//
you're reading...
ΣΑΤΥΡΑ, ΣΥΝΟΙΚΙΑ

Για τις γιορτές και τις παγκόσμιες ημέρες! – του Νίκου Γ. Λεμονή.

Κορυφαίο άρθρο του παιδικού φίλου Νίκου Λεμονή. Απολαυστικά οργισμένο και θετικά… «μηδενιστικό». Καθώς προτείνει τον μηδενισμό και την αποδόμηση των δήθεν «προοδευτικών εορτών» και προβάλλει τη διάσωση των ανθρώπινων σχέσεων και των συλλογικών αναπαραστάσεων της γειτονιάς, των φίλων και της καθημερινότητας, που είναι στις μέρες μας επαναστατική διέξοδος. Άρθρο σκωπτικό και κυνικό. Μπαφιασμένο απ’ τις μασκαρεμένες με ψευδοπροοδευτισμό, πολιτικές του καπιταλισμού, που γαργαλάνε ερεθιστικά τους δεξιούς και αριστερούς, ή δήθεν  αντιεξουσιαστές «εκσυγχρονιστές» μας.Άρθρο «αγιοπαυλίτικο»,  με στιχομυθίες και διαλόγους της παιδικής μας γειτονιάς, που μπορούσε να συνθέτει το λαϊκό και το …λόγιο. Ένα πνεύμα που μπορούσε να εκφραστεί άγαρμπα, ενίοτε και βρωμόστομα, αλλά ταυτόχρονα να διατηρεί την ιδεολογία μας και τις ανησυχίες μας για το λαό και τις περιπέτειες του, στον ελληνικό και παγκόσμιο καπιταλισμό. Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, να αποδομήσουμε τους αποδομιστές, για να αναδομήσουμε τη ζωή μας…! : 

«Οι γιορτές χωρίζονται σε 4 κατηγορίες: α)τις κανονικές β)τις εθνικές γ)τις καπιταλιστικές καιimages δ)τις πολιτικά ορθές ή αλλιώς των τοπικών εμπορικών συλλόγων.

Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν οι θρησκευτικές γιορτές μικρές και μεγάλες (Χριστούγεννα , Πάσχα, Δεκαπενταύγουστος, τ’Άη Γιωργιού, του Άη Γιάννη του Πηδηχτή κ.λπ.). Είναι μια κατηγορία εορτών που ευτυχώς παραμένει ακόμη κυρίαρχη στην Ελλάδα. Οι μόνες γιορτές με κοινωνικό νόημα και συνεκτική κοινωνική αξία.

Ξύπνας ας πούμε κάθε 21η Μαϊου που είναι Κωνσταντίνου και Ελένης και σκέφτεσαι «σήμερα γιορτάζει το φιλαράκι μου ο Κώστας κι η κολλητή μου η Ελένη και να μην ξεχάσω την κυρα-Λένη πού ‘χει το ψιλικατζίδικο και τον μπαρμπα Κώστα το φαναρτζή και τον Κωνσταντίνο τον γιο του Σάββα του φίλου μου και τα λοιπά και τα λοιπά και όλο αυτό σημαίνει κάτι για απαξάπασα την ελληνική κοινωνία που στάνταρ έναν Κώστα και μια Ελένη όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε. (Ας το σκεφτούν αυτό οι νέοι γονείς που πάνε και βαφτίζουν τα παιδιά τους με ότι πιο δήθεν υπάρχει, όπως Ιάσωνας ή Φαίδρα στερώντας τους έτσι τη χαρά της γιορτής).

Οι θρησκευτικές και κατά κανόνα ονομαστικές γιορτές είναι επίσης χρονόσημα. Θυμάσαι φερ’ειπείν πως έπιασες δουλειά 26 Οκτωβρίου ανήμερα του Αγίου Δημητρίου ή πως τά ‘φτιαξες με το αίσθημα 17 Ιουλίου στο Θησείο κι ύστερα έμπλεξες στην κίνηση γιατί ήταν το πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας κι είχε κλείσει ο δρόμος.

Μια τελευταία, αλλά καθόλου υποδεέστερη κατηγορία των θρησκευτικών, δηλαδή των κανονικών, εορτών είναι οι γιορτές των πολιούχων. Κι αυτό διότι ανήμερα εκάστου πολιούχου παραμένουν κλειστά τα σχολεία της αντίστοιχης πόλης. Ο Άγιος Διονύσιος ο Αρειοπαγίτης, ενώ είναι πολύ λιγότερο διάσημος από τον συνονόματό του της Ζακύνθου, παραμένει εμβληματικός για τους μαθητές των σχολείων της Αθήνας. Όπως ο Άγιος Σπυρίδωνας για εκείνους του Πειραιά και της Κέρκυρας ή η Αγία Γλυκερία για τους μαθητές στο Γαλάτσι.

Λίγο πολύ την ίδια κοινωνική λειτουργία έχουν και οι εθνικές γιορτές. Με το επιπλέον προσόν να συνδυάζονται πάντα με αργία (όπως δεν συμβαίνει σε όλες τις θρησκευτικές). Ειδικώς όταν πέφτουν Παρασκευή ή Δευτέρα και σχηματίζεται τριήμερο. (Εδώ να σας αποκαλύψω και ένα μικρό μυστικό: την ίδια μέρα που πέφτει η 25η Μαρτίου, πέφτει και η 28ή Οκτωβρίου. Που σημαίνει ότι αν έχουμε τριήμερο στη μία την ίδια χρονιά, θα έχουμε και στην άλλη.)

Και πάλι η συνεκτική κοινωνική λειτουργία τους είναι απολύτως σαφής. Όλοι θυμόμαστε μια παρέλαση που συμμετείχαμε ως μαθητές, ένα τριήμερο που περάσαμε στις Πρέσπες, στη Σαμαρίνα ή στο Ναύπλιο, τον Παπαμιχαήλ στον Παπαφλέσσα ή τον Πρέκα στα οχυρά του Ρούπελ.

Στην επόμενη κατηγορία, δηλαδή στις καπιταλιστικές γιορτές ανήκουν κυρίως τα γενέθλια που είναι η πιο εγωιστική και άχρηστη γιορτή που υφίσταται. Βγαλμένη κατευθείαν μέσα από το προτεσταντικό πνεύμα του καπιταλισμού που αγιοποιεί τον ατομισμό, όπως άριστα ανέλυσε ο Μαξ Βέμπερ. Αν σκεφτεί κανείς τι γιορτάζουμε στα γενέθλιά μας, καταλαβαίνει πόσο άκυρο είναι όλο αυτό. Γιορτάζουμε τη μέρα που γεννηθήκαμε. Σιγά ρε φίλε και ποιος είσαι δηλαδή που πρέπει να γιορτάζει ο κόσμος επειδή γεννήθηκες; Ο Μεγαλέξανδρος, ο Μέγας Ναπολέωντας, ο γιος του Πάρτα Όλα, ποιος;

Στην ίδια κατηγορία υπάγονται και οι διάφορες ατομικές επέτειοι. Η επέτειος γάμου επί παραδείγματι, λες και παντρεύτηκε ο Ρωμαίος κι η Ιουλιέτα, ο Τριστάνος κι η Ιζόλδη ή ο Ερωτόκριτος κι η Αρετούσα. Η επέτειος που πήρες το πτυχίο σου λες κι είσαι ο Αϊνστάιν, η επέτειος που αγόρασες το πρώτο σου αυτοκίνητο, σιγά μην είσαι κι ο Έντσο Φερράρι δηλαδή ή η επέτειος που παρουσιάστηκές στο στρατό, ώπα ρε στρατηγέ Δεκαβάλα «ήρωα με παντούφλες»…

Στην τελευταία κατηγορία, στις πολιτικά ορθές γιορτές, ανήκουν όλες οι λεγόμενες Παγκόσμιες7 Ημέρες. Η Παγκόσμια Μέρα της Ποίησης που θυμούνται όλα τα κουλτουροραδιόφωνα να παίζουν μελοποιημένα ποιηματα, Σεφέρη κι Ελύτη από τον Μίκη, άντε και κανέναν Λαπαθιώτη σε μουσική Γιάνννη Σπανού. Η Παγκόσμια Ημέρα του Θεάτρου που πάνε όλοι οι τζαμπατζήδες μια φορά το χρόνο να δουν δωρεάν παράσταση. Η Παγκόσμια Ημέρα Χορού, επίσης η χαρά του τζαμπατζή και η Παγκόσμια Ημέρα της Τέχνης του Βιτρώ. Εν ολίγοις εμπνεύσεις του ΟΗΕ μπας και βγει κάνα φράγκο για τους αναξιοπαθούντες καλλιτέχνες. Έχετε ακούσει ποτέ για καμιά Παγκόσμια Ημέρα Ποδοσφαίρου ή Παγκόσμια Ημέρα της Σοκολάτας ΙΟΝ Αμυγδάλου; Αυτά πουλάνε από μόνα τους αβέρτα, τι να τις κάνουν τέτοιες γιορτές; 

Οπωσδήποτε όμως η κορωνίδα αυτών των παγκοσμίων ημερών είναι η Παγκόσμια Ημέρα της Αποταμίευσης. Για την οποία μάλιστα όταν ήμουν μαθητής γράφαμε και έκθεση ιδεών, όπου έπρεπε να αναπτύξουμε με πρόλογο, κυρίως θέμα και επίλογο γιατί είναι καλό να είσαι καρμοίρης, τσιγκούναρος, τσιφούτης και ταληροφονιάς.

Στην ίδια κατηγορία ανήκουν οι διάφορες –κατά παραγγελία των διεθνών οργανισμών– γιορτές της γυναίκας, της μάνας, του πατέρα και πάει λέγοντας. Γιορτές και επέτειοι χαρά των εμπορικών συλλόγων και ορισμένων ειδικά κατηγοριών συμπαθών επαγγελματιών κυρίως ανθοπωλών, ζαχαροπλαστών και αργυροχρυσοχόων. Σ’αυτές τις γιορτές υπάγεται φυσικά και εκείνη του Αγίου Βαλεντίνου που στην Ελλάδα δεν είχε καν θρησκευτικό υπόβαθρο, αλλά προσθέτει μια ακόμα κατηγορία επαγγελματιών στους ευνοημένους της ημέρας: τους ξενοδόχους ξενοδοχείων ημιπαραμονής…

Εμένα όμως εύλογη μου δημιουργείται η απορία. Γιατί να μην υπάρχει και γιορτή του νονού και της νονάς; Όταν σου έφερναν κάθε Πάσχα σοκολατένιο αυγό και λαμπάδα όλο μπιχλιμπίδια που καμάρωνες στην Ανάσταση σα γύφτικο σκεπάρνι ήταν καλα; Γιατί να μην υπάρχει γιορτή του αδελφού; Όταν σ’έβαζαν για χάρη του που ήταν μπαλαδόρος στην ομάδα να παίζεις, ενώ είσαι εντελώς άμπαλος, γούσταρες ε;; Γιατί να μην υπάρχει γιορτή της ξαδέλφης; Όταν την έπεφτες στις κολλητές της ήταν ok; Γιατί να μην υπάρχει γιορτή του μπατζανάκη. Όταν σε ρυμουλκούσε με το συρματόσχοινο που είχες μείνει από δίσκο-πλατό κι επειδή είσαι φραγκοφονιάς και δεν πλήρωνες οδική βοήθεια, ήταν εντάξει ε; Αδικίες…»

                                                                                                     Νίκος Γ.Λεμονής

Advertisements

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Στατιστικά

  • 34,153 επισκέψεις

"Παραμένω αναρχικός για να μπορώ να δοξολογώ την Παράδοση. Χωρίς την Παράδοση δεν μπορείς να κάνεις ούτε βήμα. Δεν την αντιμετωπίζω, όμως σαν αγία των αγίων. Πολλά πράγματα της παράδοσής μας έχουν πεθάνει για πάντα. Άλλα πάλι επιζήσανε με διαφορετική μορφή. Οι νέοι μας για παράδειγμα, δεν καταλαβαίνουν ότι το τσίπουρο είναι καλύτερο απο το ουίσκι. Κατά τον ίδιο τρόπο, οι γέροι φαντάζονται ότι προπολεμικώς ζούσαμε καλύτερα. Εξετάζω την Παράδοση σημαίνει προσπαθώ να κατανοήσω το Σήμερα" - Ηλίας Πετρόπουλος.

Όλες οι επαναστάσεις καταλήγουν στην κατάκτηση της ανεγκέφαλης Κυρίας. Της Εξουσίας. Αυτή η κατάκτηση, ως γνωστόν, δημιουργεί Δίκαιον, μακράν των ονειρικών στόχων μιας επανάστασης. Οι άνθρωποι που προκύπτουν από μία επανάσταση, περιέχουν τα ίδια συστατικά με τους αποχωρήσαντες ή τους ηττηθέντες (...). Χρειάζεται ισχυρή παιδεία για ν' ανθέξει κανείς στην έννοια της Εξουσίας και της επιτυχίας. - Mάνος Χατζιδάκις

Μαΐου 2014
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Απρ.   Ιον. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

ΑΙ ΓΑΡΟΥΦΑΛΛΟ ΜΟΥ…

ΜΙΚΕΛΗΣ ΑΒΛΙΧΟΣ

Μπακουνικός και Κεφαλλονίτης

O ΔΡΑΚΟΣ…

ΑΙΜΙΛΙΑΝΟ…

Τhe Monty Pythons

Τhe Monty Pythons

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

Τζιμάκο, τρέλλανε τους «μεταμοντέρνους»…

Τζιμάκος και μετα-νεωτερικότητα

ΓΚΥ ΝΤΕΜΠΟΡ…

"...το θέαμα είναι το κεφάλαιο σε τέτοιο βαθμό συσσώρευσης που μεταβάλλεται σε εικόνα."

ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ: ΟΤΑΝ Ο ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΕΚ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.

Eλευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν…

Για το όνειρο των συνοικιών μας…!

Αρέσει σε %d bloggers: