//
archives

ΙΣΤΟΡΙΑ

This category contains 99 posts

Συναδελφικές Εκκλησίες, Ξανά!

του Γιάννη Κων.Κρούσου

Πληροφορήθηκα, όντας μακριά από την Κεφαλλονιά, ότι γίνεται συζήτηση για την κατάργηση του αυτοδιοίκητου της Συναδελφικής Εκκλησίας της Ευαγγελίστριας-Αγ. Δημητρίου, στα Φαρακλάτα.  Και οι ανάστατοι συναδελφοί ενορίτες καλούν σε συνέλευση την Κυριακή. Με αφορμή την αναζωπύρωση,  αξίζει τον κόπο μία ιστορική αναδρομή.

Από τότε, που οι ρωμαιοκαθολικοί Βαυαροί κρατικοποίησαν την Εκκλησία της Ελλάδας(1833), έχουν γίνει κι άλλες απόπειρες να καταλυθεί το καθεστώς της Συναδελφικής Εκκλησίας. Πρόκειται για εκκλησίες, που ανήκουν στους ενορίτες τους και όχι στο Ν.Π.Δ.Δ. «Εκκλησία της Ελλάδας». Συναδελφικές Εκκλησίες υπάρχουν μόνο στα Επτάνησα και σε κάποια νησιά του Αιγαίου. Πρόκειται για θεσμικό απομεινάρι της Λατινοκρατίας. Το Ν.Π.Δ.Δ. «Εκκλησία της Ελλάδας» ουδέποτε αναγνώρισε τον θεσμό της Συναδελφικής Εκκλησίας, αλλά, επί 150 χρόνια, τον αποδέχθηκε σιωπηλά.

Σήμερα η διαφορά ενοριακού και συναδελφικού ναού βρίσκεται μόνο στα διοικητικά και στα οικονομικά. Στις ενοριακές εκκλησίες ο ορισμός Συμβουλίου και η περιουσία είναι αρμοδιότητες του εκπροσώπου του ΝΠΔΔ. Στις συναδελφικές, το Συμβούλιο εκλέγεται από τη συνέλευση των ενοριτών και η περιουσία διαχειρίζεται από τους εκλεγμένους. Η Εκκλησία της Ελλάδας είχε αποδεχθεί αυτή την ιδιαιτερότητα, εγκρίνοντας ό,τι αποφάσιζαν οι ενορίτες και διαθέτοντας ιερέα. Αυτό το «κενό» του Νόμου υπάρχει, για να στοιχειοθετούνται νομικά «δικαιώματα»,  από νόμους, που αντιστρατεύονται το πνεύμα και το γράμμα της παράδοσης. Το νομικό πρόσωπο Εκκλησία της Ελλάδας αναγνωρίζει μόνο ιδιόκτητους ναούς και κάποιοι ξεχνάνε ότι, ουσιαστικά, η συναδελφική εκκλησία είναι συνεταιριστική ιδιοκτησία. Λέω «ουσιαστικά», γιατί ούτε αυτό ισχύει τυπικά. Σε όλα τα χρόνια των ξενικών κατοχών, οι Αδελφότητες και οι Συντροφίες, που διαχειρίζονταν ναούς και εκκλησιαστικές περιουσίες, ήταν κάτι πολύ ανώτερο ποιοτικά και πρακτικά από τους δυτικοφερμένους συνεταιρισμούς. Ήταν όλη η ζωή και η διευθέτηση της, με τρόπο κοινοτικό, συναδελφικό και αλληλέγγυο.

Το σημερινό νομικό πρόσωπο «Εκκλησία της Ελλάδας» έχει πολιτικούς λόγους, που κάνει όλα αυτά: Αναγνωρίζει το εκκλησιαστικό καθεστώς των Βαυαρών, για το οποίο, ο Κολοκοτρώνης, όταν έστειλε επιστολή στον Ρώσο πρέσβη, παραπονούμενος για τις βαυαρικές αλλαγές,  καταδικάστηκε σε θάνατο, για εσχάτη προδοσία. Το τι σήμαιναν εκείνες οι αλλαγές προκύπτει από επιστολή του Όθωνα προς τον πατέρα του(θα τη βρείτε στα σχολικά βιβλία):

«…Η πνευματική αρχή του κλήρου της χώρας θα μπορούσε να γίνει επικίνδυνη για τον κοσμικό άρχοντα, αν ο ανώτερος κλήρος συνιστούσε μια ομάδα, καθόσον ολόκληρος ο κλήρος κατόπιν θα έπαιρνε το λαό με το μέρος του εναντίον του άρχοντα. Νομίζω ότι θα μπορούσαμε να υπερβούμε όλες αυτές τις δυσκολίες αν δημιουργούσαμε μια σύνοδο υπό τη διεύθυνση κάποιου Μητροπολίτη που θα ήταν κάτι σαν τους προέδρους των δικών μας επιτροπών και ουσιαστικά δε θα είχε εξουσία. Σε ορισμένα χρονικά διαστήματα ο άρχοντας θα μπορεί να διαλέξει τα μέλη αυτής της συνόδου»(13/5/1833).

Δύο πράγματα έκαμαν οι Βαυαροί τότε: Κατέλυσαν, μέσα σε λίγους μήνες, τους από αιώνων θεσμούς της κοινότητας και της εκκλησίας των Ελλήνων. Όντας αυθεντικοί λαϊκοί θεσμοί, ήταν ιδιαίτερα απειλητικοί για το νέο καθεστώς.

Ο αείμνηστος καθηγητής  Ν.Ι. Πανταζόπουλος έγραψε:

«Ο νεοέλληνας νομοθέτης, παγιδευμένος στα πλέγματα των ξένων προτύπων, που φιλοδοξούσε κάθε φορά να επιβάλει στον τόπο, δεν στάθηκε ικανός να αντιληφθεί το γνήσιο λαϊκό δημοκρατικό μήνυμα του κοινοτισμού[…] Από άγνοια ή από ξενομανία παραγκώνισε ή παραγνώρισε το γνήσιο πολιτιστικό πρότυπο για χάρη ξένων ή νόθων σχημάτων[…] Οι κοινότητες από αυτάρκεις και αυτοδύναμες πολιτιστικές μονάδες τείνουν να εξελιχθούν σε παρασιτικούς αποδέκτες οικονομικών συστημάτων και τρόπων ζωής που, και όταν ακόμη βελτιώνουν επιφανειακά τη στάθμη ζωής των κατοίκων τους, αυτό γίνεται σε βάρος της πολιτιστικής τους ταυτότητας» (“Ο Ελληνικός Κοινοτισµός και η νεοελληνική κοινοτική παράδοση”, 1993).

Ο γεννημένος στην Κεφαλονιά, Κωνσταντίνος Καραβίδας, είχε γράψει το 1931: (οι κοινοτικοί θεσμοί)«αν και υστερούσαν, τεχνικώς και ποσοτικώς, όντες κατώτεροι και πενιχρότεροι, βιολογικώς όμως ήσαν απολύτως πληρέστεροι και ζωντανότεροι από τους εν εξελίξει ακόμα και σήμερον ευρισκόμενους σχηματισμούς του καπιταλισμού… είχαν διευθετήσει τα εγγενή εις κάθε παραγωγικόν σχηματισμόν καθαρώς οικονομικά ζητήματα –το της οργανώσεως της παραγωγής δηλαδή, το της πίστεως, το της ασφαλίσεως, το της αποσβέσεως, το της κεφαλαιοποιήσεως… παραλλήλως είχε επιτευχθή οργανική λύσις όχι μόνον δια το κοινωνικόν λεγόμενον ζήτημα(μοιραία συγκέντρωσις δηλαδή του πλούτου και σχέσεις πλουσίων προς πτωχούς) αλλά και το ηθικόν και ψυχολογικόν ευρύτερα(σχέσεις ανθρώπου προς άνθρωπον και προς την ανάγκην της εργασίας και προς την φύσιν)». Ενώ ο καπιταλισμός, όπως λέει, «στηριχθείς επί ενός άκρατου ατομικισμού», έλυσε τα στενώς οικονομικά ζητήματα, «ουδεμίαν όμως βάσιμη κατεύθυνσιν δια την λύσιν  του κοινωνικού και ηθικού ζητήματος» έδωσε(από το βιβλίο του “Αγροτικά”).

Πριν τους Βαυαρούς, οι κοινοτικοί θεσμοί στήνονταν πάντα γύρω από έναν ναό, και η αντιστοιχία με την αγορά της αρχαίας Ελλάδας ήταν απόλυτη. Παρά τις αντίθετες φιλολογίες, ο διαχρονικός και αδιαμφισβήτητος τρόπος των Ελλήνων ήταν η Εκκλησία, είτε του Δήμου είτε των Πιστών.  Αυτό κατάργησαν οι Βαυαροί και έβαλαν τα θεμέλια αυτού που αποκαλείται «νεοελληνικό κράτος».

Τα χρόνια πέρασαν, αλλά εξακολουθούμε να έχουμε κατοχή με τον τρόπο, που την επέβαλαν οι Βαυαροί. Σήμερα οι Βαυαροί λέγονται «Ευρωπαϊκή Ένωση» και κάποιοι θέλουν να ολοκληρώσουν ό,τι ξεκίνησε το 1833-34. Οι δεσποτάδες, αντί να πράξουν αυτό που φοβόταν ο Όθωνας, συνεισφέρουν;

Όπως πάντα, σε κάθε κατοχή υπάρχουν και εκείνοι οι Έλληνες, που τη στηρίζουν και κάποιοι, ανεξάρτητα από δικαιολογίες, θα πρέπει να μάθουν και να ξανασκεφτούν τι είναι αυτό που στηρίζουν.

Κάποιοι δεν θέλουν να ξαναγίνουμε εκκλησία, κοινότητα, αδελφότητα και διαγράφουν την ιστορία, τόσο από τα βιβλία, όσο και από τη ζωή. Η Συναδελφική Εκκλησία – Κοινότητα είναι ό,τι πιο επικίνδυνο, για τους εχθρούς μας, μπορούμε να δημιουργήσουμε. Και κάποιοι το ξέρουν και πράττουν, κατά τη δική τους ατομική ή/και εξουσιαστική συνείδηση.

Γιάννης Κων. Κρούσος

άνεργος, ανασφάλιστος και σε λίγο άστεγος.

Ενορίτης του Ναού Αγίου Νικολάου Φαρακλάτων, συναδελφικά, στους συγχωριανούς του άλλου ναού.

9/6/2017

ΥΓ:

1)Για να χειροτερέψω λίγο τα πράγματα, η λογική της «Συναδελφικής Εκκλησίας», δηλαδή του αυτοδιοίκητου της κοινότητας των πιστών, στην Ελλάδα αναγνωρίζεται μόνο για τους Εβραίους στο θρήσκευμα συμπατριώτες. Είδος αυτοδιοίκητου έχουν και οι Μουσουλμάνοι, Έλληνες υπήκοοι (σαρία). Οι ορθόδοξοι να πάνε να πνιγούν, με τις ευλογίες της κάθε είδους εξουσίας. Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου και θύραν περιοχής περί τα χείλη μου. Ας μη γράψω τι άλλο σκέφτομαι.

2) Η πραγματική ουσία του χριστιανισμού βρίσκεται στις συναδελφικές εκκλησίες. Οι ψευδάδελφοι, που παριστάνουν τους χριστιανούς της Κυριακής,  ας λάβουν υπόψη τους ότι, από τα χρόνια των Αποστόλων, οι πόρτες των εκκλησιών ήταν ανοιχτές και γι’ αυτούς. Αλλά «Οὐαὶ δὲ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κατεσθίετε τὰς οἰκίας τῶν χηρῶν καὶ προφάσει μακρὰ προσευχόμενοι· διὰ τοῦτο λήψεσθε περισσότερον κρῖμα».

3)Αν επανέλθω, εξηγώντας γιατί μόνο στα Επτάνησα υπάρχουν Συναδελφικές Εκκλησίες, τα πράγματα θα είναι πολύ πιο ντροπιαστικά, για όσους υποστηρίζουν ένα καθεστώς, που λεηλατεί και σκοτώνει τους ανθρώπους αυτής της πατρίδας. –

ΠΗΓΗ: http://www.kefalonitikanea.gr/2017/06/blog-post_47.html#sthash.AWuKAeAb.dpuf

Γ. Κοντογιώργης, Το έλλογο της προόδου και το άλογο της αντίδρασης

Με αφορμή το νέο του βιβλίο Η Συριζαία Αριστερά ως Νέα Δεξιά ο Γιώργος Κοντογιώργης, διαπραγματεύεται τις έννοιες της προόδου, της συντήρησης και της αντίδρασης και ταξινομεί τις δυνάμεις της διανόησης και της πολιτικής της εποχής μας.

Με γνώμονα το μέτρο αυτό διαπιστώνει ότι η διαιρετική τομή Δεξιά –Αριστερά, Φιλελευθερισμός –Σοσιαλισμός, δεν κατάφεραν να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις που αποκρυσταλλώθηκαν στη διάρκεια του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, με αποτέλεσμα να σύρονται πίσω τους, ως απλές θεραπαινίδες των νέων πρωταγωνιστών της ιστορίας. Συγχρόνως, οι εξελίξεις αυτές, αποκάλυψαν τη γύμνια του ιδεολογικού και του αξιακού τους οπλοστασίου, έτσι ώστε να γίνει εμφανές ότι οι διαφορές τους αφορούσαν μάλλον στο εκλογικό τους ακροατήριο.

Σήμερα είναι αδιαμφισβήτητο ότι από την Δεξιά έως την Αριστερά συμφωνούν στο ίδιο πολιτικό σύστημα, στο ίδιο κοινωνικό και οικονομικό σύστημα, συναντώνται στον ίδιο σκοπό της πολιτικής που είναι το συμφέρον των αγορών, εκπέμπουν την ίδια αισθητική της εξουσίας, όπως και την ίδια απέχθεια προς την κοινωνική συλλογικότητα. Οι πολιτικές δυνάμεις, μετέωρες ανάμεσα σε ένα παρελθόν, που τους εξασφάλιζε μεν το ανέφελο μονοπώλιο του πολιτικού συστήματος, το οποίο όμως έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί, και σε ένα μέλλον που σηματοδοτεί ήδη τη μετάβαση σε μια διαμετρικά άλλη εποχή, έχουν εγκιβωτισθεί στο παρελθόν του 18ου αιώνα, διατεινόμενες ότι η στασιμότητα και μάλιστα η εμμονή στις αξίες και στα συστήματα του υστερο-φεουδαλικού παρελθόντος είναι αδιαπραγμάτευτα.

Κατά τούτο, έχοντας πάρει διαζύγιο από την πρόοδο, έχουν στρέψει τα νότα τους στις κοινωνίες, αρνούμενες να συναινέσουν στη μετάβαση των κοινωνιών στο μέλλον, που αξιώνει την κοινωνικοπολιτική τους χειραφέτηση και, κυριολεκτικά, την σωρευτική ανασύνταξή τους στη βάση της ατομικής και πέραν αυτής της κοινωνικής και της πολιτικής ελευθερίας.
Αντίφωνο ( Antifono.gr)

Έξοδος από την πολιορκία …του δυτικού φαντασιακού! Η «συστημική» ποιητική σκέψη του Διονύσιου Σολωμού

Αντί επετείου για την Έξοδο του Μεσολογγίου, που ύμνησε το ελεύθερο διαχρονικό πνεύμα των λαών, το παρακάτω κείμενο, που συνδέει την ποίηση του Διονύσιου Σολωμού με την συστημική σκέψη, πολύ πριν εισαχθεί εκ νέου στην θεραπευτική «επιστήμη» του τόπου μας, ντυμένη με δυτικά κουστουμάκια!  Το κείμενο δεν λοιδορεί τις ανακαλύψεις μιας παγκόσμιας επιστημολογίας, αλλά καυτηριάζει την φθήνια της αποικιοποίησης της σκέψης μας, απότοκο ενός αρχοντοχωριάτικου νεοραγιαδισμού πνευματικής υποτέλειας.

Η «ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΣΚΕΨΗ» ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ

Από το τοπικό στο παγκόσμιο, από το προσωπικό στο συλλογικό, από την επιβίωση στις μεγάλες αξίες

 «Κάμε ώστε ο μικρός Κύκλος, μέσα εις τον οποίον κινιέται η πολιορκημένη πόλη, να ξεσκεπάζει εις την ατμόσφαιρα του τα μεγαλύτερα συμφέροντα της Ελλάδας, για την υλική θέση, οπού αξίζει τόσο για εκείνους οπού θέλουν να τη βαστάξουν, όσο για εκείνους οπού θέλουν να την αρπάξουν, – και για την ηθική θέση, τα μεγαλύτερα συμφέροντα της Ανθρωπότητας. Τοιουτοτρόπως η υπόθεση δένεται με το παγκόσμιο σύστημα. – Ιδές τον Προμηθέα και εν γένει τα συγγράμματα του Αισχύλου. – Ας φανεί καθαρά η μικρότης του τόπου και ο σιδερένιος και ασύντριφτος κύκλος οπού την έχει κλεισμένη. Τοιουτοτρόπως από τη μικρότητα του τόπου, ο οποίος παλεύει με μεγάλες ενάντιες δύναμες, θέλει έβγουν οι Μεγάλες Ουσίες»

Είναι αυτή η μικρή «πόλη», ο «μικρός Κύκλος» , μέσα στο οποίο κινείται ο εαυτός μας αλλά και το κοινωνικό μας περιβάλλον – εμείς, η οικογένεια, οι σχέσεις, οι γύρω μας. Από την «κατάσταση πολιορκίας», που ζούμε στην εποχή της μετανεωτερικότητας, ξεκινά η προσπάθεια για ελευθερία και απελευθέρωση από την προσωπική ή συλλογική μας δυσκολία.

Η διατήρηση της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας, του συνεχή αγώνα μέσα στο σύμπτωμα (τον μικρό κύκλο), κάμε να «κινιέται» με τέτοιον τρόπο,  έτσι ώστε να απελευθερωθεί, η «υλική θέση» (δηλαδή, η βιολογική και  σωματική μας υγεία) και να αποδεικνύει πόσο σημαντική είναι αυτή για μας, αλλά και γι’αυτούς που μας πολιορκούν, αυτούς, δηλαδή που συμβάλλουν στην δημιουργία της «πολιορκίας» (δηλαδή του συμπτώματος).

«Κάμε», όμως, κι  αυτή η προσπάθεια (ο αγώνας, η απελευθέρωση, η αλλαγή), να αποκτά την «ηθική θέση» που την συνδέει με τα μεγαλύτερα συμφέροντα της «Ανθρωπότητας». Με αξίες οικουμενικές και παγκόσμιες της κοινότητας των ανθρώπων.

Μιλώντας ειδικά για τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους», ο Ιάκωβος Πολυλάς, λέει ότι η ηθική ελευθερία είναι το πιο οχυρό καταφύγιο της ανθρώπινης ψυχής που πολιορκείται από τη φυσική βία. Ο άνθρωπος που συνειδητοποιεί την αυτονομία του απέναντι στις φυσικές δυνάμεις (το τραύμα, το σύμπτωμα, κ.α) οδηγείται στη δράση και από τη σύγκρουση αυτή γεννιούνται οι υψηλές πράξεις.

Στο ποίημα, φαίνεται  ακέραιος ο άνθρωπος· το ύψος της ψυχής του και συνάμα τα φυσικά αισθήματα (έρωτας, μητρική αγάπη, ενθουσιασμός της δόξας, φιλοζωία, έρωτας προς τα κάλλη της φύσης) σε όλη τους τη σφοδρότητα, την ώρα που τα σκεπάζει η σκιά του θανάτου (του συμπτώματος). Και συγχρόνως αυτή η υπεροχή του πνεύματος μπροστά στη βία (την αλλαγής έναντι της ψυχικής ή σωωματικής κακοποίησης ),  φαίνεται και στον ανδρικό και στο γυναικείο χαρακτήρα γιατί είναι χαρακτηριστικό της ανθρώπινης ύπαρξης.

Χρόνια αργότερα, ο Σεφέρης αναφέρει για τον Σολωμό:

«Ο γενάρχης της λογοτεχνίας αυτής δεν ήξερε ελληνικά, αλλά τα έμαθε και τα μάθαινε ως το τέλος της ζωής του. […] Αλλά την πορεία της ελληνικής γλώσσας την εχάραξε μια για πάντα η διάνοια του Σολωμού. Και ίσως επειδή ερχότανε κάθε τόσο από μακριά, να κοίταξε τα πράγματα με το φρέσκο και το σίγουρο μάτι που τα κοίταξε(Σεφέρης [1937] 1984: 71, 74)

Ας το παραλλάξω, μέσα στην «θεραπευτική μου διαστροφή» :

«Ο γενάρχης της αλλαγής (ο άνθρωπος στην θεραπεία), δεν ήξερε την γλώσσα της, αλλά την έμαθε και συνέχιζε να μαθαίνει ως το τέλος της ζωής του […]. Αλλά την πορεία αυτή την εχάραξε μια για πάντα η δική του μοναδική διάνοια. Και ίσως επειδή, ερχόταν κάθε τόσο από μακριά (ξέροντας πως γεννήθηκε και πως ήρθε στη ζωή, παιδί μιας μακραίωνης οικογενειακής και πολιτισμικής ιστορίας), να κοίταξε  – παίρνοντας απόσταση, όποτε χρειαζόταν – τα πράγματα με το φρέσκο και το σίγουρο μάτι που τα κοίταξε»

Δημήτρης Ναπ. Γ. 

O Χένρυ Μίλλερ, η Επίδαυρος και οι θεραπευτές του «μοντέρνου» καιρού…!

henry-miller-03

Όταν ο σπουδαίος Αμερικανός συγγραφέας Χένρυ Μίλλερ, – ένας πρώιμος μπήτνικ στοχαστής, θα έλεγα – έζησε λίγους μήνες στην Ελλάδα, αναθεώρησε πολλές πλευρές της ζωής του και επιβεβαίωσε άλλες. «…Άλλοι άνθρωποι είναι πιο γρήγοροι στο συντονισμό οράματος και δράσης. Αλλά το θέμα είναι ότι τελικά αυτόν τον συντονισμό τον κατάφερα στην Ελλάδα. Ξεφούσκωσα, επανήλθα στις κανονικές ανθρώπινες αναλογίες, έτοιμος να δεχτώ τη μοίρα και προετοιμασμένος να δώσω όσα έλαβα», (…) «Καθώς στεκόμουν στον τάφο του Αγαμέμνονα βίωσα μια αληθινή αναγέννηση. Δε με νοιάζει καθόλου τι σκέφτονται οι άνθρωποι ή τι λένε όταν διαβάζουν μια τέτοια δήλωση. Δεν έχω καμιά επιθυμία να προσηλυτίσω κανέναν στον δικό μου τρόπο σκέψης. Ξέρω τώρα πως όποια επιρροή μπορεί να έχω στον κόσμο θα είναι αποτέλεσμα του παραδείγματος ζωής που δίνω και όχι των γραπτών μου. θα πει».

 Το 1939, ο Χένρι Μίλερ, από το Παρίσι, αποφασίζει να έρθει στην Ελλάδα, φιλοξενούμενος του Άγγλου συγγραφέα Λόρενς Ντάρελ, ο οποίος ζούσε στην Κέρκυρα. Αρχικά, θα περιηγηθεί χωρίς πρόγραμμα, στην ελληνικής γη. Αργότερα, θα εντυπωσιαστεί από τις συναντήσεις του με τον Κατσίμπαλη, τον Σεφέρη, τον Αντωνίου, τον Χατζηκυριάκο-Γκίκα, τον Τσάτσο και έτσι θα παρατείνει τη διαμονή του. Φεύγει από την Ελλάδα, μετά από τις πιέσεις της αμερικανικής πρεσβείας, να εγκαταλείψουν οι υπήκοοί της την χώρα μας, λόγω του πολέμου που είχε πλέον αρχίσει .

Στο βιβλίο του, «Πρώτες εντυπώσεις από την Ελλάδα», ο συγγραφέας του «Τροπικού του Καρκίνου», του «Τροπικού του Αιγόκερω», της «Μαύρης Ανοιξης», του «Κολοσσού του Αμαρουσίου», του «Ανδαλουσιανού Σκύλου» και άλλων αριστουργημάτων, θα μας διηγηθεί:

«ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ, το τελειότερο ίσως σημείο της Γης που έχω δει ώς τα τώρα. Η ημέρα είναι υπερβολικά καθαρή, ο ουρανός ακόμα περισσότερο ηλεκτρισμένος απ’ ό,τι συνήθως, με τους λόφους να τον κόβουν σαν με λεπίδα ξυραφιού. Ωστε αυτό ήταν λοιπόν ένα από τα μεγαλύτερα θεραπευτικά κέντρα του κόσμου! Σκέφτομαι τους φίλους μου τους ψυχαναλυτές -τον Οττο Ρανκ, τον δ/ρα Ρενέ Αλλεντύ, τον δ/ρα Ε. Γκράχαμ Χόου κι ακόμα τον Γιουνγκ, τον Φρόυντ, τον Στέκελ και άλλους. Η δουλειά τους έχει να κάνει με τα συντρίμμια της ανθρωπότητας, με παραπεταμένα παλιοκάραβα και λείψανα, με ανθρώπινα κουφάρια και κομμένα κεφάλια.

ΣΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ τ’ Ασκληπιού ο άνθρωπος ήταν ακόμα μια ενότητα. Μπορούσε να ‘ρθει σ’ επαφή μέσα από τον δρόμο του πνεύματος. Σώμα και πνεύμα ήταν ένα. Η μεταφυσική ήταν το κλειδί, τ’ ανοιχτήρι της ψυχής. Σήμερα, ούτε ο μεγαλύτερος ψυχαναλυτής δεν μπορεί να ξαναζωντανέψει στους ανθρώπους αυτό που έχουν χάσει.

ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ θα ‘πρεπε να γίνεται στην Επίδαυρο ένα σεμινάριο ιατρικής. Και πρώτα πρώτα θα ‘πρεπε να θεραπευτούν τα γιατρουδάκια. Και ο καταλληλότερος τρόπος για τη θεραπεία τους είναι αυτός. Θα τους έδινα πρώτα ένα μήνα τέλειας σιγής, ολοκληρωτικής ανάπαυσης. Θα τους διέταζα να πάψουν να σκέφτονται, να πάψουν να μιλούν, να πάψουν να θεωρητικολογούν.

Θ’ ΑΦΗΝΑ πρώτα τον ήλιο, το φως, τη ζέστα, τη γαλήνη να ερημώσουν τα πάντα, κι έπειτα θ’ άφηνα αυτούς να διαταραχτούν απ’ αυτή την ερήμωση, αυτή την απόκοσμη μοναξιά. Στη συνέχεια, θα τους διέταζα ν’ ακούν τα πουλιά, τις κουδούνες των κατσικιών ή το θρόισμα των φύλλων και θα τους ανάγκαζα να κάθονται στο τεράστιο θέατρο και να συλλογίζονται -όχι για τις ασθένειες και τις προλήψεις τους, μα για την υγεία που είναι προνόμιο κάθε ανθρώπου.

Θ’ ΑΠΑΓΟΡΕΥΑ τα πούρα, αυτά τα βαριά μαύρα πούρα της φροϋδικής σχολής και πάνω απ’ όλα τα βιβλία. Θα πρότεινα δηλαδή την καλλιέργεια μιας κατάστασης υπέρτατης και ευδαιμονικής αγραμματοσύνης. Θα ‘δινα στον καθένα τους από ένα κομπολόι τζάμπα και σταφύλια ζεσταμένα από τη λιακάδα. Και, τέλος, θα ‘φερνα έναν βοσκό να φυσήξει μερικές ακαλλιέργητες ανατολίτικες νότες σ’ ένα σπασμένο φλάουτο…»

Στο βιβλίο του, «Ο Κολοσσός του Μαρουσίου», που περιγράφει την συνάντησή του, με τον Γιώργο Κατσίμπαλη, μέσα από μια ιδιότυπη αφήγηση της ελληνικής ανθρωπογεωγραφίας, θα υμνήσει μια πνευματική Ελλάδα  ζωντανή και αντίδοτο στην αλλοτρίωση που επέφερε ο καπιταλισμός στον κόσμο. Και, θα τονίσει: «Γεννήθηκα στη Νέα Υόρκη, τη μεγαλύτερη και πιο άδεια πόλη του κόσμου. Στέκομαι τώρα στις Μυκήνες, προσπαθώντας να καταλάβω τι συνέβη εδώ πριν μια περίοδο αιώνων. Νιώθω σαν κατσαρίδα που έρπει ανάμεσα στα χαλάσματα παλιών μεγαλείων»

colossus-of-maroussi

 

The Outsider: Μια ιστορία για τον τερματοφύλακα…

%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%af%ce%bf-%ce%bb%ce%ae%cf%88%ce%b7%cf%82

του Jonathan Wilson

Ακριβώς επειδή ο Καμύ ήταν ένας τερματοφύλακας, σημαίνει όλοι οι τερματοφύλακες είναι διανοούμενοι;

Ο Jim White απολαμβάνει μια υπέροχη ιστορία των περίπλοκων εξιλαστήριων θυμάτων του ποδοσφαίρου.

Η πιο επαίσχυντη στιγμή στην ασήμαντη ποδοσφαιρική μου καριέρα μου, ήρθε σε πλήρη διάσταση σε ένα παιχνίδι στο μακρινό και ξεπερασμένο Fleet Street League.Η ομάδα της εφημερίδας στην οποία ήμουν αρχηγός είχε κατατροπώθηκε από έναν μεγάλο αντίπαλο. Στον απόηχο της ήττας μου ξέσπασα την απογοήτευση, στον τερματοφύλακα. Οι ακριβείς λέξεις έχουν ευτυχώς χαθεί στην ομίχλη της μνήμης. Αλλά η ουσία της ήταν ότι θα ήταν πιο παραγωγικό να εκτονωθώ σε έναν κώνο προπόνησης ως στόχο, παρά σ’αυτόν. Ειλικρινά, σε αντίθεση με τον άνθρωπο μας, θα είχε τουλάχιστον αρπάξει στον δρόμο μου μια ή δυο βολές.

Είκοσι χρόνια μετά, κάθε φορά που βλέπω τον τερματοφύλακα, τώρα ως διακεκριμένος σχολιαστής στα ΜΜΕ, σε συνέντευξη στην εκπομπή Newsnight, εξακολουθώ να νιώθω έναν κόμπο ντροπής στο στομάχι μου. Αλλά αυτό, σύμφωνα με μια υπέροχη ιστορία Jonathan Wilson, είναι η μοίρα του τερματοφύλακα. Ο πιο εκτεθειμένος παίκτης στο γήπεδο ποδοσφαίρου, τα λάθη του, τόσο πολύ σημαντικά, είναι ο εύκολος στόχος των ευθυνών για την ενοχή που πρέπει να μοιράζεται συλλογικά. Ή, όπως το θέτει ο Wilson: «Η μεγαλύτερη επιρροή της κοινής γνώμης έχει βρει έναν αποδιοπομπαίο τράγο: ο Μαρξ κατηγόρησε το καπιταλιστικό σύστημα, ο Φρόιντ κατηγόρησε το φύλο, Dawkins κατηγόρησε τη θρησκεία, Larkin κατηγόρησε τους γονείς του και ο Δρ Atkins κατηγόρησε την πατάτα. Οι ποδοσφαιριστές κατηγορούν τον τερματοφύλακα. »

Αυτό που ο Wilson θέλει να ξέρει είναι αν αυτή η διαφορετικότητα απαιτεί από τον τερματοφύλακα-θεματοφύλακα, μια μοναδικότητα χαρακτήρα. Λαμβάνοντας υπόψη όλα όσα ο τερματοφύλακας έχει να ανεχτεί, θα έλεγε κανείς ότι αυτό θα μπορούσε να συμβαίνει. Αν μη τι άλλο χρειάζεται μέταλλο για να διαπραγματευτεί με την κριτική -βιτριόλι που κατευθύνεται πάνω του, από τους προπονητές, τους θεατές και άμυαλους συναδέλφους του.

Όχι ότι τα λόγια είναι το χειρότερο από αυτό. Η ιστορία του Wilson είναι μια ιστορία βίας. Όταν το ποδόσφαιρο άρχισε, οι τερματοφύλακες είχαν ελάχιστη προστασία από τους κανόνες. Θα μπορούσαν να κτυπηθούν, να γρατσουνιστούν και να τσακιστούν, ατιμώρητα. Και έτσι ήταν. Πριν από τον πόλεμο, οι θάνατοι δεν ήταν κάτι ασυνήθιστο. Ακόμη και στην βιτρίνα του ποδοσφαίρου- τους τελικούς του FA Cup – η βιαιότητα στον τερματοφύλακα ήταν πολύ συχνή. Το 1956 ο  τερματοφύλακας της Μάντσεστερ Σίτι Bert Trautmann, ένας πρώην γερμανός αλεξιπτωτιστής που είχε βιώσει φοβερά πράγματα στο Ανατολικό Μέτωπο πριν μεταφερθεί ως αιχμάλωτος πολέμου στο Lancashire, έσπασε το λαιμό του βουτώντας στα πόδια του αντιπάλου. Συνέχισε να παίζει για το υπόλοιπο του τελικού. Όταν είσαι ένας τερματοφύλακα είναι καλύτερο να μην κάνεις «φασαρία».

7f618cf0eb5eb04a3fa5bbc48241d942_xl

Φορώντας διαφορετικό χρώμα φανέλας, με ένα διαφορετικό ρόλο και αποκλειστική ευθύνη, ο τερματοφύλακας είναι ένας «απόβλητος» της ομάδας, ένας άνθρωπος μόνος. Η εκκεντρικότητα και η εμμονή, επίσης, είναι ένα είδος σε αφθονία. Ο Wilson θυμάται, ότι ο John Burridge, έδινε οδηγία στην σύζυγό του να του ρίχνει φρούτα, όταν ο ίδιος δεν το περίμενε, το καλύτερο για να ακονίσει τα αντανακλαστικά του. Και ο Rene Higuita, ο κολομβιανός, γνωστός ως El Loco ( «ο τρελός»), ο οποίος φωτίσε το Wembley με το αυτοαποκαλούμενο λάκτισμα του σκορπιού, πριν πάει στη φυλακή, βοηθούσε το σπίτι του βοηθώντας τις τοπικές καρτέλ ναρκωτικών στις επιχειρήσεις τους. Ακόμη και ο Peter Shilton, ο ντόμπρος και ευθύς φρουρός της φυλής των τερματοφυλάκων, συνήθιζε να κρεμιέται από τα πόδια του στα κάγκελα, σε μια προσπάθεια να αναπτυχθούν μια- δυο ίντσες, προκειμένου να φθάνει καλύτερα τις ψηλές σέντρες. Αλλά αυτό δεν λειτούργησε.

Κάθε έθνος έχει τους «παλαβούς» τερματοφύλακές του, αν και ορισμένοι θεωρούν δικό τους προσόν την ευθύνη. Ενώ οι Ιταλοί και Άγγλοι έχουν μεγάλη υπερηφάνεια για τη σταθερότητα των γκολκίπερς τους, οι Βραζιλιάνοι και Σκωτσέζοι έχουν συχνά αμηχανία για τους δικούς τους. Όπως ο Wilson επισημαίνει, εκείνη η στιγμή στην όμορφη ταινία Gregory’s Girl, σχετικά με μια σχολική ομάδα σε ένα σκωτσέζικο ενιαίο σχολείο, στην οποία ο ήρωας λέει ότι πρέπει να πάει στο γκολπόστ, γιατί είναι πάρα πολύ άχρηστος για να παίξει μπροστά, έχει γραφτεί με κεφαλαία γράμματα στο βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο. Εκεί ο καθένας θέλει να σκοράρει, όχι να τους σταματήσει. «Για να είναι ένας τερματοφύλακας Wilson παραθέτει ένα ακραίο παλιό Βραζιλιάνικο ρητό, «θα πρέπει να είναι είτε τρελός, είτε «ανώμαλος»»

Και όμως ο συγγραφέας είναι δικαιολογημένα απρόθυμος να φτάσει σε γενικεύσεις. Τερματοφύλακες, όπως ο μεγάλος Ρώσος Λεβ Γιασίν, ο Ιταλός Τζιανλουίτζι Μπουφόν ή ο δικός μας Joe Hart δεν μπορούν να χαρακτηριστούν χωριάτες ή μοναχικοί. Ούτε και χωράνε στην ρομαντική ανάλυση εκείνων που αγαπούν να κάνουν διανόηση το άθλημα. Ασχολούμενος λιγότερο, για ένα μεγάλο μέρος του παιχνιδιού, ο τερματοφύλακας, μπορεί να έχει περισσότερο χρόνο για να σκεφτεί, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι ανήκουν στην παράδοση των διανοουμένων, όπως ο Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ΙΙ, ή ο άνθρωπος που περισσότεροι μυστικοποίησης την «τέχνη του τερματοφύλακα», ο Αλμπέρ Καμύ.

«Ακριβώς επειδή ο Καμύ ήταν ένας τερματοφύλακας δεν σημαίνει ότι κάθε τερματοφύλακας έχει την τάση να ταιριάζει σε ψυχολογικές αυτο-αναλύσεις, γράφει ο Wilson. Αν και ειλικρινά, θα μπορούσατε να καταλάβετε αν αυτό είναι χειρότερο από έναν κώνο προπόνησης, που προκαλεί έναν πικρό διαλογισμό.

Ο θάνατος του Φιντέλ ή η τραγωδία της επανάστασης του 20ού αιώνα!

του Γιώργου Καραμπελιά, πρωτοδημοσιεύτηκε στο www.huffingtonpost.gr

Raul Castro, Cuba's current leader, members of the Cuban Government, many head-of-states and officials from all around the world, and hundreds of thousands Cubans, pay tribute to Fidel Castro, the former Prime Minister and President of Cuba, who die on the late night of November 25, 2016, at age of 90. On Tuesday, 29 November 2016, in the Revolution Square, Havana, Cuba. (Photo by Artur Widak/NurPhoto via Getty Images)

Ο θάνατος του Φιντέλ Κάστρο σηματοδοτεί το τέλος των μεγάλων προσωπικοτήτων της σοσιαλιστικής επανάστασης – του ίδιου του σοσιαλιστικού οράματος που διαπέρασε και σφράγισε τον 20ό αιώνα. Σε όλο το μεγαλείο αλλά και στη διάψευσή του. Μεγαλείο, διότι αντιπροσωπεύει την εξέγερση των κολασμένων της γης και το όραμα μιας κοινωνίας ελεύθερης και εξισωτικής. Διάψευση, διότι το όραμα της απελευθέρωσης οδηγήθηκε σε ένα γενικευμένο αδιέξοδο, αφήνοντας την ανθρωπότητα γυμνή, χωρίς καθολικό απελευθερωτικό όραμα και στόχο.

Πράγματι, για πρώτη φορά μετά τη γαλλική Επανάσταση, που εγκαινίασε τη διαδικασία των μεγάλων επαναστατικών ανατροπών, η ανθρωπότητα ζει μια περίοδο χαμηλών προσδοκιών και απουσίας ενός καθολικού απελευθερωτικού οράματος.

Η διαδρομή του Φιντέλ Κάστρο και της κουβανικής επανάστασης είναι απόλυτα χαρακτηριστική. Επρόκειτο για μια επανάσταση που ξεκίνησε ως μια απελευθερωτική εξέγερση ενάντια σε μια δικτατορία-μπανανία της Λατινικής Αμερικής, υπό τον Μπατίστα, στράφηκε σύντομα ενάντια στους πάτρωνες αυτής της δικτατορίας, τους βορειαμερικανούς γιάνκηδες, και υποχρεώθηκε να ταυτιστεί με τη Σοβιετική Ένωση για να μπορέσει να αντέξει τον καθολικό αποκλεισμό και τις προσπάθειες υπονόμευσής της από τους Αμερικανούς.

 Η κουβανική επανάσταση εντάσσεται έτσι στο μεγάλο κύμα των εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων, στα τέλη της δεκαετίας του ’50 – μαζί με την αλγερινή και τη βιετναμέζικη, τον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ (την οποία εξάλλου είχε χαιρετίσει με ένθερμα λόγια ο ίδιος ο Κάστρο) και την απαρχή των εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων της Αφρικής, από τον Πατρίς Λουμούμπα έως τον Νέλσον Μαντέλα. Εξάλλου, η κουβανέζικη επανάσταση, μαζί με το Βιετνάμ, την Αλγερία, την Παλαιστίνη και την πολιτιστική επανάσταση στην Κίνα, πυροδότησε και τα μεγάλα κινήματα της δεκαετίας του ’60  σε όλες τις χώρες της Δύσης – από το Μπέρκλεϋ των ΗΠΑ έως τον Μάη του ’68 στη Γαλλία. Επρόκειτο για την τελευταία μεγάλη επαναστατική περίοδο που γνώρισε ο κόσμος – καθολικότερη και από εκείνη του 1917.

Τα συνθήματα και τα αιτήματα της κουβανικής επανάστασης, όπως εκφράστηκαν από τον Κάστρο, τον Γκεβάρα και τους «Μπαρμπούδος» τους, κάτω από το γενικό σύνθημα patria ο muerte  (πατρίδα ή θάνατος), ήθελαν να συνδυάσουν την ελευθερία και την ισότητα σε ένα κοινό πρόταγμα. Αυτό ήταν το όραμα των εξεγερμένων σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Από τους Γιαπωνέζους φοιτητές της Zεγκακούρεν μέχρι τη νεολαία του 114 στην Ελλάδα. «Η φαντασία στην εξουσία», «απαγορεύονται οι απαγορεύσεις», «η παραλία κάτω από την άσφαλτο», για να χρησιμοποιήσουμε τα συνθήματα του Μάη του ’68.

Όμως, επειδή όπως έλεγε ο Μάο Τσε Τουνγκ, «η επανάσταση δεν είναι μια χοροεσπερίδα, αλλά μια πράξη βίας», πολύ σύντομα οι επαναστάτες, ανάμεσά τους και εκείνοι της Κούβας -ο Φιντέλ Κάστρο και ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα-, βρέθηκαν πιασμένοι στα δόκανα ενός αδυσώπητου κόσμου και στις μυλόπετρες μιας αντιπαράθεσης, όπου η διατήρηση του επαναστατικού καθεστώτος μεταβαλλόταν σταδιακά σε άρνηση της ίδιας της επανάστασης. Η αλληλουχία μοιάζει σιδερένια. Για να αντιμετωπισθεί το αμερικανικό εμπάργκο και οι προσπάθειες αποσταθεροποίησης του επαναστατικού καθεστώτος, με τις δεκάδες απόπειρες δολοφονίας κατά του Φιντέλ Κάστρο και την αμερικανοκίνητη απόβαση των αντικαστρικών, στον Κόλπο των Χοίρων, η Κούβα θα υποχρεωθεί να προσκολληθεί στη Σοβιετική Ένωση, ενώ η επαναστατική οργάνωση του Κάστρο θα συγχωνευθεί με το κομμουνιστικό κόμμα Κούβας, το οποίο δεν είχε συμμετάσχει στην επανάσταση.

Έτσι, σταδιακώς, θα συρρικνώνονται οι ελευθερίες των Κουβανών, το καθεστώς θα μεταβληθεί σε μονοκομματικό, η Κούβα θα επιμείνει στη μονοκαλλιέργεια ζάχαρης, την οποία θα ανταλλάσσει με βιομηχανικά προϊόντα της Σοβιετικής Ένωσης, η οικονομική ανέχεια θα προκαλέσει την αυξανόμενη αντίθεση ενός μεγάλου μέρους των Κουβανών, που είτε θα διαφύγουν στο Μαϊάμι είτε θα διωχθούν από το νέο καθεστώς. Η σταθεροποίηση του καθεστώτος και η συγκρότηση μιας γραφειοκρατίας, με σπονδυλική του στήλη την κομματική ιεραρχία, θα μεταβάλλουν σταδιακώς το κουβανικό πείραμα σε ένα καθεστώς ανάλογο εκείνων της ανατολικής Ευρώπης – έστω και λιγότερο αποστεωμένο. Ακόμα και οι μικροϊδιοκτησίες θα κρατικοποιηθούν ενώ, παρά τις αδιαμφισβήτητες κατακτήσεις στον τομέα της παιδείας και της υγείας, η ανέχεια είναι γενικευμένη και αδιαμφισβήτητη.

Οι προσπάθειες του Κάστρο, και του Γκεβάρα μέχρι τον θάνατό του, το 1967, να βοηθήσει τις λατινοαμερικανικές επαναστάσεις ή τους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες της Αγκόλας και της Μοζαμβίκης, παρότι ενίσχυσαν το διεθνές κύρος του και την αξιοπιστία της κουβανικής επανάστασης, δεν μπόρεσαν να απαντήσουν στα οικονομικά προβλήματα και την αυξανόμενη εξαθλίωση μεγάλων τμημάτων της κουβανικής κοινωνίας. Ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και το τέλος της οικονομικής βοήθειας από αυτήν, τα πράγματα μοιάζουν να επιδεινώνονται υποχρεώνοντας το ίδιο το καθεστώς να ανοίξει κάποιες δικλείδες αυτόνομης οικονομικής δραστηριότητας στον αγροτικό χώρο και τις αστικές μικροεπιχειρήσεις.

Μεγάλο βάρος θα δοθεί στην ελπίδα μιας μεγάλης στροφής της Λατινικής Αμερικής με τον Τσάβες στην Βενεζουέλα, τους Σαντινίστας στη Νικαράγουα, τον Λούλα στη Βραζιλία, τον Μοράλες στη Βολιβία κ.λπ. Για πρώτη φορά, η Κούβα έμοιαζε να βρίσκει σημαντικά οικονομικά και πολιτικά στηρίγματα στην περιοχή της. Όμως, το όραμα της επανάστασης είχε ξεθωριάσει. Η νεολαία της Κούβας άρχισε να ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο για τα i-phones των αμερικάνικων εταιρειών παρά για την… επέκταση της επανάστασης σε όλο τον πλανήτη ενώ στη Λατινική Αμερική η άνοιξη της δεκαετίας του 2000 μοιάζει να παίρνει τέλος, μετά τον θάνατο του Τσάβες και την αποχώρηση του Λούλα – μόνον ο Μοράλες στη Βολιβία έχει επιβιώσει. Η Κούβα μοιάζει να μπαίνει όλο και πιο πολύ στον δρόμο του μετασχηματισμού τον οποίο, πριν από αυτήν, είχαν εγκαινιάσει η Κίνα ή το Βιετνάμ.  Δηλαδή, της μεταβολής της οικονομίας σε καπιταλιστική, κάτω από… κομμουνιστική διακυβέρνηση!

%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%af%ce%bf-%ce%bb%ce%ae%cf%88%ce%b7%cf%82

Ο Φιντέλ Κάστρο απεβίωσε λίγο πριν επεκταθεί και στην Κούβα αυτή η διαδικασία, που εξάλλου είχε ήδη ανοίξει με την επίσκεψη του Ομπάμα και το σταδιακό άνοιγμα της οικονομίας στους Αμερικανούς τουρίστες. Ο γηραιός επαναστάτης έφυγε από τη ζωή διαψευσμένος, αλλά πάντοτε άτεγκτος. Μετά τον θάνατό του, οι εξελίξεις μάλλον θα επιταχυνθούν.

Αν τοποθετήσουμε την κουβανική επανάσταση, τον Κάστρο και τον Τσε Γκεβάρα σε μια ευρύτερη ιστορική προοπτική, θα μπορούσαμε να πούμε πως εκπροσωπεί περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον τη μεγάλη επαναστατική τραγωδία του 20ού αιώνα και του σοσιαλισμού. Μετά τον θάνατό του Κάστρο, όπου καθόλου τυχαία είναι ένας Τσίπρας που εκφωνεί τον επικήδειό του(!), έχει κλείσει ένας ιστορικός κύκλος: ο ιστορικός κύκλος του μαρξιστικού σοσιαλισμού που σφράγισε τον 20ό αιώνα.

Η ανθρωπότητα είναι υποχρεωμένη να αναζητήσει νέες προτάσεις και διεξόδους απελευθέρωσης, στις οποίες η αναζήτηση της ελευθερίας -το «ελευθερία ή θάνατος» της ελληνικής Επανάστασης- θα αποκτήσει και πάλι την πρωταρχική της αξία δίπλα στο αίτημα της ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Το μεγάλο δίδαγμα ήταν αυτό ακριβώς. Η υποτίμηση της ελευθερίας προς χάριν της ισότητας η οποία, δήθεν, ως δια μαγείας, θα οδηγούσε και στην ελευθερία, απεδείχθη τραγική. Αντίθετα, η ελευθερία αποτελεί την πραγματική προϋπόθεση της ισότητας και χωρίς αυτήν τα σοσιαλιστικά καθεστώτα οδηγήθηκαν εν τέλει και στην ανισότητα. Ο ίδιος ο Κάστρο έφερε με καμάρι το καπιταλιστικό… Ρόλεξ στον καρπό του θέλοντας, με έναν παράδοξο, μαζοχιστικό, τρόπο, να υπομνήσει αυτή την ιστορική αποτυχία.

Πρόκειται για μια μεγάλη τραγωδία που κόστισε εκατομμύρια ζωές, και η οποία δεν είναι μόνο η τραγωδία της κουβανικής επανάστασης αλλά του πλανήτη ολόκληρου – και των Ελλήνων επαναστατών που, από τον απελευθερωτικό αγώνα της Κατοχής, θα οδηγηθούν στον Εμφύλιο, στην Τασκένδη και τη Μακρόνησο για να παραγάγουν στο τέλος του κύκλου τους έναν Τσίπρα. Και όμως, κορυβαντιούν ασύγγνωστα και γεμάτοι χαιρεκακία οι νάνοι του νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποιητικής πολιτικής ορθότητας, επιχαίροντας για το τέλος μιας επανάστασης που είχε στοιχειώσει τα όνειρά τους στην Αράχωβα και τη Μύκονο. Γράφει χαρακτηριστικά ο Γιάννης Κ. Πρετεντέρης, σε άρθρο του στα Νέα  (28/11/2016), με τον τίτλο «Επανάσταση»:

«Σίγουρα όμως αποτέλεσε την πιο αυθεντική προσωποποίηση της ανόδου και της πτώσης ενός επαναστατικού οράματος που ξεκίνησε ως επαγγελία απελευθέρωσης και κατάντησε το πιο αιμοβόρο κι αποκρουστικό τέρας του 20ού αιώνα… Ασφαλώς ο Κάστρο δεν ήταν Πολ Ποτ, ούτε Μάο, ούτε Λένιν ή Στάλιν. Τα χεράκια του όμως τα είχε κι αυτός βουτηγμένα στο αίμα έως τον ώμο… Δεν είναι ο χώρος, ίσως ούτε η στιγμή να αναρωτηθούμε πώς ένα γενναιόδωρο όραμα απελευθέρωσης εξέπεσε σε μια πρωτοφανή εγκληματική επιχείρηση παγκοσμίου κλίμακας».

Έτσι, λοιπόν, η μεγάλη εγκληματική επιχείρηση του 20ού αιώνα δεν είναι πλέον ο Χίτλερ και τα κρεματόριά του, ο μεγάλος χασάπης της Λατινικής Αμερικής δεν είναι ο Πινοσέτ ούτε οι Αργεντινοί στρατηγοί που κατακρήμνιζαν τους κρατουμένους από τα αεροπλάνα, δεν είναι οι Κόντρας που έχουν εξοντώσει δεκάδες χιλιάδες αγρότες στη Νικαράγουα, την Κολομβία ή στο Σαλβαδόρ, είναι αποκλειστικώς ο Κάστρο, όταν μάλιστα είναι δεδομένο πως ο φόρος αίματος ήταν πολύ μικρότερος στην Κούβα.

Εξεγείρονται οι νεοσσοί της Ν. Δημοκρατίας, όπως ο κ. Κυρανάκης, γιατί ο Τσίπρας πηγαίνει στην κηδεία του Κάστρο. Και δεν εξεγείρεται -σωστά σε μια τέτοια περίπτωση-, γιατί εγκαταλείπει τη χώρα σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή, ούτε γιατί αυτός, ένας προσκυνημένος των αγορών, αποτείνει φόρο τιμής σε έναν ασυμβίβαστο, αλλά διότι ο Κάστρο είναι «εγκληματίας». Και όμως, δεν ενοχλούνται καθόλου για τους τεμενάδες στον Ερντογάν, τον Νετανιάχου, τους Σαουδάραβες που έχουν διαπράξει εκατόμβες πολύ χειρότερες και ασύγκριτα πιο αιματηρές απ’ ό,τι ο Κάστρο. Αλλά «δρυός πεσούσης, πας ανήρ ξυλεύεται». Και δεν ακολούθησαν τουλάχιστον τη συνταγή του ινδάλματός τους, Ομπάμα, που δήλωσε πως «Η ιστορία θα καταγράψει και θα κρίνει την επιρροή του Κάστρο». Οι λακέδες είναι πάντα βασιλικότεροι του βασιλέως.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι να συνταυτιστούμε με τις ιερεμιάδες των χλιαρών, των ανικάνων και όσων ποτέ δεν δονήθηκαν από το όραμα μιας καθολικής απελευθέρωσης, αλλά να κατανοήσουμε, πώς και γιατί ένα όραμα που, από την Κομούνα του Παρισιού μέχρι την κουβανική επανάσταση, συντάραξε τον πλανήτη κατέληξε να έχει ως επιγόνους του, ανθρώπους όπως ο Τσίπρας ή ο Κιμ Γιονγκ Ουν.

Θα πρέπει να αναρωτηθούμε και να υποβάλουμε σε κριτική τις ανεπάρκειες και τις βαθύτατες αστοχίες αυτού του ίδιου του οράματος, έτσι ώστε να διδαχθούμε και από τα λάθη των μεγάλων επαναστατών. Πάντως, επαναστάτες και όχι θεραπαινίδες του Σόιμπλε.

Υ.Γ. Και δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και το «hasta la Victoria sempre», που έχει γίνει εντελώς τετριμμένο, καθώς εκφέρεται πλέον διαρκώς από τα «χείλη των ασεβών».

Πηγή: http://ardin-rixi.gr/archives/201771

Νομάδες του πλούτου και νομάδες της φτώχειας

Αφορμή για το παρακάτω κείμενο στάθηκε, η εξής ειδησούλα:

«Το πρώτο ακίνητο στην Αττική με βάση τον νέο νόμο 4146/2013 πουλήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα σε Κινέζο. Βάσει του νόμου αυτού ο αγοραστής έλαβε άδεια παραμονής, παρ’ ότι πρόκειται για πολίτη εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως ανακοίνωσε η εταιρεία ακινήτων BuildUp, το συμβόλαιο υπογράφηκε στο πλαίσιο της αποκλειστικής συνεργασίας της ελληνικής εταιρείας με την κινέζικη CSDH με σκοπό την προώθηση ελληνικών ακινήτων στο κοινό της Κίνας.» Ο Αντώνης ο Τρομερός έχει κάνει θρησκεία του την προώθηση τέτοιου είδους συμφωνιών που επιτρέπουν σε ευυπόληπτους κινέζους μαφιόζους των Triads και Κολομβιανούς εισαγωγείς (ξέρετε τι…) να ξεπλένουν τα δολλάριά τους και από πάνω να κερδίζουν άδειες παραμονής και στασίδι στην τοπική ενορία.

Την ίδια χρονική στιγμή στην Αμυγδαλέζα το κράτος επιχειρούσε να καταστείλει τις ταραχές που ξέσπασαν στο κέντρο «κλειστής φιλοξενίας»(!) αλλοδαπών της Αμυγδαλέζας –ακόμα ένα προχώρημα των κατασταλτικών σχεδιασμών η επ’ αόριστον κράτηση ανθρώπων σε στρατόπεδα χωρίς να κατηγορούνται για κάτι, έστω για να τηρούνται κάποια προσχήματα–. Και την ίδια ώρα διοχετεύονταν στον τύπο στοχευμένες «διαρροές» για το πως θα γίνει η σαλαμοποίηση των ιδιοκτητών ακινήτων που πρόκειται να χάσουν τα σπίτια τους από τις τράπεζες «για να μην καταρρεύσουν», όπως είπε ο υστερικός Στουρνάρας. Και ποιός θέλει να καταρρεύσουν οι τράπεζες;

Ήρθε, λοιπόν, η ώρα να συστήσουμε τον πρώτο καλεσμένο μας, τον λογοτέχνη, καθηγητή οικονομικών στην Ecole Polytechnique, μυστικοσύμβουλο του Γάλλου προέδρου Φρανσουά Μιτεράν και διατελέσαντα διοικητή της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, τον αξιότιμο κύριο Ζακ Ατταλί. Μια από τις όχι και τόσο γνωστές πτυχές του είναι η αφανής αλλά σημαντική συμβολή του στο «όραμα» της Ενωμένης (σε ένα κράτος) Ευρώπης και στο «κοινό νόμισμα».

O Ζακ Ατταλί, το 1991, σε ένα βιβλιαράκι μόλις 130 σελίδων που έτυχε διθυραμβικής κριτικής και έχει τον εύγλωττο τίτλο «Μιλένιουμ, οι κερδισμένοι και οι χαμένοι της ερχόμενης παγκόσμιας τάξης» χωρίζει τον παγκόσμιο πληθυσμό σε δύο κατηγορίες: Στους νομάδες του πλούτου και τους νομάδες της φτώχειας.

«Οι καταναλωτές-πολί%cf%80%ce%bb%ce%ac%ce%bd%ce%b7%cf%82τες από τις προνομιούχες περιοχές του πλανήτη είναι οι νομάδες του πλούτου» γράφει ο Ατταλί, «μέτοχοι του πολιτικού και οικονομικού πνεύματος της ελεύθερης αγοράς και γυρνούν ανά τον πλανήτη αναζητώντας τρόπο να περάσουν τον ελεύθερο χρόνο τους κυνηγώντας υλικά αγαθά, εμπειρίες, αισθήσεις και πληροφορίες, λαχταρούν όμως την σιγουριά της εστίας και της κοινότητας» που, κατά τον Αταλί, αποτελούν αξίες που έχουν πια σβήσει.

Οι νομάδες του πλούτου έχουν όμως να αντιμετωπίσουν έναν κίνδυνο: Τα ορμητικά ποτάμια των νομάδων της φτώχειας που προέρχονται από την φτωχή περιφέρεια (η περιφέρεια αποτελεί κατά τον Αταλί την πηγή πλούτου για τα τέσσερα-πέντε παγκόσμια οικονομικά κέντρα) και κατακλύζουν τις πλούσιες μητροπόλεις αναζητώντας τροφή και καταφύγιο.

«Τα όνειρά τους θα παίρνουν φωτιά από τα πανταχού παρόντα και δελεαστικά είδωλα του καταναλωτισμού. Ευελπιστώντας να μεταναστεύσουν από τον αργό κόσμο στον γρήγορο κόσμο όπως θα έλεγε και ο Alvin Toffler, θα ζουν τη ζωή ενός ζωντανού-νεκρού.» Κάποιοι, όμως, από αυτούς τους νομάδες ίσως να αναζητήσουν την ελπίδα στον φονταμενταλισμό (επιστροφή στο αρχέτυπο) ακολουθώντας δρόμους μακριά από τη νεωτερικότητα και αποτελώντας «έναν δυναμικό κίνδυνο νέας τρομοκρατίας που μπορεί ξαφνικά να διαρρήξει το ευάλωτο υλικό των περίπλοκων συστημάτων».

Ο Αταλί επιχειρεί έναν παραλληλισμό ανάμεσα στα εργαλεία των νομάδων της νεολιθικής εποχής με τα σύγχρονα «γκάτζετς», τα «νομαδικά εργαλεία» του πλούσιου πλάνητα, που μπορεί να τα αποκτήσει και του φτωχού πλάνητα, που ονειρεύεται κάποια μέρα να τα αποκτήσει. Συσκευές όπως το κινητό τηλέφωνο ή ο φορητός Η/Υ που διαρκώς μικραίνουν σε όγκο αλλά αυξάνουν τις δυνατότητές τους, «παρακάμπτουν εθνικά σύνορα, γραφειοκρατίες που η κατοχή τους και μόνη επιτρέπει στον χρήστη», κατά την άποψη του Αταλί, «έναν ασύλληπτο βαθμό αυτονομίας, γνώσης και δύναμης». Ρισκάρει ακόμα να προβλέψει ότι το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας θα εξαρτηθεί από την τελειοποίηση και την πολλαπλή λειτουργικότητα αυτών των «νομαδικών συσκευών», που θα μπορούσαν εκτός από υπηρεσίες επικοινωνίας και πλοήγησης να μετρούν την πίεση, το σάκχαρο, τη χοληστερίνη και να δίνουν ιατρικές οδηγίες στον χρήστη ώστε να θεραπεύεται από μόνος του.

Κατά τον Αταλί, ο σύγχρονος νομάς αναθεωρεί εκ βάθρων τις κοινωνικές και οικογενειακές σχέσεις αφού μπορει με τα νομαδικά του εργαλεία «να γίνεται ο γλύπτης του εαυτού του». Αν θέλει να προκόψει δεν θα πρέπει να βασίζεται στον κοινωνικό περίγυρο, αλλά στην προσπάθεια του να μορφώνεται διαρκώς, να διατηρείται σε καλή σωματική φόρμα και να παραμένει ελκυστικός.

Η χρήση του όρου «νομάς» από τον Ατταλί δεν προέρχεται από κάποιο ακαδημαϊκό καπρίτσιο, ούτε από λόγια και ρομαντική διάθεση προς τον ομηρικό Οδυσσέα, που διψάει να γνωρίσει «ανθρώπων άστεα». Επισημαίνει ότι η ελληνική λέξη «νομάς» επιχειρεί να περιγράψει τη «διαίρεση, το κομμάτιασμα». Αργότερα προστέθηκαν ή προέκυψαν νέες έννοιες, όπως ο νόμος και η τάξη. Ο Αταλί απλώς κυριολεκτεί όταν τονίζει ότι ο νομάς δεν μπορεί να έχει εστία αλλά υποχρεούται να υποτάσσεται σε νόμους.

«Οι μεσαίοι νομάδες θα διαμένουν σε απρόσωπους χώρους όπως τα ξενοδοχεία που περιστοιχίζουν τα αεροδρόμια, μόνο όμως οι πλουσιότεροι νομάδες θα έχουν τα μέσα να γίνουν ιδιοκτήτες στις μεγάλες πόλεις που θα είναι οι μαγνητικοί πόλοι από κάθε γωνιά του πλανήτη. Οχυρωμένες και επικίνδυνες, θα είναι οι καρδιές μπερδεμένων ηλεκτρονικών δικτύων και καλωδιακών ονείρων.» Ακόμα και τα ναρκωτικά έχουν την θέση τους στη μυθολογία του Αταλί αφού αποτελούν «τις νομαδικές ουσίες για τους χαμένους της χιλιετίας» που «μεταναστεύουν σε τόπους φανταστικούς αφού ο πραγματικός κόσμος δεν τους δίνει καμία ελπίδα».

Η ακροτελεύτεια επιταγή του Ζακ Αταλί είναι μια αληθινή καντιανή κατηγορική προσταγή, διαπνέεται δε κατά το ήμισυ από το πνεύμα νεοφώτιστου προυντονικού αναρχικού και κατά το άλλο ήμισυ από το πνεύμα του μεσίτη.

«Οι άνθρωποι πρέπει να προστατευτούν από τους εαυτούς τους, να σταματήσουν να σκέφτονται ως οι ιδιοκτήτες του κόσμου και των ειδών του και να αναγνωρίσουν επιτέλους ότι ο άνθρωπος είναι μόνο ένας ενοικιαστής».

catalano-bruno1274453852

Βεβαίως, ο Αταλί δεν απαντά στο βασανιστικό υπαρξιακό ερώτημα: Τί γίνεται με την αρχέγονη ανάγκη του ανθρώπου για κοινότητα και οικογενειακή εστία;

Ο Τζέρεμι Ρίφκιν, ένας σημαντικός θεωρητικός των παγκόσμιων οικονομικών τάσεων, στο βιβλίο του «Η νέα εποχή της πρόσβασης», δίνει την απάντηση: Η αρχέγονη αυτή ανάγκη μπορεί να αναχθεί σε εμπειρία που μπορείτε να την αγοράσετε μέσα στο σύγχρονο πλαίσιο, όπου «ολόκληρη η ζωή είναι μια επί πληρωμή εμπειρία». Ο Ρίφκιν, εύστοχα, διαπιστώνει ότι ο συχνά «άκαμπτος» και «περιοριστικός» κόσμος της ιδιοκτησίας, δίνει βαθμιαία, σχεδόν ανεπαίσθητα τη θέση του στον «ευέλικτο κόσμο της πρόσβασης». Πρόσβαση σε υπηρεσίες, και δίκτυα εταιρικά, καταναλωτικά, κοινωνικά, ψυχαγωγικά. Επισημαίνει ότι πολλές πολυεθνικές-κολοσσοί της μεταβιομηχανικής εποχής, όπως η Amazon, έχουν ελάχιστα περιουσιακά στοιχεία αλλά αντλούν τη δύναμη και τα κέρδη τους από τα πανίσχυρα πλην άυλα δίκτυα προμηθευτών-πελατών. Κατά τον Ρίφκιν, η ιδιοκτησία κινητών και ακίνητων αξιών είναι μια παλαιομοδίτικη συνήθεια. «Αντί να αγοράσετε χαλιά ή κλιματιστικό για το σπίτι σας μπορείτε να αναζητήσετε υπηρεσίες χαλιού ή ψυχρού αέρα, αγοράζοντας το αντίστοιχο χρονομερίδιο». Με τον ίδιο τρόπο αντί να αγοράζετε κατοικία μπορείτε να αγοράσετε, ανάλογα με τα οικονομικά σας ή χρονομερίδιο εμπειρίας «κατοίκησης» οπουδήποτε στον πλανήτη ή εμπειρία «κοινότητας» σε ιδιωτικά οργανωμένα, κλειστά συγκροτήματα κατοικιών. Σε μία κατά βάσιν αναγκαστικά νομαδική ζωή, η ιδιοκτησία είναι ένα συχνά «δυσβάσταχτο βάρος με ελάχιστη λειτουργικότητα».

Ωστόσο, το πιο αρχέγονο κομμάτι της ανθρώπινης φύσης εμπεδώνεται στον τόπο, στην γεωγραφία. Η σχέση του ανθρώπου με τη γη είναι μια υπαρξιακή σχέση. Η ανάγκη των ανθρώπων να αποκτήσουν ρίζες με έναν τόπο, όπως και αν αυτή δημιουργήθηκε, οδήγησε στην υπεράσπιση του τόπου αυτού, συχνά μέχρι θανάτου, από τους εισβολείς. Η ιστορία του Ελλαδικού χώρου (και όχι μόνο φυσικά) είναι μια διαρκής τέτοια μάχη, ξεριζώματος από την μία, όλων εκείνων των κοινωνικών, πολιτισμικών, φυλετικών και γήινων δεσμών από αλλεπάλληλους κατακτητές και της λυσσασμένης αντίστασης του ελλαδικού πληθυσμού από την άλλη.

Αυτά ακριβώς δεν ανέχεται να ακούει ο τρίτος καλεσμένος μας, ο Στέλιος Ράμφος. Έχοντας διανύσει στο παρελθόν μια τεθλασμένη πορεία ανάμεσα στον καστοριαδισμό και την νεορθοδοξία, σήμερα έχει αναδειχτεί σε πρύτανη του φραγκολεβαντινισμού και όχι άδικα. Στο τελευταίο του βιβλίο, «Timeout», αφού περιγράφει ως ελκυστική την ιδέα της «πιθανής συγκατοίκησης ενοικιαστών από διάφορα μέρη του κόσμου επί του (ελληνικού) εδάφους», οικτίρει «τον Βαλκάνιο νεοέλληνα», που τόσο πολύ παραμένει προσκολλημένος στη γη του και στο σπίτι του όντας δέσμιος προνεωτερικών αντιλήψεων. «Ενώ ο Ευρωπαίος», κραυγάζει ο Ράμφος, «ενοικιάζει το σπίτι του»!. Αναρωτιέται με μεγάλη απορία: «Από που αντλεί για τον Ρωμηό το ακίνητο τη μαγνητική του δύναμη; Πρωτίστως θα έλεγα από τον συμβολισμό της οικογένειας. Τόπος οικογένειας είναι η συνεκτική της στέγη […] Αντίθετα ο μέσος Ευρωπαίος και ειδικότερα του Βορρά δεν αγοράζει κατοικία αλλά κυρίως νοικιάζει δηλαδή εντάσσει τον χώρο του στο χρόνο».

Η κατάσταση είναι δραματική για τον Ράμφο, που πιάνει με αγωνία το λαιμό του, γιατί νιώθει να πνίγεται:

«Ο χρόνος μας είναι, όπως και ο τόπος μας, κλειστός. Ζούμε σε μια κοινωνία η οποία δέχεται σαν σταθερή αξία και αλήθεια την οικογένεια και σαν ασφαλή εστία την κατοικία. Κρατούμε το σπίτι παστρικό και το φροντίζουμε όσο γίνεται, αδιαφορούμε ωστόσο για τον δημόσιο χώρο, τη λειτουργικότητα με την καθαριότητα και την αισθητική του. Δεν πρέπει να είναι τυχαία η τάση να τρέπουμε αέναα τον χρόνο μας σε χώρο».

Μην ανησυχείτε, όμως, για τον Στέλιο Ράμφο και το βασανιστικό κλειστοφοβικό του σύνδρομο. Όταν δεν ταξιδεύει στο εξωτερικό για να δώσει τα φώτα του σε κάποιο TEDx, διαμένει τον περισσότερο καιρό σε ιδιόκτητη(!) βίλλα μέσα σε μια ωραιότατη φάρμα κάπου στην Πεντέλη…

Χ.Λ.

Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 131, Οκτώβριος 2013
ΠΗΓΗ: https://anarchypress.wordpress.com/2016/11/20/%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%ac%ce%b4%ce%b5%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%bb%ce%bf%cf%8d%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%ac%ce%b4%ce%b5%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%86%cf%84/

Το διαρκές μνημόνιο του ιμπεριαλιστικού νεοφιλελευθερισμού ή ας θυμηθούμε το ξεχασμένο Μάαστριχτ

masΗ Συνθήκη του Μάαστριχτ, επίσημα γνωστή ως Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση, υπεγράφη στις 7 Φεβρουαρίου 1992, και αποτελεί την τρίτη κατά σειρά συνθήκη με την οποία ολοκληρώθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση, ως σύγχρονος θεσμός, ύστερα από τη Συνθήκη της Ρώμης και την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη (1986). Στην Ελλάδα, υπέρ της συνθήκης τάχτηκαν τα κόμματα ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ, και καταψήφισε μόνο το ΚΚΕ, ενώ υπεγράφη από τον Υπουργό Εξωτερικών Αντώνη Σαμαρά και τον Υπουργό Εθνικής Οικονομίας Ευθύμιο Χριστοδούλου.

Στην ουσία, αποτελεί το διαρκές μνημόνιο του ιμπεριαλιστικού νεοφιλελευθερισμού, έπειτα από την κατάρρευση του πρώην ανατολικού μπλοκ και την κυριαρχία της αμερικανικής παγκοσμιοποίησης. Ταυτόχρονα, το «Μάαστριχ» έδωσε απρόβλεπτη ώθηση στο ΝΑΤΟ. Οι χώρες της ανατολικής Ευρώπης δεν πληρούσαν τους περιοριστικούς όρους της Συνθήκης, λόγω των ασθενικών οικονομιών τους ή των εύθραυστων νομικών και χρηματοπιστωτικών οργανισμών τους, για να ενταχθούν άμεσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι ήλθε σαν αντιστάθμισμα η επέκταση της αμυντικής κοινότητας του ΝΑΤΟ προς ανατολάς με την ένταξη κρατών της Κεντρικής Ευρώπης

Στο οικονομικό πεδίο, η Συνθήκη του Μάαστριχτ, αποτελεί την θεσμική κατοχύρωση της ακραίας αυτοκρατορικής παγκοσμιοποίησης και την υπαγωγή της Ευρώπης σε αυτήν. Αντιγράφουμε, untitled2από το βιβλίο του ιστορικού Νίκου Ψυρούκη, «Καπιταλισμός. Από την κρίση στην σήψη»: α.εξάλειψη της μονιμότητας στην εργασία, β.διαρκής μεταφορά των εργαζομένων από πόλη σε πόλη, από επαρχία σε επαρχία, γ.αδιάκοπη αλλαγή επαγγέλματος, μια κι αυτό απαιτεί και η αδιάκοπη εξέλιξη της καπιταλιστικής τεχνολογίας, δ.μερική ή ολική κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας (ο κάθε άνθρωπος μπορεί ή αναγκάζεται από τα πράγματα να συνάπτει ατομική σύμβαση εργασίας, ε.ελαστικοποίηση των ωρών εργασίας (θεσμοθέτηση του ωρομισθίου και της μερικής απασχόλησης, στ. επιμήκυνση της ηλικίας(μια και ο μέσος όρος ζωής ανέβηκε), ζ.μικτή ασφάλιση(κρατική και μη κρατική ή και μονάχα μη κρατική) και η.ελεύθερη εισαγωγή φτηνών εργατικών χεριών από άλλες χώρες. 

Η υπερεθνική και ταυτόχρονα απο-εθνικοποιημένη συμμαχία του παγκόσμιου κεφαλαίου, εντέλει, ενισχύει την καταπίεση έθνους από έθνος και εγκαθιστά νέες πλανητικές αποικιοκρατικές σχέσεις, κάτι που το βιώσαμε στα πρόσφατα μνημονιακά χρόνια, με τις ανισότητες χωρών, κέντρου-περιφέρειας, τα «pigs» και το πειραματόζωο Ελλάδα. Όμως, η πολιτική, στρατιωτική και οικονομική κυριαρχία, εξαπλώθηκε αφότου συντελέστηκε η πολιτισμική-ιδεολογική αποικιοποίηση της επιστήμης, της τέχνης, της καθημερινής ζωής, από τις «νέες αξίες» μιας ουδέτερης, ανθρωπιστικής προόδου, που ούτε ουδέτερη είναι, ούτε ανθρωπιστική, ούτε πρόοδος. Οι μάσκες, που έκρυβαν το ανανεωμένο πρόσωπο του νεοφιλελεύθερου ιμπεριαλισμού, δημιούργησαν έναν ολόκληρο «αισιόδοξο» κόσμο, ανανέωσης και καινοτομίας που εκμηδένισε τις αντιστάσεις των ανθρώπων ενάντια στην πηγή της εκμετάλλευσής του, καθώς κανείς συνετός άνθρωπος «δεν πάει ενάντια σ’εναν κόσμο που αλλάζει»!.

Η διπλή σημασία και η μετάλλαξη λέξεων και εννοιών, ένωσαν τους φιλελεύθερους καπιταλιστές και τους φιλελεύθερους σοσιαλιστές, σε μια κοινή γλώσσα. Η αλλοτρίωση, η αβεβαιότητα σε καθημερινή βάση για το αύριο, η καταχρέωση των πολιτών, η αποξένωση, η απαξίωση της ανθρώπινης αρετής και του μέτρου, ο ναρκισσισμός, ο πόλεμος ενάντια στην συνεργατική κοινότητα, οι πόλεμοι και η προσφυγιά, βαφτίστηκαν ευκαιρία, αλλαγή, εξέλιξη, «ανθρωπολογική επανάσταση», ατομικότητα, εμπλουτισμός, ποικιλία, «αντεξουσία», κ.α.

Η δυστοπία του Όργουλ στο «1984», συγχωνεύτηκε με τον «Θαυμαστό καινούριο κόσμος» του Άλντους Χάξλεϋ, σμπαριαλάζοντας ανθρώπους και συνειδήσεις.

Δημήτρης Ναπ.Γ

Γιάννης Κρούσσος: υψηλή πολιτική (και όχι μόνο) ανάλυση από τα βάθη των Κεφαλλήνων Ριζοσπαστών…(video).

%ce%ba%cf%81%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%bf%cf%822Θεωρώ ότι όταν παρουσιάζεις τους φίλους σου, παρουσιάζει πλευρές του εαυτού σου και μάλιστα με έναν τρόπο που σε προστατεύει από την σαγήνη του εγωισμού και του ναρκισσισμού, καθώς παρεμβαίνει η λυτρωτική σχέση με τον Άλλον. Ο σεβασμός και η εκτίμηση του Άλλου, σε αποτρέπει από το απομονωτισμό των απόψεών σου και σε οδηγεί να εκτιμάς απόψεις του εαυτού σου μέσα από την σχέση και όχι από εγωπάθεια. Η γνώση, είναι ή θα έπρεπε να είναι μια σχεσιακή διεργασία.

Ο Γιάννης, μελετητής, δημοσιολόγος, εκδότης της ριζοσπαστικής εφημερίδας Νυστέρι, ιστοριοδίφης, imagesπολιτικός αναλυτής, κοινωνικός ακτιβιστής και ένα σωρό άλλα, που του «προσάπτω» και τα οποία θα μου εξασφαλίσουν γνήσιες κεφαλλονίτικες βλαστήμιες, είναι πρόσφατος φίλος. Ελπίζω, ότι με θεωρεί κι αυτός. Σίγουρα, έχω μάθει πολλά και αναζητώ άλλα τόσα πεδία γνώσης και ανάγνωσης, μέσα από τις εντελώς «ανατρεπτικές» και κεφαλλονίτικες κουβέντες μας. Μαθήματα εφ’όλης της ύλης, για την οικονομία, την πολιτική, την φιλοσοφία, την δημοκρατία…

Πάρτε ένα δείγμα λόγου, μακρυά από προκατασκευασμένη θεωρία και ιδεοληψίες. Για την οικονομική και πολιτειακή κρίση της Ελλάδας, για τους αγανακτισμένους, το χρήμα και τα συνεταιριστικά εγχειρήματα, τον Αριστοτέλη, την Εκκλησία του Δήμου και την Δημοκρατία, το αντιδημοκρατικό φαντασιακό της Δύσης και άλλα πολλά…!

Δημ. Ναπ.Γ

O Νίκος Ψυρούκης και το Κυπριακό

kypr

του Σπύρου Κουτρούλη από την εφημερίδα Ρήξη 

H εθνική διαμόρφωση του κυπριακού ελληνισμού ταυτίζεται με την εθνογενετική εξέλιξη όλων των Ελλήνων.

«Το Δελτίο Φίλων Νέων Χωρών (Κίνηση Αντιαποικιακής Αλληλεγγύης) δημιουργήθηκε από τον ιστορικό Νίκο Ψυρούκη και ορισμένους νέους που προέρχονταν από την πλέον ριζοσπαστική πτέρυγα της νεολαίας της ΕΔΑ. Όλοι οι συνεργάτες, για ευνόητους λόγους, έγραφαν με ψευδώνυμα. Ανάμεσά τους συγκαταλέγονται ο μετέπειτα εκδότης του ΚΑΛΒΟΥ Γ. Χατζόπουλος, που παλαιότερα διηύθυνε το περιοδικό ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗ, ο Μ. Παπούλιας, ο Λ. Ριζάς, ο Δ. Ιατρόπουλος, ο Π. Σίμιτσεκ και άλλοι.
Η έκδοση χωρίζεται σε δύο περιόδους, η πρώτη περιλαμβάνει το 1964 και η δεύτερη τα έτη 1965–1967. Στα τελευταία μάλιστα τεύχη μετονομάζεται σε Αντιιμπεριαλιστής. Τον Φεβρουάριο του 1967 εκδίδεται το τελευταίο τεύχος.
Όπως αποκαλύπτει και ο τίτλος της, η κίνηση ΦΝΧ, είναι επηρεασμένη από τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα της μεταπολεμικής περιόδου και ιδιαίτερα την κινέζικη επανάσταση. Από το πρώτο τεύχος της είναι σταθερή η αναφορά στον αγώνα του κυπριακού ελληνισμού για Αυτοδιάθεση – Ένωση και στην ανάδειξή του ως του κορυφαίου εθνικού μας ζητήματος. Στα πλαίσια αυτά δεν καταδικάζονται μόνο οι φιλοδυτικές ηγεσίες για εγκατάλειψη της Κύπρου, αλλά και οι ηγεσίες του ΑΚΕΛ και της ΕΔΑ.

Το αρτιότερο κείμενο για το Κυπριακό είναι του Νίκου Ψυρούκη –το οποίο υπογράφει ως Ε. Νικητάκος– και δημοσιεύεται τον Ιανουάριο του 1965, στις σελίδες 5-20, με τον τίτλο «Το Κυπριακό: Tο οξύτερο εθνικό μας ζήτημα». Αφού αναδεικνύεται η κορυφαία σημασία της Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο και στη διαμόρφωση του διεθνούς συσχετισμού δυνάμεων, καθορίζονται τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του: «Το Κυπριακό είναι πρώτα απ’ όλα πρόβλημα εθνικοαπελευθερωτικό. Προκλήθηκε από την αποικιακή καταπίεση στο Νησί, καταπίεση που νομοτελειακά έφερε και την εθνικοαπελευθερωτική πάλη των καταπιεζομένων. Ο ελληνικός εθνολογικός χαρακτήρας της Κύπρου καθόρισε και την ιθαγένεια της εθνικοαπελευθερωτικής της πάλης. Ο αγώνας στην Κύπρο είναι εθνικός αγώνας όλου του ελληνικού λαού. Και επειδή οι καταπιεστές υπήρξαν και είναι οι κηδεμόνες της οικονομικής και πολιτικής ζωής της Ελλάδας, η πάλη για την συντριβή τους παίρνει βαθύτερο και καθολικότερο χαρακτήρα. Είναι αγώνας που κλονίζει τα θεμέλια της εθνικής υποτέλειας». Μάλιστα, για όσους μαρξιστές υποτιμούν το εθνικό ζήτημα, ο Ψυρούκης αντιτείνει τη συμβουλή του Ένγκελς προς τους Πολωνούς σοσιαλιστές: «Μέχρι να λυθεί το εθνικό πρόβλημα της πατρίδας τους έχουν όχι μόνο δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση να είναι πρώτα απ’ όλα εθνικιστές και ύστερα διεθνιστές».
Η αποικιοκρατία επιχείρησε να δημιουργήσει κοινωνικά στρώματα που να έχουν ταυτίσει την τύχη τους μαζί της και να έχουν, κατά συνέπεια, συνείδηση ανθενωτική, ενώ έντεχνα χρησιμοποιούσε τους Τουρκοκύπριους κατά των Ελληνοκυπρίων.

Ο Ψυρούκης θεωρεί ότι η πορεία της εθνικής διαμόρφωσης του κυπριακού ελληνισμού ταυτίζεται με την εθνογενετική εξέλιξη όλων των Ελλήνων. Την πορεία αυτή δεν θα την αντιμετωπίσει στενά οικονομίστικα, αλλά θα δει τον δραστικό ρόλο που έχουν παράγοντες όπως η κοινότητα του εδάφους, η γλωσσική ενότητα, η ψυχοσύνθεση. Γι’ αυτό, για να κατανοήσουμε το εθνικό ζήτημα, «δεν αρκεί να γνωρίζουμε πώς σχηματίστηκε η οικονομική κοινότητά του. Πρέπει να γνωρίζουμε τον ρόλο που έπαιξαν όλες οι σχέσεις που συγκροτούν ένα έθνος και που αντανακλώνται στην εθνική συνείδηση». Η εθνογενετική εξέλιξη του ελληνισμού θα ξεκινήσει από τους Πελασγούς και του Κρήτες και θα συνεχίσει να συγκροτείται ως ιδιαίτερη ταυτότητα ως τους νεώτερους χρόνους. Οι διάφοροι κατακτητές, Ενετοί, Οθωμανοί, Άγγλοι, δεν θα καταφέρουν να καταστείλουν την ελληνική ταυτότητα, αλλά θα προκαλέσουν, ως αντίδραση, την ενίσχυσή της.

prosfyges

Ο Ν.Ψυρούκης μνημονεύει τη δήλωση του νομοθετικού σώματος της Κύπρου το 1903: «Τον κυπριακό λαό ούτε τα πλούτη της Προστάτριας θαμβούσιν, ούτε η πενία της Ελλάδος τον φοβίζει. Ο μόνος πόθος, το μόνον αυτού όνειρον, είναι η μετά της μητρός Ελλάδος ένωσις». Θα διαπιστώσει ότι οι πολλαπλές εξαρτήσεις και κηδεμονίες του νεότευκτου ελληνικού κράτους θα εμποδίσουν τη λύση του εθνικού ζητήματος, ώστε «το κράτος αυτό ακολούθησε την πολιτική των φιλικών σχέσεων με τον σουλτάνο και έφτασε να καταδιώκει και τους αγωνιστές της Κρήτης».

Σε κάθε ιστορική περίοδο, το κυρίαρχο αίτημα για την Κύπρο είναι η Ένωση. Η συμφωνία της Ζυρίχης είναι για τον Ν.Ψυρούκη προδοσία. Η εξήγηση είναι ότι ήδη από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο η ελληνική άρχουσα τάξη «είναι κοσμοπολίτικη και βρίσκεται σε άμεση σύνδεση και συνεργασία με τα παγκόσμια μονοπώλια των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων». Ιδιαίτερο ρόλο στη διαμόρφωση αυτών των χαρακτηριστικών θα παίξει ο χρηματοοικονομικός και εφοπλιστικός κλάδος, οπότε ο ηρωικός αγώνας της ΕΟΚΑ το 1955-1959 και οι θυσίες και τα μαρτύρια των αγωνιστών δεν θα έχουν το προσδοκώμενο αποτέλεσμα της εθνικής ολοκλήρωσης. Επίσης, η προσπάθεια να αναδειχθεί ως κύριο πρόβλημα η σχέση ανάμεσα στους Έλληνες και Τούρκους της Κύπρου, απομειώνει και συγκαλύπτει την κύρια πλευρά του κυπριακού ζητήματος, το οποίο θα λυθεί μόνο με την «ένωση της Κύπρου με μια αντιμπεριαλιστική Ελλάδα».

Βεβαίως, όπως επισημάναμε, αναφορές στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του κυπριακού ελληνισμού υπάρχουν στα περισσότερα τεύχη. Στο τεύχος 2 του 1964 παρατίθεται άρθρο των Νιου Γιόρκ Τάιμς, όπου αναφέρεται ότι το σύνθημα της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα είναι «δηλητήριο» που εκθέτει σε κίνδυνο την ειρήνη και ότι «η απαγόρευση της Ένωσης έχει την ίδια θέση στο διεθνές δίκαιο, όπως η απαγόρευση ενός αυστριακού Άνσλους στη Γερμανία». Στο τεύχος 3/1964 αναφέρονται δηλώσεις του Β. Λυσσαρίδη για την Ένωση. Στο τεύχος 4/1964 επισημαίνεται ότι η Ελλάδα ήταν «υποχρεωμένη να θυσιάζει τα εθνικά μας συμφέροντα, την υπόθεση της Κύπρου, για να ικανοποιεί τις απαιτήσεις και να εξυπηρετεί τα αποικιακά στρατηγικά σχέδια των Αγγλοαμερικάνων». Στο τεύχος 6/1964 αναφέρεται ψήφισμα από συγκέντρωση των Φ.Ν.Χ. για την Κύπρο, στις 12.8.1964, που τονίζεται: «Μία είναι η λύση του κυπριακού προβλήματος: η Ένωση με την Ελλάδα, και θ’ αγωνιστούμε μέχρι την τελική επιβολή της. Δεν υπάρχει κυπριακός λαός και ανεξάρτητο κυπριακό κράτος. Υπάρχει ελληνικός λαός, στην  Ελλάδα και την Κύπρο, ελληνικό έθνος και ελληνικό κράτος. Δεν μπορούν να υπάρχουν δύο Ελληνικά κράτη, το Ελληνικό έθνος κομματιασμένο, επειδή έτσι θέλουν οι οποιοιδήποτε μεγάλοι «Σύμμαχοι και Φίλοι» και οι οποιοιδήποτε αφελείς συνθηκολόγοι», ενώ καλεί την ελληνική κυβέρνηση να ενισχύσει ένοπλα τους Ελληνοκύπριους «στο ξεκαθάρισμα όλου του νησιού απ’ τις ένοπλες συμμορίες των Τουρκοκυπρίων», και θα καταλήξει με το σύνθημα «Ζήτω η Κύπρος – πρωτοπορία του εθνικοαπελευθερωτικού μας αγώνα, Ζήτω η Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, Ζήτω η αδέσμευτη αντιιμπεριαλιστική Ελλάδα».
Με την παρέλευση δεκαετιών και τη μεσολάβηση τραγικών ιστορικών γεγονότων, η απελευθέρωση της Κύπρου και η ενοποίηση του γεωπολιτικού χώρου Ελλάδας- Κύπρου είναι αναγκαία συνθήκη επιβίωσης του ελληνισμού, που προϋποθέτει όμως τη χειραφέτηση από τις διεθνείς του δεσμεύσεις και δουλείες».

Πηγή: http://ardin-rixi.gr/archives/3687

Στατιστικά

  • 32,246 επισκέψεις

"Παραμένω αναρχικός για να μπορώ να δοξολογώ την Παράδοση. Χωρίς την Παράδοση δεν μπορείς να κάνεις ούτε βήμα. Δεν την αντιμετωπίζω, όμως σαν αγία των αγίων. Πολλά πράγματα της παράδοσής μας έχουν πεθάνει για πάντα. Άλλα πάλι επιζήσανε με διαφορετική μορφή. Οι νέοι μας για παράδειγμα, δεν καταλαβαίνουν ότι το τσίπουρο είναι καλύτερο απο το ουίσκι. Κατά τον ίδιο τρόπο, οι γέροι φαντάζονται ότι προπολεμικώς ζούσαμε καλύτερα. Εξετάζω την Παράδοση σημαίνει προσπαθώ να κατανοήσω το Σήμερα" - Ηλίας Πετρόπουλος.

Όλες οι επαναστάσεις καταλήγουν στην κατάκτηση της ανεγκέφαλης Κυρίας. Της Εξουσίας. Αυτή η κατάκτηση, ως γνωστόν, δημιουργεί Δίκαιον, μακράν των ονειρικών στόχων μιας επανάστασης. Οι άνθρωποι που προκύπτουν από μία επανάσταση, περιέχουν τα ίδια συστατικά με τους αποχωρήσαντες ή τους ηττηθέντες (...). Χρειάζεται ισχυρή παιδεία για ν' ανθέξει κανείς στην έννοια της Εξουσίας και της επιτυχίας. - Mάνος Χατζιδάκις

Ιουνίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μάι.    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

ΑΙ ΓΑΡΟΥΦΑΛΛΟ ΜΟΥ…

ΜΙΚΕΛΗΣ ΑΒΛΙΧΟΣ

Μπακουνικός και Κεφαλλονίτης

O ΔΡΑΚΟΣ…

ΑΙΜΙΛΙΑΝΟ…

Τhe Monty Pythons

Τhe Monty Pythons

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

Τζιμάκο, τρέλλανε τους «μεταμοντέρνους»…

Τζιμάκος και μετα-νεωτερικότητα

ΓΚΥ ΝΤΕΜΠΟΡ…

"...το θέαμα είναι το κεφάλαιο σε τέτοιο βαθμό συσσώρευσης που μεταβάλλεται σε εικόνα."

ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ: ΟΤΑΝ Ο ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΕΚ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.

Eλευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν…

Για το όνειρο των συνοικιών μας…!