//
you're reading...
ΜΝΗΜΗ, ΠΡΟΣΩΠΑ, ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ, ΣΥΝΟΙΚΙΑ

Νοικοκυραίοι και … νοικοκύρηδες.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΡΗΞΗ (7-02-2015).

Ενοχλεί πια πραγματικά, η εμμονή πολλών «επαναστατών» της αριστεράς, στους … «νοικοκυραίους». Η αυτάρεσκη και αντιλαϊκή έως βαθιά ελιτίστικη επανάληψη της λέξης για να την εμπεδώσουμε, παραπέμπει σαφώς σε μια εκτροπή της νεωτερικής αριστεράς από την εμπειρία του λαϊκού κινήματος στη Ελλάδα. Πιο απλά ο «σοσιαλισμός των διανοουμένων» νίκησε το αρχικό, image002λαϊκό, κοινωνικό σοσιαλισμό του εργατικού κινήματος.

Ταυτόχρονα δείχνει, ότι ένα μεγάλο κομμάτι της αριστεράς, παραμένοντας μικροαστικό στη βάση, αστικοποιήθηκε πολιτισμικά και με τον τρόπο αυτό προσπαθεί να ξορκίσει το παλιό φτωχικό και λαϊκό του παρελθόν (αλλά η ψυχανάλυση είναι μια άλλη ιστορία που δε θα ψάξω εδώ). Άλλωστε τη λέξη «νοικοκυραίος», το «καλάθι της νοικοκυράς» και άλλα συναφή, τα εισήγαγε η δημαγωγική και «λαοπλάνα» πολιτική του Παπανδρεικού ΠΑΣΟΚ και των επιγόνων του. Βασικά όμως στο πυρήνα του η κριτική της λέξης αυτής, παραπέμπει στον συντηρητισμό της δεξιάς και των ανθρώπων της, ενεργοποιώντας τα σύνδρομα της ιδιοκτησίας και του καθωσπρεπισμού που την χαρακτηρίζουν(και σε μεγάλο βαθμό αυτό έχει βάση).

Το ζήτημα όμως είναι, ότι αυτοί που με υπεροψία αναφέρονται στους νοικοκυραίους,  το πιθανότερο είναι πως δεν ζουν σε …επαναστατικές κολλεκτίβες και κοινόβια, δε συμμετέχουν σε … κοινωνικά αντάρτικα, δε ζουν όπως ο Μαρκήσιος ντε Σάντ (!) ή δεν είναι ενάντια στη κληρονομικότητα της ιδιοκτησίας ( μα πως αυτοί οι επαναστάτες ανέχονται την αναπαραγωγή αυτού του καπιταλιστικού πρωτογονισμού;). Η απέχθεια στους νοικοκυραίους αποδεικνύει (περισσότερο ή λιγότερο ) τη συμμετοχή τους στην πολιτισμική ηγεμονία του καπιταλιστικού αστισμού. Δεν είμαι «νοικοκυραίος», γιατί εντέλει πάντα ήθελα να είμαι ένας ντελικάτος, μοντέρνος ευαίσθητος πολίτης-ιδιοκτήτης του αστικού κόσμου (πάλι δεν απέφυγα την ψυχοανάλυση…). Αυτή η «αφοριστική αριστερά» θυμίζει μια Μαντάμ Σουσουδιάρικη νοοτροπία και συμπεριφορά, εντέλει αφόρητα … «νοικοκυρίστικη».

Συμφωνώ βέβαια, ότι η λέξη έχει αποκτήσει ένα νέο νόημα, ένα νέο μήνυμα, που δείχνει μια ακραία συντηρητική νοοτροπία και σαφώς απομακρύνεται από την ρίζα και την ετυμολογία της λέξης, που παραπέμπει στον «οίκο» και την αρχική ομηρική του ρίζα. Όμως η ζημιά έχει ήδη γίνει. Οι λέξεις που χρησιμοποιούμε και μάλιστα σε στιγμές κρίσης, έχουν τη δική τους δυναμική και βάρος που κάνει ζημιά. Ιδιαίτερα μια στιγμή που όπως σωστά λέει αυτή η «αριστερά», η Ελλάδα είναι απ-οικία χρέους ( …πάλι η ρίζα οίκος κι εδώ), ενώ ακόμα και οι πιο … ταξικιστές «ανταρσίες» και αντιρρησίες, μιλάνε για τους ανθρώπους που χάνουν τα σπίτια τους (τους …. οίκους τους δηλαδή, αν δεν κάνω λάθος). Και με τον εγωπαθή αυτό τρόπο η «αριστερά» αυτή, συκοφαντεί ισοπεδωτικά τον άνθρωπο που θέλει να ορίζει τη ζωή του ξεκινώντας από το σπίτι του.

Εντέλει τους «νοικοκυραίους» τους απεχθάνομαι κι εγώ, συμπαθώ όμως τους…  νοικοκύρηδες. Και το tlπαλιό εργατικό κίνημα , οι λαϊκές τάξεις αν θέλετε (μέσα στις αντιφάσεις τoυς) είχε πολύ νοικοκυροσύνη μέσα του. Νοικοκυροσύνη που μπόλιαζε όλη την αγωνιστική του διάθεση για αλλαγή και απελευθέρωση. Ηχούν ακόμα στ’αυτιά μου φράσεις (ακόμα και από δεξιούς ) για παλιούς κομμουνιστές που ήταν οι …  νοικοκύρηδες. Οι λαϊκοί «άγιοι» της γειτονιάς, που νοικοκύρευαν τα λίγα μέσα και το βιός (όταν υπήρχε) που τους είχε αφήσει το αυταρχικό εμφυλιακό και μετεμφυλιακό κράτος, για να ζήσουν. Που «νοικοκύρευαν» τον εαυτό τους και τον … τόπο εξορίας τους για να παίρνουν δύναμη να συνεχίσουν το όραμά τους, δίνοντας παράδειγμα και παίρνοντας κρυφή ή φανερή αναγνώριση και από συντηρητικούς συμπολίτες τους που τραβούσαν κι αυτοί το δικό τους ζόρι επιβίωσης. Ήταν αυτοί που είχαν ένα «ήθος» νοικοκυριού, εντιμότητας και αγώνα που δεν περίσσευε, γιατί το είχαν ξεφτιλίσει οι μικροκομπιναδόροι, οι πρώην δοσίλογοι και λαικοτραμπούκοι της κατοχής που βασίλευαν ανενόχλητοι. Γιατί το είχαν ξεφτιλίσει οι γκοτζαμάνηδες και ο υπόκοσμος που στρατολογούσε το αυταρχικό καθεστώς για τη βρώμικη δουλειά, αλλά και οι «καθωσπρέπει οικογενειάρχες» που άλλα έδειχναν και άλλα έκαναν στην δημόσια και ιδιωτική τους ζωή.

Γι’αυτό ας είμαστε προσεκτικοί στις λέξεις, «σύντροφοι». Η κατεδάφιση, η ισοπέδωση και η «αποδόμηση» εννοιών και ποιότητας, ανήκει στο οπλοστάσιο του μεταμοντέρνου καπιταλιστικού μηδενισμού και όχι στη «νοικοκυροσύνη» της κοινότητας που αυτενεργεί και δημιουργεί τις νέες συνθήκες απελευθέρωσης.

     Δημήτρης Ναπ. Γ   

 

Advertisements

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Στατιστικά

  • 37,363 επισκέψεις

"Παραμένω αναρχικός για να μπορώ να δοξολογώ την Παράδοση. Χωρίς την Παράδοση δεν μπορείς να κάνεις ούτε βήμα. Δεν την αντιμετωπίζω, όμως σαν αγία των αγίων. Πολλά πράγματα της παράδοσής μας έχουν πεθάνει για πάντα. Άλλα πάλι επιζήσανε με διαφορετική μορφή. Οι νέοι μας για παράδειγμα, δεν καταλαβαίνουν ότι το τσίπουρο είναι καλύτερο απο το ουίσκι. Κατά τον ίδιο τρόπο, οι γέροι φαντάζονται ότι προπολεμικώς ζούσαμε καλύτερα. Εξετάζω την Παράδοση σημαίνει προσπαθώ να κατανοήσω το Σήμερα" - Ηλίας Πετρόπουλος.

Όλες οι επαναστάσεις καταλήγουν στην κατάκτηση της ανεγκέφαλης Κυρίας. Της Εξουσίας. Αυτή η κατάκτηση, ως γνωστόν, δημιουργεί Δίκαιον, μακράν των ονειρικών στόχων μιας επανάστασης. Οι άνθρωποι που προκύπτουν από μία επανάσταση, περιέχουν τα ίδια συστατικά με τους αποχωρήσαντες ή τους ηττηθέντες (...). Χρειάζεται ισχυρή παιδεία για ν' ανθέξει κανείς στην έννοια της Εξουσίας και της επιτυχίας. - Mάνος Χατζιδάκις

Ιανουαρίου 2015
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ.   Φεβ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  
Πατήστε την εικόνα για περισσότερα...

ΑΙ ΓΑΡΟΥΦΑΛΛΟ ΜΟΥ…

ΜΙΚΕΛΗΣ ΑΒΛΙΧΟΣ

Μπακουνικός και Κεφαλλονίτης

O ΔΡΑΚΟΣ…

ΑΙΜΙΛΙΑΝΟ…

Τhe Monty Pythons

Τhe Monty Pythons

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

Τζιμάκο, τρέλλανε τους «μεταμοντέρνους»…

Τζιμάκος και μετα-νεωτερικότητα

ΓΚΥ ΝΤΕΜΠΟΡ…

"...το θέαμα είναι το κεφάλαιο σε τέτοιο βαθμό συσσώρευσης που μεταβάλλεται σε εικόνα."

ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ: ΟΤΑΝ Ο ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΕΚ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.

Eλευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν…

Για το όνειρο των συνοικιών μας…!

Αρέσει σε %d bloggers: