//
archives

ΠΡΟΣΩΠΑ

This category contains 271 posts

H θεματολογία του νεοελληνικού μεταπόλεμικού θεάτρου! – Κώστας Γεωργουσόπουλος (video)

Advertisements

Η ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΦΙΜΩΣΗΣ ΤΟΥ «ΑΡΔΗΝ»: ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ-ΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΤΡΕΛΑΣ

Γιώργος Καραμπελιάς

Ο Γιώργος Καραμπελιάς είναι συγγραφέας, εκδότης και πολιτικός ακτιβιστής, επικεφαλής του Κινήματος Άρδην

Η ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΦΙΜΩΣΗΣ ΤΟΥ «ΑΡΔΗΝ»: ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ-ΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΤΡΕΛΑΣ

Όπως ίσως έχει ήδη πληροφορηθεί ο αναγνώστης, αυτές τις ημέρες, εκτυλίσσεται μία προσπάθεια βίαιης έξωσης και καταστροφής του μοναδικού ίσως ανεξάρτητου και αυτόνομου χώρου πολιτιστικού και πολιτικού προβληματισμού, του Κέντρου Πολιτικής και Πολιτισμού «Ρήγας Βελεστινλής», στο Σύνταγμα, Ξενοφώντος 4. Εκεί στεγάζονται το κίνημα ΑΡΔΗΝ, το ομώνυμο περιοδικό, που εκδίδεται από το 1996, η Εταιρεία Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού, με πρόεδρο τον ζωγράφο και καθηγητή Σωτήρη Σόρογκα, και το περιοδικό που αυτή εκδίδει, ο  νέος Λόγιος Ερμής –ένα από τα σημαντικότερα περιοδικά επιστημονικού και φιλοσοφικού προβληματισμού– η μηνιαία εφημερίδα Ρήξη, που εκδίδεται από το 2007, και οι Εναλλακτικές Εκδόσεις, που έχουν ιδρυθεί το 1980 και έχουν εκδώσει πάνω από 250 τίτλους βιβλίων. Το σημαντικότερο ίσως είναι ότι, στον συγκεκριμένο χώρο, έχουν οργανωθεί, από τις αρχές του 2013 μέχρι σήμερα, εκατοντάδες εκδηλώσεις, με επιφανείς ομιλητές όπως o ακαδημαϊκός Κων/νος Δεσποτόπουλος, ο πρ. πρύτανης, κ. Γιώργος Κοντογιώργης, ο καθηγ. Μιχάλης Μερακλής, ο καθηγ. και μέλος του ΕΣΡ, Βασίλειος Καραποστόλης, ο καθ. π. Γεώργιος Μεταλληνός, ο καθηγ. Ερατοσθένης Καψωμένος, ο καθηγ. Αθανάσιος Γκότοβος, η καθηγ. Ιωάννα Τσιβάκου και η καθηγ. Χαρίκλεια Τσοκανή, οι καθηγητές και συγγραφείς Νάσος ΒαγενάςΜάνος ΣτεφανίδηςΓιάννης ΠαπαπαμιχαήλΒαγγέλης ΠισσίαςΚώστας ΜελάςΠαναγής ΠαναγιωτόπουλοςΤάσος Μπίρης· διεθνολόγοι όπως οι καθηγητές Άγγελος ΣυρίγοςΚωνσταντίνος και Γεώργιος ΦίληςΙωάννης ΜάζηςΣωτήρης ΡούσσοςΚωνσταντίνος ΓρίβαςΣωτήρης Δημόπουλος, κ.ά.· στρατιωτικοί όπως  ο επίτιμος αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Φραγκούλης Φράγκος, o  Αντιστράτηγος ε.α., Επίτιμος Γενικός Επιθεωρητής Στρατού  Δημήτρης Αλευρομάγειρος,  ο στρατηγός Κων/νος Φράγκος, ο πρόεδρος της ΕΔΕΚ Μαρίνος Σηζόπουλος,  πρώην και νυν υπουργοί, όπως οι Ανδρέας ΛοβέρδοςΠαναγιώτης ΛαφαζάνηςΝίκος ΚοτζιάςΒασίλης ΡάπανοςΠέτρος ΕυθυμίουΝίκος ΞυδάκηςΠαναγιώτης Κουρουμπλής κ.ά., βουλευτές όπως ο Παναγιώτης Καρκατσούλης, ευρωβουλευτές όπως ο Νότης Μαριάς και ο Κώστας Χρυσόγονος, πολιτικοί, όπως ο Ρούντι Ρινάλντι και ο Μανόλης Μηλιαράκης και έχουν παρευρεθεί οι Θόδωρος Ρουσόπουλος και Κωνσταντίνος Τζαβάρας· συγγραφείς όπως οι Δημήτρης ΝόλλαςΘεόδωρος ΖιάκαςΔημοσθένης ΚούρτοβικΚώστας Γεωργουσόπουλος, Δημήτρης ΚοσμόπουλοςΛαοκράτης ΒάσσηςΣπύρος Κουτρούλης, Απόστολος ΔιαμαντήςΛάκης Προγκίδης, Μαρία Μαγγιώρου, Κωνσταντίνος Χολέβας, Γιώργος Μερτίκας, Γιάννης Ιωαννίδης, Γιώργος Ευαγγελόπουλος,  Γιώργος Ρακκάς, Τάσος Λαυρέντζος, Κωνσταντίνος Γεώρμας, Νίκος Ντάσιος, Τάσος Χατζηαναστασίου, Ανδρέας Κυράνης, Αλέξης Οικονομίδης, Μανόλης Μηλιαράκης, Βασίλης Στοϊλόπουλος, Αλέξανδρος Ασωνίτης, Νίκος Κακαδιάρης, Τάσος Πολυμέρης· προσωπικότητες όπως ο Λέανδρος Ρακιντζής ή ο πρ. εισαγγελέας Αρείου Πάγου Βασίλης Μαρκής, ο ψυχίατρος Ιωάννης Τσέγκος, διευθυντής του Ανοικτού Ψυχοθεραπευτικού Κέντρου· δημοσιογράφοι όπως ο Σταύρος Λυγερός, ο Στάθης Σταυρόπουλος, ο τελευταίος διευθυντής της Ελευθεροτυπίας, Γιώργος Παπαδόπουλος-Τετράδης, ο διευθυντής της καθημερινής εφημερίδας ΦιλελεύθεροςΘανάσης Μαυρίδης, ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, ο Σάββας Καλεντερίδης, ο Λάμπρος Καλαρρύτης· καλλιτέχνες όπως η Αφροδίτη Μάνου, ο Δημήτρης Κοντογιάννης ή ο Δημήτρης Κατακουζηνός· σκηνοθέτες όπως ο Θόδωρος Μαραγκός και ο Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος, εκδότες όπως ο Γιώργος Χατζόπουλος, καθώς  και πολλοί άλλοι ακόμα που δεν είναι δυνατό να περιληφθούν σε αυτό τον πρόχειρο ενδεικτικό κατάλογο.

Είναι λοιπόν προφανές ότι ένας τέτοιος χώρος, ο μοναδικός ίσως που συνδυάζει την πολιτική δράση και τον πολιτικό προβληματισμό με τον πολιτισμό και τις πολιτιστικές εκδηλώσεις, ο οποίος βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας, στην πλατεία Συντάγματος, στον χώρο που άλλοτε στεγαζόταν το ΕΛΙΑΜΕΠ, δίπλα στην κυπριακή Πρεσβεία, απέναντι από τα γραφεία του ΣΕΒ και στον ίδιο δρόμο με τα γραφεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποτελούσε κάρφο στα μάτια της κυβέρνησης, της πολιτικής εξουσίας και μέρους της επιχειρηματικής ελίτ, δεδομένου ότι ο χώρος αυτός, εμπνέεται πάντα από τις αξίες  του δημοκρατικού πατριωτισμού, της αξιοπρέπειας και της προσήλωσης στις αρχές της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης.

Πώς ξεκίνησε η απόπειρα εκδίωξης

Κατ’ αρχάς, ο χώρος αυτός, που βρίσκεται στον 6ο όροφο της οδού Ξενοφώντος 4, είχε σημαντικά πολεοδομικά προβλήματα, δεδομένου ότι δεν διαθέτει κλιμακοστάσιο. Αυτό όμως δεν μπορεί να το αντιληφθεί όποιος εισέρχεται στον χώρο από το ασανσέρ,  διότι υπάρχει μία σκάλα από τον 8ο έως τον 5ο όροφο, που δημιουργεί την εντύπωση ύπαρξης κλιμακοστασίου, αλλά, από τον 5ο και μετά, όχι μόνο διακόπτεται αλλά βρίσκεται κανείς μπροστά σε ένα κλειδωμένο, πολυώροφο γκαράζ, το οποίο δεν διαθέτει εσωτερική σκάλα παρά μόνο ράμπα ανόδου και καθόδου των αυτοκινήτων.

Έτσι, όταν, τον Νοέμβριο του 2012, ενοικιάσαμε τον χώρο, που ανήκει στον κ. Νικόλαο Παράσχη, ο οποίος τον έχει κληρονομήσει από την εταιρεία «ΣΚΑΠΑΝΕΑΣ», που είχε δραστηριοποιηθεί ιδιαίτερα επί δικτατορίας (και στην οποία φέρεται ότι συμμετείχε και ο πατέρας του σημερινού πρωθυπουργού, Αλ. Τσίπρα), δεν μπορούσαμε να φανταστούμε αυτή τη σημαντική έλλειψη. Έλλειψη που αποτελεί κατάφωρη παραβίαση και των στοιχειωδέστερων πολεοδομικών κανονισμών και διατάξεων. Και όμως, στο συγκεκριμένο κτήριο, συνέχιζαν επί πολλά χρόνια να ενοικιάζονται οι τρεις όροφοι (6ος, 7ος και 8ος ), κατά απόλυτη παράβαση των νόμων και της κοινής λογικής. Μάλιστα, πριν ενοικιάσουμε εμείς τον 6ο όροφο, στον χώρο στεγαζόταν τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών και σε αυτόν πηγαινοέρχονταν καθημερινά εκατοντάδες φοιτητές!

Αφού επανειλημμένα καλέσαμε τον ιδιοκτήτη να λύσει με κάποιο τρόπο το ζήτημα, ακόμα και με κατασκευή πρόσθετης εξωτερικής σκάλας στον ακάλυπτο χώρο του κτηρίου,  του ζητήσαμε με εξώδικο, στις 06/03/2015, τη μείωση του μισθώματος, αναφέροντας μία σειρά λόγων εκ των οποίων οι δύο σημαντικότεροι ήταν:

Πρώτον, η  ραγδαία επιδείνωση των οικονομικών της χώρας, που έχει επίδραση σε όλα τα στρώματα του πληθυσμού.

Δεύτερον, όπως ρητώς αναγράφαμε στο εν λόγω εξώδικο:

Η «έλλειψη σκάλας εξόδου,… δημιουργεί προβλήματα ασφαλείας, αλλά και οικονομικά».

Αρχικώς, ο ιδιοκτήτης μας απάντησε με εξώδικο στο οποίο απέρριπτε τις αιτιάσεις μας και ισχυριζόταν ότι τις προβάλλαμε γιατί δεν θέλαμε να καταβάλουμε το ενοίκιο. Εν τούτοις, στις 23/09/2015,  υποχρεώθηκε να αποδεχτεί μείωση του ενοικίου κατά 400 ευρώ τον μήνα και συνεχίστηκε η μίσθωση.

Τότε όμως ανέκυψε ένα νέο, κυριολεκτικά απίστευτο, ζήτημα. Ο Δήμος Αθηναίων έκανε ξαφνικά εμβαδομέτρηση του χώρου, το 2015, και απεδείχθη ότι, με ευθύνη προφανώς του ιδιοκτήτη και συνέργεια κρατικών και δημοτικών αρχών, για να αποφεύγεται η πληρωμή δημοτικών τελών, οι προηγούμενοι χρήστες και μεγαλοενοικιαστές (από τον Σκαπανέα, τη Μότορ Όιλ του Βαρδινογιάννη, μέχρι το ΕΛΙΑΜΕΠ, με τελευταίο το ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ) δήλωναν ελάχιστα τετραγωνικά και έτσι κατέβαλλαν για δημοτικά τέλη ένα μηδαμινό ποσό. Ξαφνικά, λοιπόν, μετά από σαράντα χρόνια, «ξύπνησαν» οι αρμόδιες υπηρεσίες, με τη δική μας παρουσία στο χώρο, και  όχι μόνο «βρήκαν» το πραγματικό εμβαδόν του αλλά μας επέβαλαν, εκτός από την αναδρομική καταβολή των αυξημένων δημοτικών τελών,  και ένα τεράστιο πρόστιμο – σύνολο ποσού  9.023,36 €, ενώ παράλληλα τα δημοτικά τέλη αυξήθηκαν δραματικά. Και προφανώς δεν απαίτησαν ούτε ένα ευρώ από τους προηγούμενους χρήστες που εξαπατούσαν συστηματικά τον Δήμο. Έτσι άρχισε ένας νέος κύκλος διαμαχών και διαπληκτισμών, διότι εμείς ζητούσαμε τουλάχιστον την καταβολή του μισού ποσού από τον ιδιοκτήτη. Τελικώς δε, μετά από διαπραγμάτευση μεταξύ μας, συμφωνήθηκε, στα τέλη Μαρτίου του 2017,  η ανάληψη από αυτόν του μισού ποσού, δηλαδή 4.511,68€, το οποίο θα συμψηφιζόταν με ενοίκια εκ μέρους μας. Και εμείς συμφωνήσαμε να καταβάλουμε, μέχρι τα τέλη Ιουλίου 2107, όποιο ποσό ενοικίων υπολειπόταν. Πράγμα το οποίο και κάναμε.

Η εισβολή των Airbnb

Όμως δεν είχαμε υπολογίσει δύο σοβαρούς παράγοντες. Ο πρώτος αφορά την εισβολή των ενοικιαζόμενων δωματίων για τουρίστες (άλλως airbnb). Έτσι, ήρθαμε σε σχετική διαμάχη με τον νέο ενοικιαστή του 8ου ορόφου, ο οποίος δημιούργησε τις ενοικιαζόμενες κατοικίες αλλάζοντας τη χρήση του κτηρίου και προσφύγαμε στην πολεοδομία και στην αστυνομία  η οποία και συνέλαβε τον κ. Μάριο Κόνιο, ενοικιαστή του 8ου ορόφου. «Παραδόξως» δε, η σχετική διαμάχη έλαβε χώρα στα τέλη Ιουνίου-αρχές Ιουλίου του 2017, δηλαδή λίγες ημέρες πριν ο ιδιοκτήτης Παράσχης προβεί αιφνιδιαστικά στις ενέργειες που ακολούθησαν, χρησιμοποιώντας κατάλληλα ένα νομικό σύστημα που λειτουργεί υπέρ των ιδιοκτητών και των μεγάλων συμφερόντων, ιδιαίτερα μετά τις αλλεπάλληλες τροποποιήσεις που ψηφίστηκαν επί των ημερών της «φιλολαϊκής» κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, το 2017 και το 2018.

Έτσι, χωρίς να γνωρίζουμε τίποτε απολύτως, ΜΕΘΟΔΕΥΤΗΚΕ έξωσή μας από τον χώρο. Συγκεκριμένα, ο ιδιοκτήτης απέκρυψε ποσά που είχαν ήδη καταβληθεί σε αυτόν και βεβαίως υπαναχώρησε από τη συμφωνία μας για καταβολή του μισού προστίμου. Έτσι, ενώ, στις 27 Ιουλίου 2017, δεν χρωστούσαμε τίποτε στον ιδιοκτήτη, παρά έμενε μόνο ένα μέρος του προστίμου, αντιμετωπίσαμε μέσα στο καλοκαίρι μια διαταγή πληρωμής και έξωσης χωρίς καν να ερωτηθούμε ούτε να ειδοποιηθούμε γι’ αυτό.

Είναι τέτοια η αθλιότητα του νομικού συστήματος της χώρας, όπως κατάντησε στα μνημονιακά χρόνια και ιδιαίτερα στην περίοδο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ώστε είναι δυνατή η έξωση ενός ενοικιαστή χωρίς αυτός να το γνωρίζει καν! Και η άθλια δικαιολογία ήταν πως είχαμε λάβει εξώδικο πριν δυόμισι χρόνια, εκείνο που αρνούνταν αρχικώς το αίτημά μας για μείωση ενοικίου. Και αυτό παρότι στη συνέχεια ακολούθησε συμμόρφωση του ιδιοκτήτη στο αίτημά μας και τον Σεπτέμβριο του 2015 είχε ήδη τροποποιηθεί η σύμβαση! Αυτή είναι η αθλιότητα του ελληνικού «νομικού πολιτισμού», όπως την κατασκεύασαν οι δοτοί κυβερνήτες μας,  ώστε η λεγόμενη «επιτάχυνση» των νομικών διαδικασιών να λειτουργεί μόνο υπέρ των ιδιοκτητών και των μεγαλοκαρχαριών, που ξέρουν να τις χρησιμοποιούν προς το συμφέρον τους, μετερχόμενοι όλες τις πιθανές μεθόδους και χρησιμοποιώντας όλες τις εξουσίες.

Η αντίστασή μας λοιπόν στην παράνομη μεταβολή του 8ου ορόφου σε ενοικιαζόμενες κατοικίες, για την οποία δεν ιδρώνει το αυτί της πολεοδομίας, είχε ως αποτέλεσμα να στραφούν οι ιδιοκτήτες εναντίον μας. Και προβήκαμε σε αυτή τη διαμαρτυρία γιατί θεωρήσαμε ντροπή, εμείς, που καταγγέλλουμε τη μεταβολή της χώρας σε αποικία διαφθοράς και παρανομίας, να σιωπήσουμε μπροστά σε μια τέτοια ενέργεια που γινόταν στον ίδιο τον χώρο μας. Όπως έχουμε αποδείξει σε όλη μας τη διαδρομή, τις αρχές δεν τις έχουμε μόνο για να τις διακηρύσσουμε αλλά κυρίως για να τις εφαρμόζουμε.

Το επιχειρηματικόν τερπνόν μετά του πολιτικού ωφελίμου

Ο δεύτερος λόγος, τον οποίο δεν είχαμε εκτιμήσει με την απαραίτητη σοβαρότητα ήταν πως μια τέτοια καραμπινάτη εξαπάτηση της δικαιοσύνης αποτελούσε βούτυρο στο ψωμί της κυβέρνησης που προφανώς ενοχλείται ιδιαίτερα από έναν χώρο σαν αυτόν του «Ρήγα Βελεστινλή».  Έναν χώρο από τον οποίο έχουν περάσει εκατοντάδες ομιλητές και δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, τα τελευταία πεντέμισι χρόνια, ακόμα και άτομα για τα οποία σήμερα θεωρούμε μάλλον υποτιμητικό για μας το ότι πέρασαν από εκεί, όπως αρκετοί υπουργοί της σημερινής κυβέρνησης (Βαρουφάκης, Κοτζιάς, Ξυδάκης, Κατρούγκαλος, Καμμένος κ.ά.). Έναν χώρο που αποτέλεσε βάση στήριξης  για όλες τις μεγάλες διαδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν στο κέντρο της Αθήνας, από την εποχή των αγανακτισμένων μέχρι το Μακεδονικό, την αλληλεγγύη στον Κουρδικό λαό, τον χώρο από τον οποίο ξεκίνησε, τον Ιανουάριο του 2017, η συμβολική κατάληψη της κυπριακής Πρεσβείας, για να εμποδιστεί ένα νέο σχέδιο Ανάν στην Κύπρο,  κ.λπ. Γι’ αυτό και αποτελεί κάρφο στα μάτια της εξουσίας, οικονομικής και πολιτικής. Διότι η εξουσία δεν μπορεί να αποδεχτεί εύκολα  την παρουσία του Άρδην στον χώρο που είχε κάποτε τα γραφεία του το ΕΛΙΑΜΕΠ και  βρίσκεται στην καρδιά του Συντάγματος.

Έτσι συνδυάζεται το «τερπνόν μετά του ωφελίμου». Τα οικονομικά συμφέροντα, που θέλουν να μεταβάλουν σε Airbnb και ζούγκλα κερδοσκοπίας το κέντρο της Αθήνας, βαδίζουν χέρι-χέρι με εκείνους που τους έχουν παραδώσει τη χώρα, από τη Μακεδονία μέχρι την Κύπρο και από τις συντάξεις μέχρι τους πλειστηριασμούς. Αν φιμωνόταν μια ιδιαίτερα ενοχλητική φωνή, τόσο το καλύτερο.  Και όπως προείπαμε, έχουν κόψει και ράψει το νομικό σύστημα στα μέτρα τους, και όχι μόνο στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Έτσι, σύμφωνα με αυτό το νομικό καθεστώς, ο Πρόεδρος Πρωτοδικών, κ. Χαράλαμπος Κωτουλόπουλος εξέδωσε την υπ’ αριθμόν 5828/217 Διαταγή Πληρωμής και απόδοσης μισθίου.

Βεβαίως, υποβάλαμε αμέσως αίτημα αναστολής και κάναμε ανακοπή στην απόφαση, η οποία ορίστηκε να εκδικαστεί, με τη γνωστή «ταχύτητα» του ελληνικού νομικού συστήματος, στις 26 Οκτωβρίου του 2018! Πάντως, η πρόεδρος Πρωτοδικών, κ. Αικατερίνη Διακουμάκου, στις 31/8/17, ικανοποίησε το αίτημά μας για προσωρινή αναστολή και ορίστηκε η εκδίκαση των ασφαλιστικών στις 7/11/2017. Πράγματι, στις 7 Νοεμβρίου 2107, συνεδρίασε το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, αποτελούμενο από τη δικαστή κ. Αποστολία Παντελίδου (Πρωτοδίκη), και έβγαλε την απόφαση 1440/2018 της ειδικής διαδικασίας Ασφαλιστικών Μέτρων, στις 5 Μαρτίου 2018, με την οποία απέρριπτε τα Ασφαλιστικά Μέτρα θεωρώντας «αλυσιτελές» το επιχείρημά μας ότι θα χρειαζόταν νέο εξώδικο που να μας προειδοποιεί, δεδομένου είχαν περάσει δυόμισι χρόνια και είχε τροποποιηθεί η αρχική σύμβαση. Και έτσι βρεθήκαμε να  έχουμε εξωσθεί  χωρίς να το καταλάβουμε  από έναν  χώρο που αποτελεί υπόθεση εκατοντάδων ανθρώπων.

Όμως, έμενε μπροστά μας η κύρια δίκη, της ανακοπής, που θα πραγματοποιηθεί στις  26 Οκτωβρίου 2018. Στην  περίπτωση λοιπόν που εμείς κερδίσουμε τη δίκη ενώ θα έχουμε στο μεταξύ υποστεί έξωση, ο ιδιοκτήτης θα πρέπει να μας αποζημιώσει με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ  για τις τεράστιες βλάβες που έχουμε υποστεί, υλικές και ηθικές. Πέρα από το τεράστιο κόστος, πάνω από 50.000 ευρώ, που καταβάλαμε για να  διαμορφώσουμε έναν χώρο που είχε μεταβάλει σε αχούρι το Πανεπιστήμιο Αθηνών, πέρα από την οικονομική αιμορραγία των αλλεπάλληλων δικαστικών πράξεων, υποστήκαμε και ανεπανόρθωτη οικονομική βλάβη: με την έκδοση της διαταγής πληρωμής 5828/2017, συμπεριληφθήκαμε στο σύστημα Τειρεσίας ως μη αξιόχρεοι και δεν μπορούμε πλέον να εκδώσουμε  βιβλιάριο επιταγών, απαραίτητο για τις συναλλαγές μας. Επί πλέον, μας έχει ήδη δημιουργήσει τεράστια προβλήματα και αδυναμία δανεισμού από τις τράπεζες καθώς και στις συναλλαγές μας με τυπογράφους, βιβλιοδέτες, εκδότες κ.λπ. Η κατάσταση αυτή δυσχεραίνει επίσης τη σύναψη συμφωνιών με τα Πανεπιστήμια, τα οποία προμηθεύονται ετησίως από τις εκδόσεις μας έναν αριθμό βιβλίων. Αρχικώς, ο ιδιοκτήτης, φοβούμενος ο πιθανή αρνητική  έκβαση γι’ αυτόν  της ανακοπής, με μεγάλο κόστος, συμφώνησε να παραμείνουμε στον χώρο μέχρι να εκδικαστεί η κύρια δίκη (ανακοπή), στις 26 Οκτωβρίου, και σε αντάλλαγμα να του δίνουμε μέχρι τότε 400 ευρώ περισσότερα τον μήνα, πράγμα που ήδη κάναμε για τους μήνες Μάιο και Ιούνιο 2018.

Τελικώς, όμως, επειδή προφανώς θεώρησε εκ των υστέρων ότι η παραμονή μας στον χώρο μέχρι τον Οκτώβριο θα έχει αρνητικές συνέπειες γι’ αυτόν στη δίκη, και επειδή θέλει να κερδίσει πολύ περισσότερα από τον χώρο, αιφνιδίως, καταστρατήγησε τη συμφωνία μας και απαίτησε αναιτιολόγητα την άμεση αποχώρησή μας στις 30 Ιουνίου 2018. Εμείς υποβάλαμε αμέσως νέα αίτηση αναστολής την οποία όμως απέρριψε, στις 3 Ιουλίου, ο Πρόεδρος Πρωτοδικών,  κ. Βασίλειος Παπαθανασίου. Και αυτό παρότι ο δικηγόρος του Παράσχη,  κ. Νικόλαος Σκούφος, παραδέχτηκε, ενώπιον του δικαστή, ότι όντως κατατίθενται περισσότερα χρήματα μηνιαίως, αλλά δεν γνώριζε για ποιο λόγο γινόταν αυτό! Προφανώς, θέλαμε να ενισχύσουμε τον χειμαζόμενο κ. Παράσχη! Η παράνοια του νομικού συστήματος ολοκληρώθηκε με το να οριστεί η εκδίκαση των νέων ασφαλιστικών μέτρων  στις 6 Αυγούστου του 2018! Αλλά εμείς έπρεπε να εκκενώσουμε τον χώρο την επομένη, δηλ. στις 5 Ιουλίου 2018!! Έτσι, με βάση όλες αυτές τις μεθοδεύσεις, πολιτικές, οικονομικές και νομικές,  που θυμίζουν σε μεγάλο βαθμό τον εφιαλτικό κόσμο της Δίκης του Κάφκα, προχώρησε η διαδικασία έξωσης από την Ξενοφώντος 4 του Άρδην, του νέου Λόγιου Ερμή, της Ρήξης και του συνόλου των δραστηριοτήτων μας.

Η αντίσταση συνεχίζεται

Όμως, δεν είμαστε διατεθειμένοι να δεχτούμε αδιαμαρτύρητα όλες αυτές τις άθλιες μεθοδεύσεις και να παραδοθούμε αμαχητί. Διότι, βέβαια, η προσπάθειά τους κατατείνει στο να έχουμε εγκαταλείψει τον χώρο, έτσι ώστε, όταν θα γίνει η οριστική δίκη, να έχουν όλα τελειώσει και να έχει ουσιαστικά προαποφασιστεί η έκβασή της. Και έτσι, στις 5 Ιουλίου, εμφανίστηκαν οι επιμελητές, με εντολή  των ιδιοκτητών, να μας αποβάλουν από τον χώρο.

Έναν πολιτικό χώρο 350 τ.μ., με χιλιάδες βιβλία, προκηρύξεις, εκατοντάδες καθίσματα, εξοπλισμό εκδηλώσεων και γενικώς τον καρπό μιας πολιτικής και πνευματικής παραγωγής 50 χρόνων. Η άμεση κινητοποίηση δεκάδων μελών του Άρδην και άλλων αλληλέγγυων φίλων, ανάμεσά τους και της πρώην βουλευτού Ελένης Σωτηρίου, δημοσιογράφων και πολλών άλλων, που τώρα είναι δύσκολο να αναφερθούν, απέτρεψε  την έξωση.

Το κλείσιμο ενός πολιτιστικού και πολιτικού χώρου από τους ελάχιστους που επιβιώνουν στην Ελλάδα της παρακμής είναι κάτι πολύ βαρύ για να το ανεχθεί αδιαμαρτύρητα  η ελληνική κοινωνία.

Τελικά οι επιμελητές υποχρεώθηκαν να αποχωρήσουν και μετατέθηκε η επιστροφή τους για τις 16 Ιουλίου.

Εμείς, στο μεταξύ, πέρα από όποιες νομικές δυνατότητες έχουμε, τις οποίες και θα εξαντλήσουμε, δεν πρόκειται να αφήσουμε τα πράγματα να εξελιχθούν όπως νομίζουν. Και θα επιδιώξουμε το μάξιμουμ της δημοσιοποίησης,  και θα καταγγείλουμε όλες τις πολεοδομικές απάτες και παραβάσεις που έχουν γίνει σε αυτό τον χώρο, και θα μεταβάλουμε το ζήτημα του χώρου «Ρήγας Βελεστινλής» σε πολιτικό ζήτημα, σε ζήτημα αλληλεγγύης και αντίστασης σε ένα άθλιο σύστημα.

Αν νομίζουν ότι τόσο εύκολα θα ακυρώσουν προσπάθειες και αγώνες δεκαετιών, είναι γελασμένοι.

Υ.Γ.1. Μια σαφή εικόνα σχετικά με το τι συμβαίνει με τη βιομηχανία εξώσεων, με βάση τους πρόσφατους νόμους που έχουν ψηφιστεί προσφέρει το ακόλουθο άρθρο από τη σελίδα Filoxenia:  https://filoxenia.org/πέφτουν-οι-εξώσεις-σαν-το-χαλάζι/

Υ.Γ.2. Επειδή η δικαστική διαμάχη είναι μακροχρόνια και φυσικά πολυδάπανη καλούμε τόσο τα μέλη, όσο και τους φίλους του Άρδην να εισφέρουν οικονομικά για να φτάσουμε αυτή την υπόθεση μέχρι τέλους. Ο αριθμός λογαριασμού για εισφορές είναι ο 116/768054-65 (IBAN: 12 0110 1160 0000 1167 6805 465) της Εθνικής Τράπεζας (Δικαιούχοι λογαριασμού: Γιώργος Καραμπελιάς – Χριστίνα Σταματοπούλου).

 

Η Ευρώπη γεννήθηκε από το Σχίσμα – Χρήστος Γιανναράς

Πηγή: https://www.youtube.com/watch?v=1B7n1ko6vsg

Xρήστος Βακαλόπουλος: για την ιδιοπροσωπία της καθαρτήριας ελληνικής «ντροπής», έναντι της οργισμένης δυτικής ενοχής…!

Ο Χρήστος Βακαλόπουλος, βυθίστηκε στη δυτική κουλτούρα, τη ροκ και τη νεωτερικότητα της Ευρώπης για να γυρίσει κι αυτός – όπως ο Σεφέρης – «διψασμένος από τη Δύση» και να συναντήσει την οντολογία του γενέθλιου πανάρχαιου… μετανεωτερικού πολιτισμού μας. Για να «σπουδάσει» τον Παπαδιαμάντη, για τον οποίον έλεγε : «Ο Παπαδιαμάντης είναι για μένα ο μεγαλύτερος συγγραφέας όλων των εποχών, ο καλύτερος εκφραστής του ελληνικού κόσμου. Μ’ έμαθε πώς να ζω στον τόπο μου».

Στο παρακάτω κείμενο, μιλά για την διαφορά της ταπεινής, λυτρωτικής, ελληνικής «ντροπής», έναντι της οργισμένης, διαλυτικής, εξουσιαστικής και τοξικής δυτικής ενοχής!  Το περιγράφει μέσα στη ζωή, τις σχέσεις και τον έρωτα, όχι αποστασιοποιημένα και διανοουμενίστικα. Σε ένα δωμάτιο ελληνικού νησιού, στην αμφιλύκη του πελάγους και στην εφιαλτική υπαρξιακή αγωνία της γενιάς του (της γενιάς μας) να γίνει επιτακτικά «μοντέρνα», ξιπάζοντας και διαλύοντας έναν βαθύ πολιτισμό κοινότητας, σεβασμού και ουσιαστικών σχέσεων.

Άλλωστε, η ετυμολογία της ελληνικής «ντροπής» είναι ουσιώδης και αποκαλυπτική. Βρίσκεται απέναντι από την εξουσιαστική ενοχή της δυτικής νοησιαρχίας, του φόβου και του ατομικισμού, που ενώνει τις παρέες της κραιπάλης και του μηδενισμού, τα οποία είναι η μόνη διέξοδος, όταν ο ανέστιος νομάς του σύγχρονου κόσμου, δεν μπορεί να βαστάξει την απώλεια της πρωταρχικής αγαπητικής κοινότητας και της δημοκρατίας, ως σεβασμού του Άλλου, ως εαυτόν.

Η ντροπή, από τον εν+τροπή, είναι το ταπεινό γύρισμα του ελληνικού υποκειμένου, εντός του, στον εαυτό και ταυτόχρονα προς τους άλλους, προς την κοινότητα, την αρχαία εκκλησία του δήμου, αν το προχωρήσουμε ακόμα πιο πέρα. Εμπεριέχει, τόσο τον υπαρξιακό αναστοχασμό, όσο και την αξία ότι … «δεν είμαι γαϊδούρι», να σκέπτομαι μόνο την πάρτη μου. Δεν περιγράφει – όπως πολλοί θα μας προσάψουν – μιαν αλλοτρίωση «να κάνω ότι θέλουν οι άλλοι» χάνοντας τον εαυτό μου, αλλά εμπεριέχει την πανάρχαια αιδώ. Η οποία στον Όμηρο, είναι και η μετριοφροσύνη, η αυτοεκτίμηση, αλλά και η προτροπή του Αίαντα να μην εγκαταλείπουν οι Αργείοι φοβισμένοι την «κοινότητα» αφήνοντας τους Τρώες να απειλούν με κάψιμο τα πλοία τους.

«Αἴας δ’ ἑτέρωθεν ἐκέκλετο οἷς ἑτάροισιν.

αἰδώς Ἀργεῖοι νῦν ἄρκιον ἤ ἀπολέσθαι»

[«Ντροπή Αργείοι! Το μόνο βέβαιο που τώρα μας περιμένει είναι να χαθούμε»]

Στον Σοφοκλή, η αιδώ, είναι η φροντίδα για τους άλλους, η έγνοια, ο σεβασμός, η ευλάβεια, το σέβας. Ενώ το αἰδέομαι, στην ελληνική πατερική ορθόδοξη παράδοση, εμπεριέχει και την έννοια του σεβασμού, όταν σέβομαι τη δυστυχία του άλλου, όταν φροντίζω και νοιάζομαι για κάποιον, όταν δείχνω ενδιαφέρον και συμπάθεια για τον άλλον.

Η ελληνική ιδιοτυπία της «ντροπής», εμπεριέχει ξεκάθαρα τον σεβασμό στον εαυτό μου και προς τον άλλον. Έχει βλαστήσει στο έδαφος της οντολογίας του Προσώπου, που συναντάμε τόσο στον προσωποκεντρικό αρχαιοελληνικό κόσμο όσο και στον ωφέλιμο κολλεκτιβισμό της Ορθόδοξης κοσμολογίας. Σε αντίθεση με την ενοχή, που την προστάζει η πατερναλιστική ρωμαιοκαθολική φιλοσοφία ενός δυτικού πνεύματος, που θέλει τον άνθρωπο άτομο (α+τέμνω ), δηλαδή κάποιον που δεν τέμνεται, που δεν μοιράζεται με τους άλλους. Αυτός που ντρέπεται αποφεύγει να δείξει το πρόσωπό του, το οποίο αντανακλά την καθαρότητα της ψυχής και των σχέσεών του με τους άλλους. Το συνάντησα, στη συνοικία και τα καφενεία που μεγάλωσα, όταν «δεν είχαμε πρόσωπο, να βγούμε στη γειτονιά», συνειδητοποιώντας μια συμπεριφορά που μας απομάκρυνε από τους άλλους. Όταν … «παίρναμε τα πράματα προσωπικά» γιατί θέλαμε να έχουμε τσίπα.Τότε… «εν-τρεπόμασταν», στρίβαμε το πρόσωπό μας, ρίχναμε τα μούτρα μας κάτω, τα καλύπταμε με τα χέρια.  Θέλαμε για λίγο να είμαστε …απρόσωποι, για να σκεφτούμε, να νιώσουμε και να γυρίσουμε αποκαθαρμένοι, με «καθαρό πρόσωπο» και «ψηλά το κεφάλι» στην συνοικιακή εκκλησία του δήμου μας.

Δημήτρης Ναπ.Γ

Ας απολαύσουμε το κείμενο του Βακαλόπουλου:

«ΡΕΑ, ΤΡΙΑΝΤΑΔΥΟ ΧΡΟΝΩΝ, μεθυσμένη τα χαράματα σ’αυτό το παράξενο μέρος όπου στενεύει ένα αόρατο ελληνικό νησί, παρέα με ανθρώπους άλλων εποχών. Μπήκε στο δωμάτιό της τα χαράματα στη Μοντάνα και δεν της είπε τίποτα γιατί ήταν Έλληνας. Αν της έλεγε κάτι, θα το χάλαγε, της είπε τα πάντα χωρίς να της μιλήσει και το κράτησε ακέραιο.

Οι Έλληνες είχαν μάθει να ντρέπονται, ίσως ήταν το μόνο πράγμα που είχαν μάθει τόσο καλά, όλοι οι άλλοι έδειχναν να το έχουν ξεπεράσει, κι εκείνοι συνέχιζαν να ντρέπονται, ήταν οι μόνοι σ’αυτή την απελευθερωμένη ήπειρο που συνέχιζαν να ντρέπονται.

Μέχρι τον Ιούλιο του 1971 οι Έλληνες είχαν κάτι εντελώς δικό τους, ήξεραν να ντρέπονται ενώ όλοι οι άλλοι ήξεραν να έχουν ενοχές, είχαν μάθει πολύ καλά να αισθάνονται ένοχοι και μετά να απελευθερώνονται κάνοντας θόρυβο, τραγουδώντας τη ρήξη, φλερτάροντας με τη βία, εξαπολύοντας κύματα οργής. 

Αν της είχε πει έστω και μια κουβέντα στη Μοντάνα, θα είχε πει ψέμματα, δεν υπάρχει τίποτα να ειπωθεί τα χαράματα, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να μείνεις με χαμηλωμένα τα μάτια για λίγα λεπτά κι ύστερα να φύγεις αθόρυβα. Πρέπει να πεις τα πάντα χωρίς να μιλήσεις κι ύστερα να εξαφανιστείς, αφήνεις μια σφραγίδα στη μνήμη κι ύστερα χάνεσαι, αυτό σημαίνει να είσαι Έλληνας μέχρι τον Ιούλιο του 1971.

Έξω χαράζει, οι γονείς σου σε έχουν στείλει εδώ για να συμφιλιωθείς με το ευρωπαϊκό ξεθάρρεμα, σε έχουν  διατάξει σιωπηρά να γίνεις ένα με τον απελευθερωμένο κόσμο κι εσύ συνεχίζεις να αισθάνεσαι κάπως αμήχανα, σε κυριεύει μια ανεξήγητη ευαισθησία για τα πάντα, δεν είσαι καθόλου ένοχη και δεν μπορείς να έρθεις σε ρήξη, δεν είσαι ένοχη και συνεχίζεις να ντρέπεσαι. 

Αν της είχε πει έστω και μια κουβέντα, θα είχε καταστρέψει τα πάντα κι εκείνη θα τον είχε ξεχάσει στη στιγμή, ενώ τώρα στέκει με χαμηλωμένα τα μάτια κάθε φορά που αντικρίζει το χάραμα, κάθε φορά που παρασύρεται από ανθρώπους άλλων εποχών και ξενυχτάει μέχρι τέλους, κάθε φορά που διαλύεται μεθυσμένη στο πρώτο φως της μέρας». 

Λίγα λόγια για τον αναρχικό Νίκο Βέλμο

Ξένες σκέψεις, ξένες λέξεις, ξένα έργα, ξένα φερσίματα, να με τι παλεύει η ζωή του Έλληνα λογίου και καλλιτέχνη.

Καλύτερα, πολύ καλύτερα, ν’ ανήκει κανείς στον κύκλο των αποπατοκαθαριστών, παρά στον καλλιτεχνικό και λογογραφικό κύκλο των Ελλήνων. Εκείνα που λέει κι εκείνα που κάνει δεν λέγονται. Ό,τι κακό κι αν πει κανείς γι’ αυτόν, είναι λίγο. Όσο σκληρά κι αν του φερθεί, έχει δίκιο. Κύκλος που ζει για την εντύπωση, με ιδανικό του το χρήμα, που περιφρονεί τον αφανή και θαυμάζει τον τραπεζίτη, κύκλος που ’χει πάντοτε για γνώμη του τη γνώμη του άλλου, που μεταμελείται μέχρι θανάτου για τα έργα του, κύκλος που όλα τα πουλεί, όλα τα συμβιβάζει, μα και όλα τα εκμεταλλεύεται για τον εαυτό του.[…]

Νίκος Βέλμος, Λογίων και καλλιτεχνών το ανάγνωσμα

Το πραγματικό του όνομα είναι Νίκος Βογιατζάκης. Γεννιέται στην Πλάκα το 1890 από πάμφτωχους γονείς κι από μικρός επιδεικνύει μιαν ιδιαίτερη φιλομάθεια, η οποία τον οδήγησε αταλάντευτα στο διαπρύσιο μονοπάτι της αυτογνωσίας κι αυτομόρφωσης. Λάτρης του συνόλου της τέχνης κι ακραιφνής εραστής του σαιξπηρικού έργου, εν προκειμένω, ασχολείται από πολύ νεαρός με το θέατρο, την ζωγραφική και την συγγραφή πονημάτων κάθε είδους. Ένθερμος αναρχικός, δεν διστάζει να αναπτύσσει, ευκαιρίας δοθείσης, τις απελευθερωτικές του ιδέες μεγαλοφώνως κι άφοβα. Για τον λόγο αυτό συλλαμβάνεται και φυλακίζεται στις φυλακές Αβέρωφ το 1916. Στο διάστημα μάλιστα αυτό συγγράφει και το αφήγημα Ιστορία ενός παιδιού∙ καίπερ, θα εκδοθεί μετά τον θάνατο του (1936).

Όντας αμετανόητος για τις αναρχικές του απόψεις, εκδίδει δέκα έτη αργότερα το σατυρικό περιοδικό Φραγκέλιο. Δεν φείδεται λοιπόν κόπων και βασάνων∙ αφ’ ενός ασκεί έντονη κριτική σε πολιτικούς, εφημερίδες, δημοσιογράφους, αργυρώνητους λογοτέχνες και στον ακαδημαϊσμό εν  γένει κι αφ’ ετέρου παρουσιάζει τις απελευθερωτικές του ιδέες στους ενδιαφερομένους εντός των κοινωνικών τειχών. Το εν λόγω έντυπο πρωτοεκδίδεται  τα χριστούγεννα του 1926, εν αρχή ως τετρασέλιδη εβδομαδιαία εφημερίδα, ενώ από το 1928 μετατρέπεται σε μηνιαίο δεκαεξασέλιδο περιοδικό, κυρίως για οικονομικούς λόγους.  Η έκδοση του παύει την άνοιξη του 1929.

Ο ίδιος υπήρξε επιρρεπής σε πάσης φύσεως καταχρήσεις∙ χρήστης ναρκωτικών ουσιών και συστηματικός θαμώνας στο Μπάγκειον (επί της πλατείας Ομονοίας), όπου μιλούσε ακαταπαύστως  για τον Προυντόν, τον Μπακούνιν και το εν γένει αστείρευτο πάθος του για την ελευθερία. Στα χρόνια λοιπόν της πατριαρχικής χολέρας, όπου η γυναίκα εξουσιαζόμενη «όφειλε» να εξέλθει μονίμως από την πατρική της κάμαρα, μόνον άμα τη υπογραφή του προικοσυμφώνου, ο Βέλμος υποστήριζε την πλήρη ελευθερία της στις ερωτικές επιλογές, άνευ σκιών και ταλαντεύσεων. Για τον λόγο αυτό ελκυόταν κυρίως από γυναίκες που το τότε κοινωνικό γίγνεσθαι στιγμάτιζε ανερυθρίαστα για τον ερωτικό τους βίο.

Σήμερα, που οι διαχωριστικές γραμμές έχουν ισοπεδωθεί, προκειμένου τα πάντα να αφομοιώνονται απ’ τον κονιορτό της κοινωνικής αποδοχής, αυτό που κάποτε θεωρούνταν διαφορετικό, επαναστατικό ή μια ακόμη οδός προς την ελευθερία, έχει γίνει το σύνηθες. Η προκλητική εμφάνιση πλέον όχι μόνο δεν υπονομεύει τα σαθρά θεμέλια του συμβιβασμού, αλλά αποτελεί και διαβατήριο για μια εναλλακτική και γεμάτη στυλ ζωή. Ο συρμός συμπαρασύρει στην κυριαρχία της εικόνας, πολύ πριν ο φέρων μια συμπεριφορά συνειδητοποιήσει την ουσία των πράξεών του. Η κοινωνική αποδοχή στηρίζεται σε όσα παλαιότερα ήταν κοινωνικώς μεμπτά. Διόλου πρωτότυπο∙ αυτό πάντοτε συνέβαινε. Κι όμως πια, η σαρωτική σχετικοποίηση των πάντων χωράει οτιδήποτε, αρκεί να μπορεί να γίνει συνήθεια και να μην εμποδίζει τον κύκλο της παραγωγής και της κατανάλωσης.

Οι τυπικότητες απέκτησαν νόημα αφ’ εαυτού τους. Αρκεί κάποιος να έχει μια συγκεκριμένη εξωτερική εικόνα κι είναι αρκετό αυτό, για να θεωρείται και φορέας μια ιδέας, την οποία δεν είναι σε θέση να υποστηρίξει. Για παράδειγμα, όσο η δερματοστιξία ήταν σημάδι κοινωνικής περιθωριοποίησης, την έφεραν λίγοι άνθρωποι από συγκεκριμένα περιβάλλοντα: (πρώην) φυλακισμένοι, ναυτικοί κλπ. Σήμερα, που έχει καθιερωθεί ως ένα απλό κόσμημα, που δε σημαίνει κοινωνική διαφοροποίηση, αλλά αντίθετα ένταξη, κανείς δεν χρειάζεται να διεκδικήσει το δικαίωμά του στη δερματοστιξία. Αν αύριο, έβγαινε για κάποιον λόγο ένας νόμος που απαγόρευε τα τατουάζ κι αυτή η απαγόρευση συνοδευόταν από στιγματισμό, ελάχιστοι θα είχαν το θάρρος να τα διατηρήσουν. Κι αυτό γιατί δεν είναι επιλογή τους στην πραγματικότητα, είναι αποδοχή μιας επιβεβλημένης «κοινής λογικής», που γίνεται συνήθεια κι έπειτα κώδικας συμπεριφοράς.

Αντιμετωπίζοντας, λοιπόν, τον Νίκο Βέλμο με τα δεδομένα της εποχής του, τα οποία πόρρω πάνυ απέχουν απ’ τα σημερινά, θα μπορούσαμε να τον κατατάξουμε σε αυτούς που αντιτάχθηκαν στις παραδεδομένες αξίες της εποχής τους, όχι για να προκαλέσουν, αλλά για να προτείνουν μια άλλη ζωή, πιο κοντά στην ελευθερία. Σήμερα, οι συνήθειές του κι ο τρόπος ζωής του ίσως μοιάζουν συνηθισμένα. Έχει σημασία, όμως, να τον δούμε σε σχέση με μια κοινωνία βαθιά συντηρητική, που η οπισθοδρόμηση την κρατούσε στη ζωή. Το ό,τι επέλεξε να αντισταθεί στο σκοταδισμό και τον καθωσπρεπισμό του περιβάλλοντός του τον καθιστά όχι μόνο μια άξια λόγου περίπτωση, αλλά και ένα καλό παράδειγμα για το τι στοιχίζει στ’ αλήθεια η διαφορετικότητα κι η αντίσταση στην παραδεδομένη συμπεριφορά.

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση

Σχετικά βιβλία:

Θωμάς Γκόρπας, Περιπετειώδες κοινωνικό και μαύρο νεοελληνικό αφήγημα

Δημοσιεύτηκε στο: https://anarchypress.wordpress.com/

Πηγή: http://pyrgitai.gr/2017/01/%ce%bb%ce%af%ce%b3%ce%b1-%ce%bb%cf%8c%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf-%ce%b2%ce%ad%ce%bb%ce%bc%ce%bf/

«Προσοχή, Προσοχή! Στα Εξάρχεια κυκλοφορούν φασίστες και όχι αναρχικοί!»

Με αφορμή την επίθεση στο «Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο» στα Εξάρχεια ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος (Κάιν) γράφει την άποψή του.

Ακολουθεί όλο το άρθρο του: 

Προσοχή, Προσοχή! Στα Εξάρχεια κυκλοφορούν φασίστες και όχι αναρχικοί!

Η επίθεση στο «Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο» είναι πράξη φασιστική!

«Υπάρχουν όμως και κάποιες/οι που δεν ξεχνούν. Για εμάς, τα πράγματα είναι κάπως αλλιώς. Δε χωράμε στην εθνική ενότητα, δε συμπαθούμε κανένα πατριώτη, δε θέλουμε την εθνική σας αφήγηση, αυτό που θέλουμε είναι να σας κάνουμε τη ζωή πιο δύσκολη, και να σας τσεκουρώσουμε τα εθνικά σας όνειρα. Γι’ αυτό, επιλέξαμε στις 31/5/2018 να επιτεθούμε καταδρομικά και να «ανακαινίσουμε» τη βιτρίνα του Εναλλακτικού Βιβλιοπωλείου.»

Όταν στις 31 Γενάρη του 2006 μια μικρή ομάδα αναρχικών συντρόφων αποφασίσαμε να εκφράσουμε την διαφωνία και την απέχθειά μας μας για το σίχαμα του ψευτοαναρχικού κουφαριού που ξυλοκόπησε τον(τότε πρόεδρο της ΓΣΕΕ ) Χρήστο Πολυζωγόπουλο και τον Σάββα Ρομπόλη στην οδό Ναυαρίνου στα Εξάρχεια, μοιράσαμε μια προκήρυξη έξω από το νοσοκομείο που νοσηλευόταν χτυπημένος άγρια ο Πολυζωγόπουλος και στην οποία γράφαμε με δύο σειρές κείμενο πώς:

ΔΕΝ υπάρχει αναρχοφασισμός,υπάρχει αναρχία και φασισμός και ο καθένας αναλαμβάνει τις ευθύνες του για αυτήν την ΑΛΗΤΕΙΑ που διαπράχθηκε

Από τότε κύλησε αρκετό παρόμοιο «νερό δηλητήριο» στον μύλο του Φασισμού στα Εξάρχεια αποδεικνύοντας πώς η Αναρχική ηθική και ευγένεια που σέβονται την ανθρώπινη ζωή και την άλλη άποψη ΔΕΝ κατοικούν πλέον στην περιοχή! ΄Εχω αναφερθεί αρκετές φορές σε αυτή την Αθλιότητα, Ντροπή και Βαρβαρότητα που υποδύεται τον «αναρχικό» και τον «αντιεξουσιαστή» για να νομιμοποιήσει και να επιβάλλει την εμμονή του, ένα καθεστώς «απόλυτης και μόνης αλήθειας» στην γειτονιά των Εξαρχείων (που έχει Ιστορία που δεν την έχουν γράψει ανεγκέφαλοι και τραμπούκοι),για να κάνει θεσμό το δόγμα του Φασισμού «όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας»!

Μα ο Φασισμός είναι ΕΝΑΣ ,αδιάφορο με την ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ και την Καταδρομική διάταξη των όποιων Ταγμάτων Εφόδου, τα λάβαρα και την λατρεία τους για Εξουσία και «αυτόκλητη Δικαιοσύνη»(χειρότερη και σκληρότερη από την Αστική) που έχει αναρίθμητα πτώματα στο στόμα της!

Στις 31/5 το Βιβλιοπωλείο των «Εναλλακτικών Εκδόσεων» στην οδό Θεμιστοκλέους 37 στα Εξάρχεια, πήρε μια ακόμη «γεύση» από αυτά τα Τάγματα Εφόδου που ταυτίζουν τον πατριωτισμό με τον φασισμό,που δεν σηκώνουν τα σφυριά τους άλλη άποψη και παρουσία στα Εξάρχεια εκτός από την δική τους καφρίλα και έναν καχεκτικό «διεθνισμό» που καταλήγει στις πιο σκοτεινές τρύπες και γιάφκες του εθνικισμού και του ναζισμού.

Ποτέ η βλακεία άλλωστε δεν μπορούσε να ανοίξει «χώρο» να σκεφθεί,να απλώσει διάλογο και πρόταγμα κοινωνικό,να αποδεχθεί την διαφορετική άποψη και επιλογή,να ασκηθεί στην αντιπαράθεση λόγου και όχι πολέμου.

Η χρήση της Πολιτικής Βίας που είναι πάντα Φασιστική είναι η μοναδική της «γλώσσα»,ο κανόνας και η μέθοδός της!

Προφανώς το Φασισταριό που κατέβασε τις βιτρίνες του βιβλιοπωλείου ήταν αγέννητο όταν ο Γιώργος Καραμπελιάς και οι υπόλοιποι σύντροφοι της Ρήξης αγωνιζόντουσαν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Κινήματος για να αλλάξει ο Κόσμος,να έρθουν καλύτερες μέρες για την κοινωνία και την Δημοκρατία.

Και μόνο για αυτό (και όχι για τις διαφωνίες με τις επιλογές των ανθρώπων δίπλα μας που αλλάζουν με τους καιρούς ) αξίζει Σεβασμός και Τιμή στους συντρόφους του «Εναλλακτικού Βιβλιοπωλείου»!

Υπάρχει μια ΑΠΑΡΑΒΑΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ που τηρούν οι Αναρχικοί και όλοι οι Αγωνιζόμενοι ΄Ανθρωποι που προσπαθούν να κινήσουν την Ιστορία έξω από την τροχιά της αδικίας,της εκμετάλλευσης,της κοινωνικής αφασίας,του ατομικισμού,του καθημερινού κανιβαλισμού και εκφασισμού ,του τέλματος και της παρακμής που έχει μετατρέψει σε Βάλτο Αργού Θανάτου όλες τις πλευρές της Κοινωνίας!

Υπάρχει μια ΑΠΑΡΑΒΑΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ που διαφοροποιεί και ξεχωρίζει τον Αναρχισμό από τον Φασισμό και τις δυνάμεις του Σκοταδισμού!

Είναι αυτή που αρνείται να αντιγράψει το πρόσωπο του Κτήνους και την δράση του!

Δύο μέτρα και δύο σταθμά στην κριτική της πολιτικής φασιστικής βίας δεν υπάρχουν!΄Οσο άθλια είναι η επίθεση στον Μπουτάρη ή ο εμπρησμός της κατάληψης «Λιμπερτάτια» στην Θεσσαλονίκη,όσο άθλια και καταδικαστέα είναι η επίθεση των νεοφασιστών στους κοινωνικούς χώρους «Αντίπνοια» και «Φαβέλα» άλλο τόσο άθλια είναι η επίθεση στο «Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο» σήμερα και παλαιότερα στο «Φλοράλ» ή στο περιοδικό «Ρεσάλτο»!

΄Οποιος χρησιμοποιεί ως «εργαλείο» την διασπορά του Τρόμου και της Βίας θα πρέπει να διαγράψει από την όποια ανιστόρητη και αντιδραστική ανάληψη ευθύνης του την λέξη Αναρχισμός.

Και όποιος έχει απομείνει ακόμα γνήσιος αναρχικός και αντιεξουσιαστής στα Εξάρχεια θα πρέπει επιτέλους να πάρει θέση και να μιλήσει,να σπάσει την σιωπή και την ανοχή που καταντά συγκάλυψη και συμμαχία με τον Μηδενισμό και τον Πολιτικό Χουλιγκανισμό που αλωνίζει στην περιοχή με τον μαφιόζικο χαρακτήρα του!

Η πολιτική αυτή ανοχή από τον Δεκέμβρη του 2008 μέχρι τώρα γέννησε και διαιώνισε έναν «εξεγερτικό» υπόκοσμο καταστροφής,αυτοδικίας,εκδίκησης,τυφλής αγανάκτησης και μίσους για τον άνθρωπο και την δημιουργία μιας άλλης κοινωνίας!

΄Οποιος συνεχίζει και το ανέχεται το Κτήνος και αυτόν τον «ιδεολογικό» κατήφορο και παρακμή θα θερίσει Θύελλες.

Και οι Θύελλες αυτές δεν θα λυπηθούν κανέναν!

Όποιος έχει μυαλό μπορεί να καταλάβει ποια είναι η πραγματική κατασταλτική κατοχή στα Εξάρχεια! Η αστυνομία του Τόσκα ή η «ιδεολογική» πανούκλα της Αστυνομίας της Σκέψης που οπλοφορεί με τον Μπαχαλισμό και τον Μηδενισμό ως άλλος Τρομοκράτης στους δρόμους των Εξαρχείων

Συμπαράσταση στους ανθρώπους του Εναλλακτικού Βιβλιοπωλείου

Λάβαμε και δημοσιεύουμε την ακόλουθη επιστολή του Γιώργου Κυριακού:

«Πες μου με τι μαχαίρι θα κοιμηθείς να σου πω με τι πληγή θα ξυπνήσεις» Αργύρης Χιόνης

Το ελάχιστο είναι το να σταλούν δυο λόγια συμπαράστασης στους ανθρώπους του Εναλλακτικού Βιβλιοπωλείου. Πιθανολογούσα πως για λόγους των ανακοινωμένων αρχών λειτουργίας του αθηναϊκού indymedia (όχι σχόλια επί ανακοινώσεων) δεν είχε αναρτηθεί το –με ονοματεπώνυμο- σχόλιό μου για την ήπια καταδρομική στα Ιωάννινα εναντίον του Άρδην στις αρχές του Μάη. Όμως δεν ενέκριναν ούτε το κείμενο μου στις 31 του Μάη στο χώρο που αυτοαποκαλείται «συζητήσεις/ερωτήσεις/απόψεις» για την υπεράσπιση του Εναλλακτικού Βιβλιοπωλείου. Φαίνεται ότι τα μέλη της συντακτικής ομάδας εγκολπώνονται τη μια πλευρά: τον πολιτισμό του τραμπουκισμού, αυτού του ρεύματος που έχει πάρει το ρόλο της αστυνομίας σκέψης, αυτού του ρεύματος που υπερασπίζεται το ΚΡΑΤΟΣ της άλλης χώρας, του άλλου έθνους, υπερασπίζονται τον πολιτισμό του αλλοεθνικισμού και τον ανθελληνικό ρατσισμό. Έτσι, το κείμενο της αυτονόητης υπεράσπισης των ανθρώπων του Εναλλακτικού Βιβλιοπωλείου βρέθηκε πάλι μέσα στα «κρυμμένα» του ιντιμέντια ως τρολ, ως φασιστική, ρατσιστική, πατριαρχική, εθνικιστική προπαγάνδα. (https://athens.indymedia.org/hidden/1588432/)

Θέλω να προσθέσω στην επιστολή συμπαράστασης πως όσοι εκθέτουν τις εκδόσεις τους στο βιβλιοπωλείο και ειδικά οι αναρχικοί, οι αντιεξουσιαστές, οι ελευθεριακοί, οι αυτόνομοι, οι πάσης φύσεως αριστεροί, οι συνδικαλιστές βάσης, αυτοί έχουν μια παραπάνω ευθύνη να υπερασπίσουν αυτόν το χώρο που δέχεται επιθέσεις φρονηματισμού από το 1985. Ας προσέχουν ιδιαίτερα αυτοί που τελευταία εμβαπτίζονται στον αντι-ιμπεριαλισμό, διότι «πριν ξυπνήσεις πατριώτης έχεις ήδη κοιμηθείς αντι-ιμπεριαλιστής» σύμφωνα με μια πρώιμη αντίφα-απόφανση του ’90. Αυτοί κι όλοι οφείλουν να θυμηθούν ή να μάθουν για την επίθεση από τη φασιστική οργάνωση ΝΕΑ ΤΑΞΗ, το Μάρτιο του 1975 στο πρώτο αναρχικό βιβλιοπωλείο OCTOPUS PRESS που είχε ανοίξει ο Τεό Ρόμβος στην Κωλέττη και πως ένα πλήθος κόσμου το στήριξε από την επόμενη μέρα μεταξύ αυτών και τα μέλη της ΟΠΑ-Ρήξη. Γράφει ο ίδιος: «Από εκείνη την ημέρα, σα να λειτούργησε κάποιο είδος αλληλεγγύης και έμπρακτης συμπαράστασης, άρχισαν να συρρέουν εκατοντάδες άνθρωποι στο βιβλιοπωλείο της οδού Κωλέττη. Πολύ γρήγορα το Οκτόπους έγινε κοινωνικός χώρος και στέκι, κι αυτό που πάντα θεωρούσα πρώτιστο στη ζωή μου, να δημιουργώ ανθρώπινες σχέσεις και φιλίες, πραγματώθηκε με τον καλύτερο τρόπο».

Οφείλω, επίσης, να αναφέρω ότι εκτός από δίωξη και τιμωρία κατά της διακίνησης ιδεών γενικότερα, η ενέργεια αυτή συνιστά επίθεση κατά ενός χώρου πολιτισμού που είναι μοναδικός στην Αθήνα-είναι γέφυρα ανθρώπων που έρχονται απλά να μιλήσουν με άλλους ανθρώπους, χώρος ιδεών, ιδεολογικών συγκρούσεων. Είναι ο εναπομείνας πολιτισμός στην Αθήνα και μάλιστα στα Εξάρχεια.

Η προηγούμενη επιστολή μου, λοιπόν, ήταν σχόλιο που λογοκρίθηκε και αφορούσε επίθεση σε εκδήλωση του Άρδην στα Ιωάννινα. Κατάφεραν στο όνομα της αναρχίας και του Πουλιόπουλου και απαγόρευσαν την εκδήλωση μιας δημοκρατικής οργάνωσης που απλά λέει και δυσάρεστα-αυτονόητα για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Αναφέρεται σε δυσάρεστα αλλά πραγματικά γεγονότα μιας εθνικής ιστορικής αφήγησης που μετά τη δεκαετία του ’90 είναι απλά απαγορευμένη και δακτυλοδεικτούμενη ως εθνικιστική-ρατσιστική-φασιστική+… Μιας οργάνωσης επίσης η οποία δεν έχει μπλοκάρει ποτέ και καμιά εκδήλωση, σεβόμενη πάντα το γενικό πλαίσιο ελευθερίας διακίνησης των ιδεών. Συνθήκη που θα έπρεπε πρώτοι εμείς οι αναρχικοί να υπερασπίζουμε.

Μέσα στην ίδια αυτή συνθήκη, της ελεύθερης πάλης των ιδεών, που το λιγότερο πρέπει να σεβόμαστε, οφείλω να καταδείξω μια τραγική, μια ιδεολογική εκτροπή ή παρέκκλιση του αναρχικού χώρου. Πρόκειται για το φαινόμενο του αλλοεθνικισμού, δηλαδή μιας αντίληψης που υπερασπίζεται την «άλλη» εξωτερική πολιτική, την «άλλη» αφήγηση, του «άλλου» κράτους, της «άλλης» χώρας. Ο αλλοεθνικισμός λοιπόν ή ο «εθνικισμός από την ανάποδη» όπως συνηθίζουν να λένε σύντροφοι -δυστυχώς χωρίς να τον καταγγέλλουν ανοιχτά- έχει καταστεί ο πυρήνας της ιδεολογίας και της συνακόλουθης δράσης ενός μεγάλου (;) τμήματος του χώρου. Αν συνδυαστεί και το γεγονός μιας νοοτροπίας και συμπεριφοράς η οποία ταυτίζει κάθε τι το εθνικό (με αποκλειστικότητα στον ανθελληνικό ρατσισμό) με το φασισμό, ρατσισμό, εθνικισμό+… τότε μιλάμε για τη δημιουργία μιας γενιάς αστυνομικών και μάλιστα νέων ανθρώπων, οι οποίοι στο όνομα της εναντίωσης σε αυτά που οι αναρχικοί σιχαινόμαστε και πολεμάμε, πνίγει κάθε άλλη ιδέα. Είναι κρίμα που νέα παιδιά, με φανατισμό και μισαλλόδοξη βία υποβιβάζουν και καταστρέφουν τόσο πολύ το δημόσιο χώρο. Είναι τραγικό το να μαθαίνουν σε έναν ύπουλο πόλεμο με τα επιχειρήματα να έχουν εξαφανιστεί.

Είναι καιρός, ώριμοι άνθρωποι από τον ελευθεριακό-αναρχικό-αντιεξουσιαστικό-αυτόνομο χώρο, άνθρωποι που έχουν δει πολλά, που έχουν κάνει τα λάθη τους, που έχουν φάει το σκατό τους, που έχουν αντιληφθεί τις χίμαιρες που καραδοκούν, άνθρωποι που έχουν υπερασπιστεί τις ιδέες τους και τις ιδέες των άλλων, να ορθώσουν ένα τείχος απέναντι σ’ αυτήν την καταστολή που πραγματοποιεί ένα ρεύμα που εκφράζεται ως αστυνομία σκέψης. Να εναντιωθούν στην επίθεση που έγινε στο Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο στο πλαίσιο υπεράσπισης της πάλης των ιδεών. Που για να υπάρχει αυτή χρειαζόμαστε και το διάβασμα. Το διάβασμα βιβλίων κι όχι συρραφές στα όρια του Α4 και κάποιας ατάκας που έχει αποκτήσει στις μέρες μας διαστάσεις θεωρίας.

Κυριακού Γιώργος

Παρακάτω παραθέτω το σχόλιο που λογοκρίθηκε (με κάποιες ελάχιστες προσθήκες ή μικρές διορθώσεις-https://athens.indymedia.org/hidden/comments/1621818/)

«Στο πόδι» λοιπόν ένα σχόλιο

1)Η συγκεκριμένη ενέργεια είναι λογοκριτική, αυταρχική και ηγεμονική. Επιβάλλεται χωρίς να προκαλέσει διάλογο με βάση τα στοιχεία που έχει να αντιτείνει. Ταυτίζει τη Χρυσή Αβγή που είναι μια εγκληματική ναζιστική οργάνωση με μια δημοκρατική πατριωτική οργάνωση όπως το Άρδην. Όλα αυτά έχουν να κάνουν με την εφαρμογή της κυρίαρχης ατάκας που έχει αποκτήσει διαστάσεις θεωρίας: όταν κοιμάσαι πατριώτης, ξυπνάς την επαύριον εθνικιστής και την μεθαύριον φασίστας. Βεβαίως αγνοεί την ιστορία εκατοντάδων χιλιάδων αγωνιστών του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ που αγωνίστηκαν για μια «ελεύθερη πατρίδα» και «πανανθρώπινη λευτεριά». Δηλαδή το πώς ο πατριωτισμός αυτών των επαναστατών δέθηκε με το διεθνισμό για τον οποίο αγωνίστηκαν. Όσοι έμειναν ακόμα με τα «ιερά» κείμενα του Στίνα βεβαίως αδυνατούν να διακρίνουν το ΕΑΜ από τα τάγματα ασφαλείας ή τις κατοχικές δυνάμεις, όπως άλλωστε έκαναν και τα κείμενα των συμφωνιών Λιβάνου-Καζέρτας υπό την καθοδήγηση των άγγλων και των άκαπνων της εξόριστης φιλομοναρχικής κυβέρνησης.

2)Η συγκεκριμένη ενέργεια αγνοεί τη διάκριση μεταξύ εθνικιστικού επεκτατισμού στην οποία έχει επιδοθεί η Τουρκία ήδη από το 1954 και τον αμυντικό πατριωτισμό (του Άρδην). Αυτό βεβαίως έχει τις εφαρμογές του κι αλλού. Για αυτό βρίσκουμε «αγωνιστές» (στα Ιωάννινα) του τύπου «παλαιών πολεμιστών’’ στο Αφιόν ‘’Καραχισάρ» που εμμέσως επιχαίρουν για τις σφαγές ελλήνων στη Μικρά Ασία. Αν βρεθούν στα διλήμματα (Ισραήλ-Παλαιστίνη) (Τουρκία-Κουρδιστάν) τι να λένε άραγε; Ας απαντήσουν. Θα έκαναν το ίδιο άραγε σε εκδήλωση για τον τουρκικό επεκτατισμό στα κουρδικά εδάφη ή για τον σιωνιστικό φασισμό που αφανίζει τους άραβες; Ιδού τα Ιωάννινα ιδού το πήδημα.

3)Η μικρασιατική εκστρατεία, η περίοδος δηλαδή «μικροϊμπεριαλισμού» της Ελλάδας έχει ξεχειλωθεί από όλες τις προδευτίζουσες μπάντες. Αυτές οι μπάντες λοιπόν που φτάνουν στο να χαίρονται για μια σφαγή που ξεπέρασε τα όρια της γενοκτονίας -αντίστοιχα με τους γκρίζους λύκους της γείτονος και το ΑΚΡ- αγνοούν ότι: Είχε ήδη διαπραχθεί η γενοκτονία των αρμενίων, είχε ξεκινήσει των ρωμιών (στον Πόντο) και ήδη στη Φώκαια το ’14. Θα ακολουθούσε το ’22 η ολοκλήρωση της γενοκτονίας των ρωμιών και η γενοκτονία των ασσυρίων. Μετά το 1925 θα ξεκινούσε και η εθνοκάθαρση των κούρδων διαψευσμένων από τις υποσχέσεις του Κεμάλ. Αγνοούν επίσης ότι η εκστρατεία ήταν καθοδηγημένη από τους Άγγλους αλλά με έμψυχο υλικό απ’ την Ελλάδα προκειμένου να χτυπηθεί ο Κεμάλ και να διατηρηθεί η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Φυσικά αυτή η συγχυσμένη «Μεγάλη Ιδέα» έχει τις εσωτερικές της ευθύνες και βεβαίως ο εγκληματικός ρόλος των αρχουσών τάξεων δίπλα σε αυτόν του ιμπεριαλισμού που κανοναρχεί στις κοινωνίες μας. Και είναι σαφές ότι το μοντέρνο εθνικό κράτος δίπλα στον ιμπεριαλισμό είναι οι αιτίες για αυτό το βάσανο που περνάμε-για αυτό και είμαστε εναντίον. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι μπορούμε να τα βάζουμε όλα στο ίδιο τσουβάλι: δηλαδή την απελευθερωτική κίνηση των βαλκανικών λαών με τη διατήρηση του οθωμανικού ζυγού, έστω και με αυτά τα κυρίαρχα πρότυπα του εθνικού κράτους-άρχουσας τάξης με τα οποία είμαστε ενάντιοι. Πολύ δε περισσότερο που ο αλλοεθνικισμός, ένας «προοδευτικός» εθνικισμός υποστηρίζει τη θέση της άλλης χώρας. Έτσι έχουμε και αρνητές της ποντιακής γενοκτονίας, ας πούμε.

4)Αυτό λοιπόν που βλέπουμε σήμερα, ως συλλογικά υποκείμενα ενός ανταγωνισμού στο Αιγαίο, είναι ένα κράτος πετσοκομμένο που έχει γεννηθεί μέσα από μια απελευθερωτική κίνηση και ένα άλλο κράτος κληρονόμο μιας αυτοκρατορίας που αρχικά υιοθέτησε το παντουρκικό ιδεώδες μέσω γενοκτονιών (επεκτατισμός προς τα μέσα) και τώρα συνθέτει με το νεοοθωμανικό ιδεώδες (επεκτατισμός προς τα έξω). To να είμαστε ενάντια στο κράτος-κεφάλαιο ως θεσμό οργάνωσης της κοινωνίας δε σημαίνει ότι έχουμε την ίδια αντιμετώπιση σε κάθε περίπτωση, πολύ δε χειρότερο το να υποστηρίζουμε ένα άλλο κράτος (το αντίπαλο), όπως συμβαίνει με ένα αξιόλογο αριθμητικά τμήμα του χώρου που επιδίδεται στον αλλοεθνικισμό.

5)Ενδιαφέρον έχει η τοποθέτηση των ακτιβιστών-υποστηριχτών της σφαγής στο Αφιόν Καραχισάρ να μας πούνε τη θέση τους για το κυπριακό. Μέχρι στιγμής στο «χώρο» οι μοναδικές απόψεις που έχουν εκδηλωθεί είναι η υποστήριξη στην ιμπεριαλιστικής έμπνευσης ΔΔΟ για την Κύπρο. Ενδιαφέρουσα επίσης θα είναι και η τοποθέτηση των ακτιβιστών για το τι θα έκαναν σε περίπτωση εκδήλωσης ενός βιβλίου για τη «Μεγάλη Αλβανία», όπως αυτό που επιχείρησε στα Ιωάννινα ο επίσης ακτιβιστής Ταχίρ Βελίου και του απαγορεύτηκε η είσοδος.

Προσθήκες:

6)Ας διαβάσουν για τις αριθμητικές αναλογίες πληθυσμού της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θεσπρωτία και στρατευμένων στις ναζιστικές δομές (να μην ξεχάσουμε τη συνεργασία με την ταξιαρχία Εντελβάις), ας διαβάσουν για τις αριθμητικές αναλογίες δικογραφιών του Ειδικού Δικαστηρίου Δωσίλογων και πληθυσμού της ίδιας μειονότητας. Μετά χορεύουμε όλοι μαζί, αλβανοτσάμηδες και ελληνοτσάμηδες-τι άλλο; τσάμικο!

7)Ο ηρωικός Πουλιόπουλος δε χαιρότανε για τη σφαγή των ελλήνων στη Μικρά Ασία, διότι θεωρούσε ΚΑΙ τους έλληνες εργάτες ότι είναι αδέρφια του.

Πηγή: http://ardin-rixi.gr/archives/208437

Το τσουτσούνι φάντασμα ξαναχτύπησε;… (για την επίθεση στο Εναλλακτικό βιβλιοπωλείο)

Το τσουτσούνι φάντασμα ξαναχτύπησε; *

Τέτοιες μέρες;
Ποιος ο λόγος; Ποιος εξωθεί εντάσεις και γιατί; Να μη μιλήσουμε για την πρόκληση; Ή να μιλήσουμε καλύτερα, μήπως και πάρουμε μια κάποια απάντηση;

Να σπας βιτρίνες βιβλιοπωλείου στα Εξάρχεια εκ’ του ασφαλούς, με «καταδρομικές επιθέσεις!..», όπως με περισσή γελοιότητα αποκαλείς τη «δράση» σου, ξεκλέβοντάς την από σκηνή γνωστής ταινίας του Σαρλώ (the kid), να παριστάνεις τον τιμωρό του εθνικισμού, όταν εθνικισμό στη ζωή σου, ευτυχώς, δεν γνώρισες, εξόν από κάτι χρυσαυγήτικα κουρέλια που δεν τα πλησιάζεις, παράξενο αυτό, να ανεμίζεις την σημαιούλα του ανερμάτιστου ατομικισμού σου, να βάζεις κουκουλίτσα για να κρύψεις όχι το πρόσωπο αλλά το προσωπείο σου, όταν άλλοι πέφτουν στο χώμα αλλού, σε τόπους στεριανούς και θαλασσινούς, που εσύ δεν διάβηκες ποτέ και που ποτέ δεν σκέφτηκες να πατήσεις κατά εκεί το ποδαράκι σου..

Να αυτοσχεδιάζεις με άναρθρη και ανοϊκή γραφή πάνω σε έννοιες και νοήματα που αγνοείς, να μιλάς για το κουφάρι του αντιϊμπεριαλισμού, εσύ που δεν πατήθηκες ποτέ από ιμπεριαλιστική μπότα, που δεν μάτωσες, δεν έκλαψες, δεν τίποτα δηλαδή….
Που δεν γνώρισες την ισραηλινή ή την αμερικανική βία όπως την γνώρισαν εβραίοι και αμερικανοί υπερασπιστές των δικαιωμάτων του παλαιστινιακού λαού, που σήμερα κατηγορούνται, όπως και άλλοι πολλοί, για αντισημιτισμό και αντιαμερικανισμό από το νεοναζιστικό ισραηλινό και το αμερικανικό αυτοκρατορικό κράτος. Γνωρίζεις ποια ήταν η Ρέϊτσελ Κόρυ, ποιος υπήρξε ο Ισραέλ Σαχάκ ή ο Μικάντο Βαρσάφσκι, ποιοι ελληνικοί εκδοτικοί οίκοι δημοσίευσαν έργα τους, ή τι έχουν γράψει για τα περί αντισημιτισμού ψελλίσματά σου, ο Φιλκενστάϊν, ο Τσόμσκυ, κ.α. πολλοί, πιάνοντας μεταπολεμικά το νήμα από τον Ζαν Πωλ Σαρτρ, όσο κι’ αν ιδεολογικές διαφορές και με αυτόν υπήρξαν;..
Του ιδίου γένους, φωτεινοί ωστόσο άνθρωποι όλοι αυτοί, εάν γνωρίζεις..
Γνωρίζεις, τέλος, ότι ελληνικός εκδοτικός οίκος που δημοσίευσε έργα γραμμένα σε ελληνικές φυλακές, ήταν ο τελευταίος στόχος σου; Τι σε έσπρωξε άραγε προς τα εκεί;

Όμως, ας είναι καλά το νεοελληνικό λίπος που μας συντηρεί.. κι’εσένα που δεν αξιώθηκες να νικήσεις ούτε μια φορά, ούτε μια στιγμή, τον αληθινό εχθρό, ξένο ή εγχώριο, επιτρέποντας στον εαυτό σου να κυνηγά τα φαντάσματα της ανοησίας σου.
Γιατί δεν πας αυτούς τους εχθρούς να βρεις, να τους αναγνωρίσεις και να τους αντισταθείς, βγαίνοντας έξω από το καβούκι σου;..
Πού ήσουνα λοιπόν και που είσαι τις μέρες αυτές, τέκνο ξιπασμένο της μεταμοντέρνας παγκοσμιοποίησης, όταν εκεί στην θάλασσα της Παλαιστίνης, στα άνυδρα χωράφια της, στα χαλάσματα των μικροπόλεών της, εκεί όπου στοιβάζονται δύο εκατομμύρια φυλακισμένες ψυχές, κάποιοι δίνουν τον δικό τους απλό, χωρίς τις πιρουέτες σου, δύσκολο αγώνα;
Πόσα «καταδρομικά» κατορθώματα –θεός να μας φυλάξει…- θα έχεις άραγε να διηγηθείς για όσα έκανες εδώ ή αλλού, στους ανθρώπους που ζουν εκεί, αν ποτέ τους συναντήσεις, σε τόπους που πλημμυρίζουν από ζωή ακόμη κι’ όταν αντικρίζουν τον επελαύνοντα θάνατο κι’ όπου μια είναι η λέξη που, περισσότερο από κάθε άλλη λέξη, στους τοίχους της γράφεται: Αρντ, πάει να πει Γη.. Αρντ Φαλαστίν, Παλαιστινιακή Γη..

Να τσακιστεί η Ελλάδα, η Παλαιστίνη, η Συρία, η Υεμένη, κάθε μικρή συνειδητή πατρίδα που δεν προσκυνά την δική σου made by USA, made by AIPAC, made by Israel, made by Saoudi Arabia, made by FMI, made by money, μεταμοντέρνα παγκόσμια μεγαπατρίδα … γράφεις στο μικρομεγαλίστικο κείμενο «ανάληψης της πολιτικής σου ευθύνης»…

Ο δρόμος, κάθε δρόμος, έχει την δική του ιστορία…
Tο έκανε τραγούδι ο Μάνος Λοϊζος αυτό, η Θεμιστοκλέους, εκεί που «έδρασες», δρόμος που διατήρησε μιαν ιδιόμορφη έλξη μεταξύ αντίθετων «φυλών», που κάποια νήματα ωστόσο κοντά τα έφερναν όταν το ήθελε η ανάγκη, δεν χωράει, πάρε το απόφαση, σε ένα ρατσιστικό ιδεοληπτικό γκέτο σαν αυτό που ονειρεύεσαι.
Όσο για τις φωλιές της γνώσης που μας απέμειναν, όποιες κι’ αν είναι αυτές, άδικα πασχίζεις να τις καταστρέψεις.. Η γραφή, το χαρτί, το καλαμάρι παραμένει το φυτίλι της ζωής όσων δεν θέλουν να κλειδώσουν στο μυαλό τους σκουπίδια, όσων το θέλουν ελεύθερο για να μπορεί να μαθαίνει και να σκέφτεται…

Μια βιτρίνα βιβλιοπωλείου που κοντά σαράντα χρόνια φύτεψε την ρίζα του εκεί, άντε λεβέντη, λεβέντισσα και την έσπασες. Πόσες άλλες όμως βιτρίνες βιβλιοπωλείων σκέφτεσαι με τον «καταδρομικό» σου οίστρο να σπάσεις, πόση οίηση, πόση αναίδεια, πόση ψευδαίσθηση, ώσπου να σπάσεις την βιτρίνα του εαυτού σου;…

Ως «Ανθελληνίδα και Αναρχική» υπογράφεις το μανιφέστο σου.. όμως, τόσο η ελληνική όσο και η αναρχική παράδοση, είναι μεγάλες και περιεκτικές παραδόσεις, όπως και άλλες πολλές.. Κι’ αν νομίζεις πως σπάζοντας την βιτρίνα του Μήτσου, του καλού και αγαπητού βιβλιοπώλη, κομίζεις γλαύκα και ορμή στα Εξάρχεια, αλλού γι’ αλλού αρμενίζεις.

Βαγγέλης Πισσίας

* Υ.Γ.: Στη γνωστή πανεπιστημιούπολη της Εσπερίας, τα τελευταία χρόνια της δικτατορίας, όταν ο Μάης του ’68 είχε μισοσβήσει, ένας καλοκάγαθος έλληνας περίπου αντιστασιακός, πολύ οργισμένος αλλά όχι κάτι παραπάνω, έβγαινε νύχτα από το δωμάτιό του κι’ έγραφε στους γύρω τοίχους αντιδικτατορικά και αντιφασιστικά συνθήματα.. Τον πήραν χαμπάρι οι συγκάτοικοι, τον περίμεναν να επιστρέψει και να πέσει για ύπνο, έβγαιναν έξω κι’ έγραφαν κάτω από τα συνθήματά του «το τσουτσούνι φάντασμα ξαναχτύπησε…». Πέρασε ο καιρός, ώσπου σήμερα πολλά έχουν αλλάξει, η αγαθομάρα και η πλάκα έδωσαν τόπο σε άλλες, κακορίζικες, καταστάσεις…

«Εκεί που καίνε τα βιβλία, σύντομα θα καίνε τους ανθρώπους»

Με αφορμή την πρόσφατη βάνδαλη επίθεση στο Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο, δημοσιεύουμε ενα παλιότερο άρθο…:

Η φράση αυτή ανήκει στον Γερμανό συγγραφέα Χάινρικ Χάινε και βρίσκεται σε μία εντοιχισμένη πλάκα στην πλατεία της Μπέμπελ Πλατς, πρώην πλατεία Οπερας. Είναι αυτή η πλατεία στην οποία την 9η Μαϊου 1933 οι ναζί έκαψαν 25.000 βιβλία.Αφορμή για το σχόλιο αυτό υπήρξε ο εμπρησμός για δεύτερη φορά του Εναλλακτικού Βιβλιοπωλείου των εκδόσεων Άρδην και Ρήξης, το οποίο βρίσκεται στην οδό Θεμιστοκλέους 37.

Η συγκεκριμένη ενέργεια έγινε σήμερα τα ξημερώματα και μετά το τέλος της μεγάλης συγκέντρωσης έξω απο την Ισραηλινή Πρεσβεία, κατά την οποία καταγγέλθηκε η μαζική σφαγή αθώων ακτιβιστών, οι οποίοι προσπαθούσαν να σπάσουν το ναζιστικό εμπάργκο που έχει επιβάλει το κράτος του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας.

Δεν ειναι η πρώτη φορά που βιβλιοπωλεία και εκδοτικοί οίκοι γίνονται στόχοι εμπρηστικών επιθέσεων. Γνωστοί – άγνωστοι, κουκουλοφόροι ή «δημοσιογράφοι» με γραβάτα, «αντιεξουσιαστές» ή πράκτορες μυστικών υπηρεσιών έχουν έναν κοινό τόπο στον οποίο συνευρίσκονται. Επιδεικνύουν μηδενική ανοχή σε διαφορετικές απόψεις, εξαντλώντας με αυτό τον τρόπο την ανύπαρκτη δημοκρατικότητά τους. Επιλογή τους το δόγμα Μπους «Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας».
Οι συμπεριφορές μπορεί και να ξεκινάνε απο διαφορετικές αφετηρίες. Οι δημοσιογραφικές πένες, σε εντεταλμένη και καλοπληρωμένη υπηρεσία, δεν φείδονται κόπου προκειμένου να στοχοποιηθούν οι φωνές οι οποίες χαλάνε τα μεγάλα «deals». Οι πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών, τόσο με έμμεσο όσο και με άμεσο τρόπο, έχουν ως πάγια ενασχόληση την εξαφάνιση του οποιοδήποτε μπορεί να μπει εμπόδιο στα σχέδιά τους. Κάποιοι δε κατ’ όνομα αντιεξουσιαστές, οπαδοί της τυφλής βίας και του μηδενισμού, παιδιά μιας διάχυτης αντικοινωνικότητας η οποία, ολοένα και πιο έντονα ολοένα και περισσότερο, αρχίζει να μορφοποιείται, εδώ και καιρό έχουν υιοθετήσει ακραίες μορφές ολοκληρωτισμού. Όποιος δεν συμφωνεί με την άποψή τους είναι ρεφορμιστής, πουλημένος, εθνικιστής και πάει λέγοντας.
Το  φίδι έχει ήδη βγει απο το κέλυφός του και επιτίθεται με το δηλητήριό του σε οτιδήποτε κινείται. Πιο παλιά έσπαγε στο ξύλο τον καθηγητή Πανούση, και ρήμαζε τα μπαρ των ομοφυλόφιλων. Χθες ακόμη διέλυε παρουσιάσεις βιβλίων όπως αυτή της Σώτης Τριανταφύλλου στο Φλοράλ και έκαιγε τις εγκαταστάσεις του περιοδικού Ρεσάλτο. Σήμερα μπορεί να προκαλεί δολιοφθορές στο αυτοκίνητο του Βαγγέλη Πισσία, ψυχή της καμπάνιας » Ένα Πλοίο για τη Γάζα» και να βάζει φωτιά στο Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο. Όλες όμως αυτές οι διαδρομές, ασχέτως αφετηριών συναντιούνται στο κοινό πεδίο του φασισμού και του ολοκληρωτισμού.
Σήμερα αν όχι χθες, πρέπει να τις σταματήσουμε, γιατί όπως έλεγε και ο Χάινε
«Εκεί που καίνε τα βιβλία, σύντομα θα καίνε τους ανθρώπους»
Πηγή: https://ymittos-polis.blogspot.com/2010/06/blog-post.html?m=0

ΑΠΟΔΟΜΗΣΗΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ… «Κάποιος Ντεριντά…»!

του Γιάννη Κων. Κρούσου

Κάποιος Ντεριντά ανακάλυψε κάπου τον όρο και τον εισήγαγε στη γλώσσα.

«Ο Ντερριντά απέφυγε μέχρι τέλους να δώσει έναν ορισμό στην αποδόμηση ακριβώς γιατί η αποδόμηση ήταν μια στρατηγική και όχι μια μέθοδος. Η αποδόμηση χαρακτηριζόταν από μια δυναμική ανατροπής ηγεμονικών κατασκευών του λόγου. Αλλά ως τέτοια στρατηγική δεν μπορούσε ποτέ να καθορίζεται με ορισμό. Στην επιστολή προς Ιάπωνα φίλο ο Ντερριντά γράφει ότι η αποδόμηση είναι μια λέξη που θα έπρεπε τελικά να εξαφανιστεί. Μια δυναμική του λόγου καθιστά κάθε διατύπωση έρμαιο της δικής της αποδομησης. Αλλά είναι η ευθύνη κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου να επιλέξει και να οργανώσει την δολιοφθορά απέναντι σε εκείνο το πεδίο της ηγεμονίας που αξίζει να χτυπηθεί στην εκάστοτε συνθήκη»(Από το wiki, για να μη πάμε στον πρωτότυπο λόγο).
Το wiki υποτίθεται ότι υπάρχει για να εξηγεί και να εκλαϊκεύει, αυθεντικά. Αν δεν τα καταλάβατε όλα, δεν πειράζει.
Κατάλαβε η CIA το πόσο χρήσιμη είναι τούτη η μέθοδος διάλυσης των κατεστημένων αντιλήψεων κι αυτό αρκεί.
http://www.toperiodiko.gr/%CE%B7-cia-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%C…/…
Κι επειδή την έχουμε παρεξηγήσει, η CIA είναι το μακρύ χέρι των «αγορών», αλλά και αυθεντικός εκπρόσωπος του Δυτικού Πολιτισμού. Διδάσκει και διαδίδει τέχνη, ιδέες, φιλοσοφία κλπ. Ήταν ο μεγαλύτερος πολιτιστικός οργανισμός του κόσμου μετά τον Β. Πόλεμο. Σήμερα έχει πολλούς ανταγωνιστές-συναγωνιστές(ΜΚΟ).

Ο Ζακ Ντεριντά

Μετά τον Ντεριντά τσίμπησαν κι άλλοι, που τους είπαν φιλόσοφους. Π.χ. ο Ρολάν Μπαρτ. Αυτός είπε το περίφημο ότι ένα κείμενο γράφεται από μόνο του. Δεν έχει συγγραφέα. (Αργότερα το μάζεψε).
Αυτοί και άλλοι είναι πολύ επιδραστικοί φιλόσοφοι. Άλλαξαν τον κόσμο και από τη νεωτερική εποχή περάσαμε στη μετανεωτερική. Κι αυτού του είδους η «φιλοσοφία» -συνώνυμο της καταστροφής- είναι λογικό να έχει εφαρμογή παντού.
Λατρεύτηκε και από τον νεοφιλελευθερισμό, σαν μέθοδος διάλυσης πάσης φύσεως ενοχλητικών αξιών, δομών κλπ. Αν ρωτήσε τον δικό μας μέγα φιλόσοφο Στ. Ράμφο, θα σας πει ότι για τα χάλια μας φταίει η οικογένεια. Γενικά κάθε τι το «φυλετικό» πρέπει να αποδομηθεί – διαλυθεί. Φυλετικό είναι κάθε τι που σχετίζεται με τις σχέσεις των ανθρώπων . Και ο έρωτας. (Γι’ αυτό σήμερα έχουμε το σεξ στη θέση του έρωτα. Αυτό βέβαια υπάρχει από τα χρόνια του πρώτου διδάξαντος Φρόυντ).
Καθώς καταλαβαίνετε, το Συμπόσιο του Πλάτωνα και τα περί Έρωτος είναι για το πυρ το εξώτερον(Αυτά βέβαια είχε αναλάβει και η σκοταδιστική Ιεραρχία κι οδήγησε τον πιο γλυκό, τον πιο μεγάλο ερμηνευτή – μεταφραστή του Πλάτωνα στην αυτοκτονία).

Αλλά και η επίθεση – αποδόμηση στη γλώσσα βασίζεται σε μια ακόμα παλιότερη θεωρία. Στην ίδια θεωρία βασίζεται και ο Νεοφιλελευθερισμός(δείστε τα βιβλία των μεγάλων Καρλ Πόππερ και Φρίντριχ Χάγιεκ).
Νομιναλισμός: «Η σημασία των λέξεων είναι αυτή που έχουν οι λέξεις». Πιο «επιστημονικά»; «Νομιναλισμός ή ονοματοκρατία αποκαλείται το φιλοσοφικό σύστημα σύμφωνα με το οποίο οι λέξεις και τα ονόματα τα οποία αποδίδουμε στα πράγματα, δεν αφορούν την ουσία, την αλήθεια ή την αντικειμενική πραγματικότητα των φαινομένων, αλλά την ύπαρξη και τις ιδιότητές τους» (wiki).

 

Αριστοτέλης

Τώρα, δεν θα σας το αφήσω ανεξήγητο:
Το «δεν μας ενδιαφέρει η ουσία» είναι μία ιστορία που ξεκίνησε στο μεσαίωνα και ολοκληρώθηκε κατά την περιβόητη επιστημονική και ορθολογιστική επανάσταση.
Δεν μας ενδιαφέρει η ουσία αλλά η λέξη, που περιγράφει την ύπαρξη κάποιου πράγματος, σημαίνει ότι αφού λέμε «Δημοκρατία», αυτό που ζούμε είναι δημοκρατία. Αν η ουσία της είναι ολιγαρχική, δεν μας ενδιαφέρει .
(Δεν δίνω άλλο παράδειγμα, γιατί καταλάβατε το υποννοούμενο μου)
Εμείς οι Έλληνες πρέπει α) να καταργήσουμε τα ουσιαστικά ονόματα β) να καταραστούμε τον Αριστοτέλη, γ) να αλλάξουμε πίστη, γιατί ειδικά αυτή η τελευταία στηρίζεται στην Αγία Τριάδα και στο ομο-ούσιον της(τρεις υποστάσεις – μία ουσία).

Στις λατινογενείς γλώσσες αυτό το τελευταίο είναι ακατανόητο, γιατί μεταφράζουν τη λέξη «ουσία» με τη λέξη sub-stance. Μόνο που ετυμολογικά substance σημαίνει υπό-σταση. (Κουλουβάχατα).
Παίζει ρόλο η γλώσσα.

Αν πιάσουμε την ελληνική λέξη «Λόγος» , τότε είναι που πρέπει να αλλάξουμε πλανήτη(Κατά τον πολέμαρχο Σώρρα, είμαστε απόγονοι της αυτοκρατορίας των Ελ και πριν τη Βαβέλ, όλος ο κόσμος μιλούσε ελληνικά, η οποία ήταν η γλώσσα του Θεού και όλου του Σύμπαντος).

Στα ελληνικά Λόγος σημαίνει πολλά πράγματα και μεταξύ αυτών σημαίνει και Θεός. Ο δυστυχής Λούθηρος, όταν μετέφρασε στα γερμανικά τη Βίβλο απέδωσε τον «λόγο» με τη «λέξη» . «Η Λέξη σαρξ εγένετο» διαβάζουν στο κατά Ιωάννη οι γερμανοί και οι λατινογενείς χριστιανοί!!! Τι να καταλαβαίνουν άραγε; Ο Λόγος, που σημαίνει και Θεός και Λογική και Ομιλία της ελληνικής γλώσσας δίνει τέραστιες δυνατότητες στον άνθρωπο.
Η γλώσσα είναι αυτή που ξεχώρισε τον άνθρωπο από τα άλλα ζώα και όχι η λογική. Κι αυτό το αποδέχονται όλοι οι επιστήμονες γλωσσολόγοι, αλλά το ήξερε και ο μεγαλοφυής Αριστοτέλης.
Από τη στιγμή που οι γλώσσες δεν είναι ίδιες και οι λέξεις έχουν μέσα τους διαφορετικές σημασίες, ερμηνείες και Ουσία, έχουμε και διαφορετικούς πολιτισμούς.
Χωρίς την Ουσία στις λέξεις, οι Αγγλοσδάξωνες, οι φιλελεύθεροι και γενικά οι λατινογενείς φιλόσοφοι, εξουσίες και άνθρωποι χάνουν πολλά από τα πράγματα, που άλλοι λαοί – έθνη καταλαβαίνουν.
Όμως η απώλεια από ένα σημείο και μετά δεν είναι τυχαία και φυσική, λόγω της εξέλιξης της γλώσσας. Πάει καιρός που η εξουσία ελέγχει τη γλώσσα, ελέγχοντας τη διδασκαλία. Πάει καιρός που λέμε «ειρήνη» και εννοούμε πόλεμο. Και ειδικά στην πολιτική, αφαιρουμένης της ουσίας, μένουν μόνο οι λέξεις. Και ο καθένας δίνει όποια σημασία θέλει σε μία λέξη ή κατασκευάζει καινούργια. Flexibility λέγεται η διάλυση – αποδόμηση των συλλογικών συμβάσεων και γενικά της μισθωτής εργασίας. Δικαιοσύνη λέγεται αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα και στον κόσμο. Για την Ελευθερία των λαών οι λαοί βομβαρδίζονται κοκ.

Ενώ λοιπόν οι γλώσσες έχουν πολλές σημασίες και διαφορετικές ουσίες, οι αγγλοσάξωνες αντιμετωπίζουν τη γλώσσα μόνο ως εργαλείο επικοινωνίας. Τίποτε άλλο. Κάτι για να κάνουμε τη δουλειά μας.
Στην mainstream επιστήμη, που αφορά τη γλώσσα, αυτό δεν ισχύει, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει τι λέει η Εξουσία.
Δεν έχει σημασία ότι η γλώσσα δεν είναι μόνο εργαλείο επικοινωνίας, αλλά είναι και εργαλείο κοινωνίας, δημιουργίας σχέσεων, έκφρασης συναισθημάτων κλπ.
Το υποτακτικό στα κελεύσματα της προτεσταντικό κράτος κατάργησε την ελληνική γλώσσα.
(Διαμαντοπούλου, υπουργός παιδείας και δεν θυμάμαι ποιοι άλλοι ήθελαν επίσημη γλώσσα και τα αγγλικά).
Το σχολικό βιβλίο της πρώτης δημοτικού δεν διδάσκει πια τη ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ. Διδάσκει τη ΓΛΩΣΣΑ.

Εκείνο το «μου» , το τόσο ερωτικό και πολύ λιγότερο έως καθόλου κτητικό μας το πήραν. Η γλώσσα ΜΟΥ είναι τώρα μία σαν όλες τις άλλες γλώσσες του κόσμου. Δεν είναι η δική ΜΑΣ γλώσσα.
Κι εμείς δεν είμαστε διαφορετικοί. Ο Λόγος – Λογική στα ελληνικά σημαίναι ΚΑΙ «αναλογία». Το λατινογενές Ratio σημαίνει ΜΟΝΟ αναλογία. Το πόσες φορές χωράει κάτι μέσα σε κάτι άλλο. Περιγράφει μόνο μία εικόνα, ένα σχήμα, ένα μέγεθος και όχι την ΟΥΣΙΑ. Από αυτή την «ασήμαντη» λεκτική διαφορά προέρχεται ο RATIONALISM – ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ.
Είναι άξιο απορίας, το γιατί ο Λούθηρος δεν χρησιμοποίησε το πιο κοντινό ratio, για να αποδώσει τον ελληνικό Λόγο. «Η αναλογία σαρκ εγένετο»)
Ο Ορθολογισμός δεν είναι Λογική. μπορεί να μετρήσει και να εξάγει συμπεράσματα μόνο από μεγέθη και να τα αποδώσει μόνο με μαθηματικά σύμβολα. Στο όνομα της επιστημονικής «ακρίβειας» χάσαμε το αρχαίο και παιχνιδιάρικο όλα στο «περίπου». Αν μη τι άλλο, απελευθέρωνε την φαντασία.

Οι σχεσεις μας, ο έρωτας και οι άνθρωποι δεν είναι και δεν μπορούν να περιγραφούν με αριθμούς και ακρίβεια. Κι αυτή είναι η γοητεία της ζωής: Το περίπου συνοδευμένο από λάθη.
Οι σχέσεις δημιουργούν ήθος, ήθη, συνήθειες, νόμους και δίκαιο.
Κι αυτά χάνουμε σήμερα. Αποδόμηση, λοιπόν.
Θέλω το «μου» μου πίσω.

Τα ονόματα έχουν τη σημασία τους και την όποια συμφωνία της Εξουσίας δεν αναγνωρίζουμε.
Η Μακεδονία δεν είναι μόνο μία λέξη. Και η Γλώσσα είναι δική ΜΟΥ
Τα Ίμια δεν είναι μόνο ένας βράχος.

(Ας το σταματήσω εδώ).

Διαβάστε επίσης: 

Αποδόμηση και ελληνική γλώσσα: προφητείες, «θεωρίες συνωμοσίας» & επιστήμη…!

https://dialogouenosi.wordpress.com/2017/02/16/%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%B4%CF%8C%CE%BC%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B3%CE%BB%CF%8E%CF%83%CF%83%CE%B1-%CE%B5%CE%BD%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B9/

 

Στατιστικά

  • 48,252 επισκέψεις

"Παραμένω αναρχικός για να μπορώ να δοξολογώ την Παράδοση. Χωρίς την Παράδοση δεν μπορείς να κάνεις ούτε βήμα. Δεν την αντιμετωπίζω, όμως σαν αγία των αγίων. Πολλά πράγματα της παράδοσής μας έχουν πεθάνει για πάντα. Άλλα πάλι επιζήσανε με διαφορετική μορφή. Οι νέοι μας για παράδειγμα, δεν καταλαβαίνουν ότι το τσίπουρο είναι καλύτερο απο το ουίσκι. Κατά τον ίδιο τρόπο, οι γέροι φαντάζονται ότι προπολεμικώς ζούσαμε καλύτερα. Εξετάζω την Παράδοση σημαίνει προσπαθώ να κατανοήσω το Σήμερα" - Ηλίας Πετρόπουλος.

Όλες οι επαναστάσεις καταλήγουν στην κατάκτηση της ανεγκέφαλης Κυρίας. Της Εξουσίας. Αυτή η κατάκτηση, ως γνωστόν, δημιουργεί Δίκαιον, μακράν των ονειρικών στόχων μιας επανάστασης. Οι άνθρωποι που προκύπτουν από μία επανάσταση, περιέχουν τα ίδια συστατικά με τους αποχωρήσαντες ή τους ηττηθέντες (...). Χρειάζεται ισχυρή παιδεία για ν' ανθέξει κανείς στην έννοια της Εξουσίας και της επιτυχίας. - Mάνος Χατζιδάκις

Ιουλίου 2018
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιον.    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Τζιμάκο, τρέλλανε τους «μεταμοντέρνους»…

Τζιμάκος και μετα-νεωτερικότητα

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

…που χει λεβέντες νέους, αναρχικούς κι ωραίους!!!

Πατήστε την εικόνα για περισσότερα...

ΑΙ ΓΑΡΟΥΦΑΛΛΟ ΜΟΥ…

ΜΙΚΕΛΗΣ ΑΒΛΙΧΟΣ

Μπακουνικός και Κεφαλλονίτης

O ΔΡΑΚΟΣ…

ΑΙΜΙΛΙΑΝΟ…

Τhe Monty Pythons

Τhe Monty Pythons

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

ΓΚΥ ΝΤΕΜΠΟΡ…

"...το θέαμα είναι το κεφάλαιο σε τέτοιο βαθμό συσσώρευσης που μεταβάλλεται σε εικόνα."

ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ: ΟΤΑΝ Ο ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΕΚ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.

Για το όνειρο των συνοικιών μας…!

Eλευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν…

Advertisements