//
archives

ΙΣΤΟΡΙΑ

This category contains 123 posts

Η ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΦΙΜΩΣΗΣ ΤΟΥ «ΑΡΔΗΝ»: ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ-ΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΤΡΕΛΑΣ

Γιώργος Καραμπελιάς

Ο Γιώργος Καραμπελιάς είναι συγγραφέας, εκδότης και πολιτικός ακτιβιστής, επικεφαλής του Κινήματος Άρδην

Η ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΦΙΜΩΣΗΣ ΤΟΥ «ΑΡΔΗΝ»: ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ-ΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΤΡΕΛΑΣ

Όπως ίσως έχει ήδη πληροφορηθεί ο αναγνώστης, αυτές τις ημέρες, εκτυλίσσεται μία προσπάθεια βίαιης έξωσης και καταστροφής του μοναδικού ίσως ανεξάρτητου και αυτόνομου χώρου πολιτιστικού και πολιτικού προβληματισμού, του Κέντρου Πολιτικής και Πολιτισμού «Ρήγας Βελεστινλής», στο Σύνταγμα, Ξενοφώντος 4. Εκεί στεγάζονται το κίνημα ΑΡΔΗΝ, το ομώνυμο περιοδικό, που εκδίδεται από το 1996, η Εταιρεία Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού, με πρόεδρο τον ζωγράφο και καθηγητή Σωτήρη Σόρογκα, και το περιοδικό που αυτή εκδίδει, ο  νέος Λόγιος Ερμής –ένα από τα σημαντικότερα περιοδικά επιστημονικού και φιλοσοφικού προβληματισμού– η μηνιαία εφημερίδα Ρήξη, που εκδίδεται από το 2007, και οι Εναλλακτικές Εκδόσεις, που έχουν ιδρυθεί το 1980 και έχουν εκδώσει πάνω από 250 τίτλους βιβλίων. Το σημαντικότερο ίσως είναι ότι, στον συγκεκριμένο χώρο, έχουν οργανωθεί, από τις αρχές του 2013 μέχρι σήμερα, εκατοντάδες εκδηλώσεις, με επιφανείς ομιλητές όπως o ακαδημαϊκός Κων/νος Δεσποτόπουλος, ο πρ. πρύτανης, κ. Γιώργος Κοντογιώργης, ο καθηγ. Μιχάλης Μερακλής, ο καθηγ. και μέλος του ΕΣΡ, Βασίλειος Καραποστόλης, ο καθ. π. Γεώργιος Μεταλληνός, ο καθηγ. Ερατοσθένης Καψωμένος, ο καθηγ. Αθανάσιος Γκότοβος, η καθηγ. Ιωάννα Τσιβάκου και η καθηγ. Χαρίκλεια Τσοκανή, οι καθηγητές και συγγραφείς Νάσος ΒαγενάςΜάνος ΣτεφανίδηςΓιάννης ΠαπαπαμιχαήλΒαγγέλης ΠισσίαςΚώστας ΜελάςΠαναγής ΠαναγιωτόπουλοςΤάσος Μπίρης· διεθνολόγοι όπως οι καθηγητές Άγγελος ΣυρίγοςΚωνσταντίνος και Γεώργιος ΦίληςΙωάννης ΜάζηςΣωτήρης ΡούσσοςΚωνσταντίνος ΓρίβαςΣωτήρης Δημόπουλος, κ.ά.· στρατιωτικοί όπως  ο επίτιμος αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Φραγκούλης Φράγκος, o  Αντιστράτηγος ε.α., Επίτιμος Γενικός Επιθεωρητής Στρατού  Δημήτρης Αλευρομάγειρος,  ο στρατηγός Κων/νος Φράγκος, ο πρόεδρος της ΕΔΕΚ Μαρίνος Σηζόπουλος,  πρώην και νυν υπουργοί, όπως οι Ανδρέας ΛοβέρδοςΠαναγιώτης ΛαφαζάνηςΝίκος ΚοτζιάςΒασίλης ΡάπανοςΠέτρος ΕυθυμίουΝίκος ΞυδάκηςΠαναγιώτης Κουρουμπλής κ.ά., βουλευτές όπως ο Παναγιώτης Καρκατσούλης, ευρωβουλευτές όπως ο Νότης Μαριάς και ο Κώστας Χρυσόγονος, πολιτικοί, όπως ο Ρούντι Ρινάλντι και ο Μανόλης Μηλιαράκης και έχουν παρευρεθεί οι Θόδωρος Ρουσόπουλος και Κωνσταντίνος Τζαβάρας· συγγραφείς όπως οι Δημήτρης ΝόλλαςΘεόδωρος ΖιάκαςΔημοσθένης ΚούρτοβικΚώστας Γεωργουσόπουλος, Δημήτρης ΚοσμόπουλοςΛαοκράτης ΒάσσηςΣπύρος Κουτρούλης, Απόστολος ΔιαμαντήςΛάκης Προγκίδης, Μαρία Μαγγιώρου, Κωνσταντίνος Χολέβας, Γιώργος Μερτίκας, Γιάννης Ιωαννίδης, Γιώργος Ευαγγελόπουλος,  Γιώργος Ρακκάς, Τάσος Λαυρέντζος, Κωνσταντίνος Γεώρμας, Νίκος Ντάσιος, Τάσος Χατζηαναστασίου, Ανδρέας Κυράνης, Αλέξης Οικονομίδης, Μανόλης Μηλιαράκης, Βασίλης Στοϊλόπουλος, Αλέξανδρος Ασωνίτης, Νίκος Κακαδιάρης, Τάσος Πολυμέρης· προσωπικότητες όπως ο Λέανδρος Ρακιντζής ή ο πρ. εισαγγελέας Αρείου Πάγου Βασίλης Μαρκής, ο ψυχίατρος Ιωάννης Τσέγκος, διευθυντής του Ανοικτού Ψυχοθεραπευτικού Κέντρου· δημοσιογράφοι όπως ο Σταύρος Λυγερός, ο Στάθης Σταυρόπουλος, ο τελευταίος διευθυντής της Ελευθεροτυπίας, Γιώργος Παπαδόπουλος-Τετράδης, ο διευθυντής της καθημερινής εφημερίδας ΦιλελεύθεροςΘανάσης Μαυρίδης, ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, ο Σάββας Καλεντερίδης, ο Λάμπρος Καλαρρύτης· καλλιτέχνες όπως η Αφροδίτη Μάνου, ο Δημήτρης Κοντογιάννης ή ο Δημήτρης Κατακουζηνός· σκηνοθέτες όπως ο Θόδωρος Μαραγκός και ο Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος, εκδότες όπως ο Γιώργος Χατζόπουλος, καθώς  και πολλοί άλλοι ακόμα που δεν είναι δυνατό να περιληφθούν σε αυτό τον πρόχειρο ενδεικτικό κατάλογο.

Είναι λοιπόν προφανές ότι ένας τέτοιος χώρος, ο μοναδικός ίσως που συνδυάζει την πολιτική δράση και τον πολιτικό προβληματισμό με τον πολιτισμό και τις πολιτιστικές εκδηλώσεις, ο οποίος βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας, στην πλατεία Συντάγματος, στον χώρο που άλλοτε στεγαζόταν το ΕΛΙΑΜΕΠ, δίπλα στην κυπριακή Πρεσβεία, απέναντι από τα γραφεία του ΣΕΒ και στον ίδιο δρόμο με τα γραφεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποτελούσε κάρφο στα μάτια της κυβέρνησης, της πολιτικής εξουσίας και μέρους της επιχειρηματικής ελίτ, δεδομένου ότι ο χώρος αυτός, εμπνέεται πάντα από τις αξίες  του δημοκρατικού πατριωτισμού, της αξιοπρέπειας και της προσήλωσης στις αρχές της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης.

Πώς ξεκίνησε η απόπειρα εκδίωξης

Κατ’ αρχάς, ο χώρος αυτός, που βρίσκεται στον 6ο όροφο της οδού Ξενοφώντος 4, είχε σημαντικά πολεοδομικά προβλήματα, δεδομένου ότι δεν διαθέτει κλιμακοστάσιο. Αυτό όμως δεν μπορεί να το αντιληφθεί όποιος εισέρχεται στον χώρο από το ασανσέρ,  διότι υπάρχει μία σκάλα από τον 8ο έως τον 5ο όροφο, που δημιουργεί την εντύπωση ύπαρξης κλιμακοστασίου, αλλά, από τον 5ο και μετά, όχι μόνο διακόπτεται αλλά βρίσκεται κανείς μπροστά σε ένα κλειδωμένο, πολυώροφο γκαράζ, το οποίο δεν διαθέτει εσωτερική σκάλα παρά μόνο ράμπα ανόδου και καθόδου των αυτοκινήτων.

Έτσι, όταν, τον Νοέμβριο του 2012, ενοικιάσαμε τον χώρο, που ανήκει στον κ. Νικόλαο Παράσχη, ο οποίος τον έχει κληρονομήσει από την εταιρεία «ΣΚΑΠΑΝΕΑΣ», που είχε δραστηριοποιηθεί ιδιαίτερα επί δικτατορίας (και στην οποία φέρεται ότι συμμετείχε και ο πατέρας του σημερινού πρωθυπουργού, Αλ. Τσίπρα), δεν μπορούσαμε να φανταστούμε αυτή τη σημαντική έλλειψη. Έλλειψη που αποτελεί κατάφωρη παραβίαση και των στοιχειωδέστερων πολεοδομικών κανονισμών και διατάξεων. Και όμως, στο συγκεκριμένο κτήριο, συνέχιζαν επί πολλά χρόνια να ενοικιάζονται οι τρεις όροφοι (6ος, 7ος και 8ος ), κατά απόλυτη παράβαση των νόμων και της κοινής λογικής. Μάλιστα, πριν ενοικιάσουμε εμείς τον 6ο όροφο, στον χώρο στεγαζόταν τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών και σε αυτόν πηγαινοέρχονταν καθημερινά εκατοντάδες φοιτητές!

Αφού επανειλημμένα καλέσαμε τον ιδιοκτήτη να λύσει με κάποιο τρόπο το ζήτημα, ακόμα και με κατασκευή πρόσθετης εξωτερικής σκάλας στον ακάλυπτο χώρο του κτηρίου,  του ζητήσαμε με εξώδικο, στις 06/03/2015, τη μείωση του μισθώματος, αναφέροντας μία σειρά λόγων εκ των οποίων οι δύο σημαντικότεροι ήταν:

Πρώτον, η  ραγδαία επιδείνωση των οικονομικών της χώρας, που έχει επίδραση σε όλα τα στρώματα του πληθυσμού.

Δεύτερον, όπως ρητώς αναγράφαμε στο εν λόγω εξώδικο:

Η «έλλειψη σκάλας εξόδου,… δημιουργεί προβλήματα ασφαλείας, αλλά και οικονομικά».

Αρχικώς, ο ιδιοκτήτης μας απάντησε με εξώδικο στο οποίο απέρριπτε τις αιτιάσεις μας και ισχυριζόταν ότι τις προβάλλαμε γιατί δεν θέλαμε να καταβάλουμε το ενοίκιο. Εν τούτοις, στις 23/09/2015,  υποχρεώθηκε να αποδεχτεί μείωση του ενοικίου κατά 400 ευρώ τον μήνα και συνεχίστηκε η μίσθωση.

Τότε όμως ανέκυψε ένα νέο, κυριολεκτικά απίστευτο, ζήτημα. Ο Δήμος Αθηναίων έκανε ξαφνικά εμβαδομέτρηση του χώρου, το 2015, και απεδείχθη ότι, με ευθύνη προφανώς του ιδιοκτήτη και συνέργεια κρατικών και δημοτικών αρχών, για να αποφεύγεται η πληρωμή δημοτικών τελών, οι προηγούμενοι χρήστες και μεγαλοενοικιαστές (από τον Σκαπανέα, τη Μότορ Όιλ του Βαρδινογιάννη, μέχρι το ΕΛΙΑΜΕΠ, με τελευταίο το ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ) δήλωναν ελάχιστα τετραγωνικά και έτσι κατέβαλλαν για δημοτικά τέλη ένα μηδαμινό ποσό. Ξαφνικά, λοιπόν, μετά από σαράντα χρόνια, «ξύπνησαν» οι αρμόδιες υπηρεσίες, με τη δική μας παρουσία στο χώρο, και  όχι μόνο «βρήκαν» το πραγματικό εμβαδόν του αλλά μας επέβαλαν, εκτός από την αναδρομική καταβολή των αυξημένων δημοτικών τελών,  και ένα τεράστιο πρόστιμο – σύνολο ποσού  9.023,36 €, ενώ παράλληλα τα δημοτικά τέλη αυξήθηκαν δραματικά. Και προφανώς δεν απαίτησαν ούτε ένα ευρώ από τους προηγούμενους χρήστες που εξαπατούσαν συστηματικά τον Δήμο. Έτσι άρχισε ένας νέος κύκλος διαμαχών και διαπληκτισμών, διότι εμείς ζητούσαμε τουλάχιστον την καταβολή του μισού ποσού από τον ιδιοκτήτη. Τελικώς δε, μετά από διαπραγμάτευση μεταξύ μας, συμφωνήθηκε, στα τέλη Μαρτίου του 2017,  η ανάληψη από αυτόν του μισού ποσού, δηλαδή 4.511,68€, το οποίο θα συμψηφιζόταν με ενοίκια εκ μέρους μας. Και εμείς συμφωνήσαμε να καταβάλουμε, μέχρι τα τέλη Ιουλίου 2107, όποιο ποσό ενοικίων υπολειπόταν. Πράγμα το οποίο και κάναμε.

Η εισβολή των Airbnb

Όμως δεν είχαμε υπολογίσει δύο σοβαρούς παράγοντες. Ο πρώτος αφορά την εισβολή των ενοικιαζόμενων δωματίων για τουρίστες (άλλως airbnb). Έτσι, ήρθαμε σε σχετική διαμάχη με τον νέο ενοικιαστή του 8ου ορόφου, ο οποίος δημιούργησε τις ενοικιαζόμενες κατοικίες αλλάζοντας τη χρήση του κτηρίου και προσφύγαμε στην πολεοδομία και στην αστυνομία  η οποία και συνέλαβε τον κ. Μάριο Κόνιο, ενοικιαστή του 8ου ορόφου. «Παραδόξως» δε, η σχετική διαμάχη έλαβε χώρα στα τέλη Ιουνίου-αρχές Ιουλίου του 2017, δηλαδή λίγες ημέρες πριν ο ιδιοκτήτης Παράσχης προβεί αιφνιδιαστικά στις ενέργειες που ακολούθησαν, χρησιμοποιώντας κατάλληλα ένα νομικό σύστημα που λειτουργεί υπέρ των ιδιοκτητών και των μεγάλων συμφερόντων, ιδιαίτερα μετά τις αλλεπάλληλες τροποποιήσεις που ψηφίστηκαν επί των ημερών της «φιλολαϊκής» κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, το 2017 και το 2018.

Έτσι, χωρίς να γνωρίζουμε τίποτε απολύτως, ΜΕΘΟΔΕΥΤΗΚΕ έξωσή μας από τον χώρο. Συγκεκριμένα, ο ιδιοκτήτης απέκρυψε ποσά που είχαν ήδη καταβληθεί σε αυτόν και βεβαίως υπαναχώρησε από τη συμφωνία μας για καταβολή του μισού προστίμου. Έτσι, ενώ, στις 27 Ιουλίου 2017, δεν χρωστούσαμε τίποτε στον ιδιοκτήτη, παρά έμενε μόνο ένα μέρος του προστίμου, αντιμετωπίσαμε μέσα στο καλοκαίρι μια διαταγή πληρωμής και έξωσης χωρίς καν να ερωτηθούμε ούτε να ειδοποιηθούμε γι’ αυτό.

Είναι τέτοια η αθλιότητα του νομικού συστήματος της χώρας, όπως κατάντησε στα μνημονιακά χρόνια και ιδιαίτερα στην περίοδο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ώστε είναι δυνατή η έξωση ενός ενοικιαστή χωρίς αυτός να το γνωρίζει καν! Και η άθλια δικαιολογία ήταν πως είχαμε λάβει εξώδικο πριν δυόμισι χρόνια, εκείνο που αρνούνταν αρχικώς το αίτημά μας για μείωση ενοικίου. Και αυτό παρότι στη συνέχεια ακολούθησε συμμόρφωση του ιδιοκτήτη στο αίτημά μας και τον Σεπτέμβριο του 2015 είχε ήδη τροποποιηθεί η σύμβαση! Αυτή είναι η αθλιότητα του ελληνικού «νομικού πολιτισμού», όπως την κατασκεύασαν οι δοτοί κυβερνήτες μας,  ώστε η λεγόμενη «επιτάχυνση» των νομικών διαδικασιών να λειτουργεί μόνο υπέρ των ιδιοκτητών και των μεγαλοκαρχαριών, που ξέρουν να τις χρησιμοποιούν προς το συμφέρον τους, μετερχόμενοι όλες τις πιθανές μεθόδους και χρησιμοποιώντας όλες τις εξουσίες.

Η αντίστασή μας λοιπόν στην παράνομη μεταβολή του 8ου ορόφου σε ενοικιαζόμενες κατοικίες, για την οποία δεν ιδρώνει το αυτί της πολεοδομίας, είχε ως αποτέλεσμα να στραφούν οι ιδιοκτήτες εναντίον μας. Και προβήκαμε σε αυτή τη διαμαρτυρία γιατί θεωρήσαμε ντροπή, εμείς, που καταγγέλλουμε τη μεταβολή της χώρας σε αποικία διαφθοράς και παρανομίας, να σιωπήσουμε μπροστά σε μια τέτοια ενέργεια που γινόταν στον ίδιο τον χώρο μας. Όπως έχουμε αποδείξει σε όλη μας τη διαδρομή, τις αρχές δεν τις έχουμε μόνο για να τις διακηρύσσουμε αλλά κυρίως για να τις εφαρμόζουμε.

Το επιχειρηματικόν τερπνόν μετά του πολιτικού ωφελίμου

Ο δεύτερος λόγος, τον οποίο δεν είχαμε εκτιμήσει με την απαραίτητη σοβαρότητα ήταν πως μια τέτοια καραμπινάτη εξαπάτηση της δικαιοσύνης αποτελούσε βούτυρο στο ψωμί της κυβέρνησης που προφανώς ενοχλείται ιδιαίτερα από έναν χώρο σαν αυτόν του «Ρήγα Βελεστινλή».  Έναν χώρο από τον οποίο έχουν περάσει εκατοντάδες ομιλητές και δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, τα τελευταία πεντέμισι χρόνια, ακόμα και άτομα για τα οποία σήμερα θεωρούμε μάλλον υποτιμητικό για μας το ότι πέρασαν από εκεί, όπως αρκετοί υπουργοί της σημερινής κυβέρνησης (Βαρουφάκης, Κοτζιάς, Ξυδάκης, Κατρούγκαλος, Καμμένος κ.ά.). Έναν χώρο που αποτέλεσε βάση στήριξης  για όλες τις μεγάλες διαδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν στο κέντρο της Αθήνας, από την εποχή των αγανακτισμένων μέχρι το Μακεδονικό, την αλληλεγγύη στον Κουρδικό λαό, τον χώρο από τον οποίο ξεκίνησε, τον Ιανουάριο του 2017, η συμβολική κατάληψη της κυπριακής Πρεσβείας, για να εμποδιστεί ένα νέο σχέδιο Ανάν στην Κύπρο,  κ.λπ. Γι’ αυτό και αποτελεί κάρφο στα μάτια της εξουσίας, οικονομικής και πολιτικής. Διότι η εξουσία δεν μπορεί να αποδεχτεί εύκολα  την παρουσία του Άρδην στον χώρο που είχε κάποτε τα γραφεία του το ΕΛΙΑΜΕΠ και  βρίσκεται στην καρδιά του Συντάγματος.

Έτσι συνδυάζεται το «τερπνόν μετά του ωφελίμου». Τα οικονομικά συμφέροντα, που θέλουν να μεταβάλουν σε Airbnb και ζούγκλα κερδοσκοπίας το κέντρο της Αθήνας, βαδίζουν χέρι-χέρι με εκείνους που τους έχουν παραδώσει τη χώρα, από τη Μακεδονία μέχρι την Κύπρο και από τις συντάξεις μέχρι τους πλειστηριασμούς. Αν φιμωνόταν μια ιδιαίτερα ενοχλητική φωνή, τόσο το καλύτερο.  Και όπως προείπαμε, έχουν κόψει και ράψει το νομικό σύστημα στα μέτρα τους, και όχι μόνο στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Έτσι, σύμφωνα με αυτό το νομικό καθεστώς, ο Πρόεδρος Πρωτοδικών, κ. Χαράλαμπος Κωτουλόπουλος εξέδωσε την υπ’ αριθμόν 5828/217 Διαταγή Πληρωμής και απόδοσης μισθίου.

Βεβαίως, υποβάλαμε αμέσως αίτημα αναστολής και κάναμε ανακοπή στην απόφαση, η οποία ορίστηκε να εκδικαστεί, με τη γνωστή «ταχύτητα» του ελληνικού νομικού συστήματος, στις 26 Οκτωβρίου του 2018! Πάντως, η πρόεδρος Πρωτοδικών, κ. Αικατερίνη Διακουμάκου, στις 31/8/17, ικανοποίησε το αίτημά μας για προσωρινή αναστολή και ορίστηκε η εκδίκαση των ασφαλιστικών στις 7/11/2017. Πράγματι, στις 7 Νοεμβρίου 2107, συνεδρίασε το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, αποτελούμενο από τη δικαστή κ. Αποστολία Παντελίδου (Πρωτοδίκη), και έβγαλε την απόφαση 1440/2018 της ειδικής διαδικασίας Ασφαλιστικών Μέτρων, στις 5 Μαρτίου 2018, με την οποία απέρριπτε τα Ασφαλιστικά Μέτρα θεωρώντας «αλυσιτελές» το επιχείρημά μας ότι θα χρειαζόταν νέο εξώδικο που να μας προειδοποιεί, δεδομένου είχαν περάσει δυόμισι χρόνια και είχε τροποποιηθεί η αρχική σύμβαση. Και έτσι βρεθήκαμε να  έχουμε εξωσθεί  χωρίς να το καταλάβουμε  από έναν  χώρο που αποτελεί υπόθεση εκατοντάδων ανθρώπων.

Όμως, έμενε μπροστά μας η κύρια δίκη, της ανακοπής, που θα πραγματοποιηθεί στις  26 Οκτωβρίου 2018. Στην  περίπτωση λοιπόν που εμείς κερδίσουμε τη δίκη ενώ θα έχουμε στο μεταξύ υποστεί έξωση, ο ιδιοκτήτης θα πρέπει να μας αποζημιώσει με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ  για τις τεράστιες βλάβες που έχουμε υποστεί, υλικές και ηθικές. Πέρα από το τεράστιο κόστος, πάνω από 50.000 ευρώ, που καταβάλαμε για να  διαμορφώσουμε έναν χώρο που είχε μεταβάλει σε αχούρι το Πανεπιστήμιο Αθηνών, πέρα από την οικονομική αιμορραγία των αλλεπάλληλων δικαστικών πράξεων, υποστήκαμε και ανεπανόρθωτη οικονομική βλάβη: με την έκδοση της διαταγής πληρωμής 5828/2017, συμπεριληφθήκαμε στο σύστημα Τειρεσίας ως μη αξιόχρεοι και δεν μπορούμε πλέον να εκδώσουμε  βιβλιάριο επιταγών, απαραίτητο για τις συναλλαγές μας. Επί πλέον, μας έχει ήδη δημιουργήσει τεράστια προβλήματα και αδυναμία δανεισμού από τις τράπεζες καθώς και στις συναλλαγές μας με τυπογράφους, βιβλιοδέτες, εκδότες κ.λπ. Η κατάσταση αυτή δυσχεραίνει επίσης τη σύναψη συμφωνιών με τα Πανεπιστήμια, τα οποία προμηθεύονται ετησίως από τις εκδόσεις μας έναν αριθμό βιβλίων. Αρχικώς, ο ιδιοκτήτης, φοβούμενος ο πιθανή αρνητική  έκβαση γι’ αυτόν  της ανακοπής, με μεγάλο κόστος, συμφώνησε να παραμείνουμε στον χώρο μέχρι να εκδικαστεί η κύρια δίκη (ανακοπή), στις 26 Οκτωβρίου, και σε αντάλλαγμα να του δίνουμε μέχρι τότε 400 ευρώ περισσότερα τον μήνα, πράγμα που ήδη κάναμε για τους μήνες Μάιο και Ιούνιο 2018.

Τελικώς, όμως, επειδή προφανώς θεώρησε εκ των υστέρων ότι η παραμονή μας στον χώρο μέχρι τον Οκτώβριο θα έχει αρνητικές συνέπειες γι’ αυτόν στη δίκη, και επειδή θέλει να κερδίσει πολύ περισσότερα από τον χώρο, αιφνιδίως, καταστρατήγησε τη συμφωνία μας και απαίτησε αναιτιολόγητα την άμεση αποχώρησή μας στις 30 Ιουνίου 2018. Εμείς υποβάλαμε αμέσως νέα αίτηση αναστολής την οποία όμως απέρριψε, στις 3 Ιουλίου, ο Πρόεδρος Πρωτοδικών,  κ. Βασίλειος Παπαθανασίου. Και αυτό παρότι ο δικηγόρος του Παράσχη,  κ. Νικόλαος Σκούφος, παραδέχτηκε, ενώπιον του δικαστή, ότι όντως κατατίθενται περισσότερα χρήματα μηνιαίως, αλλά δεν γνώριζε για ποιο λόγο γινόταν αυτό! Προφανώς, θέλαμε να ενισχύσουμε τον χειμαζόμενο κ. Παράσχη! Η παράνοια του νομικού συστήματος ολοκληρώθηκε με το να οριστεί η εκδίκαση των νέων ασφαλιστικών μέτρων  στις 6 Αυγούστου του 2018! Αλλά εμείς έπρεπε να εκκενώσουμε τον χώρο την επομένη, δηλ. στις 5 Ιουλίου 2018!! Έτσι, με βάση όλες αυτές τις μεθοδεύσεις, πολιτικές, οικονομικές και νομικές,  που θυμίζουν σε μεγάλο βαθμό τον εφιαλτικό κόσμο της Δίκης του Κάφκα, προχώρησε η διαδικασία έξωσης από την Ξενοφώντος 4 του Άρδην, του νέου Λόγιου Ερμή, της Ρήξης και του συνόλου των δραστηριοτήτων μας.

Η αντίσταση συνεχίζεται

Όμως, δεν είμαστε διατεθειμένοι να δεχτούμε αδιαμαρτύρητα όλες αυτές τις άθλιες μεθοδεύσεις και να παραδοθούμε αμαχητί. Διότι, βέβαια, η προσπάθειά τους κατατείνει στο να έχουμε εγκαταλείψει τον χώρο, έτσι ώστε, όταν θα γίνει η οριστική δίκη, να έχουν όλα τελειώσει και να έχει ουσιαστικά προαποφασιστεί η έκβασή της. Και έτσι, στις 5 Ιουλίου, εμφανίστηκαν οι επιμελητές, με εντολή  των ιδιοκτητών, να μας αποβάλουν από τον χώρο.

Έναν πολιτικό χώρο 350 τ.μ., με χιλιάδες βιβλία, προκηρύξεις, εκατοντάδες καθίσματα, εξοπλισμό εκδηλώσεων και γενικώς τον καρπό μιας πολιτικής και πνευματικής παραγωγής 50 χρόνων. Η άμεση κινητοποίηση δεκάδων μελών του Άρδην και άλλων αλληλέγγυων φίλων, ανάμεσά τους και της πρώην βουλευτού Ελένης Σωτηρίου, δημοσιογράφων και πολλών άλλων, που τώρα είναι δύσκολο να αναφερθούν, απέτρεψε  την έξωση.

Το κλείσιμο ενός πολιτιστικού και πολιτικού χώρου από τους ελάχιστους που επιβιώνουν στην Ελλάδα της παρακμής είναι κάτι πολύ βαρύ για να το ανεχθεί αδιαμαρτύρητα  η ελληνική κοινωνία.

Τελικά οι επιμελητές υποχρεώθηκαν να αποχωρήσουν και μετατέθηκε η επιστροφή τους για τις 16 Ιουλίου.

Εμείς, στο μεταξύ, πέρα από όποιες νομικές δυνατότητες έχουμε, τις οποίες και θα εξαντλήσουμε, δεν πρόκειται να αφήσουμε τα πράγματα να εξελιχθούν όπως νομίζουν. Και θα επιδιώξουμε το μάξιμουμ της δημοσιοποίησης,  και θα καταγγείλουμε όλες τις πολεοδομικές απάτες και παραβάσεις που έχουν γίνει σε αυτό τον χώρο, και θα μεταβάλουμε το ζήτημα του χώρου «Ρήγας Βελεστινλής» σε πολιτικό ζήτημα, σε ζήτημα αλληλεγγύης και αντίστασης σε ένα άθλιο σύστημα.

Αν νομίζουν ότι τόσο εύκολα θα ακυρώσουν προσπάθειες και αγώνες δεκαετιών, είναι γελασμένοι.

Υ.Γ.1. Μια σαφή εικόνα σχετικά με το τι συμβαίνει με τη βιομηχανία εξώσεων, με βάση τους πρόσφατους νόμους που έχουν ψηφιστεί προσφέρει το ακόλουθο άρθρο από τη σελίδα Filoxenia:  https://filoxenia.org/πέφτουν-οι-εξώσεις-σαν-το-χαλάζι/

Υ.Γ.2. Επειδή η δικαστική διαμάχη είναι μακροχρόνια και φυσικά πολυδάπανη καλούμε τόσο τα μέλη, όσο και τους φίλους του Άρδην να εισφέρουν οικονομικά για να φτάσουμε αυτή την υπόθεση μέχρι τέλους. Ο αριθμός λογαριασμού για εισφορές είναι ο 116/768054-65 (IBAN: 12 0110 1160 0000 1167 6805 465) της Εθνικής Τράπεζας (Δικαιούχοι λογαριασμού: Γιώργος Καραμπελιάς – Χριστίνα Σταματοπούλου).

 

Advertisements

«Προσοχή, Προσοχή! Στα Εξάρχεια κυκλοφορούν φασίστες και όχι αναρχικοί!»

Με αφορμή την επίθεση στο «Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο» στα Εξάρχεια ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος (Κάιν) γράφει την άποψή του.

Ακολουθεί όλο το άρθρο του: 

Προσοχή, Προσοχή! Στα Εξάρχεια κυκλοφορούν φασίστες και όχι αναρχικοί!

Η επίθεση στο «Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο» είναι πράξη φασιστική!

«Υπάρχουν όμως και κάποιες/οι που δεν ξεχνούν. Για εμάς, τα πράγματα είναι κάπως αλλιώς. Δε χωράμε στην εθνική ενότητα, δε συμπαθούμε κανένα πατριώτη, δε θέλουμε την εθνική σας αφήγηση, αυτό που θέλουμε είναι να σας κάνουμε τη ζωή πιο δύσκολη, και να σας τσεκουρώσουμε τα εθνικά σας όνειρα. Γι’ αυτό, επιλέξαμε στις 31/5/2018 να επιτεθούμε καταδρομικά και να «ανακαινίσουμε» τη βιτρίνα του Εναλλακτικού Βιβλιοπωλείου.»

Όταν στις 31 Γενάρη του 2006 μια μικρή ομάδα αναρχικών συντρόφων αποφασίσαμε να εκφράσουμε την διαφωνία και την απέχθειά μας μας για το σίχαμα του ψευτοαναρχικού κουφαριού που ξυλοκόπησε τον(τότε πρόεδρο της ΓΣΕΕ ) Χρήστο Πολυζωγόπουλο και τον Σάββα Ρομπόλη στην οδό Ναυαρίνου στα Εξάρχεια, μοιράσαμε μια προκήρυξη έξω από το νοσοκομείο που νοσηλευόταν χτυπημένος άγρια ο Πολυζωγόπουλος και στην οποία γράφαμε με δύο σειρές κείμενο πώς:

ΔΕΝ υπάρχει αναρχοφασισμός,υπάρχει αναρχία και φασισμός και ο καθένας αναλαμβάνει τις ευθύνες του για αυτήν την ΑΛΗΤΕΙΑ που διαπράχθηκε

Από τότε κύλησε αρκετό παρόμοιο «νερό δηλητήριο» στον μύλο του Φασισμού στα Εξάρχεια αποδεικνύοντας πώς η Αναρχική ηθική και ευγένεια που σέβονται την ανθρώπινη ζωή και την άλλη άποψη ΔΕΝ κατοικούν πλέον στην περιοχή! ΄Εχω αναφερθεί αρκετές φορές σε αυτή την Αθλιότητα, Ντροπή και Βαρβαρότητα που υποδύεται τον «αναρχικό» και τον «αντιεξουσιαστή» για να νομιμοποιήσει και να επιβάλλει την εμμονή του, ένα καθεστώς «απόλυτης και μόνης αλήθειας» στην γειτονιά των Εξαρχείων (που έχει Ιστορία που δεν την έχουν γράψει ανεγκέφαλοι και τραμπούκοι),για να κάνει θεσμό το δόγμα του Φασισμού «όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας»!

Μα ο Φασισμός είναι ΕΝΑΣ ,αδιάφορο με την ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ και την Καταδρομική διάταξη των όποιων Ταγμάτων Εφόδου, τα λάβαρα και την λατρεία τους για Εξουσία και «αυτόκλητη Δικαιοσύνη»(χειρότερη και σκληρότερη από την Αστική) που έχει αναρίθμητα πτώματα στο στόμα της!

Στις 31/5 το Βιβλιοπωλείο των «Εναλλακτικών Εκδόσεων» στην οδό Θεμιστοκλέους 37 στα Εξάρχεια, πήρε μια ακόμη «γεύση» από αυτά τα Τάγματα Εφόδου που ταυτίζουν τον πατριωτισμό με τον φασισμό,που δεν σηκώνουν τα σφυριά τους άλλη άποψη και παρουσία στα Εξάρχεια εκτός από την δική τους καφρίλα και έναν καχεκτικό «διεθνισμό» που καταλήγει στις πιο σκοτεινές τρύπες και γιάφκες του εθνικισμού και του ναζισμού.

Ποτέ η βλακεία άλλωστε δεν μπορούσε να ανοίξει «χώρο» να σκεφθεί,να απλώσει διάλογο και πρόταγμα κοινωνικό,να αποδεχθεί την διαφορετική άποψη και επιλογή,να ασκηθεί στην αντιπαράθεση λόγου και όχι πολέμου.

Η χρήση της Πολιτικής Βίας που είναι πάντα Φασιστική είναι η μοναδική της «γλώσσα»,ο κανόνας και η μέθοδός της!

Προφανώς το Φασισταριό που κατέβασε τις βιτρίνες του βιβλιοπωλείου ήταν αγέννητο όταν ο Γιώργος Καραμπελιάς και οι υπόλοιποι σύντροφοι της Ρήξης αγωνιζόντουσαν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Κινήματος για να αλλάξει ο Κόσμος,να έρθουν καλύτερες μέρες για την κοινωνία και την Δημοκρατία.

Και μόνο για αυτό (και όχι για τις διαφωνίες με τις επιλογές των ανθρώπων δίπλα μας που αλλάζουν με τους καιρούς ) αξίζει Σεβασμός και Τιμή στους συντρόφους του «Εναλλακτικού Βιβλιοπωλείου»!

Υπάρχει μια ΑΠΑΡΑΒΑΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ που τηρούν οι Αναρχικοί και όλοι οι Αγωνιζόμενοι ΄Ανθρωποι που προσπαθούν να κινήσουν την Ιστορία έξω από την τροχιά της αδικίας,της εκμετάλλευσης,της κοινωνικής αφασίας,του ατομικισμού,του καθημερινού κανιβαλισμού και εκφασισμού ,του τέλματος και της παρακμής που έχει μετατρέψει σε Βάλτο Αργού Θανάτου όλες τις πλευρές της Κοινωνίας!

Υπάρχει μια ΑΠΑΡΑΒΑΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ που διαφοροποιεί και ξεχωρίζει τον Αναρχισμό από τον Φασισμό και τις δυνάμεις του Σκοταδισμού!

Είναι αυτή που αρνείται να αντιγράψει το πρόσωπο του Κτήνους και την δράση του!

Δύο μέτρα και δύο σταθμά στην κριτική της πολιτικής φασιστικής βίας δεν υπάρχουν!΄Οσο άθλια είναι η επίθεση στον Μπουτάρη ή ο εμπρησμός της κατάληψης «Λιμπερτάτια» στην Θεσσαλονίκη,όσο άθλια και καταδικαστέα είναι η επίθεση των νεοφασιστών στους κοινωνικούς χώρους «Αντίπνοια» και «Φαβέλα» άλλο τόσο άθλια είναι η επίθεση στο «Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο» σήμερα και παλαιότερα στο «Φλοράλ» ή στο περιοδικό «Ρεσάλτο»!

΄Οποιος χρησιμοποιεί ως «εργαλείο» την διασπορά του Τρόμου και της Βίας θα πρέπει να διαγράψει από την όποια ανιστόρητη και αντιδραστική ανάληψη ευθύνης του την λέξη Αναρχισμός.

Και όποιος έχει απομείνει ακόμα γνήσιος αναρχικός και αντιεξουσιαστής στα Εξάρχεια θα πρέπει επιτέλους να πάρει θέση και να μιλήσει,να σπάσει την σιωπή και την ανοχή που καταντά συγκάλυψη και συμμαχία με τον Μηδενισμό και τον Πολιτικό Χουλιγκανισμό που αλωνίζει στην περιοχή με τον μαφιόζικο χαρακτήρα του!

Η πολιτική αυτή ανοχή από τον Δεκέμβρη του 2008 μέχρι τώρα γέννησε και διαιώνισε έναν «εξεγερτικό» υπόκοσμο καταστροφής,αυτοδικίας,εκδίκησης,τυφλής αγανάκτησης και μίσους για τον άνθρωπο και την δημιουργία μιας άλλης κοινωνίας!

΄Οποιος συνεχίζει και το ανέχεται το Κτήνος και αυτόν τον «ιδεολογικό» κατήφορο και παρακμή θα θερίσει Θύελλες.

Και οι Θύελλες αυτές δεν θα λυπηθούν κανέναν!

Όποιος έχει μυαλό μπορεί να καταλάβει ποια είναι η πραγματική κατασταλτική κατοχή στα Εξάρχεια! Η αστυνομία του Τόσκα ή η «ιδεολογική» πανούκλα της Αστυνομίας της Σκέψης που οπλοφορεί με τον Μπαχαλισμό και τον Μηδενισμό ως άλλος Τρομοκράτης στους δρόμους των Εξαρχείων

Το τσουτσούνι φάντασμα ξαναχτύπησε;… (για την επίθεση στο Εναλλακτικό βιβλιοπωλείο)

Το τσουτσούνι φάντασμα ξαναχτύπησε; *

Τέτοιες μέρες;
Ποιος ο λόγος; Ποιος εξωθεί εντάσεις και γιατί; Να μη μιλήσουμε για την πρόκληση; Ή να μιλήσουμε καλύτερα, μήπως και πάρουμε μια κάποια απάντηση;

Να σπας βιτρίνες βιβλιοπωλείου στα Εξάρχεια εκ’ του ασφαλούς, με «καταδρομικές επιθέσεις!..», όπως με περισσή γελοιότητα αποκαλείς τη «δράση» σου, ξεκλέβοντάς την από σκηνή γνωστής ταινίας του Σαρλώ (the kid), να παριστάνεις τον τιμωρό του εθνικισμού, όταν εθνικισμό στη ζωή σου, ευτυχώς, δεν γνώρισες, εξόν από κάτι χρυσαυγήτικα κουρέλια που δεν τα πλησιάζεις, παράξενο αυτό, να ανεμίζεις την σημαιούλα του ανερμάτιστου ατομικισμού σου, να βάζεις κουκουλίτσα για να κρύψεις όχι το πρόσωπο αλλά το προσωπείο σου, όταν άλλοι πέφτουν στο χώμα αλλού, σε τόπους στεριανούς και θαλασσινούς, που εσύ δεν διάβηκες ποτέ και που ποτέ δεν σκέφτηκες να πατήσεις κατά εκεί το ποδαράκι σου..

Να αυτοσχεδιάζεις με άναρθρη και ανοϊκή γραφή πάνω σε έννοιες και νοήματα που αγνοείς, να μιλάς για το κουφάρι του αντιϊμπεριαλισμού, εσύ που δεν πατήθηκες ποτέ από ιμπεριαλιστική μπότα, που δεν μάτωσες, δεν έκλαψες, δεν τίποτα δηλαδή….
Που δεν γνώρισες την ισραηλινή ή την αμερικανική βία όπως την γνώρισαν εβραίοι και αμερικανοί υπερασπιστές των δικαιωμάτων του παλαιστινιακού λαού, που σήμερα κατηγορούνται, όπως και άλλοι πολλοί, για αντισημιτισμό και αντιαμερικανισμό από το νεοναζιστικό ισραηλινό και το αμερικανικό αυτοκρατορικό κράτος. Γνωρίζεις ποια ήταν η Ρέϊτσελ Κόρυ, ποιος υπήρξε ο Ισραέλ Σαχάκ ή ο Μικάντο Βαρσάφσκι, ποιοι ελληνικοί εκδοτικοί οίκοι δημοσίευσαν έργα τους, ή τι έχουν γράψει για τα περί αντισημιτισμού ψελλίσματά σου, ο Φιλκενστάϊν, ο Τσόμσκυ, κ.α. πολλοί, πιάνοντας μεταπολεμικά το νήμα από τον Ζαν Πωλ Σαρτρ, όσο κι’ αν ιδεολογικές διαφορές και με αυτόν υπήρξαν;..
Του ιδίου γένους, φωτεινοί ωστόσο άνθρωποι όλοι αυτοί, εάν γνωρίζεις..
Γνωρίζεις, τέλος, ότι ελληνικός εκδοτικός οίκος που δημοσίευσε έργα γραμμένα σε ελληνικές φυλακές, ήταν ο τελευταίος στόχος σου; Τι σε έσπρωξε άραγε προς τα εκεί;

Όμως, ας είναι καλά το νεοελληνικό λίπος που μας συντηρεί.. κι’εσένα που δεν αξιώθηκες να νικήσεις ούτε μια φορά, ούτε μια στιγμή, τον αληθινό εχθρό, ξένο ή εγχώριο, επιτρέποντας στον εαυτό σου να κυνηγά τα φαντάσματα της ανοησίας σου.
Γιατί δεν πας αυτούς τους εχθρούς να βρεις, να τους αναγνωρίσεις και να τους αντισταθείς, βγαίνοντας έξω από το καβούκι σου;..
Πού ήσουνα λοιπόν και που είσαι τις μέρες αυτές, τέκνο ξιπασμένο της μεταμοντέρνας παγκοσμιοποίησης, όταν εκεί στην θάλασσα της Παλαιστίνης, στα άνυδρα χωράφια της, στα χαλάσματα των μικροπόλεών της, εκεί όπου στοιβάζονται δύο εκατομμύρια φυλακισμένες ψυχές, κάποιοι δίνουν τον δικό τους απλό, χωρίς τις πιρουέτες σου, δύσκολο αγώνα;
Πόσα «καταδρομικά» κατορθώματα –θεός να μας φυλάξει…- θα έχεις άραγε να διηγηθείς για όσα έκανες εδώ ή αλλού, στους ανθρώπους που ζουν εκεί, αν ποτέ τους συναντήσεις, σε τόπους που πλημμυρίζουν από ζωή ακόμη κι’ όταν αντικρίζουν τον επελαύνοντα θάνατο κι’ όπου μια είναι η λέξη που, περισσότερο από κάθε άλλη λέξη, στους τοίχους της γράφεται: Αρντ, πάει να πει Γη.. Αρντ Φαλαστίν, Παλαιστινιακή Γη..

Να τσακιστεί η Ελλάδα, η Παλαιστίνη, η Συρία, η Υεμένη, κάθε μικρή συνειδητή πατρίδα που δεν προσκυνά την δική σου made by USA, made by AIPAC, made by Israel, made by Saoudi Arabia, made by FMI, made by money, μεταμοντέρνα παγκόσμια μεγαπατρίδα … γράφεις στο μικρομεγαλίστικο κείμενο «ανάληψης της πολιτικής σου ευθύνης»…

Ο δρόμος, κάθε δρόμος, έχει την δική του ιστορία…
Tο έκανε τραγούδι ο Μάνος Λοϊζος αυτό, η Θεμιστοκλέους, εκεί που «έδρασες», δρόμος που διατήρησε μιαν ιδιόμορφη έλξη μεταξύ αντίθετων «φυλών», που κάποια νήματα ωστόσο κοντά τα έφερναν όταν το ήθελε η ανάγκη, δεν χωράει, πάρε το απόφαση, σε ένα ρατσιστικό ιδεοληπτικό γκέτο σαν αυτό που ονειρεύεσαι.
Όσο για τις φωλιές της γνώσης που μας απέμειναν, όποιες κι’ αν είναι αυτές, άδικα πασχίζεις να τις καταστρέψεις.. Η γραφή, το χαρτί, το καλαμάρι παραμένει το φυτίλι της ζωής όσων δεν θέλουν να κλειδώσουν στο μυαλό τους σκουπίδια, όσων το θέλουν ελεύθερο για να μπορεί να μαθαίνει και να σκέφτεται…

Μια βιτρίνα βιβλιοπωλείου που κοντά σαράντα χρόνια φύτεψε την ρίζα του εκεί, άντε λεβέντη, λεβέντισσα και την έσπασες. Πόσες άλλες όμως βιτρίνες βιβλιοπωλείων σκέφτεσαι με τον «καταδρομικό» σου οίστρο να σπάσεις, πόση οίηση, πόση αναίδεια, πόση ψευδαίσθηση, ώσπου να σπάσεις την βιτρίνα του εαυτού σου;…

Ως «Ανθελληνίδα και Αναρχική» υπογράφεις το μανιφέστο σου.. όμως, τόσο η ελληνική όσο και η αναρχική παράδοση, είναι μεγάλες και περιεκτικές παραδόσεις, όπως και άλλες πολλές.. Κι’ αν νομίζεις πως σπάζοντας την βιτρίνα του Μήτσου, του καλού και αγαπητού βιβλιοπώλη, κομίζεις γλαύκα και ορμή στα Εξάρχεια, αλλού γι’ αλλού αρμενίζεις.

Βαγγέλης Πισσίας

* Υ.Γ.: Στη γνωστή πανεπιστημιούπολη της Εσπερίας, τα τελευταία χρόνια της δικτατορίας, όταν ο Μάης του ’68 είχε μισοσβήσει, ένας καλοκάγαθος έλληνας περίπου αντιστασιακός, πολύ οργισμένος αλλά όχι κάτι παραπάνω, έβγαινε νύχτα από το δωμάτιό του κι’ έγραφε στους γύρω τοίχους αντιδικτατορικά και αντιφασιστικά συνθήματα.. Τον πήραν χαμπάρι οι συγκάτοικοι, τον περίμεναν να επιστρέψει και να πέσει για ύπνο, έβγαιναν έξω κι’ έγραφαν κάτω από τα συνθήματά του «το τσουτσούνι φάντασμα ξαναχτύπησε…». Πέρασε ο καιρός, ώσπου σήμερα πολλά έχουν αλλάξει, η αγαθομάρα και η πλάκα έδωσαν τόπο σε άλλες, κακορίζικες, καταστάσεις…

Ανακοίνωση Άρδην: Επίθεση στο Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο: Ο Μαύρος ολοκληρωτισμός της Παγκοσμιοποίησης

Η επίθεση στο Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο, στη Θεμιστοκλέους 37 (Θεμιστοκλέους και Σόλωνος) η οποία πραγματοποιήθηκε το πρωί τις 31ης Μαΐου 2018 από ομάδα ανεγκεφάλων με σφυριά και η καταστροφή της βιτρίνας του βιβλιοπωλείου, με απόλυτη αδιαφορία και για την τύχη των εργαζόμενων σε αυτό, αποτελεί μια ακόμα τυπική έκφραση του ολοκληρωτισμού που θάλλει τα τελευταία χρόνια στα Εξάρχεια και όχι μόνο: Πολιτική του μίσους, λατρεία της βίας, καταδίωξη κάθε διαφορετικής φωνής – αυτά είναι τα υλικά μιας δραστηριότητας που υιοθετεί την ρητορική του αντιφασισμού, μόνο και μόνο για να συγκαλύψει τον δικό της φασιστικό σκοταδισμό.

Επιπλέον, οι εμπνευστές και οι αυτουργοί αυτής της ενέργειας είχαν το θράσος να κυκλοφορήσουν και ανακοίνωση με την οποία επαίρονται για την επαίσχυντη πράξη τους, προετοιμάζοντας στην ουσία το έδαφος για νέες επιθέσεις. Και προφανώς, όπως πάντα οι δειλοί και όσοι κινούνται στο σκοτάδι, δεν τόλμησαν να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεών τους, αλλά υπογράφουν με την πολύ εύγλωττη υπογραφή… «Πρακτόρισσες 315», παρότι βέβαια στην επίθεση κατά του βιβλιοπωλείου την διέπραξαν κυρίως νεαροί χουλιγκάνοι, που είναι μάλλον αμφίβολο εάν ήξεραν ενάντια σε ποιους και σε τι επιτίθενται.

Αυτός ο νέος ολοκληρωτισμός, στην πραγματικότητα είναι βαθύτατα συστημικού χαρακτήρα, δηλαδή οδηγεί στις ακρότατες συνέπειές της, την ίδια την ιδεολογία του συστήματος. Πρόκειται για έναν αντιεξουσιαστικά μασκαρεμένο νεοφιλελευθερισμό, εξ ου και η ισοπεδωτική επίθεση στην εθνική ταυτότητα, το φύλο, την οικογένεια, ως μορφές «πρωταρχικής κοινοκτημοσύνης», και εν τέλει ενάντια σε κάθε συλλογική ταυτότητα και υπέρ ενός αχαλίνωτου ατομοκεντρισμού. Και όμως μόνο η ύπαρξη των συλλογικών ταυτοτήτων μπορεί να επιτρέψει σε κάθε κοινωνία μια δυνατότητα αυτοκυβέρνησης· άρα, η επίθεση ενάντιά τους προετοιμάζει την απόλυτη υποταγή των ανθρώπων στις αμείλικτες εξουσίες, που εξάλλου τους σπονσοράρουν ποικιλοτρόπως.

Επειδή δε εδώ είναι Ελλάδα και Βαλκάνια, ο νεοφασισμός αυτός της παγκοσμιοποίησης, μέσα στο εθνομηδενιστικό του παραλήρημα έρχεται να ταυτιστεί με τον παλαιό, πατροπαράδοτο φασισμό, σε δύο επίπεδα:

Πρώτον, με τον «Χίτλερ της Ανατολίας» Ταγίπ Ερντογάν και το νεο-οθωμανικό του σύστημα. Αφού το «έθνος» είναι ο υπέρτατος εχθρός τους, οδηγούνται στην ανοιχτή και ομολογημένη ταύτιση με το πιο αντιδραστικό καθεστώς της Ανατολικής Μεσογείου, που ασκεί «γενοκτονίες διαρκείας» έναντι σχεδόν όλων του των γειτόνων και έχει σπάσει κάθε ρεκόρ καταστολής εναντίον κάθε αντιπολίτευσης μέσα στη χώρα: Άραγε που ακούστηκε «αντιεξουσιαστές» να επικροτούν την ομηρεία των δύο Ελλήνων στρατιωτικών, την αμφισβήτηση της Θράκης και του Αιγαίου, την κατοχή της Κύπρου, τις πολεμικές κραυγές που μας απευθύνει ο τέταρτος μεγαλύτερος στρατός στον κόσμο, και παραπέρα, την γενοκτονία των Κούρδων, την καταπίεση των Αλεβιτών, τη συνεργασία με το ISIS, το κυνήγι ενάντια σε κάθε δημοκράτη κοσμικό πολίτη της Τουρκίας;

Καθόλου τυχαία, εξάλλου, επεκτείνουν μέσω της δήθεν κριτικής τους στον «Καραμπελιά» την επίθεσή τους, σε όλους όσους στρέφονται ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον σιωνισμό, καταγγέλλοντας τους για «αντισημιτισμό» και «αντιαμερικανισμό», καταδεικνύοντας τη στενή ιδεολογική σχέση τους με όλα τα πρακτορεία του Σόρος και της Νέας Τάξης.

Δεύτερον, με τους ίδιους τους… Χρυσαυγίτες και την άκρα δεξιά, στοχοποιώντας από κοινού το Άρδην και τον αντιστασιακό του δημοκρατικό πατριωτισμό. Έτσι στην ανακοίνωση που εξέδωσαν, στοχοποιείται το βιβλιοπωλείο και Γ. Καραμπελιάς, γιατί κινούνται «πέραν της αριστεράς και της δεξιάς» και καταθέτουν απόψεις που βρίσκουν ανταπόκριση από τον κεντρώο χώρο μέχρι το εσωτερικό του αντιεξουσιαστικού χώρου. Γεγονός που προφανώς και εξοργίζει τους Λευκούς και Μαύρους ολοκληρωτιστές, το δίδυμο χρυσαυγιτών και «αντίφα», διότι σπάει τον φαύλο κύκλο του αλληλοτροφοδοτούμενου χουλιγκανισμού τους. Εξάλλου αυτός ο συστημικός στην πραγματικότητά ψευδοαντιφασισμός, σπονσοράρισε, με συνθήματα όπως «Έλληνες σκάστε», την ενίσχυση της Χρυσής Αυγής εκτοξεύοντάς τους από το 0,1% στο 7 και το 8%.

Οι επιτιθέμενοι, γνώριζαν πολύ καλά, ότι το Άρδην κατά το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης δέχθηκε οργανωμένη επίθεση από τους Χρυσαυγίτες, με επικεφαλής τον υποψήφιο βουλευτή τους της Φθιώτιδας, Γκλέτσο, ροπαλιές και κραυγές… «έξω οι αναρχικοί», για να τραπούν σε φυγή κυνηγημένοι από τα μέλη του μπλοκ του Αρδην και αυθόρμητους συμπαραστάτες. Το αποσιωπούν, ωστόσο από την γκεμπελική τους μονταζιέρα, γιατί η αναφορά στην επίθεση θα στερούσε κάθε άλλοθι από την δικιά τους.

Οι άνθρωποι αυτοί είναι εθελούσιοι απολογητές του Συστήματος, και το διασκεδάζουν υπογράφοντας ως «πρακτόρισσες». Στην πραγματικότητα, τα όσα κάνουν συκοφαντούν και απαξιώνουν τις ίδιες τις έννοιες της αντίστασης και της αγωνιστικής δραστηριότητας. Για όλους αυτούς τους λόγους, η ανάγκη να υπάρξει ένα μέτωπο απέναντι σε αυτές τις λογικές και τις νοοτροπίες, που πρέπει να απομονωθούν δεν έχει να κάνει με το αν συμφωνεί κανείς με τις απόψεις του Άρδην ή όχι. Έχει να κάνει με το αν κανείς, πρώτιστα, διατηρεί ακόμα τον εγκέφαλο μέσα στο κεφάλι του, και κατά δεύτερο λόγο για να μην ξεφτιλιστεί κάθε έννοια κινήματος και αμφισβήτησης με την κατάντια τέτοιων πράξεων…

Και ο στόχος αυτών των λυσσαλέων επιθέσεων που είναι προφανής. Να εμποδιστεί οποιαδήποτε δημοκρατική πατριωτική και αντιιμπεριαλιστική φωνή, για να επιβιώνουν μόνο οι άσπονδοι φίλοι-εχθροί τους οι χρυσαυγίτες ώστε να μπορούν να παίζουν το γνωστό δίδυμο που τόσο βολεύει , τόσο αυτούς όσο και τους χρυσαυγίτες.

Όσο δε για τον «Καραμπελιά», τους εργαζόμενους στο Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο και τα μέλη του Άρδην, είναι πολύ γελασμένοι όσοι νομίζουν ότι μπορούν να τους κάμψουν με τέτοιες άθλιες επιθέσεις.

Έχουν βιώσει άλλες, πολύ χειρότερες, από τις φυλακές της δικτατορίας μέχρι εκείνες της δημοκρατίας, από την Ασφάλεια μέχρι το Γεντι Κουλέ· έχουν βιώσει πολλές ανάλογες και χειρότερες επιθέσεις από την αστυνομία μέχρι εκείνες των Χρυσαυγιτών και των ανεγκέφαλων που από το 1985 μέχρι σήμερα, κατά τακτά χρονικά διαστήματα επιτίθενται στο βιβλιοπωλείο και τα γραφεία μας· τέλος έχουμε αντιμετωπίσει τις πολύ πιο επικίνδυνες επιθέσεις, της ιδεολογικής αστυνομίας του συστήματος, από κυβερνήσεις, ΜΜΕ και το σύστημα των ψευδοελίτ που προσπαθούν να μας φιμώσουν, να μας απομονώσουν και να μας συκοφαντήσουν· και των οποίων οι διαφορές ομαδούλες που μας επιτίθενται αποτελούν τους πραιτοριανούς.

Είναι πολύ αργά, πλέον, για να μας κάνουν να σιωπήσουμε. Αντίθετα θα επιτύχουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Είναι γνωστή η λαϊκή ρήση: όσο πιο πολύ βαράς –με σφυριά μάλιστα– το καρφί, τόσο βαθύτερα μπαίνει.

Άρδην, 1/6/18

Η Οργή» (1963) – Πιέρ Πάολο Παζολίνι (video).

Η Οργή» (1963)

Με την «Οργή», ο Παζολίνι στρέφεται στο αμιγώς ντοκιμαντέρ με μια οξύτατη και τρομερά αυστηρή, τελετουργική σχεδόν, παρατηρητικότητα. Ένα κολάζ επίκαιρων που συνθέτουν και παράγουν τελικά την κυριαρχία του φόβου, του κιτς και της χυδαιότητας του δυτικού κόσμου. Ο Παζολίνι αυτοπροσώπως είπε κάποτε για την ταινία αυτή: «Διάλεξα απ’ την απαίσια ιταλική πραγματικότητα ό,τι ήταν λιγότερο κομψό και περισσότερο χυδαίο. Μια πολύ παράξενη ταινία, αλλά και μια εμπειρία που έμεινε εκεί, χωρίς συνέχεια».

ΠΗΓΗ: https://www.youtube.com/watch?v=UVmlV_l9qic

Frank Furedi – Περί κυρίαρχου λαού

Απόδοση στα Ελληνικά: Θεοδοσιάδης Μιχάλης.

Άρθρο του Frank Furedi (Why the people must be sovereign – The Spiked Magazine).

Σχετικά με την απόδοση του όρου citizenship ως πολιτότητα (παρά ως ιθαγένεια ή υπηκοότητα) δείτε τη μετάφραση άρθρου Οι «πολίτες του κόσμου» ενάντια στον λαό (υποσημείωση 2).

Ο Frank Furedi είναι κοινωνιολόγος, συγγραφέας και σχολιαστής. Το τελευταίο του βιβλίο, Populism And The Culture Wars In Europe: The Conflict Of Values Between Hungary and the EU, δημοσιεύεται από τον οίκο Routledge.


Η σύγχρονη αντιλαϊκιστική ρητορική ελάχιστα διαφέρει από τις αντιδημοκρατικές επιθέσεις εναντίον του Αθηναϊκού δήμου κατά την εποχή της αρχαιότητας. Και οι δύο ρητορικές εμπνέονται από την περιφρόνηση προς τον ίδιο τον λαό, την οντότητα που οι κλασσικοί φιλόσοφοι αποκαλούσαν «οι πολλοί». Μια τέτοια διάθεση προς τους πολλούς συνοδεύτηκε από την πεποίθηση ότι θα ήταν καλύτερο η πολιτική να αποτελεί τέχνη των ολίγων. Ως εκ τούτου, αντιλαϊκιστές ιδεολόγοι -τότε και τώρα- τάσσονται σφόδρα ενάντια στην αρχή της πλειοψηφίας. Ισχυρίζονται ότι οι πολλοί (δηλαδή η πλειοψηφία) θα χρησιμοποιήσουν τη δυνητική τους δύναμη για να εκφοβίσουν και να εξαναγκάσουν όλους τους άλλους. Στις μέρες μας, τέτοια αντιλαϊκιστικά συναισθήματα αποτελούν κοινό τόπο στους κύκλους των πολιτικών και πολιτισμικών ελίτ. Πάρτε, για παράδειγμα, αυτό το απόσπασμα από ένα πρόσφατο σχόλιο:

«Οι λαϊκιστές τάσσονται ενάντια σε κάθε περιορισμό στα ανώτερα πολιτικά όργανα. Καθότι ισχυρίζονται πως έχουν την εντολή εκπροσώπησης ενός «λαού», θεωρούν ότι περιορίζοντας την άσκηση της εξουσίας τους υπονομεύεται αναγκαστικά και η λαϊκή βούληση. Οι περιορισμοί αυτοί μπορεί να εξυπηρετήσουν μόνο τους «εχθρούς του λαού» – τις μειονότητες και τους αλλοδαπούς (με βάση τους δεξιούς λαϊκιστές) ή τις οικονομικές ελίτ (στην περίπτωση των αριστερών λαϊκιστών). Αυτή η προσέγγιση πάνω στην πολιτική είναι επικίνδυνη, διότι επιτρέπει στην πλειοψηφία να ακρωτηριάζει τα δικαιώματα των μειονοτήτων».

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η υποτιθέμενη απειλή που συνδέεται με την τυραννική συμπεριφορά της πλειοψηφίας, χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει αντι-πλειοψηφικές πολιτικές και θεσμούς. Επιπλέον, με στόχο να νομιμοποιήσουν την κυριαρχία των ολίγων, οι αντιλαϊκιστές σταυροφόροι συχνά αμφισβητούν και επικρίνουν τρία ιδεώδη: τη λαϊκή κυριαρχία, τη δημοκρατία και την πολιτότητα. Ιστορικά μιλώντας, αυτά τα τρία ιδανικά έχουν συχνά αλληλοσυνδεθεί. Ήδη στην Αρχαία Αθήνα, η έννοια του δήμου συνδέθηκε στενά με την έννοια της πολιτότητας και με την πεποίθηση ότι οι πολίτες κατέχουν την κυβέρνησή τους (1). Ανταποκρινόμενος, ο περιορισμός του ρόλου του πολίτη και η υποβάθμιση του ηθικού του καθεστώτος ήταν και εξακολουθεί να αποτελεί το χαρακτηριστικό της ολιγαρχικής αντιλαϊκιστικής προοπτικής.

Η λαϊκή κυριαρχία

Η δημοκρατική κυριαρχία στηρίζεται στην πεποίθηση ότι η νομιμότητα του κράτους δημιουργείται από τη βούληση ή τη συναίνεση του λαού του. Από αυτή τη σκοπιά, ο λαός αποτελεί πηγή κάθε πολιτικής εξουσίας. Αυτό δημιουργεί αντιδράσεις σε όλους εκείνους που πιστεύουν ότι η πολιτική πρέπει κατά κύριο τρόπο να αποτελεί υπόθεση εμπειρογνωμόνων και ελίτ. Επιπλέον, η συμπάθεια των αντι-λαϊκιστών προς την εξουσία των λίγων έναντι των πολλών βασίζεται στην αρνητική αντίληψη που οι ίδιοι τρέφουν αναφορικά με την επιδεξιότητα των μαζών, που τις θεωρούν ανίκανες και ακατάλληλες να επηρεάσουν την κατεύθυνση της κοινωνίας. Ως εκ τούτου, η λαϊκή κυριαρχία εκλαμβάνεται ως μια κατεξοχήν απειλή για κοινωνία. Για τους ίδιους, εκλαμβάνεται ως απειλή ενάντια στην διατήρηση της τάξης και της πολιτικής σταθερότητας. Ακόμη και κάποιοι φιλελεύθεροι κριτικοί εκφράζουν επιφυλάξεις για τον ρόλο της λαϊκής κυριαρχίας. Αναγνωρίζουν ότι η νομιμότητα μιας κυβέρνησης εξαρτάται από την ικανότητά της να αποκτά δημόσια συγκατάθεση για τις ενέργειες και τις πολιτικές της. Στην πραγματικότητα, μονάχα η ρητορική τους φαίνεται να προωθεί τη δημοκρατία. Όμως αυτή τους η επιβεβαίωσή περιορίζεται και αποκαθίσταται. Αυτή ήταν η περίπτωση ακόμη και κατά τη διάρκεια των Αμερικανικών και Γαλλικών Επαναστάσεων, όπου και αναδύθηκε η σύγχρονη έννοια της λαϊκής κυριαρχίας.

Διαφορετικές προσεγγίσεις πάνω στο θέμα της λαϊκής κυριαρχίας καθορίζονται από την αξιολόγηση σχετικά με τις διανοητικές και ηθικές ικανότητες του «λαού». Τα περισσότερα σχόλια πάνω στη λαϊκή κυριαρχία βασίζονται στην πεποίθηση ότι οι πολλοί δεν μπορούν να αποτελούν αντικείμενο εμπιστοσύνης, διότι δεν συνεισφέρουν εποικοδομητικά στη δημόσια ζωή. Η δημοκρατική κυριαρχία απορρίπτεται όχι μόνο ως αφαίρεση, αλλά και σαν μύθος που επιτρέπει στους «λίγους να κυβερνούν τους πολλούς» (2). Οι αντιλαϊκιστές συγγραφείς ισχυρίζονται ότι οι λαοί γίνονται σταθερά πιόνια μιας ελίτ που χειραγωγεί. Ακόμα και ο Jean-Jacques Rousseau, ο οποίος συχνά θεωρείται ένας από τους κύριους θεμελιωτές του σύγχρονου ιδεώδους της λαϊκής κυριαρχίας, είχε βαθιές επιφυλάξεις σχετικά με την ικανότητα των ανθρώπων να αναλάβουν τον έλεγχο των υποθέσεων του κράτους. Ο Rousseau υποστήριξε ότι:

«αν πάρουμε τον όρο στην αυστηρή σημασία του, δεν υπήρξε ποτέ πραγματική δημοκρατία, και ούτε θα υπάρξει ποτέ. Είναι αντίθετο στην φυσική τάξη να κυβερνά η πλειοψηφία και να κυβερνάται η μειοψηφία. Δεν μπορούμε να φανταστούμε έναν λαό να βρίσκεται διαρκώς σε συνελεύσεις για τις δημόσιες υποθέσεις∙ αντιλαμβανόμαστε εύκολα ότι ο λαός δεν θα μπορούσε να συγκροτήσει επιτροπές για αυτόν το σκοπό χωρίς να αλλάξει η μορφή διοίκησης»(3).

Ο Rousseau επίσης πίστευε ότι μια «δημοκρατική κυρίαρχη συνέλευση αναπόφευκτα θα αποτύχει και θα αυτοκαταστραφεί». Πρότεινε έτσι ένα νέο είδος δημοκρατίας, στο οποίο οι πολίτες «θα μπορούσαν να είναι οι πραγματικοί νομοθέτες, όμως μόνο για τα θεμελιώδη θέματα. Σε ότι έχει να κάνει με τα λιγότερο σημαντικά, αυτά θα ανατίθενται σε αντιπροσώπους» (4).

Από τον 18ο αιώνα, οι περισσότερες δυτικές κοινωνίες προσπάθησαν να συμβιβάσουν τη λαϊκή κυριαρχία με την κοινοβουλευτική κυριαρχία, μέσω μιας μορφής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Ωστόσο, για πολλούς αντιδημοκρατικούς σχολιαστές ακόμη και η κοινοβουλευτική κυριαρχία επηρεάζεται άμεσα άμεσα από τη βούληση του λαού. Ως εκ τούτου, συχνά προτιμούν και επιδιώκουν την επιβολή της δικαιοσύνης μέσα από τα δικαστήρια, μέσω των εμπειρογνωμόνων και των υπερεθνικών ιδρυμάτων, αποσκοπώντας να ελαχιστοποιήσουν την επιρροή της λαϊκής γνώμης στο έργο της λήψης αποφάσεων. Ενδεικτική τούτης της προσπάθειας απομάκρυνσης της λήψεως πολιτικών αποφάσεων από τα εθνικά όργανα στην μεταπολεμική Ευρώπη, είναι η παρακάτω αναφορά:

«Η αντίσταση στις λαϊκές πιέσεις και, γενικότερα, η βαθιά δυσπιστία στη λαϊκή κυριαρχία, υποκίνησε όχι μόνο τις αρχές της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, αλλά και την πολιτική ανασυγκρότηση της Δυτικής Ευρώπης μετά το 1945 γενικά … ο «μεταπολεμικός συνταγματικός διακανονισμός» αφορούσε αποκλειστικά την αποστασιοποίηση των ευρωπαϊκών πολιτικών από τα ιδεώδη της κοινοβουλευτικής κυριαρχίας και την ανάθεση εξουσίας σε εκλεγμένους οργανισμούς, όπως τα συνταγματικά δικαστήρια, ή στο διοικητικό κράτος ως τέτοιο» (5).

Μη εκλεγμένα όργανα που ασκούν εξουσία βρίσκονται εντός διακρατικών θεσμών (άσχετα εάν αυτή η περίπτωση δεν αναφέρεται στο παραπάνω απόσπασμα). Μονάχα κατά τις τελευταίες δεκαετίες έχουν εδραιωθεί τέτοιου είδους θεσμοί. Σκεφτείτε τα διεθνή δικαστήρια, την ΕΕ, το ΔΝΤ και τα Ηνωμένα Έθνη – όλα αυτά, όλο και πιο ρητά και με έμμεσο τρόπο, θέτουν υπό αμφισβήτηση την κυριαρχία και τον ρόλο του πολίτη. Αυτοί που τάσσονται υπέρ της ύπαρξης και λειτουργίας τούτων των θεσμικών οργάνων είναι οι υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης, για τους οποίους η ελεύθερη κυκλοφορία αγαθών, υπηρεσιών και προσώπων και η υπεροχή του δικαίου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπονομεύουν το νόημα της εθνικής ή κρατικής κυριαρχίας (6). Αυτή η υπονόμευση συμβαδίζει με την καταστρατήγηση της λαϊκής κυριαρχίας και την υποτίμηση της πολιτότητας.

Η προσπάθεια απο-εθνικοποίησης του λαού

Κατά τις τελευταίες δεκαετίες τα αντιλαϊκιστικά επιχειρήματα περί ανίκανων και αμαθών μαζών ενισχύθηκαν από τον ισχυρισμό ότι η λαϊκή κυριαρχία δήθεν ενθαρρύνει τις ανθυγιεινές εκφάνσεις του εθνικισμού. Από τη δεκαετία του 1940 και έπειτα, το εθνικιστικό συναίσθημα συνδέθηκε αναπόσπαστα με τις ιδεολογίες που οδήγησαν στην άνοδο του φασισμού. Εναλλακτικά, ο εθνικισμός, ακόμη και το αίσθημα περηφάνιας προς το έθνος ή την εθνική ταυτότητά κάποιου, απεικονίζονται συχνά ως μορφή διάκρισης και προκατάληψης. Ως εκ τούτου, η σύνδεση της εθνικής ταυτότητας με την ξενοφοβία επιτρέπει στους κριτικούς της να υποτιμήσουν τη δημοκρατική κυριαρχία. Όπως λέει ένας κριτικός της λαϊκής κυριαρχίας: «Ακόμη και μια σύντομη ματιά στη σύγχρονη ιστορία αρκεί για να μας δείξει ότι υφίσταται μια σημαντική σχέση ανάμεσα στη λαϊκή κυριαρχία και στην άνοδο αλλά και διάδοση του εθνικισμού. Διότι, όπου και αν οδηγεί η λαϊκή κυριαρχία, φαίνεται να ακολουθεί τον εθνικισμό» (7). Από αυτή την άποψη, η προώθηση της λαϊκής κυριαρχίας συνεπάγεται την «εθνικοποίηση ή πολιτισμοποίηση της πολιτικής», η οποία με τη σειρά της υποτίθεται ότι θα οδηγήσει στην καταπίεση μειονοτήτων και αλλοδαπών.

Η τρέχουσα αντι-εθνικιστική κριτική κατά της λαϊκής κυριαρχίας ανακυκλώνει τον παλιό φόβο περί τυραννίας της πλειοψηφίας, δηλαδή τον αποκλεισμό μιας μειονότητας η οποία εθνικά και πολιτισμικά διαφέρει από την πλειοψηφία. Οι παλαιές καταγγελίες σχετικά με την τυραννική συμπεριφορά των πολλών έχουν συμπληρωθεί από τον ισχυρισμό ότι η προσκόλλησή (των πολλών) στις εθνικές αξίες, δύναται να τους καταστήσει ξενοφοβικούς, οδηγώντας σε αποκλεισμούς. Αυτό εξηγεί τις τρέχουσες επιθέσεις κατά της λαϊκής κυριαρχίας, όντας αυτή στενά συνδεδεμένη με την απόρριψη της εθνικής κυριαρχίας. Η σύνδεση της εθνικής ταυτότητας με τις παρορμήσεις που αποσκοπούν στον αποκλεισμό κοινωνικών ομάδων βασίζεται στην πεποίθηση ότι είναι ριζικά λανθασμένο να παρασχεθούν δικαιώματα στους πολίτες ενός έθνους που στερούνται οι πολίτες. Για παράδειγμα, ο αποκλεισμός αυτών που δεν είναι πολίτες ή είναι ξένοι από το εκλογικό σώμα, με βάση το σκεπτικό αυτό, εξισώνεται με τη διάκριση σε βάρος κάποιας ομάδας με βάση τη φυλή, την εθνότητα ή τη θρησκεία. Σύμφωνα με έναν άλλον συλλογισμό, η πολιτότητα είναι αυθαίρετη, αφού «κανείς από εμάς δεν επέλεξε τον τόπο γέννησής μας και δεν αξίζουμε ούτε πλεονεκτήματα ούτε μειονεκτήματα γι ‘αυτό» (8).

Η υποτίμηση της πολιτότητας

Τα αντιλαϊκιστικά επιχειρήματα δεν κατευθύνονται απλά και μόνο ενάντια τον λαό, αλλά κυρίως στον πολίτη. Οι κριτικοί του λαϊκισμού συχνά ισχυρίζονται ότι οι άνθρωποι που ζουν σε ένα συγκεκριμένο έθνος κράτος δεν πρέπει να έχουν ειδικά δικαιώματα σε σχέση με την επικράτεια στην οποία κατοικούν. Οι πολίτες και οι αλλοδαποί πρέπει να απολαμβάνουν τα ίδια προνόμια. Ο ιστορικός και πολιτικός θεωρητικός Josiah Ober μιλά για την ανάγκη ύπαρξης κάποιας κοσμοπολίτικης και παγκόσμιας δικαιοσύνης ενάντια στους «κρατικούς περιορισμούς στη μετανάστευση και τα δικαιώματα της πολιτότητας», περιορισμούς που θεωρεί «εγγενώς παράνομους» (9). Τέτοια επιχειρήματα αποσκοπούν στην απο-εθνικοποίηση του πληθυσμού που κατοικεί σε ένα κοινό γεωγραφικό χώρο και στην απομάκρυνση της πολιτότητας από οποιαδήποτε ειδικά δικαιώματα και καθήκοντα.

Η φιλόσοφος Seyla Benhabib ασκεί κριτική στην εθνική πολιτότητα από τη σκοπιά του κοσμοπολιτισμού. Θεωρεί ότι «κάθε άτομο έχει εξίσου δικαίωμα σε ηθικό σεβασμό και φροντίδα. Νομικά μιλώντας, ο κοσμοπολιτισμός θεωρεί ότι κάθε άτομο είναι νομικό πρόσωπο που έχει δικαίωμα προστασίας θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων λόγω της ηθικής του προσωπικότητας και όχι λόγω της υπηκοότητάς του ή λόγω άλλου καθεστώτος προσχώρησης» (10). Με βάση το σκεπτικό αυτό, σημασία έχουν τα άτομα και όχι οι άνθρωποι. Τα δικαιώματά τους καλύπτονται από ένα διακρατικό ανθρωπιστικό ήθος, το οποίο προφανώς αντικαθιστά το καθεστώς που έχει ένας πολίτης ενός έθνους. Τούτο το αντιλαϊκιστικό φαντασιακό του κοσμοπολιτισμού δεν στρέφεται απλά και μόνο ενάντια στον λαό. Κατά κύριο λόγο, επιτίθεται στο ιδανικό του πολίτη. Απονομιμοποιεί την εθνική πολιτότητα μέσω της εξιδανίκευσης μιας παγκόσμιας και διακρατικής ανθρωπότητας, όπου κάθε άτομο έχει τα ίδια δικαιώματα και προνόμια. Προβάλλοντας τα ανθρώπινα δικαιώματα ως θεμελιώδη, τα δικαιώματα των εθνικών πολιτών εκλαμβάνονται ως δευτερεύοντα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι υπερασπιστές του υπερεθνικού κοσμοπολίτικου μοντέλου θεωρούν ότι τα δικαιώματα της πολιτότητας δεν πρέπει να υπερισχύουν αυτά στα οποία έχουν πρόσβαση όλοι οι άνθρωποι.

 

Σε πρώτη φάση, τα ανθρώπινα δικαιώματα αφορούν την προαγωγή και προστασία του δικαιώματος κάθε ατόμου. Ωστόσο, οι υποστηρικτές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μειώνουν ταυτόχρονα τη λαϊκή και εθνική κυριαρχία και αποδυναμώνουν το καθεστώς της πολιτότητας. Υποστηρίζουν ρητά ότι οι κοσμοπολίτικοι νόμοι έχουν την ικανότητα να άρουν τη διάκριση μεταξύ εθνών και μεταξύ πολιτών και μη πολιτών. Όπως λέει η κοινωνιολόγος Saskia Sassen:

«Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν εξαρτώνται από την εθνικότητα, σε αντίθεση με τα πολιτικά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, τα οποία βασίζονται στη διάκριση μεταξύ πολιτών ενός έθνους κράτους και αλλοδαπών. Τα ανθρώπινα δικαιώματα υπερισχύουν αυτών των διακρίσεων και επομένως μπορούν να θεωρηθούν ότι δυνητικά αμφισβητούν την κρατική κυριαρχία και την υποτίμηση της πολιτότητας» (11).

Η Sassen υποστηρίζει ότι οι θεσμοί και οι νόμοι για τα ανθρώπινα δικαιώματα καθώς και η ενθάρρυνση της μαζικής μετανάστευσης επέφερε «μεταβολή των δικαιωμάτων των ατόμων ανεξάρτητα από την εθνικότητά τους». Προσθέτει ότι «κατά τη συσσώρευση κοινωνικών, κρατικών και μάλιστα κάποιων πολιτικών δικαιωμάτων στις χώρες διαμονής, οι μετανάστες έχουν αποδυναμώσει την αξίωση που θέλει τους πολίτες να αποτελούν βασικούς πυλώνες του κράτος» (12). Η μαζική μετανάστευση, λοιπόν, και τα δικαιώματα που αποδίδουν οι σύμβουλοι ανθρωπίνων δικαιωμάτων στους μετανάστες, θεωρούνται από τους κοσμοπολίτικους στοχαστές ως μια δύναμη που υπονομεύει σιωπηρά την εθνική κυριαρχία.

Ο στενός εθνικισμός αποτελεί μάστιγα στη δημόσια ζωή. Αλλά η ταύτισή μας με ανθρώπους που γεννιούνται σε έναν κοινό κόσμο είναι ο κύριος τρόπος που η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων μπορεί να αποκτήσει έναν δυναμικό πολιτικό χαρακτήρα. Στην πραγματικότητα, η κοσμοπολίτικη απο-εθνικοποίηση της πολιτότητας μετατρέπει την πολιτότητα την ίδια σε κενό γράμμα, στερώντας από την ίδια την πολιτική κάθε πραγματικό περιεχόμενο. Η πολιτότητα καθώς και η άσκησή της είναι θεμελιώδους σημασίας για τη λειτουργία μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Οι πολίτες έχουν σημαντικά πολιτικά δικαιώματα και έχουν επίσης ευθύνες και καθήκοντα απέναντι σε άλλα μέλη της κοινότητάς τους. Παρότι η εκ γενετής απόκτηση πολιτότητας από μπορεί να φαίνεται αυθαίρετη, θα πρέπει ωστόσο να θεωρείται κληρονομιά που ένας πολίτης μοιράζεται με άλλους. Αυτή η κοινή κληρονομιά μεταξύ των μελών ενός εθνικού κράτους αποτελεί βασικό θεμέλιο αλληλεγγύης.

Επιπλέον, η πολιτότητα, ουσιαστικά αποτελεί θεσμικό όργανο του πολίτη που κληρονομείται από όλους όσους γεννιούνται μέσα στο έθνος, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών των οικογενειών πρώην μεταναστών. Αυτή η ταύτιση με το έθνος βοηθά τους πολίτες – παλιούς και νέους – να αποκτήσουν την αίσθηση της διαγενεακής συνέχειας, την σύνδεση όχι μόνο με όσους είναι ζώντες και απαρτίζουν την κοινωνία, αλλά και με τους προγόνους του. Είναι αυτό που καλλιεργεί ένα αίσθημα εμπιστοσύνης σε μια δημοκρατική κοινωνία, όπου παρά τις διαφορές μεταξύ τους, οι πολίτες δεσμεύονται από μια βαθιά αίσθηση κοινής συνύπαρξης. Η Margaret Canovan στέλνει προειδοποιήσεις προς τους τους επικριτές της εθνικής ταυτότητας λέγοντας τα εξής:

«Τα έθνη δεν είναι απλά κοινοί κόσμοι αλλά αποτελούν κληρονομιά κάποιων κοινών κόσμων, που στηρίζονται στη γέννηση και τη μυθολογία του αίματος… αυτό το γενέθλιο στοιχείο της πολιτικής πίστης είναι πολύ σημαντικό και είναι συχνά ξεχασμένο από πολιτικούς θεωρητικούς που επιθυμούν να προτείνουν μια μη εθνική εκδοχή της πολιτικής κοινότητας ».

Όπως εξήγησε η πολιτική φιλόσοφος Hannah Arendt, η κληρονομιά ενός κοινού κόσμου συνδέει τους ανθρώπους με τέτοιον τρόπο που τους επιτρέπει να αναγνωρίζονται μεταξύ τους και να εξοικειώνονται επίσης με τους δημόσιους θεσμούς τους. Η δημιουργία ενός δεσμού με άλλους επιτρέπει στους πολίτες να αναπτύξουν μια αίσθηση αλληλεγγύης, αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα την ευθύνη για την ευημερία και το μέλλον της κοινωνίας τους.

Η κριτική στην εθνική κυριαρχία και το καθεστώς της πολιτότητας συχνά λαμβάνει χώρα μέσω της έκκλησης για την υπερίσχυση των καθολικών και ανθρωπιστικών αξιών. Ωστόσο, κάτω από αυτές τις συνθήκες ο οικουμενισμός μετατρέπεται σε καρικατούρα, καθότι μεταμορφώνεται σε μια μεταφυσική δύναμη που στέκεται πάνω από τα επικρατέστερα θεσμικά όργανα μέσω των οποίων τα ανθρώπινα όντα κατανοούν τον κόσμο. Η προσπάθεια αποδυνάμωσης της κυριαρχίας και των δικαιωμάτων της πολιτότητας εγκλωβίζει τους ανθρώπους στις πιο αφηρημένες ατομικές τους ιδιότητες. Και, με αυτόν τον τρόπο, στερούνται οποιασδήποτε από τις πολιτιστικές αξίες μέσω των οποίων μπορεί να νοηματοδοτηθεί η ίδια τους η ζωή. Η ανθρωπότητα δεν ζει πάνω ή πέρα ​​από τα όρια και τα όρια που η ίδια καθόρισε έπειτα από μεγάλες προσπάθειες. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Arendt επέμεινε ότι τα δικαιώματα και τα καθήκοντα των πολιτών πρέπει να καθορίζονται και να περιορίζονται όχι μόνο από τα συμφέροντα των συμπολιτών τους αλλά και από τα όρια μιας επικράτειας». Όπως εξήγησε:

«Η πολιτική έχει να κάνει με ανθρώπους, υπηκόους πολλών χωρών και κληρονόμους πολλών παρελθόντων. Οι νόμοι της πολιτικής είναι οι φραγμοί που προστατεύουν και περιορίζουν τον χώρο στον οποίο η ελευθερία δεν είναι απλά μια έννοια, αλλά μια ζωντανή πολιτική πραγματικότητα. Η ίδρυση ενός παγκόσμιου κυρίαρχου κράτους, πέρα του ότι αποτελεί βασική προϋπόθεση για την παγκόσμια πολιτότητα, θα συνιστούσε συνάμα το τέλος κάθε πολιτότητας. Δεν θα ήταν το ύψιστο στάδιο της παγκόσμιας πολιτικής, αλλά κυριολεκτικά, το τέλος της» (14).

Όποια και να είναι τα κίνητρά των υπερασπιστών του σχεδίου για την αποδυνάμωση της ιθαγένειας και την υπονόμευση της εθνικής κυριαρχίας, στην ουσία αποτελούν σοβαρή απειλή για τη δημοκρατία και τη δημόσια ζωή. Όποια και να είναι η άποψή μας πάνω στα έθνη, το μόνο σίγουρο είναι πως δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική δημόσια ζωή εκτός των ορίων τους. Μόνο όταν οι πολίτες αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, εντός μιας γεωγραφικά οριοθετημένης οντότητας, μπορεί η δημοκρατική διαδικασία λήψης αποφάσεων να λειτουργήσει και να επιτύχει αξιοσημείωτα αποτελέσματα. Οι άνθρωποι που ασκούν τα δικαιώματα της πολιτότητάς τους έχουν συμφέροντα ειδικά για την περίπτωσή τους και τα οποία αποτελούν το θεμέλιο της αλληλεγγύης τους. Αν είχαν εκδιωχθεί από αυτά τα συμφέροντα, θα κατέστρεφαν άσκοπα τον δημόσιο χώρο μέσα στον οποίο μπορούν να ενεργούν ως υπεύθυνοι πολίτες. Παραδόξως, η καλύτερη προστασία των προσφύγων παρέχεται από τα κράτη-έθνη, όπου οι πολίτες αισθάνονται σίγουροι για τον ρόλο τους και, ως εκ τούτου, είναι σε θέση να επεκτείνουν την αλληλεγγύη τους σε όσους βρίσκονται πέραν των εθνικών τους συνόρων.

Εν κατακλείδι

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η σχέση ανάμεσα στους πολλούς και τους λίγους θα συνεχίσει να αποτελεί πηγή σφοδρών αντιπαραθέσεων και γι ‘αυτό είναι τόσο σημαντικό να αμφισβητηθεί η επιρροή της αντιλαϊκιστικής κουλτούρας στις δυτικές κοινωνίες. Η έννοια της λαϊκής κυριαρχίας διατηρεί τη σημασία της στη μάχη για την αναπροσαρμογή των δημοκρατικών αξιών. Ωστόσο, ο αγώνας για κάτι τέτοιο δεν συνεπάγεται και άκριτη στάση απέναντι στον ίδιο τον λαό. Αντ ‘αυτού, για να επιτευχθεί ένας υψηλότερος βαθμός λαϊκής κυριαρχίας απαιτεί τη μετατροπή του λαού σε υπεύθυνο πολίτη. Μόνο ενεργώντας ως πολίτες, τα κυρίαρχα άτομα μπορούν να επηρεάσουν τις τύχες τους. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι σήμερα η λαϊκή κυριαρχία δεν μπορεί να διαχωριστεί από την εθνική κυριαρχία. Η διεξαγωγή του δημόσιου βίου και η ανάπτυξη των δημοκρατικών θεσμών προϋποθέτουν μια αλληλεγγύη που επιτυγχάνεται εν μέρει μέσω της ταύτισης με τον κοινό κόσμο στον οποίο έχουν γεννηθεί τα μέλη μιας πολιτείας. Σε αντίθεση με τον λεγόμενο πολίτη του κόσμου, του οποίου η σχέση με τους άλλους είναι απόλυτα βιολογική, εκείνοι που είναι μέλη μιας εθνικής πολιτείας μοιράζονται ένα πολιτικό πεπρωμένο. Μόνο ένας κυρίαρχος λαός μπορεί να επηρεάσει ενδεχομένως τη μελλοντική κατεύθυνση ενός κόσμου που τον μοιράζεται ως κοινό.

Παραπομπές

(1) Demopolis: Democracy Before Liberalism in Theory and Practice, του J Ober, Cambridge University Press, 2017, p30

(2) Inventing the People: The Rise of Popular Sovereignty in England, του Edmund Morgan, WW Norton, 1988

(3) Cited in The Sleeping Sovereign: The Invention of Modern Democracy?, του R Tuck,  Cambridge University Press, 2016, p134

(4) Cited in The Sleeping Sovereign: The Invention of Modern Democracy?, του R Tuck,  Cambridge University Press, 2016, pp140-142

(5)  ‘Beyond Militant Democracy’, by Muller, J-W, in New Left Review, 73, 2012

(6) See the discussion in ‘A reappraisal of the state sovereignty debate: The case of migration control’, by V Guiraudon and G Lahav, in Comparative Political Studies, 33(2), 2000, pp163-195

(7) ‘Popular sovereignty and nationalism’, B Yack, in Political Theory, 29(4), 2001

(8)  See Global Political Philosophy, του M Risse, Palgrave, 2016, p160

(9) Demopolis: Democracy Before Liberalism in Theory and Practice, by J Ober, Cambridge University Press, 2017, pp168-9

(10) ‘The new Sovereigntism and Transnational Law: Legal Utopianism, Democratic Scepticism and Statist Realism’, by S Benhabib, in Global Constitutionalism, 5(1), 2016, pp113-114

(11) Losing control? Sovereignty In An Age of Globalisation, by S Sassen,  Columbia University Press, 1996, p92

(12) Losing control? Sovereignty In An Age of Globalisation, by S Sassen,  Columbia University Press, 1996,  pp92-96

(13) ‘Is there an Arendtian case for the nation‐state?’, by M Canovan, in Contemporary Politics, 5(2), 1999, p108

(14) Men in Dark Times, by H Arendt, Harvest Books, 1970. p81


Σχόλιο Γιώργου Κουτσαντώνη

Με αφορμή τις παρατηρήσεις του Frank Furedi σχετικά με την ελευθερία, θα ήταν χρήσιμη μια αναφορά στην αρχαία Αθήνα της δημοκρατίας. Κατ’ αρχάς στη δημοκρατία τα εξειδικευμένα και επαγγελματικά γνωρίσματα της ίδιας της πολιτικής ζωής και της δημόσιας διοίκησης θεωρούνταν ως καταχρήσεις -μάλιστα αντιμετωπίζονταν με ιδιαίτερη δυσπιστία- μέσα στην αυθεντικά δημοκρατική δομή του κύριου όγκου της αθηναϊκής πολιτικής ζωής. Αυτός ο υγιής (λαϊκός θα μπορούσαμε να πούμε), σκεπτικισμός, των Αθηναίων δεν απέκλειε το γεγονός ότι διάφοροι πολιτικοί ηγέτες επηρέαζαν, ή προσπαθούσαν να επηρεάσουν, την εκκλησία του δήμου με τα ξεχωριστά ρητορικά χαρίσματά τους. Δεν απέκλειε επίσης το ενδεχόμενο κάποιοι από αυτούς τους ηγέτες να μην είχαν καθόλου δημοκρατικές βλέψεις/σκοπούς. Σε μια πολιτική κοινωνία όταν υπάρχουν ηγέτες, όπως είναι λογικό, υπάρχουν λιγότε­ρο ή περισσότερο αφοσιωμένοι οπαδοί. Όμως τότε είχαμε μια σημαντική διαφορά: κανένας από εκείνους τους πολιτικούς ηγέτες δεν θα μπορούσε ποτέ να βασιστεί (με εμπιστοσύνη) πάνω στην πειθαρχημένη πολιτική συνοδεία, που προσφέρει στις μέρες μας ένα πολιτικό κόμμα, ώστε να εξασφαλίζει, σε τακτική βάση, την επικράτηση των μελών του. Ούτε φυσικά θα μπορούσε, στο βαθμό που γίνεται σήμερα, να στηριχθεί στον μύθο του, αιωνίως, ανίκανου πολίτη.

Ο John Dunn γράφει σχετικά: «οι Αθηναίοι στρατιωτικοί ηγέτες εκλέγονταν, από τη στιγμή που η Αθήνα βρισκόταν συχνά σε πόλεμο, και οι πολίτες της προτιμούσαν δικαιο­λογημένα να ακολουθούν στη μάχη συγκεκριμένους στρατηγούς στους οποίους είχαν κάποια εμπιστοσύνη. Αλλά αναγνώριζαν πλήρως ότι η εκλογή ήταν μια αριστοκρατική μέθοδος, που ευνοούσε τους γόνους καλών οικογενειών, τους διαπρεπείς και τους πλούσιους, και έφταναν εντελώς ως τα άκρα για να διασφαλίσουν το ότι ο μεγάλος όγκος των αθηναϊκών δημόσιων αξιωμάτων θα κατανέμονταν, σε αντίθεση με την εκλογή, μέσω της αναμφισβήτητα δημοκρατικής διαδικασίας της κλήρωσης -περισσότερο με την τυχαία επιλογή μέσα απ’ όλους τους εκλόγιμους πολίτες, παρά με τις φυσικές διεργασίες της κοινωνικής επιρροής.» [1]

Ο θεσμός της κλήρωσης [2], μαζί με το προφανές που αναφέρεται παραπάνω, συνέβαλλε καθοριστικά στην εξασφάλιση -και διατήρηση μέσα στο χρόνο- ενός από τους κεντρικούς στόχους της δημοκρατίας, που ήταν η ελευθερία του πολίτη. Όπως πολύ εύστοχα έγραψε ο Furedi: «η ελευθερία δεν είναι έννοια, αλλά μια ζωντανή πολιτική πραγματικότητα». Πράγματι ο στόχος της δημοκρατίας ήταν η ελευθερία. Χωρίς ελευθερία δεν είναι δυνατή η δημοκρατία. Και είναι η δημοκρατία, και μόνον αυτή, η οποία μπο­ρούσε να δώσει (και έδωσε) στους πολίτες της Αθήνας τη δυνατότητα να ζουν με ελευθερία. Όχι δηλαδή μόνο να κυβερνούν οι ίδιοι τον εαυτό τους (η αυτοκυβέρνηση ήταν μια αυτονόητη απασχόληση, πλήρους ωραρίου), αλλά και να ζουν όπως επέλεγαν οι ίδιοι για τον εαυτό τους, συλλογικά και ατομικά, και να προστατεύουν αυτή την προσωπική δυνατότητα/επιλογή με γενναιότητα, ενάντια σε οποιαδήποτε δύναμη που θεωρούσαν ότι την απειλεί. Είτε η δύναμη αυτή προερχόταν από μέσα (από την ίδια την Αθήνα και την ανθρώπινη φύση των πολιτών της), είτε από αλλού (από το εξωτερικό της πόλεως). Είναι επομένως σημαντικό να έχουμε υπόψη μας ότι στη δημοκρατία η ελευθερία δεν είναι ένα είδωλο, δεν είναι μια εσωτερική-πνευματική ελευθερία, αλλά η πολιτική (βιωμένη) πραγματικότητα. Είναι η απόφαση των πολλών, των πολιτών.

Επίσης οι Αθηναίοι πολίτες γνώριζαν καλά ότι μια ηγεσία είναι συνήθως δημαγωγική (με την αρνητική έννοια του όρου) και όχι εκπαιδευτική (παιδευτική). Γιατί η εκπαιδευτική ηγεσία είναι χειραφετητική και προάγει τον αυτοδιαφωτισμό του πολίτη, ενώ αυτοκαταλύεται όταν κλείσει τον κύκλο της. Αντίθετα η δημαγωγική ηγεσία λειτουργεί κληρονομικά, χειραγωγεί και εξαντλεί την πολιτική συνείδηση και το πράττειν στη γοητεία του κύρους, της αυθεντίας και της επωνυμίας. Ας μην ξεχνάμε, πράγμα που επισημαίνει και ο Furedi, ότι το αρχαίο επιχείρημα περί τυραννίας της πλειοψηφίας θα ανασύρεται πάντα από τους κάθε λογής «γερο-ολιγαρχικούς» [3], ώστε, καί να νομιμοποιεί την ελευθερία δράσης (και την προστασία) των ολίγων και εκλεκτών καί να παρουσιάζει τα φαινόμενα της τυραννίας της μειοψηφίας (από τους χρηστούς) ως έναν αποδεκτό (καλό για όλους) «δημοκρατικό» συμβιβασμό.

[1] J. Dunn (επιµ.), Δημοκρατία. Το ταξίδι που δεν τελείωσε, 508 π.Χ. – 1993 µ.Χ., εκδ. Καρδαµίτσας, Αθήνα 1997.

[2] Jacqueline de Romilly, Προβλήματα της Αρχαίας Ελληνικής Δημοκρατίας, εκδ. Καρδαµίτσας, Αθήνα 2010.

[3] Paul Cartledge, Η αρχαία ελληνική πολιτική σκέψη στην πράξη, εκδ. Α. Α. Λιβάνη, Αθήνα 2011.

ΠΗΓΗ: http://www.respublica.gr/2018/04/column/furedi/

Μπάμπης Βωβός: Η ύβρις δεν έρχεται ποτέ μόνη.

Του Δημήτρη Μπούσμπουρα

Η είδηση ότι ο Μπάμπης Βωβός χάνει το σπίτι του στο Παλαιό Ψυχικό[1] δείχνει την απόλυτη κατάρρευση της αυτοκρατορίας των γυάλινων κτηρίων.

Ο Μπάμπης Βωβός που με όραμα να κάνει την Κηφισίας ένα Μανχάταν της Αθήνας, έφτιαξε στην πραγματικότητα μια σειρά από κτήρια που θυμίζουν περισσότερο Αραβικά Εμιράτα. Αταίριαστα με το μεσογειακό κλίμα και το Αττικό τοπίο, ενεργοβόρα, αντανακλούν τον ήλιο και τυφλώνουν τους περαστικούς. Δεσπόζουν στο τοπίο όπως και ο πύργος του Τραμπ στο Μανχάταν και οι άλλοι γυάλινοι πύργοι της Νέας Υόρκης. Εκεί υπήρξαν διαμαρτυρίες για την αντανάκλαση, την αλλαγή του μικροκλίματος και την θανάτωση πουλιών από πρόσκρουση κατά την μετανάστευση. Εδώ οι ενστάσεις ήταν λίγες και ανεμικές. Η χώρα ήθελε εκσυγχρονισμό. Μιμούταν την δύση, όπως και οι αραβικές χώρες και οι πρωτεύουσες της Άπω Ανατολής και της Λατινικής Αμερικής.

Τα γυάλινα κτήρια του Μπάμπη Βωβού όπως και του Τράμπ φέρουν το όνομα του κατασκευαστή. Στα κτήρια που δεσπόζουν στην Κηφισίας φέρουν τεράστια γράμματα στην κορυφή τους με το όνομά του. Χαρακτηριστικά του κτήρια είναι ο πρώτος «ουρανοξύστης» των βορείων προαστίων, το «Atrina Center», τα εμπορικά συγκροτήματα «Agora», «Polis», και «Monumental Plaza», Delfi Corner και πολλά άλλα που κατασκεύασε για τρίτους. Η Μπάμπης Βωβός – Διεθνής Τεχνική έχει κατασκευάσει περισσότερα από 30 συγκροτήματα, με συνολική έκταση μεγαλύτερη των 500.000 τετραγωνικών μέτρων. Όλα γυαλιστερά – αντανακλούν την γκλαμουριά που κυριαρχούσε τις δεκαετίες της ανάδυσης της αυτοκρατορίας του.

Ξεκινώντας από τα Φιλιατρά, όγδοο παιδί μιας αγροτικής οικογένειας, πολύ φιλόδοξος για επιτυχία, κατάφερε θητεύοντας αρχικά στην κτηματαγορά της πατρίδας της γκλαμουριάς, την Μύκονο, να μπει στον χώρο των κατασκευών. Επί χούντας έφτιαξε το Υπουργείο Δημοσίων Έργων. Στην μεταπολίτευση άρχισε να φτιάχνει τα κτήρια γραφείων και καταστημάτων στην Κηφισίας. Επέλεξε ένα στυλ που να δείχνει σύγχρονο και πολυτελές αν και στην πραγματικότητα είναι φτηνό στην κατασκευή αφού οι επιφάνειες απλά καλύπτονται από καθρέπτες.

Όπως οι εργολάβοι των δεκαετιών ´50 και ´60 ευεργετήθηκαν από τον αυξημένο συντελεστή δόμησης και την δυνατότητα να κατασκευάζουν πολυκατοικίες με μεσοτοιχία, ο Μπάμπης Βωβός εκμεταλλεύτηκε την δυνατότητα της μεταφοράς συντελεστή δόμησης[2] την οποία συνδύασε με παρατυπίες. Έτσι κατάφερε να κτίσει μεγαλύτερα σε επιφάνεια και ψηλότερα κτήρια. Μερικά από αυτά σε περιοχές που υπήρχε ισχυρή πίεση για να γίνει πάρκο και να αναδειχθούν μνημεία, όπως το κτήμα Θων με το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου στην θέση αυτή που σκιάζεται από το γυάλινο κτήριο πίσω του.

 

Οι θέσεις των κτηρίων στην Αθήνα, σύμφωνα με την ιστοσελίδα της εταιρείας του Μπάμπη Βωβού.

Η Ύβρις[3] όμως δεν έρχεται μόνη. Ακολουθεί πάντα η Άτη[4], η Νέμεσις και η Τίσις[5].  Η Άτη στην περίπτωση του Μπάμπη Βωβού φαίνεται από τον νεοπλουτίστικο τρόπο που ζούσε όλη η οικογένεια. Προκλητική γκλαμουριά[6], σπατάλες και επιδίωξη συνεχούς προβολής στα life style περιοδικά.

Ακολουθεί η Νέμεσις που ήρθε με τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικράτειας (ΣτΕ). Ο θεσμός της μεταφοράς συντελεστή δόμησης και οι υψηλοί συντελεστές δόμησης προσέκρουσαν στο ΣτΕ σε πολλές περιπτώσεις. Με διάφορους τρόπους οι εργολάβοι, όπως και στην περίπτωση του Mall Athens, κατάφερναν να ξεπερνάνε τα εμπόδια. Είναι εμφανές ότι με τα συμφέροντα των εργολάβων συνδέονται οι επιθέσεις που βλέπαμε στα ΜΜΕ εναντίον του ΣτΕ, ακόμα και δηλώσεις βουλευτών και υπουργών στην βουλή, ακόμα και η προσπάθεια κατάργησης του ΣτΕ, στην περίπτωση αλλαγής του συντάγματος. Η επιδίωξη ήταν, με την κατάργησή του, να καταργηθεί και όλη η φιλοπεριβαλλοντική νομολογία που είχε αναπτυχθεί.

Όταν ο Μπάμπης Βωβός προσπάθησε να φτιάξει εμπορικό κέντρο στον Ελαιώνα του Βοτανικού, παράλληλα με την σχεδιαζόμενη κατασκευή νέου γηπέδου του Παναθηναϊκού από τον Άκτωρα, συνάντησε αντιδράσεις, καθώς η περιοχή ήταν πράσινο και οι κάτοικοι ζητούσαν να γίνει πάρκο. Ο Μπάμπης Βωβός, χωρίς να έχει όλες τις άδειες, προχώρησε βιαστικά στην ανέγερση του εμπορικού κέντρου αλλά αναγκάστηκε να σταματήσει μετά από απόφαση του ΣτΕ, ενώ είχε ήδη προχωρήσει ένα μεγάλο μέρος των εργασιών. Για την συγκεκριμένη επένδυση είχε υπερδανειστεί, καθώς θεωρούσε δεδομένο ότι το έργο θα ολοκληρώνονταν, παρά τις παρατυπίες. Ταυτόχρονα ήρθε η κρίση και η κατάρρευση των αξιών των ακινήτων στο 1/3 της παλιάς τους αξίας. Αυτά οδήγησαν σε κατάρρευση την εταιρεία Μπάμπης Βωβός – Διεθνής Τεχνική. Άρχισαν οι κατασχέσεις και οι πλειστηριασμοί. Τώρα χάνει και το σπίτι του.

Η πορεία της χώρας αντανακλά στην πορεία του Μπάμπη Βωβού. Σήμερα την περιουσία του την αγοράζουν άλλοι όπως και την χώρα. Η ύβρις δεν μένει ποτέ ατιμώρητη και οι συνέπειές της μας δείχνουν τον δρόμο του μέτρου που πρέπει να αναζητήσουμε, στην αρχιτεκτονική, την οικονομία, την ίδια μας την ζωή.

[1] Ο πλειστηριασμός έχει προσδιοριστεί για τις 28/3/2018

[2]Ο θεσμός της Μεταφοράς Συντελεστή Δόμησης αποτελεί, από το 1979, τον αποκλειστικό τρόπο αποζημίωσης των ιδιοκτητών διατηρητέων ακινήτων, μνημείων και ακινήτων εντός αρχαιολογικών χώρων και ιστορικών τόπων και από το 2001 εναλλακτικό (έναντι του χρηματικού) τρόπο αποζημίωσης σε είδος, των ιδιοκτητών όσων ακινήτων καθορίζονται ή δεσμεύονται ως κοινόχρηστοι χώροι.

[3] Η ύβρις ήταν βασική αντίληψη της κοσμοθεωρίας των αρχαίων Ελλήνων. Όταν κάποιος, υπερεκτιμώντας τις ικανότητες και τη δύναμή του (σωματική, αλλά κυρίως πολιτική, στρατιωτική και οικονομική), συμπεριφερόταν με βίαιο, αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο απέναντι στους άλλους, στους νόμους της πολιτείας και κυρίως απέναντι στον άγραφο θεϊκό νόμο -που επέβαλλαν όρια στην ανθρώπινη δράση-, θεωρούνταν ότι διέπραττε «ὕβριν», δηλ. παρουσίαζε συμπεριφορά με την οποία επιχειρούσε να υπερβεί τη θνητή φύση του και να εξομοιωθεί με τους θεούς, με συνέπεια την προσβολή και τον εξοργισμό τους.

[4] Η Άτη ήταν θεότητα της ελληνικής μυθολογίας, ενσάρκωση της βλάβης. Στα αρχαία ελληνικά η λέξη ἀτη σήμαινε τη «σύγχυσιν φρενών», την απερισκεψία που οφειλόταν σε πλάνη που απέστελναν οι θεοί. Η Άτη ήταν η προσωποποίηση της βλάβης του μυαλού και των απερίσκεπτων πράξεων, καθώς και των αποτελεσμάτων αυτών των πράξεων. Οδηγούσε τόσο τους ανθρώπους, όσο και τους θεούς, στην παρεκτροπή και σε ανεύθυνες πράξεις.

[5] Καταστροφή

[6] Ενδεικτικά παραθέτουμε δύο άρθρα που γράφτηκαν πρόσφατα με εικόνες και περιγραφές από τρόπο ζωής των μελών της οικογένειας Βωβού:  https://europost.gr/o-mpampis-vovos-chanei-to-spiti-toy-se-pleistiriasmo/

http://www.businessnews.gr/article/66317/mpampis-vovos-telos-mias-gyalinis-aytokratorias

Για περισσότερα: 

Βωβός:

http://www.tovima.gr/society/article/?aid=252161

http://www.capital.gr/epixeiriseis/3275733/mpampis-bobos-to-sxedio-exugiansis-kai-oi-pleistiriasmoi

Ελαιώνας Βοτανικός:

http://www.zappit.gr/enimerosi/o-aris-vovos-ston-skai-gia-tin-katarrefsi-tis-aftokratorias-i-n-d-mas-chrosta-enoikia-apo-ton-aprilio-tou-2011/37373

http://www.kathimerini.gr/830410/article/oikonomia/epixeirhseis/stis-pistwtries-trapezes-perna-to-emporiko-kentro-ths-vwvos-ston-votaniko

http://www.sport-fm.gr/article/587127

http://www.sport24.gr/football/omades/Panathinaikos/o-xoros-twn-ekatommyriwn-ston-elaiwna.2666581.html

 

Κτήμα Θων και αντιδράσεις:

http://www.asda.gr/elxoroi/thon.htm

http://www.iospress.gr/mikro2007/mikro20070210.htm

https://www.rizospastis.gr/story.do?id=704262

Συνολικά για τους μεγάλους του real estate:

http://www.insider.gr/epiheiriseis/real-estate/65156/h-anodos-kai-i-ptosi-ton-ellinon-megistanon-toy-real-estate

ΠΗΓΗ: http://ardin-rixi.gr/archives/207576

 

 

Mέγας Αλέξανδρος ο Μακεδών και ο Κάρολος Μάρξ…!

Η αγάπη και ο θαυμασμός του Κάρολου Μαρξ για την αρχαία Ελλάδα είναι δεδομένα και οι μελέτη των αρχαίων κειμένων επηρέασαν το έργο του. Μάλιστα, στα χρόνια των σπουδών του, μετέφρασε στη μητρική του γλώσσα ένα μέρος της «Ρητορικής» του Αριστοτέλη. Ενώ τα έργα του Ευριπίδη: «Εκάβη», «Μήδια», και «Ηλέκτρα», αποτελούσαν επίσης κείμενα μελέτης και στοχασμού για το νεαρό Μαρξ. Ο Προμηθέας, επιπλέον, αποτέλεσε τη συμβολική μορφή της αντίστασης και της ελευθερίας του ανθρώπου.

Το 1841 στο πρόλογο της διδακτορικής διατριβής του, αναφέρει τα λόγια του Προμηθέα στον Ερμή, από την τραγωδία του Αισχύλου «Προμηθέας Δεσμώτης»: «Μισώ όλους εσάς τους θεούς. Και τα βάσανά μου δεν θα αλλάξω με τη δουλική υποταγή στον τύρρανο». Επιπλέον, είχε μελετήσει τα Ομηρικά Έπη και ο Όμηρος ήταν από για τον Μαρξ από τους πιο αγαπημένους ποιητές της αρχαιότητας. Μάλιστα, η κόρη του Ελεονώρα Άβελινγκ, έγραψε ότι ο πατέρας της διάβαζε μεγαλόφωνα την «Ιλιάδα» και την «Οδύσσεια», ώστε να ακούν και οι κόρες του.

«Μέγιστους Έλληνες ποιητές», αποκαλούσε τους τραγικούς, Αισχύλο (τον οποίο μάλιστα διάβαζε από το πρωτότυπο, όπως έλεγε ο Πωλ Λαφάργκ), Σοφοκλή και Ευριπίδη. Στο Αισχύλο μάλιστα, προσπαθούσε να μελετήσει τον φιλοσοφικό στοχασμό της αρχαίας σκέψης και πρωτοείδε στον Αισχύλο την έννοια της πολιτικής να εισβάλλει στη θεατρική σκηνή. Στο πρωτότυπο διάβαζε, επίσης, τον Αριστοφάνη, τον Αππιανό, τον Λουκρήτιο, τον Πλούταρχο, τον Κικέρωνα, κ.α.

Ο Κάρλ Μαρξ θεωρούσε τους αρχαίους έλληνες φιλοσόφους πρωτεργάτες της διαλεκτικής σκέψης και επιπλέον την ελληνορωμαική αρχαιότητα σοβαρό μοχλό ανάπτυξης του ανθρωπινου πολιτισμού. Από το σχήμα, αυτό δεν εξαιρούσε τον Μέγα Αλέξανδρο, στον οποίο είδε την περίοδο της εξωτερικής εξέλιξης και άνθησης του αρχαιοελληνικού πνεύματος.

«Η Ελλάδα και η Ρώμη υπήρξαν χώρες με υψηλότερο επίπεδο «ιστορικής ανάπτυξης» ανάμεσα στους λαούς τους αρχαίου κόσμου. Το ανώτατο σημείο εσωτερικής άνθισης της Ελλάδας συμπίπτει με την εποχή του Περικλή, το ανώτατο σημείο εξωτερικής άνθισης με την εποχή του Αλέξανδρου» (Κ. Μαρξ και Φ.Ένγκελς – Άπαντα)

Για τον γερμανό φιλόσοφο, η εποχή του Αλέξανδρου, υπήρξε η εποχή του Αριστοτέλη, που αμφισβήτησε τόσο την αιωνιότητα του ατομικού πνεύματος όσο και τον θεό των θετικών θρησκειών.

Στο μαρξιστικό σχήμα της εξέλιξης των παραγωγικών σχέσεων, η εξωτερική ανάπτυξη του αρχαιοελληνικού κόσμου με τις ανατολικές κατακτήσεις του Αλέξανδρου, αποτελεί την φυσιολογική εξέλιξη και ανάπτυξη του δουλοκτητικού συστήματος παραγωγής του 5ου αιώνα, το οποίο από ένα σημείο και μετά δεν αναπτυσόταν άλλο.

Οι μακεδονικές κατακτήσεις, δημιούργησαν νέους πολιτικούς, μα και εμπορικούς δρόμους, ενώ ξεκινησε μια διεργασία σύνθεσης και αλληλοδιείσδυσης  Δύσης και Ανατολής.

«Η ρήση του Μάρξ ότι η εξωτερική άνθιση της Ελλάδα συμπίπτει με την εποχή του Αλέξανδρου, έχει τεράστια σημασία για τη μελέτη της ιστορίας του αρχαίου Ελληνισμού, πρίν απ’ολα γιατί οι αντικειμενικές συνέπειες των μακεδονικών κατακτήσεων ήταν κολοσιαίες. Η δράση του Μακεδόνα στρατηλάτη, όπως ειπώθηκε, εναρμονιζόταν με τις απαιτήσεις της εποχής. Η ανάπτυξη της οικονομίας μπορούσε να γίνει μόνο σε πλάτος και η ελληνομακεδονική επεκτατική πολιτική συντελούσε, τουλάχιστον προσωρινά, στο ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης» (Οι κλασικοί του Μαρξισμού για την Αρχαία Ελλάδα – Δημήτρης Ι. Τσιμπουκίδης – εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα – 1996)

Δημήτρης Ναπ.Γ

 

 

Γιάννης Κρούσος : Αγαπηθείτε και φτιάξτε Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις!- που «εμείς» λέμε Εκκλησίες!!!

Ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος, παρουσιάζει τον φίλο, συμπατριώτη και οραματιστή ριζοσπάστη με βαθιές ρίζες στην πατρίδα και τη δημοκρατία, Γιάννη Κων.Κρούσο…!

Δημήτρης Ναπ.Γ

Στις δημοσιογραφικές αναζητήσεις μου στον χώρο και στον χρόνο, είχα την ευκαιρία να συναντήσω και να συνομιλήσω με ευλογημένους ανθρώπους. Ανθρώπους αυθεντικούς, ειλικρινείς, που δεν μασούν τα λόγια τους. Ανθρώπους που δεν εμφανίζονται στις τηλεοπτικές οθόνες ούτε στολίζουν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και των περιοδικών. Και πώς θα μπορούσε άλλωστε να συμβεί αυτό σε μια χώρα και ένα σύστημα ενημέρωσης και προβολής που μετράει τους πολίτες ανάλογα με τα τιμαλφή τους και την παρουσία τους στην πολιτική και νυχτερινή ζωή;

Ποιον από όλους αυτούς τους ευλογημένους ανθρώπους να πρωτοθυμηθώ; Τον μαστρο Μιχάλη Φωκά; Τον Γιώργο Βιντιάδη; Τον καλό μου φίλο Ανδρέα Φουράκη; Τον Μιχάλη Καλογεράκη; Τον Γιάννη Πουλόπουλο; Τον Καλύμνιο ψαρά Λευτέρη Ναρλή; Τους Αστυπαλίτες μελισσολάτρες Μιχάλη Γιάνναρο και Ανδρέα Καλή; Τον καλό μου φίλο και αυτοδύτη Κώστα Θωκταρίδη; Την Lynne Burgess; Τον αείμνηστο παπα Νικόλα των Ψαρών; Τον Βασίλη Μανικάκη; Τον Μπάμπη Μπουζάκη; Τον γιατρό Μανώλη Παπαγεωργίου; Τον Γιώργο Μαστοράκη; Τον Κασιώτη κτηνοτρόφο Γιώργο Νικολάκη Λιόντα; Τον αείμνηστο Griko Salvatore Sicuro; Τον Αυστραλό Col Darling; Τον υπερωκεάνειο ιστιοπλόο Γιώργο Γκρίτση; Τον ανάπηρο πιλότο Απόστολο Μαυροθαλασσίτη; Τον αείμνηστο Καλύμνιο δύτη Σταύρο Βαλσαμίδη; Τον αείμνηστο Μικέ Κατσοτούρχη της Κινάρου; Τους Αννίβα και Απόλλωνα Αρτέμη; Τον αείμνηστο Δημάρχο της Τήλου Τάσο Αλιφέρη; Τον αείμνηστο εξόριστο ψαροντουφεκά του Άϊ Στράτη Αντώνη Ρακόπουλο; Όλοι αυτοί άφησαν ανεξίτηλα σημάδια στην ψυχή μου και δικαίωσαν τις δημοσιογραφικές επιλογές και το ένστικτό μου.

 

Σε όλους αυτούς ήρθε να προστεθεί ένας ακόμη αυθεντικός άνθρωπος. Ο Γιάννης Κρούσος, από την Κεφαλλονιά, που υποστηρίζει με όλη την δύναμη της καρδιάς και του μυαλού του την κίνηση των 70 συμπατριωτών του που στελεχώνουν στο Αργοστόλι μια Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση (Κοιν.Σ.Επ.) με το όνομα «Συναδελφική Κομπανία Κεφαλλονιάς«. Χωρίς συμφέρον, χωρίς ιδιοτέλεια, χωρίς κρυφές σκέψεις στο πίσω μέρος του κεφαλιού του, με μοναδικό γνώμονα και πυξίδα την αγάπη για τους συμπολίτες του. Ο Γιάννης Κρούσος, μακροχρόνια άνεργος, όπως δηλώνει ο ίδιος, και ανασφάλιστος στην ηλικία των 65 ετών, μου μίλησε για την ανάγκη να ξανα-αγαπηθούν οι Έλληνες μεταξύ τους, να είναι αλληλέγγυοι, να δημιουργήσουν συνεταιρισμούς, να δώσουν διέξοδο στην περιθωριοποίησή τους από κυβερνήσεις που κάθε άλλο παρά έχουν στα σχέδιά τους την προστασία και την ευημερία των πολιτών.

Δεν θέλω να πω περισσότερα. Ο Γιάννης Κρούσος τα είπε άλλωστε όλα στην 35λεπτη συνομιλία μας. Ακούστε τον.

Το βαθύ τραύμα μιας ναρκισσιστικής αριστεράς

Ο λαϊκός-πατριωτικός ριζοσπαστισμός που εκφράστηκε στα πρόσφατα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία, στιγματίστηκε από την κυνική και αντικοινωνική κριτική του μεγαλύτερου μέρους της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και του «αντιεξουσιαστικού» χώρου. Σε συγχορδία με τους δεξιούς ψάλτες της νεοφιλελεύθερης νομαδικότητας του ανθρώπου, οι χώροι αυτοί εκδήλωσαν ανοικτά τα απωθημένα τους, για ζητήματα ταυτότητας και πρωτογενούς λαϊκής έκφρασης.

Η βρώμικη επίθεση στον Μίκη Θεοδωράκη, εκτός όλων των άλλων υποδηλώνει τη βαθύτατη αλλοτρίωση των χώρων αυτών καθώς και την επιβεβαίωση της υπερηδονιστικής νοοτροπίας ενάντια σε κάθε μέτρο. Είναι η εκδήλωση ενός ναρκισσισμού που λειτουργεί αντικοινωνικά και όχι ως μέρος μιας ισορροπημένης διαδικασίας που οικοδομεί τις ανθρώπινες σχέσεις. Άλλωστε οι χώροι αυτοί επικαλούνται το λαό, αλλά στην ουσία δεν τον θέλουν να μπλέκεται στα πόδια τους. Υποτίθεται ότι αγαπούν όλους τους λαούς του πλανήτη, όλες τις πατρίδες του κόσμου (εκτός από τη δική τους, παραδόξως), μα όπως μας λέει η παράπλευρα ψυχολογική φράση του Ντοστογιέφσκι : «όποιος αγαπάει όλη την ανθρωπότητα, δεν αγαπάει παρά μόνο τον εαυτό του». Και δεν είναι τυχαίο ότι οι χώροι αυτοί ξεχειλίζουν από ναρκισσισμό, έπαρση και προκλητικότητα (εκδήλωση, βεβαίως ενός δραματικού προσωπικού και συλλογικού τραύματος ταυτότητας και σχέσεων).

Κι όσο να θέλω να το αποφύγω, δεν βγαίνει από τη διαίσθησή μου ότι η ανελέητη επίθεση στο Μίκη, εμπεριείχε όλα τα στοιχεία μιας ουσιαστικής και συμβολικής επίθεσης στον «πατέρα» ως φιγούρα σχέσης. Κι αν στη ζωή μας, μέχρις ενός σημείου αυτό είναι φυσιολογικό στάδιο της ενηλικίωσης, εδώ η κυριαρχία της αποδομητικής, μηδενιστικής ιδεολογίας και η υιοθέτηση ενός προτύπου πολιτικών Πήτερ Παν (εξαφανίζοντας κάθε εμπειρία ενηλικίωσης και ορίου, δηλαδή), οδηγεί στην αδυναμία να δεχτείς ότι μπορείς να είσαι κληρονόμος μιας σπουδαίας ιστορίας και κληρονομίας, κάποιων «γονιών», μιας πατρίδας εντέλει, χωρίς να παραιτείσαι από την «επιθυμία» σου, να είσαι διεθνιστής. Να μπορείς δηλαδή, να αγαπάς την πατρίδα σου και τις πατρίδες όλου του κόσμου, όπως είπε ο Μίκης, στη συνέντευξή του.

Το δυσλειτουργικό τραύμα και αδιέξοδο της μεταμοντέρνας αριστεράς σε Ελλάδα και Ευρώπη, οδηγεί σε μια κατάσταση μανιακή, επιθετική απέναντι στον Άλλον και στο ίδιο τον εαυτό. Πρόκειται για μια ψευδή και απατηλή αναζήτηση της ελευθερίας που οδηγεί στην ορφάνια, στην εξαφάνιση και στο μηδέν. Είναι μια «ελευθερία» εύκολη χωρίς ευθύνη, που οδηγεί και στο μίσος ενάντια στον εαυτό. Για να είσαι αλληλέγγυος σε μια άλλη χώρα, πρέπει να μισείς και να εξαφανίσεις τη γη σου, την πατρίδα σου, μας λένε οι εξουσιαστές αριστεροί μας. Για να είναι ένας άνδρας υπέρ των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων, χρειάζεται να ευνουχιστεί αλλιώς είναι …σεξιστής!  Ακραίο το παράδειγμα, αλλά ενδεικτικό για να καταλάβουμε τις διεργασίες που διαπνέουν όλο το ιδεολόγημα του κοσμοπολιτισμού και του μηδενισμού, απότοκο της μετανεωτερικής αναζήτησης της ανθρώπου για ταυτότητα και διέξοδο.

Η επιδίωξη για εκδίκηση απέναντι στους «γονείς» ως υπέρτατη ηδονή, είναι η ένδειξη μιας ορφάνιας και εν προκειμένου μιας αξιακής, ιδεολογικής ορφάνιας και όχι η πεμπτουσία της «επανάστασης» και της ωριμότητας. Είναι μια φαντασίωση ωριμότητας και ελευθερίας και ίσως δεν είναι συμβολικά τυχαίο ότι η αριστερά αυτή έχει υιοθετήσει την θεωρία των εθνών ως «φαντασιακών» κοινοτήτων. Ο Νίτσε είχε μιλήσει για την τραγική υπόθεση της «πίστης στη γη», ως ευθύνη του ανθρώπου να την κατοικήσει με υποκείμενα υπεύθυνα και ώριμα να την κατοικούν, δίνοντάς της νόημα χωρίς είδωλα και ψευδαισθήσεις.

Αντίθετα, ο δρόμος της αποδομητικής αριστεράς οδηγεί στην εξαφάνιση της ίδιας της γης και του εδάφους και τρέφεται από τον λόγο του υπερκαπιταλιστή, που εναντιώνεται σε κάθε ρίζα και ευθύνη αλλαγής.

Δημήτρης Ν. Γ.

 

Στατιστικά

  • 48,252 επισκέψεις

"Παραμένω αναρχικός για να μπορώ να δοξολογώ την Παράδοση. Χωρίς την Παράδοση δεν μπορείς να κάνεις ούτε βήμα. Δεν την αντιμετωπίζω, όμως σαν αγία των αγίων. Πολλά πράγματα της παράδοσής μας έχουν πεθάνει για πάντα. Άλλα πάλι επιζήσανε με διαφορετική μορφή. Οι νέοι μας για παράδειγμα, δεν καταλαβαίνουν ότι το τσίπουρο είναι καλύτερο απο το ουίσκι. Κατά τον ίδιο τρόπο, οι γέροι φαντάζονται ότι προπολεμικώς ζούσαμε καλύτερα. Εξετάζω την Παράδοση σημαίνει προσπαθώ να κατανοήσω το Σήμερα" - Ηλίας Πετρόπουλος.

Όλες οι επαναστάσεις καταλήγουν στην κατάκτηση της ανεγκέφαλης Κυρίας. Της Εξουσίας. Αυτή η κατάκτηση, ως γνωστόν, δημιουργεί Δίκαιον, μακράν των ονειρικών στόχων μιας επανάστασης. Οι άνθρωποι που προκύπτουν από μία επανάσταση, περιέχουν τα ίδια συστατικά με τους αποχωρήσαντες ή τους ηττηθέντες (...). Χρειάζεται ισχυρή παιδεία για ν' ανθέξει κανείς στην έννοια της Εξουσίας και της επιτυχίας. - Mάνος Χατζιδάκις

Ιουλίου 2018
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιον.    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Τζιμάκο, τρέλλανε τους «μεταμοντέρνους»…

Τζιμάκος και μετα-νεωτερικότητα

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

…που χει λεβέντες νέους, αναρχικούς κι ωραίους!!!

Πατήστε την εικόνα για περισσότερα...

ΑΙ ΓΑΡΟΥΦΑΛΛΟ ΜΟΥ…

ΜΙΚΕΛΗΣ ΑΒΛΙΧΟΣ

Μπακουνικός και Κεφαλλονίτης

O ΔΡΑΚΟΣ…

ΑΙΜΙΛΙΑΝΟ…

Τhe Monty Pythons

Τhe Monty Pythons

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

ΓΚΥ ΝΤΕΜΠΟΡ…

"...το θέαμα είναι το κεφάλαιο σε τέτοιο βαθμό συσσώρευσης που μεταβάλλεται σε εικόνα."

ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ: ΟΤΑΝ Ο ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΕΚ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.

Για το όνειρο των συνοικιών μας…!

Eλευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν…

Advertisements