//
archives

ΣΑΤΥΡΑ

This category contains 46 posts

Η τριλογία του Κούκλου, της Κούκλας και της Ζητιάνας… Ζαγοραίος, Περπινιάδης, Αισχύλος και ελληνική διαχρονία…!

Η Ορέστεια είναι τριλογία γραμμένη από τον τραγικό ποιητή Αισχύλο και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 458 π.Χ. στη γιορτή των Διονυσίων. Αποτελείται από τις τραγωδίες «Αγαμέμνων», «Χοηφόροι» και «Ευμενίδες».

Είναι η μόνη αρχαία σωζόμενη τριλογία. Κι αν η υψηλή τέχνη της αρχαιοελληνικής «θεατροκρατίας», μας δώρισε τέτοια αριστουργήματα, η ταπεινή λαική τέχνη μιας Ελλάδα μαραζωμένης στις σκληρές δεκαετίες του ΄50 και ΄60, μας χάρισε μια άλλη ανέλπιστη και μοναδική τριλογία. Έρημο δείγμα της ψυχής του λαικού κοινωνικού τραγουδιού μας, συχνά και της λούμπεν εκδοχής του. Μέρος ίσως και παράξενη παραλλαγή μιας πανάρχαιας ελληνικής διαχρονίας, επιμέρους στιγμών και απρόβλεπτων συνθέσεων.

Ο Σπύρος Ζαγοραίος και ο Βαγγέλης Περπινιάδης, σίγουρα δεν είναι τραγικοί ποιητές. Μίλησαν όμως με αυθεντικό πάθος για τραγικές στιγμές του προσωπικού και κοινωνικού βίου μιας Ελλάδας που οι γειτονιές της ήταν το σκηνικό μικρών συναισθηματικών δραμάτων. Μιας Ελλάδας ατόφιας μέσα στις αντιθέσεις της.

Άφωνη είχε μείνει η νυν γυναίκα μου και τότε συντροφός μου, όταν βρέθηκε με την «ετερόκλιτη» παρέα μας, να αναμένουμε τον Σπύρο Ζαγοραίο να εμφανιστεί στο κέντρο «Εντελαμαγκέν» στο Αιγάλεω, στα τέλη του ΄90. Μαζί με τον Αντώνη Λυμπερόπουλο, τον Κώστα Φωκά, και το Νίκο Λεμονή, μύστες μιας παράξενης ιεροτελεστίας που μας συνέδεε αισθητικά, παρόλες τις ποικίλες μουσικές μας αναφορές. Μα ακόμα πιο άφωνη, έμεινε όταν μας αντίκρυσε μαρμαρωμένους, τη στιγμή που ο Σπύρος Ζαγοραίος, ξεπρόβαλλε από την κουρτίνα.

«Καλά, ρε σεις; τι πάθατε; έπρεπε να βλέπατε πως ήσασταν! Σα να βλέπατε κάνα θεϊκό όραμα». Μόνο όραμα; αποκάλυψη και …συγκίνηση. Ακούσαμε και το ανεπανάληπτο τραγούδι-πρόζα : «Ο κούκλος και η κούκλα, σε μουσική και στίχους Βαγγέλη Περπινιάδη!

Κλασικό κοινωνικό μοτίβο το τραγούδι της εποχής. Ο έρωτας δυο νέων και η προδοσία της κοπέλας που αφήνει τον κούκλο, για τον πλούσιο. Το αγνό πάθος, για το χρήμα. Την τιμιότητα για την εύκολη ζωή. Μια ιστορία στη βιτρίνα και στη ζωή. Κι αν μια ανάλογη ερωτική ιστορία είχε και η ταινία «Συνοικία το όνειρο» του διανοούμενου Αλέκου Αλεξανδράκη, εδώ ο Περπινιάδης και ο Ζαγοραίος εκφράζουν την εκδοχή μιας γκροτέσκας ορχήστρας μουσικών οργάνων και αισθημάτων, καρπών αγάπης και απόγνωσης μέχρι το μεδούλι. Μιας μουσικής υπερβολής, όπως και τα πρόσωπα των γειτονιών της μεγαλούπολης. Πάθη και πόνος. Απελπισία και αιώνιοι όρκοι. Εντιμότητα και δάκρυ. Φτώχια, ελπίδα και χαμόγελο. Αλλά και η ταξική-κοινωνική αντίθεση συνυπάρχει ή μεταμφιέζεται σε μια στιγμή μεγάλου έρωτα, καψούρας, καλύτερα!

Σχεδόν 20 χρόνια μετά…

Ο φίλος Αντώνης Λυμπερόπουλος, ανακαλύπτει την τριλογία του «Κούκλου και της Κούκλας», μια φυσική συνέχεια στο κοινωνικό ταξείδι, μιας Ελλάδας που είχε ανάγκη να βαλαντώνει τον πόνο και το δάκρυ της. Να τραγουδά τα καζάντια και τα χαστούκια που έδιναν οι «δυνατοί» στη χώρα, μα και στα «κουκλάκια». Δημιουργός και πάλι ο Βαγγέλης Περπινιάδης…

«Τιμωρήθηκε η κούκλα που σε πλήγωσε βαριά». Η Νέμεσις είναι απόλυτη και σκληρή στο πεζοδρόμιο και τις σκοτεινές συνοικίες, τα βροχερά, κρύα βράδια! Το μονοπάτι του πάθους χρειάζεται και την εκδίκηση, την ταπείνωση, αλλά την ίδια στιγμή τη συμπόνια και τη θλίψη. Η κούκλα της βιτρίνας είναι πια σε μια «βρώμικη πλατεία που πουλούσανε παλιά» και το κορίτσι του αφηγητή, κατάντησε ζητιάνα. Ρετάλια της ζωής και πίκρα για κάτι που προδόθηκε, πληγώθηκε και άξιζε μια καλύτερη μοίρα!

Και η ζωή, έχει ζωή. Το κοριτσάκι ζητά απ΄τον πατέρα, ένα παραμύθι. Ο πατέρας ξεδιπλώνει την ιστορία, την ιστορία του, την ιστορία τους. Μια κούκλα είναι το δώρο που της είχε τάξει. Κι έψαξε στις ίδιες βιτρίνες της πολιτείας που τα βήματά του χάνονταν μέρες και νύχτες. Και δεν αντέχει και πάλι να χωρίσει τα δυο κουκλάκια της αέναης βιτρίνας του δικού του πόνου, ίσως και μνήμης. Μα την ιστορία, το κοριτσάκι την είχε ακούσει την ιστορία από μια ζητιάνα, που επίμονα τη ρωτούσε γιατί είναι ορφανή …«και ζω με τον πατέρα! γιατί μας εγκατέλειψε η μάνα μου μια μέρα». Αλλά, «όταν παιδί μου ξαναδείς την άγνωστη ζητιάνα πες της ότι την συγχωρώ και φώναξέ την μάνα».

Κι αν κατά καιρούς λοιδορήθηκε το είδος του τραγουδιού αυτού, από λιμοκοντόρους πάσης φύσεως, είναι επειδή, ίσως, δεν άντεχαν να αντικρίσουν συναισθήματα ακραία, καταιγιστικά και μια Ελλάδα που ποθούσε απόλυτη ελευθερία και απόλυτη αγάπη γι’αυτό ήταν υπέροχα υπερβολική και αγέρωχη. Πότε μισοαστική, πότε λαϊκή και πότε λούμπεν.

Ίσως ήταν επίσης, ότι το εισαγόμενο μοντέρνο προσπαθούσε, μαζί με την αντιπαροχή και την καταστροφή του λαϊκού πολιτισμού, να ξορκίσει και τους «ανελέητους έρωτες» που ως βάλσαμο γλύκαιναν την πικρή κοινωνική ιστορία τους τόπου μας. Για κλάματα, θα είμαστε τώρα, μας έλεγαν;. Κι εμείς τους πιστέψαμε και για να κερδίσουμε την «πρόοδο», χάσαμε την ψυχή μας!

Κι ένα κομμάτι της, προστατεύουν ο Ζαγοραίος και Περπινιάδης!

Δημήτρης Ναπ.Γ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Στα αγαπημένα ελληνικά ΚΤΕΛ…στο θρίαμβο του παραδόξου!!!

του Νίκου Γ.Λεμονή

Στον Σταθμό Υπεραστικών Λεωφορείων της Λιοσίων, που ένας φίλος ονομάζει «JFK» παραλληλίζοντάς τον – ειρωνικά προφανώς…- με το γνωστό αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης.

Τα ΚΤΕΛ, τα υπεραστικά λεωφορεία δηλαδή, είναι έτσι κι αλλιώς μια πολύ «νεοελληνική» ιστορία. Δημιουργία της χούντας, διατήρησαν πάντα και διατηρούν ακόμα μια ατμόσφαιρα νοσταλγική εκείνων των χρόνων. Τέλη ’60- αρχές’ 70. Κι οι δύο σταθμοί υπεραστικών, στον Κηφισό και στην Λιοσίων, λειτουργούν ως τέλειες κάψουλες μεταφοράς στον χωροχρόνο. Μόλις βρεθείς εκεί, κάνεις αυτομάτως ένα άλμα τεσσάρων-πέντε δεκαετιών προς τα πίσω.

Τα πανταόλα, τα εκδοτήρια των εισιτηρίων, τα καταστήματα, τα χρώματα στους τοίχους, τα καθίσματα στους χώρους αναμονής, ως κι οι φάτσες των ανθρώπων, είναι ρετρό.

Ειδικώς τα ΚΤΕΛ του Κηφισού τα έχω συνδέσει αμετάκλητα με τα εξαίσια λαϊκά της δεκαετίας του ’70. Τότε που ήταν τόσο καλύτερο του επίπεδο του λαϊκού τραγουδιού, που θεωρούσαμε τον Μητροπάνο σκυλά. Αιτία αυτής της σύνδεσης είναι μάλιστα ένα δικό του τραγούδι που έπαιζε κάποτε από τα μεγάφωνα του Σταθμού, ενώ περίμενα το λεωφορείο για Πάτρα (κι από ‘κει θα συνεχιζα για Ιταλία με το πλοίο) με το επίμονο ρεφραίν:»σ’ αγαπώ ακόμα, ακόμα για σένα ζω /κι αν θα με κόψουν στη μέση, διπλά θα σ’αγαπώ…»

Στα ΚΤΕΛ έχω ταξιδέψει δίπλα-δίπλα με μια κυρία που δυστροπούσε γιατί ο οδηγός άκουγε τα ματς στο ραδιόφωνο και γύρισε να πει τον πόνο της, σε ποιον; Σ’εμένα… : «Πω πω!!! μας έχουν ζαλίσει μ’αυτό το ποδόσφαιρο! Εσείς το παρακολουθείτε;»

Πού νά ‘ξερες καλή μου σε τι άρρωστο έπεσες…

Έχω επίσης δει το δέος και την έκπληξη ενός ζευγαριού νέων αμερικάνων που ταξίδευαν με τα σακίδιά τους στην πλάτη, όταν είδαν τον υπάλληλο του ΚΤΕΛ Αργολίδος να πλακώνει αποφασιστικά στις κλωτσιές τις αποσκευές των επιβατών για να χωρέσουν στη σκευοφόρο.

Γενικά στα ΚΤΕΛ το είχα με τους ανθρώπους από την αμερικάνικη ήπειρο. Στη διαδρομή Κύμη-Χαλκίδα γνώρισα έναν ωραίο τύπο από το Σαν Φρανσίσκο, που ταξίδευε μόνος του στην Ευρώπη ντυμένος σαν πρόσκοπος και ισχυριζόταν πως το πευκοδάσος από το οποίο περνούσε η διαδρομή ήταν το πιο όμορφο τοπίο που είχε δει στη ζωή του. Από Βόλο για Αθήνα δύο κοπελίτσες από το New Jersey που μου πρόσφεραν ενθουσιασμένες χαλβά Φαρσάλων. Και από Αθήνα για Λεωνίδιο ένα ζευγάρι από τη Αργεντινή που θα μετάνιωσε πικρά την ώρα και τη στιγμή που πιάσαμε κουβέντα, καθώς προσπαθούσα να εξασκήσω τα ισπανικά που τότε μάθαινα και επιστράτευσα στη διαδρομή όλους τους κοινούς τόπους που γνώριζα για την Αργεντινή, από τον Μαραντονα στον Άστορ Πιατσόλα κι από τον Τσε στη Μπόκα Τζούνιορς.

Στα ΚΤΕΛ, όπως και στα γήπεδα, συναντούσες, (ίσως ακόμα και τώρα να συναντάς) τους αυθεντικότερους τυχάρπαστους τύπους. Από εκείνους που έβγαζαν στον κλήρο δύο κούτες τσιγάρα Ντάνχιλ, μια φιάλη Τζώννυ Γουόκερ και τρία διακοσμητικά τσολιαδάκια, μέχρι τους γνήσιους ταξιτζήδες με την σαφέστατη ερώτηση: «που πάει η μαντάμ;».

Τα ΚΤΕΛ ήταν ο θρίαμβος του παραδόξου. Σε μια χώρα που για δεκαετίες είχε ένα από τα αθλιότερα οδικά δίκτυα στην Ευρώπη, η συντριπτική πλειοψηφία των μετακινήσεων γίνονταν με λεωφορεία. Τα ΚΤΕΛ, με τον αέρα του νικητή και της χουντικής διαπλοκής σάρωσαν στο διάβα τους κάθε ανταγωνιστικό μέσο, τα τρένα, τα καϊκια στα νησιά που σε πήγαιναν από τη μια παραλία στην άλλη, τα αεροπλάνα, ό,τιδήποτε κινείται, αλλά δεν παραμένει ταυτοχρόνως στάσιμο, όπως αυτά στην απόλυτη νιρβάνα τους…

Στο Ωνάσειο, αδερφές μου, στο Ωνάσειο! Πάμε Μάη ’68;

Mετά το επικό τρολάρισμα της κυβέρνησης με τον Κουβέλη, ένα άλλο λαμβάνει χώρο στο πολιτισμικό Γούντστοκ της επαναστατικής ζώνης της οδού Συγγρού!!!

Αλλά είναι εντέλει η πολιτικοκοινωνική ενσωμάτωση ενός συλλογικού πλανητικού Μάη που συγκλόνισε τον κόσμο; ή είναι η φυσιολογική απελευθέρωση και κατάληξη του εγγενούς ναρκισσισμού και της αποθέωσης του ατομισμού που υπήρχαν στην πολιτισμική χλωρίδα του κινήματος, που οδήγησε σε μια πολυπολιτιστική παραγωγή super foods συμβάντων, σε μια δήθεν αντικομφορμιστκή και «ευαίσθητη» παγκοσμιοποίηση μέσω της τέχνης και της καινοτομίας της «ανατροπής»; Νομίζω συμβαίνουν και τα δυο ταυτόχρονα. Στο Ωνάσειο, αδερφές μου, στο Ωνάσειο, γρήγορα!!!

Υ.Γ Η ευρύτερη περιοχή μετατρέπεται τάχιστα σε επαναστατική ζώνη καθώς τα υπόλοιπα εξεγερτικά σώματα του Νιάρχου, ξεχύνονται από το γειτονικό φαληρικό δέλτα!

Δημήτρης Ναπ.Γ

Αύγουστος 1982, το Ποπ & Ροκ για τις Μουσικές Ταξιαρχίες

Ο Μάκης Μηλάτος, όχι της Athens Voice γράφει για τις Μουσικές Ταξιαρχίες το 1982.

Με το όνομα Μουσικές Ταξιαρχίες υπάρχει ένα συγκρότημα περισσότερο από πέντε χρόνια. Φυσικά ποτέ δεν έγινε ιδιαίτερα γνωστό, όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά επειδή οι εμφανίσεις ήταν περιορισμένες και σ’ ένα στενό κύκλο. Πολλά από τα τραγούδια που παίζουν σήμερα, υπάρχουν από τις πρώτες μέρες της δημιουργίας του γκρουπ, με τους ίδιους ακριβώς στίχους, αλλά με μια χαλαρή και πρόχειρη ενορχήστρωση, επειδή κανένας δεν είχε πάρει στα σοβαρά την υπόθεση μουσική, με μοιραίο αποτέλεσμα να μην κάνουν πρόβες και να μην υπάρχει μεγάλη όρεξη για τη δημιουργία δουλειάς . Σ’ αυτό το πρώτο σχήμα συναντάμε το Τζιμάκο να τραγουδάει, τον Βέκιο να παίζει τύμπανα, τον Πάζιο να παίζει κιθάρα και τον Παντελή Φουρνιάδη στο μπάσσο.

Στα τέλη του 1980, οι Μουσικές Ταξιαρχίες, εμφανίζονται στο μουσικό προσκήνιο, κατόπιν πρωτοβουλίας του Πανούση, που αποφάσισε με προσωπικά έξοδα να ηχογραφήσει τη δουλειά και να την κυκλοφορήσει σε κασέτα ανεξάρτητης παραγωγής, ενώ ο Βέκιος, ο Πάζιος και ο Φουρνιάδης, σταματούν τη συνεργασία τους με τους αδιεξοδικούς Bicycle του Θόδωρου Παπαντίνα. Με τη συμμετοχή του Βαγγέλη Σβάρνα (σαξόφωνο, δεύτερη κιθάρα) και του Άκη Δαούτη (μπάσσο), ηχογραφούν στο Mastersound και στις αρχές του 1981, κυκλοφορεί η κασέτα τους «Disco Tsoutsouni» που από την πρώτη στιγμή δημιούργησε αίσθηση. Αμέσως, όμως, μετά την κυκλοφορία της κασέτας ο Σπύρος Πάζιος εγκαταλείπει το γκρουπ για να «τραβηχτεί» στο Βέλγιο, και μετά από ενέργιες του Βέκιου στις Μουσικές Ταξιαρχίες, έρχεται ο Γιάννης Δρόλαπας, με τον οποίο έπαιζαν μαζί στους Vavoura Band. Για ένα διάστημα έξι μηνών ο Δρόλαπας και ο Βέκιος έπαιζαν και στις Μουσικές Ταξιαρχίες και στους Vavoura Band, ενώ ο Φουρνιάδης είχε αντικατασταθεί από τον Άκη Δαούτη και στο γκρουπ είχε προστεθεί και ο Δημήτρης Παπαβασιλείου (πιάνο). Λίγο αργότερα ο Δαούτης έφυγε για Αμερική και τη θέση του πήρε ο Δημήτρης Δασκαλοθανάσης και με τη σύνθεση αυτή, το συγκρότημα άρχισε να παρουσιάζει τη δουλειά του σε διάφορες συναυλίες.

Ενώ ήδη είχαν πραγματοποιήσει αρκετές ζωντανές εμφανίσεις στην Αθήνα, όταν έδωσαν την πρώτη τους συναυλία εκτός Αττικής δημιουργήθηκαν σοβαρά προβλήματα. Στη συναυλία που έδωσαν στην Καρδίτσα, στις 19 Απριλίου συνελήφθησαν τα μέλη του γκρουπ και παραπέμφθηκαν σε δίκη με κατηγορία για περιύβριση αρχής και εξύβρισης Θείων και τρεις μέρες αργότερα δικάστηκαν στην Καρδίτσα και καταδικάστηκαν σε 54 μήνες φυλάκισης! Με αφορμή την πρωτοφανή αυτή δίωξη και καταδίκη, κινητοποιήθηκαν πολλοί μουσικοί και άνθρωποι του πνεύματος και κατάγγειλαν – με κείμενο που δημοσιεύτηκε σ’ όλες σχεδόν τις εφημερίδες – τις ενέργειες αυτές. Δύο βδομάδες αργότερα οι Μουσικές Ταξιαρχίες – που η καταδίκη τους είχε ανασταλτικό χαρακτήρα – αρχίζουν εμφανίσεις στο Αχ Μαρία που διακόπτονται δύο μέρες αργότερα μετά από επέμβαση των αρχών.

Από τον Αύγουστο, όμως, αρχίζουν εμφανίσεις στο ροκ κλαμπ της Πλάκας Skylamb και χωρίς καθόλου διαφήμιση συγκεντρώνουν πάρα πολύ κόσμο, με αποτέλεσμα να συνεχίσουν μέχρι τις αρχές του Απριλίου. Στην εκδίκαση της έφεσης, που έγινε στη Λάρισα τις 12 Ιανουαρίου, το γκρουπ αθωώνεται πανηγυρικά και αμέσως φουντώνει η μάχη των δισκογραφικών εταιριών για την απόκτηση του συγκροτήματος. Ενδιαμέσως, ο Γιάννης Γιοκαρίνης είχε έρθει στη θέση του Παπαβασιλείου αλλά το Φεβρουάριο αντικαταστάθηκε κι αυτός από τον Πάζιο που επέστρεψε δίνοντας νέα πνοή στο συγκρότημα και περιορίζοντας το ρόλο του Σβάρνα που συμμετέχει στο γκρουπ σαν session μουσικός. Μέσα στον Απρίλιο το γκρουπ ηχογραφεί το πρώτο του άλμπουμ, για λογαριασμό της Columbia και ο δίσκος τους θα πρέπει αυτή τη στιγμή να έχει κυκλοφορήσει.

«Αποφεύγετε συστηματικά τα χάμπουργκερς, τα τσίζμπουργκερς και τα Jax Ντόνατς. Γυρίστε πάλι στα σουβλάκια. Μην ακούτε την προπαγάνδα των ξένων μονοπωλίων ότι ο γύρος είναι ακατάλληλος.

Αν παρατηρήσατε τα κοριτσάκια που καταναλώνουν χάμπουργκερ, τσίζμπουργκερ κι όλα αυτά τα κακόηχα, έχουν χάσει την κλασική ελληνική περιφέρεια. Χανόμαστε σαν φυλή! Σουβλάκια και πάλι Σουβλάκια!!»

Κάτι τέτοια «κουφά» (;) πετάει ο Τζιμάκος και καταλαβαίνεις ότι δεν είναι να παίρνεις τις Μουσικές Ταξιαρχίες στ’ αστεία.
Εξάλλου πώς μπορείς να πάρεις στ’ αστεία, ένα συγκρότημα που έχει καταδικαστεί, που συνεχώς διώκεται, που με θράσος χλευάζει τα πολιτικά γεγονότα, που μόνιμα αντιπολιτεύεται και ταυτόχρονα φτύνει τα κόμματα, που βιάζει παρά φύση τις κατεστημένες αξίες και τελικά διασκεδάζει αφάνταστα μα το κάθε τι. Γενικευμένη αμφισβήτηση και παντελής έλλειψη σοβαρότητας. Ένας τρόπος ζωής στις αρχές του ’80 και δύο μόλις χρόνια πριν το 1984.

Το μάτι του Τζιμάκου γυαλίζει. Μια Αριστοφανική φιγούρα που ζει όταν βρίσκεται στη σκηνή, που τριπάρει πάνω στο πάλκο, που ανασαίνει κάτω από τα φώτα. Ειδικά φτιαγμένος γι’ αυτό ακριβώς που κάνει, γι’ αυτό που εκπέμπει, γι’ αυτά που λέει και για τον τρόπο που τα προσεγγίζει. Ιδανικός για να εντυπωσιάσει τον κάθε πρώιμο αμφισβητία, τον κάθε πρύτανη Πανεπιστημίου, τον κάθε ανοικτό άνθρωπο του πνεύματος. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.

Και πίσω του η μπάντα. Αυτή η καταπληκτική μπάντα που προσδίδει μια ανυπέρβλητη γοητεία, μια σιγουριά και σωτήρια ιδιαιτερότητα. Ένας κιθαρίστας μ’ ένα αξιοθαύμαστο δεξί, ένας εραστής των ήχων, που θαρρείς ότι ξεπήδησε από κάποιο λονδρέζικο συγκρότημα του νέου ροκ. Ένας άλλος κιθαρίστας με την περηφάνια του αυθεντικού freak , με τις καταβολές της σχολής του Hendrix , ποτισμένος με τα παραπονιάρικα ελληνικά θέματα, φλερτάροντας επίμονα το heavy metal , χωρίς να ξεχνάει ότι η φύση της κιθάρας είναι να υποφέρει. Ένας ντράμερ που θέλει να κάνει τα τύμπανα να μιλήσουν, που τα φορτώνει με δύσκολα τέμπα, που είναι πρώτα συνθέτης και μετά ντράμερ, που δεν είναι δυνατόν να χαλιναγωγηθεί και που στο μυαλό του δεν υπάρχει τίποτα ταξινομημένο. Μιλάω για τον Σπύρο Πάζιο, για Γιάννη Δρόλαπα και τον Βαγγέλη Βέκιο. Γι’ αυτούς που κάνουν τις Μουσικές Ταξιαρχίες ροκ συγκρότημα.

Ναι, είναι ένα σπουδαίο ροκ συγκρότημα! Είναι ένα οργασμικός παφλασμός.Ένας χείμαρρος που συνεπαίρνει τα πάντα.

Είναι οι Μουσικές Ταξιαρχίες… κι εγώ δεν είμαι τίποτα περισσότερο από ένας θαυμαστής τους. Κι ένας φίλος τους που πίνει μπύρες μαζί με το Βαγγέλη, που έχει να πει πολλά με τον Γιάννη, που μπορεί να κάνει ατέλειωτες πλάκες με το Τζιμάκο και που σε γενικές γραμμές σε κάνει ψώνιο με τις Μουσικές Ταξιαρχίες. Αυτές τις μέρες θα τους πάρω τηλέφωνο για να τα πούμε. Και μετά, ίσως, σκαρώσουμε και μια συνέντευξη για το ΠΟΠ & ΡΟΚ.

Πηγή: http://www.apotis4stis5.com/ellhnika/ellhnikh-gwnia/28894-1982-6

Από το έγκλημα, στην αμετροέπεια της «πολιτικά ορθής» Ιεράς Εξέτασης των μη-σχέσεων…!

3d361d23e5351e5052aaa74d07844c21

Τα σεξουαλικά εγκλήματα του κινηματογραφικού παραγωγού Χάρβεϊ Γουάινστιν, έδωσαν και πάλι αφορμή για κραυγαλέα ταύτιση αυτονόητων διαχωρισμών σε πράξεις και σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους.Ο βιασμός είναι έγκλημα, όπως ανουσιούργημα είναι και ο σεξισμός. Ο ορθολογισμός όμως του «ανορθολογισμού» των δήθεν ατομικών δικαιωμάτων ( Κ.Μάρξ: «Το δικαίωμα του ανθρώπου στην ελευθερία δεν βασίζεται στη σύνδεση του ανθρώπου με τον άνθρωπο, αλλά αντίθετα στην απομόνωση του ανθρώπου από τον άνθρωπο. Είναι το δικαίωμα αυτής της απομόνωσης, το δικαίωμα του περιορισμένου, του κλεισμένου στον εαυτό του ατόμου…») και της political correct λογοκρισίας, περιχαρακώνει τις σχέσεις και απογυμνώνει τους χυμούς τους, που εμπεριέχουν το φλέρτ, το αδέξιο ή ευφυές πείραγμα, την αβρότητα, το άγγιγμα, την έλξη, την ζεστασιά εντέλει των ανθρώπινων σχέσεων, που δεν καταλήγουν πάντα στο ερωτικό κρεββάτι, αλλά σε ένα ανθρωπένιο μοίρασμα της ύπαρξης, των παιγνιδιών που παίζουν οι άνθρωποι.

Όταν όμως θεωρείς ότι κάθε άνδρας επειδή έχει τσουτσουνι είναι φαλλοκράτης-σεξιστής και κάθε γυναίκα είναι φεμινίστρια (και μάλιστα μιας συγκεκριμένης ιδεολογικής κατεύθυνσης και μεγα-ισχύος) τότε παίζεις ακριβώς το παιγνίδι των φανατισμών, των διακρίσεων και της ενοχοποίησης του έρωτα. Ενώ, επιπλέον, θεωρείς τις περισσότερες γυναίκες άβουλες και ανώριμες ώστε να διακρίνουν τα όρια, ανάμεσα στο φλέρτ και την έλλειψη του αυτονόητου σεβασμού στην ανθρώπινη ύπαρξη.

Στην λογική αυτή, το δαντελένιο πείραγμα παλιού ερωτύλου Κεφαλλονίτη μπόν βιβέρ(όπως θυμάμαι από διηγήσεις), σε δεσποινίδα στο Ζάππειο : «Δεσποσύνη, θα μου επιτρέψετε να σας κεράσω μια πάστα στην Αίγλη;» ή τα παρακάτω βιντεάκια, θα διώκονταν με εξανδραποδισμό και ισόβια δεσμά!

Δημήτρης Ναπ.Γ

Colop-Toumba…Vila la Trumpalistas revolution!

Λάκτισμα και ημιχρόνιο, στους φιλελέ νεολογισμούς του ποδοσφαίρου!

Από το εναρκτήριο λάκτισμα στην μπαρούφα του «παίζει στον άξονα» στα «βαριά κορμιά» και στο «over lap». 

Συχνά, αναπολώ, μου λείπουν για την ακρίβεια, λέξεις, φράσεις και συναίσθημα από την λαϊκή γιορτή του ποδοσφαίρου. Ως απόηχος από τις μαυρόασπρες ελληνικές ταινίες -όπου στο βάθος περιέγραφε αγώνα ο Βασίλης Γεωργίου, ο Στάθης Γαβάκης (περιγραφή και Ιπποδρόμου, αυτός),  ο θρυλικός Αντώνης Πυλιαρός (αξέχαστος και στις παρελάσεις), ο παροιμιώδης Βασίλης Κοντοβαζαινίτης και ο αξεπέραστος Διακογιάννης-  ακούγονται στ’αυτιά μου το εναρκήριο λάκτισμα, το γωνιαίο λάκτισμα (κόρνερ), η πλάγια επαναφορά (πλάγιο άουτ), το ημιχρόνιο, το ελεύθερο, ο παίκτης που έπαιζε στα …ντεμί (μεσοεπιθετικός), το μελέ(φάση διαρκείας με κάθε τρόπο για την επίτευξη γκολ), ο μικρός το δέμας επιθετικός, ή  το εκτός παιδιάς (offside). Οι οποίες συνυπήρχαν με τους αγγλικούς όρους, ζυμωμένους σε μια λαϊκή ατμόσφαιρα που δεν ξένιζε ως αγγλικούρα, καθώς ο δημοσιογράφος, η γειτονιά, η παρέα, τις ενσωμάτωνε σε μια «μικτή και πολιτισμικά …νόμιμη» διάλεκτο. Εκεί που το γκολ, λεγόταν και τέρμα!

Έτσι, οι φράσεις και όροι αυτοί, που γεννήθηκαν το ΄50 και το ΄60, αλλά χρωμάτισαν τα ποδοσφαιρικά χρόνια μας, το ΄70 και το ΄80, συνδύαζαν και αγγλικούς όρους, αυτούσια μεταφερόμενους ή λυρικά…παραποιημένους. Έτσι, και το σέντερ φόρ υπήρχε και το σέντερ χάφ, αλλά εκστασιάζομαι όταν τα ξανακούσω, ως …σέντρεφορ και σεντρεχαφ. Μελωδία το πλονζόν (η βουτιά του τερματοφύλακα), όπερα ο μέσα δεξιά και ο μέσα αριστερά, αλλά και ροκ ηχητικός νεωτερισμός το εξτρέμ (που εναλλασσόταν με το ελληνικό ακραίος επιθετικός) και τα …καρέ ( η μικρή και μεγάλη περιοχή).

Στο γήπεδο, στο ποδοσφαιρικό δίτερμα ή μονότερμα της γειτονιάς, στην ποδοσφαιροκουβέντα, θριάμβευσαν οι λέξεις και τα νοήματα αυτά, ώσπου στο όνομα ενός ψευδεπίγραφου διανοουμενισμού των αθλητικών αναμεταδόσεων και στην ρωγμή ενός στρεβλού μεταμοντερνισμού και αθλητικής «επιστημοσύνης», πήξαμε από τα μέσα της δεκαετίας του 90, στις δήθεν ψαγμένες  περιγραφές του Σκουντή (πρώτος στο είδος, που ξεκίνησε από το έτσι κι αλλιώς ευεπίφορο στους γλωσσικούς μιμητισμούς basket ball-καλαθόσφαιριση. Πάουερ φόργουορντ, Σμολ φόργουορντ, Σούτινγκ γκαρντ  και δε συμμαζεύεται.) και του Αλέξη Σπυρόπουλου.

Νέα Ελλάδα, νέοι όροι, νέες λέξεις, για να ξορκιστεί το βέβηλο λαϊκό ποδόσφαιρο ή η παρωχημένη επαρχιώτικη λαϊκή καθαρεύουσα των προηγούμενων χρόνων. Ταυτόχρονα, με τον κοινωικοοικονομικό παρασιτισμό για να προλάβουμε να γίνουμε «εφάμιλλοι των καλύτερων ευρωπαϊκών» παραδειγμάτων. Έτσι, πήξαμε στις Ακαδημίες για να ξεχαστούν τα …τσικό, στους ποδοσφαιριστές που παίζουν άμυνα σε ζώνη, σε αμυντικούς που παίζουν με over lap, σε σταρς που παίζουν στον ….άξονα και παίρνουν τη φάση πάνω τους και οδηγούν την μπάλα και σε ομάδες που έχουν τα σφυρίγματα. Ένας σωρός περιγραφές αγώνων που διεκδικούν θέση στην Lifo και την Athens Voice, αλλά ποτέ στον πυρήνα της ψυχής όλων των μπαλαδόρων, των μπαλαδόφατσων, που από τις νέες μεταγραφές που είναι «βαριά κορμιά», προτιμούν ακόμα το λαϊκά ακαδημαϊκό, μεγάλος ή μικρός το δέμας (ανάλογα τη σωματική διάπλαση του παίκτη)  ή ακόμα καλύτερα το χαμηλοκώλης ή το αξεπέραστα γλαφυρό …κοντοπούτανος!

Δημήτρης Ναπ.Γ

Δείτε:

Διαβάστε επίσης: http://ourout.blogspot.gr/search?updated-max=2011-06-27T20:40:00%2B03:00&max-results=300&start=18&by-date=false

 

 

Ελένη όπως Ελλάδα (video)

[Αφιερωμένο στον φίλο Νίκο Λ. που το ανέσυρε από την αφάνεια!!!]

Από συνέντευξη του Τζιμάκου στον Σωτήρη Κακίση: 

» -Σωτήρης Κακίσης: Σας βλέπω αμυνόμενο τον τελευταίο καιρό. Έτσι δείχνει η θεματολογία των τραγουδιών σας.
-Τζίμης Πανούσης: Αν θέλετε ν’ αποκαλύψουμε μυστικά της δουλειάς μου, ας σας πω μερικά. Παίζω με σύστημα. Έχω ποδοσφαιρικές δομές. Παίζω άμυνα με ξαφνικές αντεπιθέσεις. Τα προγράμματά μου είναι σαρανταπεντάλεπτα με δεκαπεντάλεπτο ημίχρονο. Τριπλάρω αυτοσχεδιαστικά, ανάλογα με το αμυντικό σύστημα του αντίπαλου κοινού. Επιδιώκω ισοπαλία και πρόκριση.
-Από την άλλη, στο τραγούδι Ελένη όπως Ελλάδα, είστε πολύ επιθετικός. Πάτε να μας φέρετε την Αγιά Σοφιά και την Κυρήνεια.
-Ό,τι μπορώ κάνω. Πρέπει να εφεύρουμε έναν Έλληνα Ράμπο με ιδανικά, δικά μας ή δανεικά. Αν δεν καταφέρουμε να πάρουμε την Πόλη, τουλάχιστον να κρατήσουμε αυτά που έχουμε. Αλλά έχουμε τίποτα; Ή οι αυτόκλητοι διαχειριστές μας μας έχουνε πάρει φαλάγγι; Πόσα αεροπλάνα μπορούμε να σηκώσουμε σε περίπτωση αμερικανικής τιμωρίας;
-Με πιάνετε απροετοίμαστο.
-Να σας πω εγώ: Δεν θα χρειαστεί. Τι να τιμωρήσουν οι Αμερικανοί; Τη σπουδαγμένη ηγεσία μας σε αμερικανικά πανεπιστήμια; Τον Χατζηαβατισμό μας; Ή τα Δούρεια πολυεθνικά άλογά τους που σταυλίζουμε;
-Μήπως ο Χατζηαβάτης τιμωρείται περισσότερο;
-Ο Χατζηαβάτης επιβιώνει και φυτοζωεί. Παίρνει δάνεια για να προσαρμοστεί βιομηχανικά, κι αυτός αγοράζει Μερσεντές-τροχοβίλα, βαράει κανόνι, και ξεφτιλίζει το προγονικό μας «έλαθεν βιώσας» κάνοντάς το λούφα και δημοσιοϋπαλληλικό νιρβάνα. Σ’ αυτό συμφωνώ: ο Χατζηαβάτης αυτοτιμωρείται. Εμείς όμως οι Καραγκιόζηδες καλούμεθα να βγάλουμε γέλιο. Τραγέλαφος, παντού.».
(Από την «Ελευθεροτυπία», Μάϊος 1988 κι αναδημοσίευση στη σελίδα 97 του βιβλίου του Τζίμη Πανούση «Υγιεινή Διαστροφή», εκδόσεις opera, 1996).

Κυβέρνηση και …Μαρξισμός!

Τελικά, τους αδικώ…! Όλοι εκεί στην κυβέρνηση είναι …μαρξιστές!

«Αυτές είναι οι αρχές μου. Και αν δεν σου αρέσουν… εντάξει, έχω κι άλλες».

Γκρούτσο Μάρξ

Γ. Γίγας: O διεθνούς φήμης Έλληνας… «χρωμοκράτης» μιλάει στην karfitsa

16996492_1773108103007465_4944388550275319110_n

«Όχι δεν είμαι στις αντεργκράουντ περιπτώσεις ανήκω σε μία παράδοση που είναι η πρωτοπορία των τελευταίων… 2500 ετών»

Συνέντευξη στην @karapanagiotidu

«Η ορθόδοξη θεολογία του “προσώπου” έχει σημαδέψει την πνευματική παράδοση αυτού του λαού και αυτού του τόπου. Σ΄αυτή τη διαδικασία σύνθεσης “κουκούλες”, “καπέλα”, “κράνη”, “ποδίτσες”, “χαρτογιακάδες”, “πορτοφόλια” και λοιπά αξεσουάρ είναι άχρηστα, επικίνδυνα και αντικοινωνικά…» λέει στην karfitsa ο βραβευμένος διεθνούς φήμης εικαστικός Γιάννης Γίγας που δηλώνει «αναρχικός χωρίς κουκούλα» και ότι «η δημιουργικότητα αλλά και η αίσθηση της ιστορίας, είναι τα δύο χαρακτηριστικά που κάνουν τον άνθρωπο ιδιαίτερο ον…»

-Επαναστάτης, αντάρτης, αναρχικός χωρίς… κουκούλα, εικαστικός, ζωγράφος, Έλληνας, χριστιανός… Ποιο σας εκφράζει καλύτερα;

-Είναι μια πολύ καλή παράθεση κάποιων εκ των κυριότερων στοιχείων που συνθέτουν την προσωπική μου ταυτότητα. Θα ήθελα να παραθέσω μερικά ακόμη από τα μικρά και τα μεγάλα που με συγκροτούν: Ηπειρώτης, Πετροπουλιώτης, αντιιμπεριαλιστής, Σαλονικιός, κομίστας, συλλέκτης στιγμών και μικροπραγμάτων, “καραμπελιάς’’, σύντροφος, “προβοκάτορας”, γιος, σύζυγος, πατέρας, αδελφός, θείος, ανιψιός, συμπαίκτης, μαθητής, φίλος και πρώτα απ΄ όλα ζωντανός άνθρωπος. Ο άνθρωπος, όπως λέει κι ο υπέροχος Αμίν Μααλούφ στο βιβλίο του “Φονικές Ταυτότητες” (σε μετάφραση του Θ. Τραμπούλη) είναι μια συγκρότηση ζωντανών – παλλόμενων ταυτοτήτων που δεν μένουν στατικές. Άλλοτε αναπτύσσονται ή φουσκώνουν κι άλλοτε μαραζώνουν ξεχασμένες. Μπορεί κάποιες να φαίνονται αντιφατικές, αντίθετες. Όμως κάθε άνθρωπος κι αυτό υπογραμμίζει κι ο συγγραφέας φέρνοντας τον εαυτό του σαν παράδειγμα, είναι ένα εξαίρετο δείγμα συγχώνευσης αντιθέτων, πολλές φορές, υποταυτοτήτων. Όσο πιο δημιουργικός είναι κάποιος στη συνθετική αυτή κατεύθυνση, τόσο πιο ευτυχισμένος και πιο “ άνθρωπος” γίνεται. Κατά τη διαδικασία , ξεσκαρτάρει κάθε εγωισμό που τον εμποδίζει να “συνθέσει” και γεμίζει το κενό με τον “άλλον”. Έτσι η ταυτότητα γίνεται σχέση και η σχέση ταυτότητα. Η δημιουργικότητα αλλά και η αίσθηση της ιστορίας, είναι τα δύο χαρακτηριστικά που κάνουν τον άνθρωπο ιδιαίτερο ον. Δίνουν επίσης στον κάθε ένα μας τη δυνατότητα να υπάρξει ως μια μοναδική περίπτωση μέσα σε μια κοινωνία. Αυτό εκφράζει, μεταξύ άλλων σημαντικών, η ορθόδοξη θεολογία του “προσώπου”, που έχει σημαδέψει την πνευματική παράδοση αυτού του λαού και αυτού του τόπου. Σ΄ αυτή τη διαδικασία σύνθεσης “κουκούλες”, “καπέλα”, “κράνη”, “ποδίτσες”, “χαρτογιακάδες”, “πορτοφόλια” και λοιπά αξεσουάρ είναι άχρηστα, επικίνδυνα και αντικοινωνικά. Πάντως αν πρέπει να “τιτλοφορηθώ” είμαι ακόμα αυτός που κάποτε οι φίλοι ονομάτισαν. Είμαι ο Γίγας, ο διεθνούς φήμης Έλληνας χρωμοκράτης.

-Που νιώθετε ο εαυτός σας ή έστω ο κυρίαρχος εαυτός σας;

-Συμβατικά και για να συνεννοούμαστε είμαι αγιογράφος. Αγιογραφίες έχει επικρατήσει να εννοούμε τα ίχνη της περιπέτειας, μέσα στους αιώνες, της ελληνικής ζωγραφικής που ενώ προϋπήρχε της Χριστιανοσύνης μέσα της βάθυνε, τελειώθηκε και αναδείχτηκε ο σωτηριολογικός της ρόλος. Στους 15 τελευταίους αιώνες εμπλουτίστηκε και απλώθηκε εκφραστικά συνθέτοντας όπως κάθε μεγάλη ελληνική πνευματική – πολιτιστική παράδοση στοιχεία άλλων πολιτισμών αποκτώντας οικουμενικό χαρακτήρα. Αυτός και η επανανακάλυψη αναγκαιότητας της αλήθειας και της ειλικρίνειας από τους “μοντέρνους” της επέτρεψε να επικρατήσει των επικριτών της. Κάποτε την δυσφημούσαν σαν μια άκαμπτη και στεγνή “θρησκευτική” τέχνη ενός λαού σε παρακμή. Κι όμως όταν η μοντέρνα επανάσταση συνάντησε τον Κόντογλου και μέσω Τεριάντ, ο Ματίς το Θεόφιλο η ζωγραφική μας θριάμβευσε. Σήμερα Καθολικοί, Αγγλικανοί αλλά και κάποιοι προτεστάντες (άκουσα και για μουσουλμάνο αγιογράφο), Ασιάτες και Ευρωπαίοι, Αφρικανοί και Αμερικανοί (είδα αγιογραφίες σε χωριό Ινδιάνων), συνομιλούν, ανακαλύπτοντας και την αισθητική της αξία και το πνευματικό της βάθος, με την εικαστική μας γλώσσα. Για μια ακόμα φορά ο κόσμος μιλάει ελληνικά ρίχνοντας νέο φως. Βλέπετε; Δεν είμαι ο μόνος που ακολούθησα αυτό το δρόμο. Και αν και με περιλαμβάνουν στις αντεργκράουντ περιπτώσεις δεν είναι ακριβώς έτσι. Εγώ είμαι παραδοσιακός αλλά μιας παράδοσης που είναι η πρωτοπορία των τελευταίων 2500 ετών. Όσο για τον όρο Εκκλησία τον αντιλαμβάνομαι ανάλογο του όρου λαός. Όπου ο λαός μας, στα έργα του; στους ναούς; στο δρόμο; στα γλέντια του; εκεί και εγώ. Εκεί νιώθω κυρίαρχος – ελεύθερος.

-Μεγάλοι συλλέκτες έχουν αγοράσει έργα σας… Τι προτιμούν;

-Δεν έχω ασχοληθεί ποτέ με τους “μεγάλους συλλέκτες” και δεν γνωρίζω καλά το είδος. Δεν στόχευσα ποτέ στη γνωριμία τους και στην όποια επαφή. Φιλότιμοι συλλέκτες, με μικρές αλλά ποιοτικές συλλογές, έχουν αγοράσει έργα μου. «Μεγάλος συλλέκτης» μόνο ένας κι αυτός Γάλλος, όχι Έλληνας. Στην Ελλάδα όσες επαφές είχα με «μεγάλους συλλέκτες» ή με εκπροσώπους τους ήταν απογοητευτικές. Υπήρξαν προβλήματα «συμβατότητας», αν και έδειξαν κατά καιρούς, ενδιαφέρον για τη δουλειά μου, όχι μόνο αγοραστικό. Πιστεύω ότι προτιμούν μεγάλα κέρδη με μικρές επενδύσεις. Οι σχέσεις μου με «μικρούς συλλέκτες», προσωπικές κι ανθρώπινες, είναι πιο πολύ του γούστου μου. Δεν μπορώ καν να με σκεφτώ να έχω σχέσεις με Δασκαλόπουλους, Ιωάννου κλπ. Ίσως με παραδοσιακούς τύπου Εμφιετζόγλου, Γουλανδρήδες κλπ. Δεν ξέρω και πολλά για το είδος όπως προανέφερα, ίσως να κάνω λάθοςepistrofi-ston-adi_25cm_300-Οι φιλότεχνοι ποιοι είναι σήμερα;

-Έλα μου ντε … Είναι αυτός που βάζει την Γκερνίκα αντί οικογενειακών φωτογραφιών ή της Κιμ Καρντασιάν ή της ομάδας του ή του σφυροδρέπανου ή του αγκυλωτού, ή του Στάργουορς για μπακγκράουντ στον υπολογιστή του; Είναι αυτός που στερείται κάποιες από τις λιγοστές του τώρα πια απολαύσεις για να αγοράσει ένα έργο που αγάπησε ή ένα έργο από κάποιον καλλιτέχνη που αγάπησε; Είναι το φουσκωμένο πορτοφόλι που ανοίγει για να στηρίξει μια “τοπική σκηνή” έτσι για το «γαμώτο» και δεν συνοδεύεται από ένα ακόμα πιο φουσκωμένο εγώ; Είναι ο ηρωικός γκαλερίστας που δεν το βάζει κάτω κι ας έπεσε ο ουρανός πάνω στο κεφάλι του τα τελευταία χρόνια; Είναι ο «μαλάκας» καλλιτέχνης που δεν ξέρει να «κουνηθεί» λιγάκι επιδέξια για να πέσει το χρήμα και τα μίντια και συνεχίζει να πετάει το χαρταετό του με χιονόνερο γνωρίζοντας πως τον παραμονεύει το αστροπελέκι; Και το μικρό παιδί. Αυτοί ίσως, και πολλοί άλλοι. Αλλά όχι αυτοί που καταδέχονται να τους αποκαλούν “άρτκράουντ”. Όχι οι κωλοπετσωμένοι κιουρέιτορ. Όχι οι “μαικήνες” που στήνουν μηχανισμούς απανθρωποποίησης των καλλιτεχνών και εισάγουν “Ευρωπαϊκά” και “Αμερικάνικα” σκουπίδια. Όχι οι “ευαίσθητοι καλλιτέχνες” που μάθαν να λεν το “ποίημα” (με το αζημίωτο). Όχι αυτοί που αποδέχονται τον βανδαλισμό της “αυλίτσας”, του μικρομάγαζου, του δημόσιου αγαθού, με τζίφρες, αντιφαλαμπάδες και υπερφίαλη φιλοδοξία άκα “στριτ αρτ”. Αυτοί και πολλοί άλλοι… να πάρει η ευχή…

-Ποιοι κυβερνώντες, κομματικοί, αρχηγοί, πρωθυπουργοί, πολιτικοί κοκ ξέρουν από τέχνη;

-Αν και έχω σχέσεις και φιλίες με πολιτικά ευαίσθητους και πολιτικά “υπεράνθρωπους” φίλους, δεν διατηρώ σχέσεις με αυτούς που κατά παράδοση αποκαλούμε πολιτικούς. Δεν έχει γράψει κανείς τους βέβαια ιστορία στο χώρο για να είναι ευρέως γνωστός. Θα σας απαντήσω όμως με τα κάμποσα που ξέρω. Σελέμηδες που γυρεύουν να φάνε εργάκια για το σαλόνι τους έχει αβέρτα, από ότι μαθαίνω από συναδέλφους. Είχα και εγώ μια περίπτωση υφυπουργού σελέμη. Δεν “του έκατσε” βέβαια. Γενικά δεν τους λες φιλότεχνους. Ντρέπομαι που το λέω αλλά κάποτε στους θαυμαστές του έργου μου συγκαταλέγονταν και ο δήμιος του λαού μας ΓΑΠ. Οι πιο πολλοί τους, που προσεγγίζουν τους χώρους της τέχνης, έχουν χρηματιστηριακό ενδιαφέρον για τα έργα, γυρεύουν να αντλήσουν κύρος και προβολή ή κάνουν ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Δεν ξέρω πως το θυμήθηκα αυτό τώρα, αλλά ο Νίκος Κεσσανλής θαύμαζε πολύ την συλλογή του Γιάννου Παπαντωνίου. Υψηλής αισθητικής και οικονομικής αξίας όπως έλεγε. Ίσως ο Γιάνης Βαρουφάκης λόγω της εικαστικού συζύγου του Δανάης Στράτου να έχει κάποια εξοικείωση και ενδιαφέρον. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος σίγουρα ξέρει να “συντρίβει” και καλλιτέχνες μεταξύ άλλων. Ο Νίκος Ξυδάκης έγινε υπουργός και άρα μπορεί να κατατάσσεται στα πολιτικά (στην καθομιλουμένη) πρόσωπα. Αυτός έχει εξαιρετικό αισθητήριο και ελπίζω να μην το χάσει ποτέ. Για τον Κώστα Ζουράρι, που καταλαβαίνει πολλά, δεν είμαι σίγουρος τι από αυτά παίζει και μπορεί να χάσει. Τώρα τα άλλα είναι τα γνωστά στην κοινωνία, άλλοι έχουν αδυναμία στα αρχαία, άλλοι στα πορτρέτα τους κι άλλοι στα “μικυμάους”.

16002929_1751608635157412_2204914166604163696_n-681x516

Πολυσυζητημένος και βραβευμένος

Ως μοναδικό έργο συζητήθηκε «το Φλίπερ» του. Όχι μόνο υπήρξε η διπλωματική του εργασία που του εξασφάλισε ένα πτυχίο με «άριστα» σ΄ ένα εχθρικό περιβάλλον, αλλά «κατακτώντας» τους καθηγητές του, ιδιαίτερα τον τότε πρύτανη Νίκο Κεσσανλή, αλλά επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την ΑΣΚΤ στην Β’ Μπιενάλε Σχολών Καλών Τεχνών στη Βαρκελώνη. Και δικαιώθηκαν για την επιλογή τους. Η ελληνική συμμετοχή, αποτελούμενη από το έργο δύο φοιτητών (το δικό μου και εκείνο της φίλης Άτζυ Καρατζά) διακρίθηκε, σύμφωνα με το Νίκο Κεσσανλή, ως η καλύτερη όλων, ομόφωνα, από τους πρυτάνεις όλων των συμμετεχόντων σχολών. Μάλλον αυτό το γεγονός επηρέασε και την έρευνα της εφημερίδας «ΝΕΑ», που τον παρουσίασε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 σαν τον πιο εμπνευσμένο και πετυχημένο εικαστικό καλλιτέχνη της γενιάς του. Το έργο αυτό επίσης συνέβαλε -μαζί με άλλα έργα – στην Ελλάδα και το εξωτερικό, σε μια σημαντική συζήτηση για το πόσο η τέχνη και η τεχνολογία είναι δυνατόν να είναι συμβατές χωρίς να εξουδετερώνεται ο ρόλος της πρώτης. Την ίδια ώρα ενότητα έργων που συζητιέται εντός και εκτός συνόερων είναι η ενότητα «Πρόσωπα», που συνδημιουργεί με τη σύντροφό του επίσης εικαστικό, Π. Κούβαρη. Χαρακτηρισμένη από θαυμαστές της «ideavirus» δικαίωσε την αφοσίωση τους στο project. Εκτός από ενθουσιώδη μηνύματα έλαβαν και κάποια πολύ συγκινητικά, όπως για παράδειγμα το σχόλιο της βιογράφου του Πατρίς Λουμούμπα ή κάποια άλλα από το περιβάλλον του Μπόμπυ Σαντς. Λαμβάνουν κατά καιρούς προσκλήσεις να εκθέσουν κάποια νέα φάση της ενότητας και επισκέψεις θαυμαστών όπως π.χ. του Αμερικανού καλλιτέχνη της πρωτοπορίας του Λος Άντζελες Wu Tsang! (περισσότερα στο «prosopa.eu»)

gigas-bootblack-in-denver-1900s-2016-egg-tempera-on-cotton-paper-50-x-35-cm-640x924-1

Γεννήθηκε το 1966 στην Πετρούπολη. Αποτελεί ιδρυτικό μέλος της εικαστικής ομάδας Καρατρανσαβαγκάρντια (από 1988) Εργάζεται επίσης ως αγιογράφος και έχει ζωγραφίσει πολλές φορητές εικόνες και τοιχογραφίες. Μέχρι σήμερα έχει ιστορήσει πάνω από 17 ορθόδοξες ελληνικές εκκλησίες. Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. 1992 Υποψήφιος Διδάκτορας, Θεολογική Σχολή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 1986-1991 Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, Αθήνα 1985 Γραφιστική, Ελληνογερμανική Σχολή Γραφικών Τεχνών, Αθήνα. Εκθέσεις 2016-Γκαλερί ΑΔ, Αθήνα -Αμύντορες Λαοφόροι, Πολιτιστικό Κέντρο “Φρανσίσκο Ντε Μιράντα”, Πρεσβεία της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας στην Ελλάδα, Αθήνα -RE-culture 4: ΤΕΧΝΗ ΜΗ ΤΕΧΝΗ, επμ. Θ. Μουτσόπουλος, Σκαγιοπούλειο Κέντρο, Πάτρα-Drawing Now Paris, συμμετοχή στο περίπτερο της Γκαλερί ΑΔ, Παρίσι, Γαλλία 2015-Όταν η Αντικουλτούρα Συναντά την Κοινωνία, Γκαλερί ΑΔ, Αθήνα -1095 Art Days, ARTWALL project space, Αθήνα2014 -Amen, ARTWALL project space, Αθήνα2012 -Αντι-κουλτούρα: Η ανάδυση ενός νέου κοινωνικού υποκειμένου 1983-2012, CAMP!, Αθήνα. -Πρόσωπα. Αντιιμπεριαλιστικός αγώνας και ΕΟΚΑ, Βιβλιοπωλείο «Γιαλούσα», Λευκωσία, Κύπρος2011 -Το νέο θεσμικό (συμμετοχή με την ομάδα Καρατρανσαβαγκάρντια), Πεδίο Δράσης Κόδρα, Θεσσαλονίκη2006 -Έκθεση Καρατρανσαβαγκάρντια, αυτοδιευθυνόμενος χώρος κοινωνικού προβληματισμού “Αυτοσχεδία”, Θεσσαλονίκη2005 -Έκθεση Καρατρανσαβαγκάρντια, Μύλος, Θεσσαλονίκη2004-Πρόσωπα, Αίθουσα VIP, ΟΛΠ, Πειραιάς 1992-Β΄ Μπιενάλε Σχολών Καλών Τεχνών, Βαρκελώνη, Ισπανία1989 -Έκθεση Καρατρανσαβαγκάρντια, Αίθουσα Μπουζιάνη, Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων, Αθήνα -Έκθεση Καρατρανσαβαγκάρντια, Αίθουσα τέχνης Ερωδός, Θεσσαλονίκη. Έχει πάρει μέρος επίσης, σε δεκάδες άλλες ομαδικές εκθέσεις.

Πηγή: http://www.karfitsa.gr/2017/02/28/%CE%93-%CE%93%CE%AF%CE%B3%CE%B1%CF%82-o-%CE%B4%CE%B9%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%BF%CF%8D%CF%82-%CF%86%CE%AE%CE%BC%CE%B7%CF%82-%CE%88%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CF%87%CF%81%CF%89%CE%BC/

Στατιστικά

  • 48,252 επισκέψεις

"Παραμένω αναρχικός για να μπορώ να δοξολογώ την Παράδοση. Χωρίς την Παράδοση δεν μπορείς να κάνεις ούτε βήμα. Δεν την αντιμετωπίζω, όμως σαν αγία των αγίων. Πολλά πράγματα της παράδοσής μας έχουν πεθάνει για πάντα. Άλλα πάλι επιζήσανε με διαφορετική μορφή. Οι νέοι μας για παράδειγμα, δεν καταλαβαίνουν ότι το τσίπουρο είναι καλύτερο απο το ουίσκι. Κατά τον ίδιο τρόπο, οι γέροι φαντάζονται ότι προπολεμικώς ζούσαμε καλύτερα. Εξετάζω την Παράδοση σημαίνει προσπαθώ να κατανοήσω το Σήμερα" - Ηλίας Πετρόπουλος.

Όλες οι επαναστάσεις καταλήγουν στην κατάκτηση της ανεγκέφαλης Κυρίας. Της Εξουσίας. Αυτή η κατάκτηση, ως γνωστόν, δημιουργεί Δίκαιον, μακράν των ονειρικών στόχων μιας επανάστασης. Οι άνθρωποι που προκύπτουν από μία επανάσταση, περιέχουν τα ίδια συστατικά με τους αποχωρήσαντες ή τους ηττηθέντες (...). Χρειάζεται ισχυρή παιδεία για ν' ανθέξει κανείς στην έννοια της Εξουσίας και της επιτυχίας. - Mάνος Χατζιδάκις

Ιουλίου 2018
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιον.    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Τζιμάκο, τρέλλανε τους «μεταμοντέρνους»…

Τζιμάκος και μετα-νεωτερικότητα

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

…που χει λεβέντες νέους, αναρχικούς κι ωραίους!!!

Πατήστε την εικόνα για περισσότερα...

ΑΙ ΓΑΡΟΥΦΑΛΛΟ ΜΟΥ…

ΜΙΚΕΛΗΣ ΑΒΛΙΧΟΣ

Μπακουνικός και Κεφαλλονίτης

O ΔΡΑΚΟΣ…

ΑΙΜΙΛΙΑΝΟ…

Τhe Monty Pythons

Τhe Monty Pythons

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

ΓΚΥ ΝΤΕΜΠΟΡ…

"...το θέαμα είναι το κεφάλαιο σε τέτοιο βαθμό συσσώρευσης που μεταβάλλεται σε εικόνα."

ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ: ΟΤΑΝ Ο ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΕΚ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.

Για το όνειρο των συνοικιών μας…!

Eλευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν…

Advertisements