//
you're reading...
ΜΝΗΜΗ, ΟΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΚΡΟΑΜΑΤΑ, ΠΡΟΣΩΠΑ, ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ

Μια ρωγμή μνήμης,… για τον Σαββόπουλο…!

«Λοιπόν μολύβι και χαρτί, η απόγνωση άνοιξε λαγούμι
Σκιές που χώθηκαν με λάμψεις μαχαιριού σε πιο στενό κελί»

 

Πέρασαν σχεδόν είκοσι χρόνια (τριάντα στην πραγματικότητα) μέχρι να σπάσω το ιδιότυπο «εμπάργκο» που είχα απέναντι στον Σαββόπουλο, αποφεύγοντας να τον παρακολουθήσω «ζωντανά»! Ενδίδοντας στην γλυκιά πίεση της συμβίας μου, είπα να δώσω στον μπαγασάκο Διονύση – και στον …εαυτό μου- μια ευκαιρία. Άλλωστε, μαζί του τραγουδούσε και η αυθεντική Ελένη Βιτάλη!

Ιδιότυπο το εμπάργκο απέναντί του, γιατί ένα κομμάτι της ζωής σου – όταν μάλιστα ήταν κάποτε, ολόκληρο πολιτικό, αισθητικό, κοινωνικό, υπαρξιακό κοσμοσύστημα για σένα – ακόμα και όταν το απωθείς, υπάρχει μέσα σου. Δεν έπαψα να ακούω τα τραγούδια του και να τον «παρακολουθώ», πότε γιατί ήθελα να μαζεύω επιχειρήματα εναντίον του, για να δικαιώσω την «προδοσία» και τον θυμό που ένιωθα, είτε γιατί τελικά γέμιζε -κρυφά-η ψυχή μου, με εικόνες και συναισθήματα από την εποχή εκείνη που υπερασπιζόμασταν τον Νιόνιο, που δεν ήταν για μένα, απλά ένας μουσικός. Άλλωστε, άλλο τα τραγούδια και άλλο ο δημιουργός τους, όταν μάλιστα, «τα τραγούδια γίνονται πέτρες και πετροβολούν τον ίδιο, τώρα», όπως αυτάρεσκα έλεγα.

savΜετά το 1989 – δίσκος: «Το κούρεμα» – οριστικοποιήθηκε η ρήξη με τον Σαββόπουλο. Μια ρήξη που προετοίμαζε η αμφιταλαντευόμενη πορεία του, τα προηγούμενα 3-4 χρόνια. Ήταν άλλωστε, μόλις το 1984, όταν με τον επίσης φανατικό σαββοπουλικό φίλο Νίκο Λεμ., σε μια έπαρση της στιγμής, δηλώσαμε ότι θα σπάγαμε επιδεικτικά, τους δίσκους και τις κασσέτες του Σαββόπουλου, στην πλατεία της γειτονιάς μας, (πλατεία Αγίου Παύλου), αν επαληθεύονταν οι κριτικές και οι λοιδωρίες των φίλων μας, ότι ο αμφισβητίας με τα στρογγυλά ματογυάλια και τις τιράντες, μπήκε στο σύστημα και αφομοιώθηκε. Και ο μπαγάσας μας έδωσε τράτο εκείνο το καλοκαίρι, ακούγοντάς τον στο Δεύτερο Πρόγραμμα, στην νυχτερινή εκπομπή του, «Θερινή στολή», να λέει πάλι εκείνα τα γλυκά ελληνικά «αναρχοαυτόνομα» λόγια του, που χάιδευαν τ’αυτιά μας και δυνάμωναν τα τείχη του κόσμου μας. Θυμάμαι, με πόσο πάθος, έτρεξα μεσάνυχτα να «απαντήσω» στον αδερφό μου-βασικό επικριτή του Σαββόπουλου – ότι ο Νιόνος δεν άλλαξε και να, λέει τα δικά του, τα …δικά μας και πάλι και «ας μην χαίρεστε εσείς, που θεωρείτε ότι μας πούλησε και αφομοιώθηκε». Κι ας ήταν αυτός που μου χάρισε ένα σπάνιο πια, μικρό αγαλματάκι του Νιόνιου…!

Άλλωστε, πριν ένα χρόνο, η σαββοπουλική παρέα της τάξης μας (Γιώργος Μαρ., Φίλιππος Βαφ.,), SAVκάναμε κοπάνα για να τον δούμε να απογειώνεται συμβολικά – αλλά, αλίμονο, και αληθινά – στο Ολυμπιακό Στάδιο, θέλοντας να μας ευχαριστήσει, αλλά και να μας «αποχαιρετίσει». Βγάζοντας τα «τραπεζάκια του έξω», αποφασισμένος να σταματήσει την «υπόγεια διαδρομή του». Κι αν κάτι ψιλιαζόμασταν το βράδυ εκείνο, η ανόητη κριτική μας, εστιαζόταν πως η αλλαγή του ήταν ότι έβαλε νταούλια και «δημοτικά» στο δίσκο του, επιλεκτικά ξεχνώντας,πως ο Σαββόπουλος ποτέ δεν λοιδώρησε την παράδοσή μας, πότε στον Μπάλο και την Μαύρη Θάλασσα ή πότε με την Δόμνα Σαμίου, παντρεύοντάς την με σύγχρονους ήχους, με τρόπο οικείο. Σκαλώσαμε, σε μια μικρή λεπτομέρεια, πιθανά για να μην παραδεχτούμε την μεγάλη αλλαγή που αχνοφαινόταν ότι έρχεται.

Η αμφιβολία, αλλά και η αποδοχή, μεγάλωσε διαβάζοντας το 1985, το βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά, «Για τον Σαββόπουλο». Εκεί ταυτίστηκαν οι δρόμοι μου και με τους δυο ακόμα πιο πολύ. Έχουμε δίκιο! Κοινωνική αμφισβήτηση, τρίτος κόσμος και αντιιμπεριαλιστικές επαναστάσεις, ο Μάο, αλλά και ο «αναρχοαυτόνομος» Έλληνας, που τραγουδά τον Καραγκιόζη και δημοτικά, πιάνοντας το χέρι του Ντίλαν και του Ζάππα, στο εκπληκτικό «Βρώμικο ψωμί» και τον «Μπάλλο» ή συνομιλώντας με τους …χίππυδες στο «Περιβόλι του τρελού»! Όμορφα, όλα και διεθνικά … ελληνικά. Άλλωστε, η νεανική φευγάτη ματιά του «Φορτηγού», σε άλλους κόσμους και πολιτισμούς, διόλου δεν έδιωχνε την συγκίνηση για την «Μαύρη θάλασσα» και τα παιδιά με τα μαλλιά και με τα μαύρα ρούχα, που τριγυρνούν σε ιστορικούς τόπους «ελληνικούς» …«Στα μάγια και στα όνειρα, καμπάνα και καντήλα, Πόλη, Βάρνα, Οδησσός, Κωστάντζα και Μπραΐλα
και σε χρόνο μυστικό σαν ηφαίστειο του Αίμου, λεγεώνες του πολέμου»

Σήκω ψυχή μου δώσε ρεύμα
βάλε στα ρούχα σου φωτιά (σαν τον Μάρκο)
βάλε στα όργανα φωτιά ( βάλε στα όργανα φωτιά)
να τιναχτεί σαν μαύρο πνεύμα (να κλείσει η λαβωματιά μα τιναχτεί σαν μαύρο πνεύμα)
η τρομερή μας η λαλιά (η τρομερή μας η λαλιά)

Η αριστερά, μια άλλη «αριστερά» ταυτισμένη με τον ελληνισμό -αφού η δεξιά ήταν ξεπουλημένη και παρασιτική- ανέμιζε στο μυαλό μας, να βάλει στα όργανα φωτιά, με ρυθμούς ρεμπέτικους του Μάρκου, ενάντια στα «παιδιά που΄ναι στο κόμμα» και με την άγια «Ωδή στον Γεώργιο Καραισκάκη» που ήταν ταυτόχρονα και ο Γκεβάρα.

Kι όταν θεώρησα, τελείως ελαφρόμυαλα, ότι η στροφή στη νεορθοδοξία ήταν η «συντηρητικοποίηση» του Σαββόπουλου, δεν φανταζόμουν ότι αργότερα θα μπει στο σύστημα με τα μπούνια, όταν θα «γλύφει» τον Μητσοτάκ, θα παρελαύνει με τον Βαρβιτσιώτη στον Έβρο και αργότερα θα εκθειάζει τον Σημίτη, τον λογιστάκο που θα σώσει την Ελλάδα. «Εκσυγχρονιστής, ο Σαββόπουλος με τους «Κωλλοέλληνες» και τα καύσιμα που ακρίβυναν στο πρώτο μνημόνιο και δεν μπορούσε να πετάξει με το ελικόπτερο στο Πήλιο, πού είχε την μεγαλοαστική πια, φωλιά του. «Κωλλοέλληνα, τον έλεγα και εγώ που μου «έπαιρνε την αλήθεια μου και μου την έκανε πτώμα». Αυτός που ταύτιζε όλο το δυναμικό ενός μαχόμενου ριζοσπαστικού συνθετικού ελληνισμού του ΄30, του ΄60 και της επαναστατικής σύνθεσης του τόπου με την …Καλομοίρα και την τυχοδιωκτική Ολυμπιάδα!

Ένας καθρέπτης δίχως μνήμη, ήθελα να είναι ο Σαββόπουλος, τότε. Μα πως μπορεί να μην έχει μνήμη ένας καθρέπτης, όταν μέσα κοιτάς το πρόσωπό σου και τις δικές του αλλαγές;. Από εκείνα τα μεσάνυχτα του 1979, που άκουσα πρώτη φορά, στο ράδιο, έναν βραχνοκόκκορα να τραγουδά για τα «παιδιά που τα ξέρουν όλα» και μαγεύτηκα και το παρόν και το μέλλον στροβιλίστηκε ως τα σήμερα. Χωρίσαν οι δρόμοι μας πια, μα ο καθρέπτης μένει!

Και στου σκοτωμένου το σφυγμό, στο φλας του ασθενοφόρου
καθρεφτίζει κάτι απ’ την ηχώ του Θεού στο βυθό του Εωσφόρου

Οι ρυθμοί μου λύσσαξαν μα δεν κρατούν τον ήχο
της μοναξιάς σου όταν κλαις και χτυπάς τον τοίχο
Μες της αυγής το μισόφωτο σβήνω μίλια γραμμένης ύλης
να βρεις τη σελίδα κατάλευκη να μπεις και ν’ ανατείλεις

Μ’ ένα παρανάλωμα παντού, στη Θεϊκή σου αλήθεια
σαν φωτογραφία ενός παιδιού που μου λέει: Αναγνώστη βοήθεια

Δημήτρης Ναπ.Γ

Advertisements

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Στατιστικά

  • 32,227 επισκέψεις

"Παραμένω αναρχικός για να μπορώ να δοξολογώ την Παράδοση. Χωρίς την Παράδοση δεν μπορείς να κάνεις ούτε βήμα. Δεν την αντιμετωπίζω, όμως σαν αγία των αγίων. Πολλά πράγματα της παράδοσής μας έχουν πεθάνει για πάντα. Άλλα πάλι επιζήσανε με διαφορετική μορφή. Οι νέοι μας για παράδειγμα, δεν καταλαβαίνουν ότι το τσίπουρο είναι καλύτερο απο το ουίσκι. Κατά τον ίδιο τρόπο, οι γέροι φαντάζονται ότι προπολεμικώς ζούσαμε καλύτερα. Εξετάζω την Παράδοση σημαίνει προσπαθώ να κατανοήσω το Σήμερα" - Ηλίας Πετρόπουλος.

Όλες οι επαναστάσεις καταλήγουν στην κατάκτηση της ανεγκέφαλης Κυρίας. Της Εξουσίας. Αυτή η κατάκτηση, ως γνωστόν, δημιουργεί Δίκαιον, μακράν των ονειρικών στόχων μιας επανάστασης. Οι άνθρωποι που προκύπτουν από μία επανάσταση, περιέχουν τα ίδια συστατικά με τους αποχωρήσαντες ή τους ηττηθέντες (...). Χρειάζεται ισχυρή παιδεία για ν' ανθέξει κανείς στην έννοια της Εξουσίας και της επιτυχίας. - Mάνος Χατζιδάκις

Σεπτεμβρίου 2016
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Αυγ.   Οκτ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

ΑΙ ΓΑΡΟΥΦΑΛΛΟ ΜΟΥ…

ΜΙΚΕΛΗΣ ΑΒΛΙΧΟΣ

Μπακουνικός και Κεφαλλονίτης

O ΔΡΑΚΟΣ…

ΑΙΜΙΛΙΑΝΟ…

Τhe Monty Pythons

Τhe Monty Pythons

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

Τζιμάκο, τρέλλανε τους «μεταμοντέρνους»…

Τζιμάκος και μετα-νεωτερικότητα

ΓΚΥ ΝΤΕΜΠΟΡ…

"...το θέαμα είναι το κεφάλαιο σε τέτοιο βαθμό συσσώρευσης που μεταβάλλεται σε εικόνα."

ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ: ΟΤΑΝ Ο ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΕΚ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.

Eλευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν…

Για το όνειρο των συνοικιών μας…!

Αρέσει σε %d bloggers: