σε μετασοβιετική λογική κρατικομονωπολιακών ολιγαρχών, ως νέα τζάκια!!

Εκπληκτικό! Το άλλο με τον Τοτό, το ξέρετε;;;

Τώρα, κάτι για Εσκομπάρ, που ψέλλισε ο – κατά τ’άλλα αμαρτωλός – Χρυσόγονος, δεν αφορούν την Ελλάδα….Εδώ το σανό, μάλλον είναι καλής ποιότητας και σε χορταίνει!!!!

Δημήτρης Ναπ.Γ

σ

Μοντερνιστικές παρόλες, «παράδοση» και …ιδεολογήματα του κώλου!

MPO

Ανεξάρτητα από την καλλιτεχνική αξία του Χρόνη Μπότσογλου, με την οποία δεν θα ασχοληθούμε εδώ, ο Έλληνας ζωγράφος, χαράκτης, γλύπτης και καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών  Αθήνας, είχε περιγράψει ανάγλυφα μια ιστορία για την σχέση «μοντερνισμού» και «παράδοσης»:

«Η παρόλα μου θα τελείωνε εδώ, αν δεν ερχόταν όταν έγραφα αυτό το κείμενο, παραμονή της Παναγίας, να με δει ένας μαθητής μου. Ρωτούσε για τη συνέχεια και τη ρήξη, για τα κενά και τα πλήρη στην τέχνη, για την παράδοση. Εγώ επέμενα στη ρήξη (απομεινάρι ενός μοντερνιστικού πνεύματος;), του έλεγα πως όφειλε να με απαρνηθεί και να απορρίψει την τέχνη και τις ιδέες μου, ιδεολογήματα δηλαδή του κώλου, απομεινάρια της αμφισβήτησης του ’60. Μου απάντησε:«Ναι, δάσκαλέ μου, να σ’αρνηθώ, όμως πρώτα να γνωρίσω ποιος είσαι και τι έχεις κάνει!»

 

 

O Μίνως, ο Γίγας και η Καρατρανσαβαγκάρντια…!

 Όταν η αιρετική τέχνη έχει ανθρωπιά και όχι αποικιοκρατικά φλαμανδικά πέη! 

Δυο αυθεντικοί καλλιτέχνες και οραματιστές, με ανατρεπτικό χιούμορ, που δομούν συλλογικότητες και προσπαθούν να σώζουν «αυτά τ’ανάγλυφα μιας τέχνης ταπεινής» , όπως έγραφε ο Σεφέρης!
Μίνως Πριναράκης και Γιάννης Γίγας! Από την πιο παλιά καλλιτεχνική ομάδα και συλλογικότητα στην Ελλάδα, τους Καρατρανσαβαγκάρντια, την οποία συμπληρώνει ο Στέλιος Γεωργίου.

Μίνως Πριναράκης. Αριστερά: Η μικρή ΛΙΛΗ συναντάει στο πάρκο το φάντασμα του πατέρα της που αυνανίζεται. Δεξιά: Φαεινή ιδέα, σκοτεινή σύλληψη

Γνήσια ανατρεπτικοί και αιρετικοί, σε επαφή με τον τόπο, τους ανθρώπους, την ιστορία. Ενάντια στο χυδαίο μιας δήθεν προκλητικής «τέχνης» όπου καλλιτέχνες -καρικατούρες, μαγάρισαν τα μυστικά της, στην ύστερη μεταπολίτευση της παρακμής και της ιδιωτείας. Τιμούν την συλλογικότητα, οι φίλοι μου, μα πάνω απ’ολα τη φίλια, που μαζί με το «λάθε βιώσας», την άλλη πεποίθηση του Επίκουρου, παλεύουν μακρυά από τις εξουσίες να σώσουν «αυτά τ’ανάγλυφα μιας τέχνης ταπεινής», όπως μας λέει ο Σεφέρης. 

Ο Γιώργος Καραμπελιάς, έγραψε κείμενο μοναδικό, για την ομάδα «Καρατρανσαβαντγκάρντια», για την έκθεση στον Μύλο της Θεσσαλονίκης το 2005! Μια έκθεση που κυριαρχούσε ο ευφυής, κυνικός, μα και τόσο σπαρακτικά αληθινός τίτλος: «Εκπτώσεις σε όλα μας τα ήθη» . Ενώ στα εγκαίνια, ο Γίγας εξέθεσε έργο του- τατουάζ στην πλάτη μποξέρ της εθνικής ομάδας. Παράλληλα, πουλήθηκε «Τέχνη με το Μέτρο», όπου ο  αγοραστής τεμάχιζε την επιφάνεια του έργου και αγόραζε τα … μέτρα που επιθυμούσε. Το χάπενινγκ ολοκληρώθηκε με την πώληση σε … «Ρετάλια της Τέχνης».

Γιάννης Γίγας. Επάνω: Ξύπνα, βάλε κάτι Κάτω: Επιστροφή στον Άδη

«Αν είχε υπάρξει μια τέτοια συνέχεια, θα διαμορφώναμε ίσως μια εκδοχή της νεωτερικότητας, που θα περιλάμβανε τη δική μας συνεισφορά σε αυτή και, κατά συνέπεια, θα οδηγούσε στην… «αλλοίωση» της, την απόρριψη, ίσως, του εργαλειακού χαρακτήρα της και τη διαμόρφωση μιας νέας πρότασης με οικουμενικές διαστάσεις.

Μοιάζει με τετραγωνισμό του κύκλου, αλλά αυτή ακριβώς η βούληση μας εμπνέει, αυτή η βούληση εμπνέει τους Καραρατρανσαβανγκάρντια, στις καλύτερες στιγμές τους, για έναν «τρίτο» δρόμο, ανάμεσα στους «εκσυγχρονιστές»-«μεταμοντέρνους» -για τους οποίους η αναπαραγωγή της Δύσης και η συγχώνευση μας σε αυτή είναι το μέγιστο που μπορούμε να επιτύχουμε– και τους «ανατολικούς», για τους οποίους αρκεί απλώς η «επιστροφή» στη δική μας παράδοση». Μόνο «η τέχνη της ποιήσεως» μας προσέφερε μια καταφυγή, μια παρηγοριά, μια ελπίδα πως ίσως αυτό το όραμα μπορέσει να πάρει σάρκα και οστά, από τον Καβάφη από τον Χατζηκυριάκο-Γκίκα έως τον Πικιώνη, που προσπαθούσαν να ενεργοποιήσουν αυτή τη σύνθεση […]»

            Γιώργος Καραμπελιάς 

Δημήτρης Ναπ.Γ

Στατιστικά

  • 35,404 επισκέψεις

"Παραμένω αναρχικός για να μπορώ να δοξολογώ την Παράδοση. Χωρίς την Παράδοση δεν μπορείς να κάνεις ούτε βήμα. Δεν την αντιμετωπίζω, όμως σαν αγία των αγίων. Πολλά πράγματα της παράδοσής μας έχουν πεθάνει για πάντα. Άλλα πάλι επιζήσανε με διαφορετική μορφή. Οι νέοι μας για παράδειγμα, δεν καταλαβαίνουν ότι το τσίπουρο είναι καλύτερο απο το ουίσκι. Κατά τον ίδιο τρόπο, οι γέροι φαντάζονται ότι προπολεμικώς ζούσαμε καλύτερα. Εξετάζω την Παράδοση σημαίνει προσπαθώ να κατανοήσω το Σήμερα" - Ηλίας Πετρόπουλος.

Όλες οι επαναστάσεις καταλήγουν στην κατάκτηση της ανεγκέφαλης Κυρίας. Της Εξουσίας. Αυτή η κατάκτηση, ως γνωστόν, δημιουργεί Δίκαιον, μακράν των ονειρικών στόχων μιας επανάστασης. Οι άνθρωποι που προκύπτουν από μία επανάσταση, περιέχουν τα ίδια συστατικά με τους αποχωρήσαντες ή τους ηττηθέντες (...). Χρειάζεται ισχυρή παιδεία για ν' ανθέξει κανείς στην έννοια της Εξουσίας και της επιτυχίας. - Mάνος Χατζιδάκις

Οκτώβριος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Σεπτ.    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  
Πατήστε την εικόνα για περισσότερα...

ΑΙ ΓΑΡΟΥΦΑΛΛΟ ΜΟΥ…

ΜΙΚΕΛΗΣ ΑΒΛΙΧΟΣ

Μπακουνικός και Κεφαλλονίτης

O ΔΡΑΚΟΣ…

ΑΙΜΙΛΙΑΝΟ…

Τhe Monty Pythons

Τhe Monty Pythons

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

Τζιμάκο, τρέλλανε τους «μεταμοντέρνους»…

Τζιμάκος και μετα-νεωτερικότητα

ΓΚΥ ΝΤΕΜΠΟΡ…

"...το θέαμα είναι το κεφάλαιο σε τέτοιο βαθμό συσσώρευσης που μεταβάλλεται σε εικόνα."

ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ: ΟΤΑΝ Ο ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΕΚ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.

Eλευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν…

Για το όνειρο των συνοικιών μας…!