//
you're reading...
ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ

Από τις «κανονισμένες» στις … «κοινωνικές» απεργίες.

Παρ’όλη τη μαζικότητα στις πορείες των εργαζομένων, τους τελευταίους μήνες – που ο γράφων συμμετείχε ενεργά – ο όρος των «προαναγγελλόμενων» κινητοποιήσεων, τονίζει το πλαίσιο συνδιαλλαγής και εφαρμογής των «δυναμικών» αντιδράσεων του συνδικαλιστικού κινήματος.

Ένα πλαίσιο, που απομονώνει τις διεκδικήσεις μόνο στον Δημόσιο Τομέα και αποξενώνεται από την στήριξη ή την ανάπτυξη κινητοποιήσεων σε ιδιωτικές επιχειρήσεις, που εκτρέφει παχύδερμες συνδικαλιστικές ελίτ, που τείνει στον συντεχνιακό ωφελιμισμό και στον «ευγενή και πολιτισμένο» κομματικό διάλογο- για το καλό του λαού, βεβαίως.

Η Γ.Σ.Ε.Ε, αποδεχόμενη τον…ιστορικό ρόλο της, ως διοικητικό μεσολαβητικό μηχανισμό, ρυθμίζει τις συνθήκες αγοροπωλησίες της εργατικής δύναμης, με τρόπο που αυξήσεις 30 ευρώ στο κατώτερο ημερομίσθιο, πανηγυρίζονται ως …ταξικές νίκες.  Η θεσμική μορφή οργάνωσής της, στηριγμένη σε ιεραρχικές-εξουσιαστικές και αντιπροσωπευτικές δομές, ταυτίζεται και συναντά σε απ’ ευθείας διάλογο τις αντίστοιχες του φιλελευθερισμού και του αστικού κράτους. Στην βάση αυτή, «κανονίζει» απεργίες στο όριο εκείνο που δεν θα θιγεί ο προϋπολογισμός των εργοδοτών και οι οικονομικές τους επενδύσεις. Τα θεσμοποιημένα συνδικάτα, εντέλει, ενσωματώνονται στην Κρατική μηχανή, ως συστατικά της μέρη.

Ουσιαστικά, «τακτοποιούν» και ελλιμενίζουν σε ρηχά, ασφαλή νερά τις αντιδράσεις και την οργή των εργαζομένων, ενώ οι πορείες μπορεί να μετατρέπονται σε «υγιεινούς εκτονωτικούς περιπάτους», αποδεκτούς από το Κεφάλαιο. Επιπλέον, αγνοώντας την ιδεολογική δυναμική των Μ.Μ.Ε, που διαστρεβλώνουν τις απεργίες ή νομιμοποιούν τις αντιδράσεις σε αυτές, αδυνατούν να ενσωματώσουν μορφές πάλης που να τυγχάνουν της αποδοχής της ευρύτερης κοινωνίας, αλλά πλήττουν και ουσιαστικά τα κέρδη των εργοδοτών. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι το Κράτος, οι εργοδότες αλλά και τα θεσμοποιημένα Συνδικάτα, αποδέχονται και προτιμούν τις «προβλέψιμες» απεργίες, από οποιαδήποτε άλλη μορφή άμεσης αντίδρασης των εργαζομένων, που διαφεύγει από τον έλεγχό τους.

Στο δεδομένο Ελληνικό μοντέλο ανάπτυξης, οι αγώνες των εργαζομένων είναι αναγκαίο να θέσουν νέα οράματα που δεν περιορίζονται αποκλειστικά στην ποσοτική αναπροσαρμογή των μισθών, αλλά διευρύνονται σε αξιακές- κοινωνικές- πολιτισμικές, αντισυστημικές διεκδικήσεις. Είναι σημαντικό το συνδικαλιστικό κίνημα, όχι να περιμένει την συμπαράσταση της κοινωνίας (άλλωστε με τον τρόπο που γίνονται οι απεργίες, διευκολύνεται η διαστρέβλωσή τους και η αντίδραση των αγανακτισμένων πολιτών για τα «σκουπίδια που μας έπνιξαν» ή τα ατυχήματα από την διακοπή παροχής ρεύματος), αλλά να «κατέβει» αυτό, στην κοινωνία. Άλλωστε, ο μέσος άνθρωπος είναι σε θέση να ξεχωρίζει τόσο το «δίκιο του εργάτη», όσο και τις συντεχνιακές προνομιακές απαιτήσεις.

Υ.Γ Οι παρακάτω πρακτικές – που σε άλλες χώρες έχουν, κατά καιρούς, εφαρμοστεί – είναι σίγουρο ότι μόνο την συμπαράσταση του κοινωνικού συνόλου θα ενεργοποιούσαν.

 –  Εργασία σύμφωνα με τους κανονισμούς ( σε οργανισμούς με πολυδαίδαλο διοικητικό σύστημα)

– Απεργία με προσφορά υπηρεσιών ( νοσοκομεία που οι εργαζόμενοι δεν κόβουν χρεωστικά για εξετάσεις ή φάρμακα, ενώ δέχονται ασθενείς: η έλλειψη διατυπώσεων αύξησε τον χρόνο φροντίδας των ασθενών, τον αριθμό εξυπηρετούμενων, κ.α, Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, όπου οι οδηγοί μεταφέρουν τον κόσμο δωρεάν, κλπ.

– Καθιστικές απεργίες.

– Επιλεκτικές απεργίες:   οι εργαζόμενοι προγραμματίζουν κινητοποιήσεις εναλλάξ με εργασία, ανά εβδομάδα,  αντιμετωπίζοντας έτσι τόσο το οικονομικό κόστος της απεργίας διαρκείας, όσο και την πρόσληψη απεργοσπαστών.

 Πολλές πρακτικές μπορεί να επινοήσει ένα εναλλακτικό αντιπαρασιτικό συνδικαλιστικό κίνημα, με τελικό πάντα στόχο την αλληλεγγύη των εργαζομένων και του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας.

                                                                                                     Δημήτρης  Ν. Γ

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΡΗΞΗ-2008

 

 

 

Advertisements

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Στατιστικά

  • 32,852 επισκέψεις

"Παραμένω αναρχικός για να μπορώ να δοξολογώ την Παράδοση. Χωρίς την Παράδοση δεν μπορείς να κάνεις ούτε βήμα. Δεν την αντιμετωπίζω, όμως σαν αγία των αγίων. Πολλά πράγματα της παράδοσής μας έχουν πεθάνει για πάντα. Άλλα πάλι επιζήσανε με διαφορετική μορφή. Οι νέοι μας για παράδειγμα, δεν καταλαβαίνουν ότι το τσίπουρο είναι καλύτερο απο το ουίσκι. Κατά τον ίδιο τρόπο, οι γέροι φαντάζονται ότι προπολεμικώς ζούσαμε καλύτερα. Εξετάζω την Παράδοση σημαίνει προσπαθώ να κατανοήσω το Σήμερα" - Ηλίας Πετρόπουλος.

Όλες οι επαναστάσεις καταλήγουν στην κατάκτηση της ανεγκέφαλης Κυρίας. Της Εξουσίας. Αυτή η κατάκτηση, ως γνωστόν, δημιουργεί Δίκαιον, μακράν των ονειρικών στόχων μιας επανάστασης. Οι άνθρωποι που προκύπτουν από μία επανάσταση, περιέχουν τα ίδια συστατικά με τους αποχωρήσαντες ή τους ηττηθέντες (...). Χρειάζεται ισχυρή παιδεία για ν' ανθέξει κανείς στην έννοια της Εξουσίας και της επιτυχίας. - Mάνος Χατζιδάκις

Ιουνίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μάι.   Ιολ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

ΑΙ ΓΑΡΟΥΦΑΛΛΟ ΜΟΥ…

ΜΙΚΕΛΗΣ ΑΒΛΙΧΟΣ

Μπακουνικός και Κεφαλλονίτης

O ΔΡΑΚΟΣ…

ΑΙΜΙΛΙΑΝΟ…

Τhe Monty Pythons

Τhe Monty Pythons

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

Τζιμάκο, τρέλλανε τους «μεταμοντέρνους»…

Τζιμάκος και μετα-νεωτερικότητα

ΓΚΥ ΝΤΕΜΠΟΡ…

"...το θέαμα είναι το κεφάλαιο σε τέτοιο βαθμό συσσώρευσης που μεταβάλλεται σε εικόνα."

ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ: ΟΤΑΝ Ο ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΕΚ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.

Eλευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν…

Για το όνειρο των συνοικιών μας…!

Αρέσει σε %d bloggers: