//
you're reading...
ΙΣΤΟΡΙΑ, ΠΡΟΣΩΠΑ, ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ

O μύθος της κοινής κουλτούρας.

theofilos-1

της Νατάσσας Πολονύ (εκπαιδευτικός – δημοσιογράφος)

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΑΡΔΗΝ, τεύχος 63.

«Το κυρίαρχο πάθος είναι να ζεις για τη στιγμή – να ζεις για τον εαυτό σου, όχι για τους προγόνους ή τους απογόνους σου. Χάνουμε γοργά την αίσθηση ότι ανήκουμε σε μια διαδοχή γενεών που ξεκίνησαν από το παρελθόν και προεκτείνονται στο μέλλον»

Ήδη από το 1979, ο Christopher Lash είχε διαγνώσει την αρρώστια των σύγχρονων κοινωνιών μέσα από τη μορφή του ναρκισσιστικού ατόμου, που είναι ανίκανο να τοποθετήσει τον εαυτό του στον κατακόρυφο άξονα ενός γενεαλογικού δέντρου, ανίκανο να δει πιο πέρα από τη δική του ζωή. Του ατόμου-μονάδα, που ταξιδεύει μόνο του στον ακύμαντο ωκεανό της καταναλωτικής κοινωνίας. Αυτό το άτομο, που το παρουσιάζουμε σαν πρότυπο στους νέους, ξέρει μόνο τον οριζόντιο άξονα του δικτύου. Αξίες του είναι το «σήμερα» και η ισότητα. Όχι οι κάθετες γραμμές, η δια­δοχή, η κληρονομιά. Το αίσθημα της κληρονομιάς τού εί­ναι άγνωστο. Ιστορικό παράδοξο, αν σκεφτούμε ότι μέ­χρι τώρα ο άνθρωπος ζούσε πάντα συνεχίζοντας και ξα­ναδιαβάζοντας το παρελθόν του. Το κείμενο του Georges Duby με τίτλο ακριβώς «Κληρονομιά» [L’ Héritage], το οποίο κλείνει το βιβλίο του Fernand Braudel για τη Με­σόγειο, αποτελεί ύμνο στην «ανθρώπινη τελείωση», στην «υπερηφάνεια και την ευτυχία να είσαι άνθρωπος» που γεννιούνται από τον «ασυγκράτητο τροπισμό», την ασυ­νείδητη έλξη που νιώθει κάθε άνθρωπος για το πολιτι­στικό λίκνο στο οποίο γεννήθηκε. Είναι ένας ύμνος στη μετάδοση της κουλτούρας ως «μαγιάς δημιουργίας». Δεν νοείται μέλλον χωρίς παρελθόν. Ούτε εκσυγχρονισμός χω­ρίς δεύτερη ανάγνωση, επανερμηνεία όσων προηγήθηκαν και ένταξή τους στις νέες παραστάσεις και αξίες.

Η έννοια της κληρονομιάς είναι αναμφίβολα από τις πιο προβληματικές, αλλά και από τις λέξεις που απο­φεύγονται περισσότερο σήμερα. Αφού φτάνουμε να αντι­καθιστούμε αυτή τη μιαρή λέξη με την πιο συμβατική, κα­θότι πιο αόριστη, «κοινή κουλτούρα». Λέμε δηλαδή ότι πρέπει να δώσουμε στους νέους μια «κοινή κουλτούρα» για τον ωραίο και απλό λόγο ότι θεωρείται απαράδεκτο να θέλουμε να τους χαρίσουμε μια κληρονομιά. Είναι για­τί η λέξη αυτή μυρίζει κοινωνική αναπαραγωγή και ηγε­μονία των κυρίαρχων τάξεων. Για σκεφτείτε το, η αρχική έννοια της λέξης είναι «τα αγαθά που κληροδοτεί ο πατέρας», που συμβολίζει μια απεχθή πατριαρχική παρά­δοση. Για να απαλλαγούμε από την καταπίεση πρέπει, για άλλη μια φορά, να καταργήσουμε και το ελάχιστο ίχνος που τη θυμίζει, και άρα να κάψουμε τα χλωρά μαζί με τα ξερά. Έτσι ώστε ο προβληματισμός για την πολιτιστική κληρονομιά να είναι αντιστρόφως ανάλογος του αριθμού των επισκεπτών τις «μέρες των μνημείων», που φαίνεται πως αρέσουν πολύ στους Γάλλους, αν και τα πλήθη που συρρέουν δεν καταλαβαίνουν πια το νόημα των εκκλησιών και των πύργων που βλέπουν. Η υλική κληρονομιά, που αποτελείται από μνημεία, έργα της τέχνης ή άλλα, μπο­ρεί τουλάχιστον να υπολογιστεί, ή και να προστατευτεί, αλλά η ιδέα μιας ανεπίσημης, άυλης κληρονομιάς, που πε­ριλαμβάνει δημιουργίες, τρόπους ζωής και άλλες συμβο­λικές δομές που αναπτύχθηκαν στη διάρκεια των αιώνων σε τούτο το μέρος του κόσμου (το οποίο αυτοπροσδιορίζεται μέσω των θεσμών της Γαλλικής Δημοκρατίας), φαί­νεται άτοπη, αν όχι ιδεολογικά ύποπτη. Ναι, βεβαίως, τί­ποτα δεν είναι σαφές εν προκειμένω. Ποια είναι η έκτα­ση αυτής της κληρονομιάς; Τι πρέπει να περιλαμβάνει; Μήπως στον πολιτισμό μας δεν συνυπάρχουν τόσο γενι­κά όσο και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά; Πρέπει να μεταβι­βάσουμε το σύνολο αυτών των ιδιαίτερων χαρακτηριστι­κών; Ποια από αυτά μπορούν να θεωρηθούν ασήμαντα, και ποια, αντιθέτως, άξια να διατηρηθούν; Και ποιος θα το κρίνει; Άπειρες ερωτήσεις. Δεν είναι ανάγκη, ωστόσο, να έχουμε όλες τις απαντήσεις για να δεχτούμε ότι, χωρίς κληρονομιά, δεν υπάρχει πολιτισμός, και χωρίς ιστορική συνέχεια δεν υπάρχει ανθρωπότητα. Αυτή άλλωστε την έννοια είχε ο παλιότερος όρος «κλασικές ανθρωπιστικές σπουδές». Το να κάνει κάποιος «ανθρωπιστικές σπουδές» σήμαινε τότε ότι λάβαινε μια μόρφωση που άνοιγε προς το παγκόσμιο, μελετώντας τις σκέψεις και τις αξίες που υπερέβαιναν τόπους και εποχές. Με δυο λόγια, ότι γινόταν Άνθρωπος.

Συνοπτικά, θα λέγαμε ότι στο πέρα­σμα των αιώνων δημιουργήθηκε ένα κεφάλαιο από γνώ­σεις, ιδέες, στάσεις απέναντι στον κόσμο, μια κοινή τρά­πεζα του ανθρώπινου πνεύματος στην οποία κάποια έρ­γα είναι η παρακαταθήκη. Κάθε μεγάλος συγγραφέας από αυτούς που ονομάζουμε «κλασικούς» διότι επιζούν ακόμη, διότι άντεξαν στο πέρασμα του χρόνου, ο Όμηρος. ο Θουκυδίδης, ο Πλάτων, ο Βιργίλιος, ο Τάκιτος, ο Πλού­ταρχος, ο Μονταίν, ο Σατωμπριάν, ο Ουγκό, ο Προυστ ή ο Gracq, είναι φορέας της σοφίας που προσδίδει η εσωτε­ρική γνώση της ανθρώπινης ψυχής. Προσφέρουν στους αναγνώστες τους δυνατότητα ζωής λόγω της αιώνιας επι­καιρότητάς τους. Τα θέματα που θίγουν, το δίκαιο και το άδικο, η συνέπεια στην τήρηση συμφωνιών και συμβάσε­ων, ο ηρωισμός, ο άνθρωπος και η οικογένεια, ο άνθρω­πος και η πολιτεία, ο πόλεμος και η ειρήνη, η συνέχιση του πολιτισμού, η αξιοπρέπεια, η τιμή, όλα αυτά τα θέματα όχι μόνο είναι επίκαιρα, αλλά και μας απομακρύνουν από τις πικρόχολες διαμάχες του καιρού μας.

Ο ορισμός της κληρονομιάς είναι πάντα αυθαίρετη ενέργεια. Οπότε και το αποτέλεσμα είναι πάντα υπό αμ­φισβήτηση. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι απαγορεύεται να το επιχειρήσουμε. Να πού είναι το λάθος. Στο όνομα ενός ευγενούς σκοπού, του σεβασμού στη διαφορετικότητα –διαφορετική προέλευση, διαφορετική κοινωνική κατα­γωγή ή απλώς ιδιοπροσωπία, μοναδικότητα του καθενός–, απογυμνώνουμε μια ολόκληρη γενιά και διευρύνουμε ένα κενό που θα είναι πολύ δύσκολο να καλυφθεί. Μιας και η λογοτεχνική και καλλιτεχνική κληρονομιά είναι προνό­μιο, και συχνά διακριτικό σημάδι, των κυρίαρχων τάξε­ων, ας σταματήσουμε να τη μεταβιβάζουμε. Κάτι που, ει­ρήσθω εν παρόδω, αποτελεί τον πιο σίγουρο τρόπο για να αφήσουμε τις κυρίαρχες τάξεις να τη μονοπωλήσουν. Με το πρόσχημα ότι ο Κορνέιγ και ο Ρακίνας έγραψαν για ευγενείς, ας τους στερήσουμε από τον λαό, ξεχνώντας ότι πάνω απ’ όλα έγραψαν για ανθρώπους. Ξεχνώντας ότι και οι πιο ταπεινοί χειρώνακτες και οι πιο φτωχοί ερ­γάτες μπορούν να καταλάβουν το δράμα του Κουριάτιου που αναγκάζεται για την τιμή του να μονομαχήσει με τον φίλο του, όπως επίσης και το σπαραγμό της Φαίδρας που λιώνει από έρωτα και σκοτώνεται από την ομολογία του. Το «να πεθάνει!» του γέρου Οράτιου2 δεν μνημο­νεύεται μήπως και στο αριστούργημα της λαϊκής λογοτε­χνίας, τον Κόμη Μοντεχρήστο; Αλλά είναι αλήθεια ότι και η ίδια η έκφραση «λαϊκή λογοτεχνία» δεν λέγεται πια: έχουμε αποφανθεί ότι ο λαός δεν αγαπά το διάβασμα. Όλα αυτά φαίνονται αυτονόητα, αλλά δεν εμποδίζουν κα­θώς φαίνεται τους περιφρονητές των «κληρονόμων» από το να παλεύουν επιστρατεύοντας κάθε δυνατό μέσο ώστε να εξαφανίσουν ολόκληρη την κληρονομιά.

theofilos-mitilini-molos-theofilos-salparismaΕπικρατεί μάλλον σύγχυση ως προς τους ρόλους του καθένα από μας. Ναι, κάθε άτομο αποτελεί διασταύρω­ση διαφορετικών πολιτιστικών κληρονομιών, διαφορετι­κών ταυτοτήτων. Η οικογένειά του, ίσως και η πόλη ή η περιοχή του, καμιά φορά και η χώρα προέλευσής του, τον προικίζουν με κάποιες συμβολικές παραστάσεις, μ’ έναν τρόπο ζωής, που προστίθενται σε αυτά που του δίνει το σχολείο, δηλαδή το έθνος. Αυτές οι παραστάσεις μπορεί να διαφέρουν, ή κάποιες φορές να είναι και αντίθετες. Μι­κρή η ζημιά: από αυτή την αντίθεση γεννιέται η ελευθε­ρία του ατόμου να αποφανθεί για τις δικές του προτιμή­σεις. Απέναντι σε διαφορετικές κουλτούρες, σε αμέτρη­τες ιδιαιτερότητες που συνιστούν τη μνήμη του καθενός, το κράτος οφείλει, μέσω του σχολείου, να ορίσει την κοι­νή κληρονομιά που πρέπει να προτείνει σε όλους τους πο­λίτες. Ώστε ο καθένας να γίνει ένα χωνευτήρι διαφόρων γενεαλογιών, έχοντας, παρ’ όλα αυτά, κοινές αναφορές, που είναι οι αναφορές της εθνικής κοινότητας και καθι­στούν δυνατό το θαύμα του κοινού βίου, της συγκρότη­σης της κοινωνίας. Δεν υπάρχει μέλλον χωρίς παρελθόν, όπως άλλωστε δεν υπάρχει και παρόν χωρίς παρελθόν. Στην κάθετη γενεαλογική διάλυση αντιστοιχεί μια διάλυ­ση του κοινωνικού ιστού, μια διάσπαση της κοινωνίας σε άπειρες πολιτιστικές οντότητες, που έχασαν το ενωτικό στοιχείο της κοινής κληρονομιάς. Η συγγραφέας τούτων των γραμμών θυμάται ένα άρθρο στην εφημερίδα Le Figaro, πριν από δέκα ή δεκαπέντε χρόνια, που μέσα στην απλό­τητά του περιέγραφε τέλεια το ρόλο του σχολείου και της λογοτεχνικής κληρονομιάς, που τότε προσφερόταν σε όλους. Η δημοσιογράφος έλεγε ότι στις διακοπές της σ’ ένα μικρό απομονωμένο χωριό της Βρετάνης είχε δει τυ­χαία στην ουρά ενός βιβλιοκαπνοπωλείου έναν πατέρα που έδινε ένα μικρό κείμενο στον δεκάχρονο γιο του. «Να το έχεις μάθει απέξω μέχρι αύριο», του είπε. Το εξώφυλλο έγραφε «Το μεθυσμένο καράβι» του Αρθούρου Ρεμπώ. Σχεδόν ενστικτωδώς, εκείνη άρχισε να απαγγέλλει την πρώτη στροφή. Ο άντρας απάντησε με τη δεύτερη κι εκείνη συνέχισε με την τρίτη. Η δημοσιογράφος κατέληγε ότι αυτή ήταν η Γαλλία: όπου και να πήγαινες, σε οποιαδήποτε περιοχή, σε οποιοδήποτε χωριό, μπορούσες να μοιραστείς με ένα άλλο ανθρώπινο ον την απόλαυση ενός ποιήματος του Ρεμπώ και της περιρρέουσας ατμόσφαιράς του. Μα αυτό κι αν είναι ελιτίστικο, θα αναφωνήσουν μερικοί: ένα ποίημα του Ρεμπώ, η κατεξοχήν κυρίαρχη κουλτούρα. Οι φτωχοί και υποβαθμισμένοι δεν ταυτίζονται με αυτά τα έργα, που αφορούν τους αστούς. Αλλά οι καλοί αυτοί άνθρωποι που έχουν τέτοιου είδους επιχειρήματα δεν αγαπούν τον Ρεμπώ, κι ακόμα λιγότερο αγαπούν τους φτωχούς. Αποσιωπούν βασικά το γεγονός ότι ο Ρεμπώ, όπως και όλα τα έργα που τροφοδοτούν τη σχολική παιδεία, είναι μέρος της γαλλικής κληρονομιάς –και της πανανθρώπινης– και με αυτή την ιδιότητα ανήκει σε όλους τους πολίτες, σε όλα τα άτομα που ψάχνουν την αληθινή ζωή μέσα από τις λέξεις της γλώσσας τους.

Σχολική παιδεία: αυτή είναι η έννοια-κλειδί. Για πολλούς η λέξη ανακαλεί φρικτές και κατασκευασμένες μνήμες από ένα παλαιών αρχών σχολείο, το οποίο συνήθως ούτε καν γνώρισαν, και το κατηγορούν για ένα σωρό υπαρκτά κακά –σκληρότητα, βλακεία, δογματισμό– που επι­μένουν παρορμητικά να εντοπίζουν και στο τόσο διαφορετικό σημερινό σχολείο. Το επίθετο «σχολικός» εξάλλου ενσαρκώνει –το απόγειο της ειρωνείας– αυτό που ορι­σμένοι θεωρούν ως το χειρότερο ελάττωμα για έναν μαθητή και για κάθε ανθρώπινο ον: το να είσαι επιμελής, να διεκπεραιώνεις ευσυνείδητα το ρόλο σου. Σχολική παι­δεία, τι φρικαλέο πράγμα! Όλα αυτά που δεν επιλέξαμε να διαβάσουμε ή να μας αρέσουν, όλα όσα μας επέβαλε ο καθηγητής χωρίς απαραιτήτως να καταλαβαίνουμε το γιατί. Πώς λοιπόν να μην του αντιπαραθέσουμε τον υπέροχο αυθορμητισμό του προσωπικού γούστου, των εκλε­κτικών συγγενειών; Αποσιωπώντας το γεγονός ότι το «πηγαίο γούστο» γεννιέται μόνο σε όποιον έχει τα εργαλεία και την εξοικείωση ώστε να πλησιάσει τα έργα. Σε όποι­ον έχει επαφή με την κληρονομιά, έχει εμποτιστεί από αυ­τή και μπορεί να αντιληφθεί την αξία της. Τον κληρονόμο δηλαδή! Σε ένα έξυπνο και πλούσιο σε ιδέες βιβλίο, το Éloge de la culture scolaire [Εγκώμιο της σχολικής παιδείας], ο Guy Coq βάλθηκε το 2003 να αποκαταστήσει αυτή την παρατημένη ηλικιωμένη κυρία. Ασχολείται κυρίως με την ιδιαιτερότητα αυτής της γνώσης, που διδάσκεται στο σχο­λείο και επιτελεί ένα ρόλο που προσιδιάζει στο θεσμό, μιας γνώσης που είναι κοινή για όλους και ταυτόχρονα πηγή συγκρότησης ταυτότητας. Είναι στο ρόλο της σχολικής παιδείας να λάβει υπόψη τις ιδιαιτερότητες του κοινού, να εντάξει τη διαφορετικότητα; Αυτό είναι που επιθυμεί το ναρκισσιστικό άτομο, που αντιλαμβάνεται τους θεσμούς αποκλειστικά σε σχέση με το πρόσωπό του. Και κάνει τεράστιο λάθος ως προς την οπτική γωνία: πιστεύει ότι η ταυτότητα, ιδίως του παιδιού, είναι παγιωμένη, ότι είναι ένα δεδομένο με το οποίο πρέπει, πριν απ’ όλα, να συμ­βιβαστούμε και στο οποίο πρέπει, πάνω απ’ όλα, να προ­σαρμοστεί ο θεσμός. Ο ρόλος του σχολείου δεν είναι να εντάξει τη διαφορετικότητα στο πρόγραμμά του, αλλά να βοηθήσει όλους τους μελλοντικούς πολίτες, όσο διαφορε­τικοί κι αν είναι, να συναντηθούν γύρω από κάποιες γνώ­σεις που χειραφετούν και ταυτόχρονα ενώνουν, που επι­τρέπουν σε κάθε άτομο να τοποθετηθεί στην ανθρώπινη γενεαλογία, στη διαδοχή ανθρώπων και ιδεών, και γνώ­σεων που είναι ανθρώπινες γιατί κληροδοτήθηκαν από άλ­λους ανθρώπους.

Για το λόγο αυτό είναι απαραίτητο να μην περιορίζουμε τους μαθητές εκ των προτέρων σε ό,τι τους προσδιορίζει, δηλαδή στην ταυτότητα της προέλευσής τους, που τους δίνει η οικογένεια, ή ακόμα στην ταυτότητα του «νέου». Γιατί στις δυτικές κοινωνίες μας, κι αυτό αποτελεί καινοτομία, η νεότητα θεωρείται μια ιδιαίτερη ταυτότητα, ενώ σε όλους τους πολιτισμούς ήταν μόνο ένα στάδιο της ζωής, ένα πέρασμα προς τον ενήλικο βίο. Γιατί αυτή η μυθοπλασία; Να είναι τάχα συνδυασμός του μαζικού καπιταλισμού που αναζητεί νέες αγορές και μιας γενιάς του baby boom που κουβαλά τα τραύματα του πολέμου, και η οποία δεν αναγνωρίζει στους γονείς της το δικαίωμα να την καθοδηγήσει; Όπως και να ‘χει, αυτή η «απελευθέρωση» των νέων, μέσω της κατανάλωσης που προβάλλεται στην επόμενη γενιά με τη ζέση ηγεμονεύουσας ιδεολογίας, έχει σκοτώσει τη μετάδοση της κουλτού­ρας, έχει εξαφανίσει αυτό το προνόμιο των ανθρώπινων κοινωνιών.

Πηγή: http://ardin-rixi.gr/archives/1543
Advertisements

Συζήτηση

2 thoughts on “O μύθος της κοινής κουλτούρας.

  1. Reblogged στις vequinox.

    Posted by vequinox | 27/01/2016, 06:21

Trackbacks/Pingbacks

  1. Παράθεμα: O μύθος της κοινής κουλτούρας. – worldtraveller70 - 27/01/2016

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Στατιστικά

  • 32,151 επισκέψεις

"Παραμένω αναρχικός για να μπορώ να δοξολογώ την Παράδοση. Χωρίς την Παράδοση δεν μπορείς να κάνεις ούτε βήμα. Δεν την αντιμετωπίζω, όμως σαν αγία των αγίων. Πολλά πράγματα της παράδοσής μας έχουν πεθάνει για πάντα. Άλλα πάλι επιζήσανε με διαφορετική μορφή. Οι νέοι μας για παράδειγμα, δεν καταλαβαίνουν ότι το τσίπουρο είναι καλύτερο απο το ουίσκι. Κατά τον ίδιο τρόπο, οι γέροι φαντάζονται ότι προπολεμικώς ζούσαμε καλύτερα. Εξετάζω την Παράδοση σημαίνει προσπαθώ να κατανοήσω το Σήμερα" - Ηλίας Πετρόπουλος.

Όλες οι επαναστάσεις καταλήγουν στην κατάκτηση της ανεγκέφαλης Κυρίας. Της Εξουσίας. Αυτή η κατάκτηση, ως γνωστόν, δημιουργεί Δίκαιον, μακράν των ονειρικών στόχων μιας επανάστασης. Οι άνθρωποι που προκύπτουν από μία επανάσταση, περιέχουν τα ίδια συστατικά με τους αποχωρήσαντες ή τους ηττηθέντες (...). Χρειάζεται ισχυρή παιδεία για ν' ανθέξει κανείς στην έννοια της Εξουσίας και της επιτυχίας. - Mάνος Χατζιδάκις

Σεπτεμβρίου 2015
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Αυγ.   Οκτ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

ΑΙ ΓΑΡΟΥΦΑΛΛΟ ΜΟΥ…

ΜΙΚΕΛΗΣ ΑΒΛΙΧΟΣ

Μπακουνικός και Κεφαλλονίτης

O ΔΡΑΚΟΣ…

ΑΙΜΙΛΙΑΝΟ…

Τhe Monty Pythons

Τhe Monty Pythons

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

Τζιμάκο, τρέλλανε τους «μεταμοντέρνους»…

Τζιμάκος και μετα-νεωτερικότητα

ΓΚΥ ΝΤΕΜΠΟΡ…

"...το θέαμα είναι το κεφάλαιο σε τέτοιο βαθμό συσσώρευσης που μεταβάλλεται σε εικόνα."

ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ: ΟΤΑΝ Ο ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΕΚ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.

Eλευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν…

Για το όνειρο των συνοικιών μας…!

Αρέσει σε %d bloggers: