//
you're reading...
ΙΣΤΟΡΙΑ, ΣΑΤΥΡΑ, ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ

«ΛΑΙΚΙΣΜΟΣ» ΚΑΙ (ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑ) «ΑΡΙΣΤΕΡΑ» … του Δημ.Ναπ.Γιαννάτου

Νισάφι πια με τις «αριστερές», ντούρες «ταξικές» φωνές, της …ευαισθησίας, της «δημοκρατικότητας» (και όχι της δημοκρατίας» ) και του πολιτισμένου «political correct» λόγου.

Ο ένας είναι «λαϊκιστής», ο άλλος «εθνικιστής», ο άλλος κλόουν (βλέπε Μπέπε Γκρίλο, κ.α), ο άλλος απολιτικός, ο άλλος δεν είναι «αριστερός» άρα δεν είναι «επαναστάτης», κλπ.

Τη τελευταία δεκαετία, διαβάζουμε και ακούμε συχνά, τις κοσμοπολίτικες, εξευρωπαϊσμένες και«εκσυγχρονιστικές» φωνές των κάθε είδους μεταμοντέρνων «αριστερών», οι οποίοι εμπνέονται από κάποιο αφηρημένο λαϊκό προλεταριάτο, στο οποίο βέβαια οι περισσότεροι δεν ανήκουν.

Πολλοί εστεμμένοι «επαναστάτες», αποφεύγουν μετά βδελυγμίας να μιλήσουν απλά ή την γλώσσα του λαού  (για τον οποίον  άλλωστε κόπτονται) στα πάνελ των μεγαλοεργολάβων, μήπως τους κατηγορήσουν για λαϊκισμό. Προτιμούν έτσι να μιλούν με ενοχές και ν’απολογούνται, καθώς κάποια λόγια δεν ταιριάζουν στην …. «κουλτούρα και τον πολιτισμό της Αριστεράς».

images4

Προτιμούν λοιπόν την «καθωσπρέπει δημοκρατικότητα», καθώς ο «λαϊκισμός» παραπέμπει, άλλωστε και στον Αυριανισμό ή τον αλήστου μνήμης Τόμπρα, στον Τράγκα, κλπ. Επίσης, στα εύκολα επιχειρήματα, θυμίζουν μόνο τους λαϊκιστικούς φασισμούς του μεσοπολέμου ή το λαϊκισμό της Λατινικής Αμερικής που τον ταυτίζουν με τον φασισμό και τη δημαγωγία. Βέβαια, ξεχνούν πως τον 17ο αιώνα, αναπτύχθηκε ένας ανώνυμος λαϊκισμός (Guy Hermet) που προετοίμασε το έδαφος για το κίνημα των Ισοπεδωτών της Αγγλικής Επανάστασης ή πως στο επαναστατικό ρεύμα των Ναρόντνικων, του ρώσικου λαϊκισμού του 19ου αιώνα, υπερίσχυε η ανανεωτική και «προοδευτική» τάση του σοσιαλιστικού ουμανισμού (για πολλούς πρόδρομος του κινήματος που οδήγησε στην Σοβιετική Επανάσταση). Επίσης, από τον αγροτικό λαϊκισμό του 19ου αιώνα στην Αμερική, προήλθε ένα προοδευτικό κίνημα, που στις αρχές του 20ου αιώνα, εισήγαγε θεσμούς άμεσης δημοκρατίας, εις βάρος αυτών της αντιπροσωπευτικής.

Ο Ernesto Laclau, ανέλυσε το φαινόμενο του λαϊκισμού, στο βιβλίο του «Πολιτική και ιδεολογία στην Μαρξιστική θεωρία», και αναφέρει, πως «…ο λαϊκισμός είναι ένα φαινόμενο παρέκκλισης, προϊόν του ασυγχρονισμού των διαδικασιών μετάβασης από μια παραδοσιακή κοινωνία σε μια βιομηχανική κοινωνία».

Ο Pierre Adre’ Taguieff, αναφέρεται στην διπλή φύση του λαϊκισμού: στην συνύπαρξη της διαμαρτυρίας με την χειραγώγηση και στην συνάρθρωση της αλληλεγγύης με εκείνη του αυταρχισμού.

Κοντά με την ανάλυση του Laclau, βρίσκουμε και τις προσεγγίσεις των Νίκου Μουζέλη, του Gino Germani και του Torcuato di Tella, που αναφέρονταν στην παρέκκλιση και τον ασυγχρονισμό  σε μια μετάβαση από περιορισμένες μορφές αντιπροσώπευσης στην διευρυμένη αντιπροσώπευση. Όριζαν, δηλαδή και το περιεχόμενο της παρέκκλισης και του ασυγχρονισμού, στην σφαίρα και του πολιτικού συστήματος.

Ο Guy Hermet, επιπλέον, αμφισβητεί την ταύτιση, που συχνά επιχειρείται, ανάμεσα στον δημαγωγό και τον λαϊκιστή. Οι διαφορές αναφέρονται α. στο τύπο της σχέσης που θέλει να διατηρεί ο καθένας με τον πολίτη-λαό. Στην περίπτωση του λαϊκιστή είναι άμεση και ισότιμη, ενώ στου δημαγωγού είναι σχέση απόστασης– αυτοπροβάλλεται ως ευεργέτης, προστάτης ή σωτήρας του λαού. β. στην διάγνωση για την φύση των προβλημάτων που πλήττουν τον λαό, γ. στην πολιτική προσφορά του και δ. στην θέση τους σε σχέση με την δημοκρατία.

Η αμφισημία λοιπόν του λαϊκισμού, είναι δεδομένη και κρίνεται πάντα από τις συνθήκες, το περιεχόμενο και τους στόχους κάθε εποχής και κινήματος. Εξάλλου, από την στιγμή που τα πολιτικά καθεστώτα και συστήματα, έπαυσαν να αναφέρονται στο Θεό και επικαλούνται το λαό, εν δυνάμει θα λέγαμε πως ο «λαϊκισμός» είναι κοινή συνισταμένη όλων των μορφών πολιτικής εξουσίας.

Η παρέκκλιση και ο ασυγχρονισμός του λαϊκισμού, δηλαδή μια έστω λανθάνουσα αντίσταση ενσωμάτωσης στην κοινωνία του κέρδους και του αυταρχισμού (βλέπε καπιταλιστική κοινωνία, δηλαδή), φαντάζει πιο αποκρουστική στους «αριστερούς» μας, από την ίδια την ύπαρξή της. Το στυλ, το design, η λεπτότητα, η «δημοκρατικότητα» του διαλόγου στο …πάνελ,  θολώνει την ουσία.

Ας δούμε, τι έλεγε για το θέμα, ο Χρήστος Νάσιος (τον γνώρισα μόνο μέσα απ΄τα γραφτά του, αλλά δυστυχώς και πολύ κρίμα, δεν είναι πια κοντά μας και δίπλα στον αγώνα των καταπιεσμένων), στο περιοδικό Convoy (τεύχος 12 – 1989): «(για τον λαϊκισμό)…μια ρηξιακή διάθεση συχνά δίχως αντίκρισμα, μια εχθρότητα προς το κατεστημένο. Κυριαρχία της αντιπαλότητας και του ανταγωνισμού, αλλά και της καθυστέρησης και της άμυνας αντί της απελευθερωτικής επίθεσης. Από την άλλη (για την «δημοκρατικότητα») η αποθέωση της διαδικαστικότητας και η λατρεία της σύνθεσης με κάθε μέσο και κόστος, απουσία κάθε μορφής  αντιπαλότητας. Κυριαρχία της ίδιας της λογικής του συστήματος των κομμάτων…. ο δημοκρατικός λόγος αναφέρεται σε διαδικασίες ισορροπίας – όχι συμφερόντων – αλλά διατήρησης της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων» αλλά και του «συμφωνημένου» αστικού πλαισίου επικοινωνίας, θα πρόσθετα κι εγώ.

Σε στιγμές κρίσης (όπως και αυτή που περνάμε), μεγάλα στρώματα των αγροτικών στρωμάτων και της εργατικής τάξης που προλεταριοποιούνται, εκφράζουν την  αντιπαλότητα με το καθεστώς, με άμεσο, εχθρικό και ασχημάτιστο τρόπο. Ο «λαϊκισμός» αυτός, ως έκφραση, κατευθύνεται σε αντιδραστικούς ή κοινωνικά απελευθερωτικούς, δρόμους, ανάλογα με την κοινωνική συνειδητοποίηση των ανθρώπων, αλλά και με τον πειστικό και κοντινό λόγο που μπορεί να τους εμπνεύσουν οι άνθρωποι που θεωρούνται «αριστεροί» ή τέλος πάντων όσοι ευαγγελίζονται μια δικαιότερη και «προοδευτικότερη» κοινωνία. Όμως, καταρχήν, η αντίδραση αυτή είναι ένα θετικό γεγονός και αναμφισβήτητα αποτελεί μια ανεπεξέργαστη και αδιαμόρφωτη ταξική πάλη.

Από την άλλη, στην Ελληνική κοινωνία, τα διευρυμένα μεσοστρώματα και οι κάθε λογής αριστεροί «επαναστάτες», αναφέρονταν σε μια αριστερή οικογενειακή παράδοση και καταγωγή, αλλά η κοινωνική και επαγγελματική τους θέση (τεχνοκράτες, καλλιτέχνες, σύμβουλοι επιχειρήσεων, διανοούμενοι, μάνατζερς, διδάσκοντες, «αυτοδημιούργητοι επιχειρηματίες», κ.α)  τους έφερνε πιο κοντά στον στρογγυλεμένο «δημοκρατικό» λόγο, της πολιτικής ορθότητας, του ευγενικού διαλόγου. Άνηκαν ήδη, στο εποικοδόμημα του κυρίαρχου αστικού κατεστημένου, έστω αν μεράκλωναν σε ρεμπετάδικα, απομονωνόντουσαν στην Κυκλάδες, ή εξυμνούσαν τον λαϊκό πολιτισμό και τον απλό άνθρωπο, ο οποίος μεταμορφωνόταν σε «φασίστα», «ρατσιστή», «απολιτικό», «θεοσεβούμενο» μικροαστό, μόλις τον συναντούσαν στις «πλατείες» να μουτζώνει, να φωνάζει ΟΥΣΤ, ή να διαλύει τις παρελάσεις θέλοντας να αποκαταστήσει ένα νέο νόημα σ’αυτές, χωρίς να σημαίνει ότι είναι εθνικιστής.

Η συγκεκριμένη μεταμοντέρνα και φιλελεύθερη ελληνική Αριστερά, από την συμπόρευση με το λαό και τον «λαϊκισμό» του, προτιμά ένα πιθανά πένθιμο σόλο, κλίνοντας σε όλες τις κλίσεις τη λέξη αριστερά (αρκεί να πάει κάποιος σε κάποια συγκέντρωση των πόλων αυτών και θα καταλάβει), επαναλαμβάνοντας τα ίδια κλισέ και τρόπους πάλης, αδυνατώντας να διδαχτεί από τον έστω «πρωτόγονο» και πρωτότυπο ριζοσπαστισμό του λαού.

Ας θυμηθούμε ξανά τον Χρήστο Νάσιο (περιοδικό Concoy – τεύχος 12 – 1989), που έγραφε:

« Ιστορικά, αν κάτι έλειψε από την ελληνική Αριστερά  αυτό δεν ήταν η «δημοκρατικότητα» ….αλλά κάποιος «λαϊκισμός», μια κάποια ταξικότητα» ή πιο κάτω «Βέβαια, ανάμεσα σε λαϊκισμό και  δημοκρατικότητα υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά: ο πρώτος αποτελεί ένα πρωτογενές, καθυστερημένο και εν πολλοίς παραφθαρμένο υποκατάστατο της ταξικότητας, η  δεύτερη αποτελεί καθαρή αστική στρατηγική».

Και μάλιστα πολύ γλαφυρά, έλεγε για την λανθάνουσα ταξικότητα του λαικισμού : «…αυτό που θέλουμε να πούμε είναι πως δεν χρειάζεται “μαζί με τα νερά, να πετάξουμε και το μωρό”».

Ας χαλαρώσουν οι θιασώτες του εξευρωπαϊσμού και της Ευρώπης, των δικαιωμάτων και ας διδαχτούν απόuntitled6 τον «αυθορμητισμό» των απλών ανθρώπων. Ο καπιταλισμός, είναι πια μια  καθολική απειλή και δεν αφορά απλά και μόνο την εργατική τάξη (με ποια μορφή, άλλωστε?). Αποτελεί έναν φασισμό νέου τύπου, όπου το  κεφάλαιο, επιτίθεται συνολικά ενάντια στην  κοινωνία. Οποιαδήποτε μορφή αντίστασης, ξεπερνά το φαντασιακό και το συμβολικό επίπεδο του  καπιταλισμού, μπορεί να δημιουργείται και να εκφέρεται και έξω από την «εργατική αποκλειστικότητα» και …εργολαβία. Στο κάτω κάτω, ας προσελκύσει, η συγκεκριμένη Αριστερά με τον λόγο της και την πειστικότητά της, τον …προκαπιταλιστικό – άρα αντικαπιταλιστικό – τρόπο αντίδρασης του λαού, προκειμένου να μην εκφράζεται με βαθιά αντιδραστικά φασιστικά φαινόμενα τύπου Χρυσής Αυγής. Ο λαϊκισμός (και δεν μιλάμε για τον δημοσιογραφικό ή διανοουμενίστικο λαϊκιστικό λόγο) είναι μια  παραφρασμένη πλευρά του αντικαπιταλιστικού αγώνα, πολύ πιο κοντά στην ταξικότητα και την  ταξική ανάλυση, από τον «συμφωνημένο» στα αστικά πλαίσια του θεάματος, «δημοκρατικό λόγο».

Ανώφελη και βλαβερή κάθε ερμηνεία, από την υπερμοντέρνα «δημοκρατικότητα», σε κάθε μορφή αντίστασης που δεν είναι «διαλεκτική» και ενταγμένη σε «κλασσικά» ξύλινα σχήματα και χαρακτηρίζεται ως «οπισθοδρομική», «ύποπτη», «καθυστερημένη», «λαϊκιστική», «μικροαστική» και άλλα φανταχτερά

Δεν λέω, πως ο λαός πάντα ξέρει το σωστό, λέω πως ο λαός ΜΠΟΡΕΙ. Αυτή η συγκεκριμένη ελληνική Αριστερά, όμως?

Χαλαρώστε, λοιπόν, «σύντροφοι» και μουντζώστε ελεύθερα, βρίστε, πείτε ΟΥΣΤ, ξεχάστε λίγο  τις 18 εργατικές πορείες από την αρχή της κρίσης (μας έχετε πρήξει τ’αρχίδια με αυτό) και θυμηθείτε τις «λαϊκιστικές» και «απολιτικές»  παρελάσεις (περισσότερη ζημιά έκαναν στην κυβέρνηση) ρίξτε και κάνα «αντιδραστικό» ταξικό γιαούρτι, στήστε και καμιά κρεμάλα (δεν θα σχίσετε κανένα καλσόν, μη φοβάστε!), χαρείτε λίγο με τον Μπέπε Γκρίλο (εντάξει όχι πολύ, γιατί θα μολυνθεί η «επαναστατική» σας καθαρότητα) και ….

Σταματώ, τι λαϊκισμός, πια!!

Advertisements

Συζήτηση

3 thoughts on “«ΛΑΙΚΙΣΜΟΣ» ΚΑΙ (ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑ) «ΑΡΙΣΤΕΡΑ» … του Δημ.Ναπ.Γιαννάτου

  1. σήμερα λαϊκισμό ονομάζουν ακόμα και την αναφορά στις ανθρώπινες ζωές… ωστόσο, ενώ συμφωνώ σ’ αυτά που λες, αντιστέκομαι σε ότι αφορά τα δικαιώματα. δεν είναι αφ’ υψηλού πολιτική ορθότητα απλώς να υποστηρίζουμε δικαιώματα που μπορεί να είναι και κατοχυρωμένα στον καπιταλιστικό μας κόσμο. είναι ευθύνη νομίζω αυτού που ονομάζουμε «αριστερά» να αναδιαμορφώνει τον αυθόρμητο λαϊκισμό σε ουσιαστική ανατρεπτική προοπτική και δύναμη διορθώνοντας παράλληλα σημεία που έρχονται σε αντίθεση με σημαντικά ανθρώπινα δικαιώματα – της αυτοδιάθεσης, αυτοπροσδιορισμού κ.α.
    να πω ένα παράδειγμα λίγο αφελές: συχνά πυκνά γίνονται αστεϊσμοί και ειρωνίες σχετικά με την κατάσταση που χρησιμοποιούν σεξουαλικά υπονοούμενα. η πρόθεση μπορεί να είναι αρχικά στην κατεύθυνση μιας ρηξιακής διάθεσης ενάντια στο κατεστημένο που λέει ο χρήστος (μου θύμισες πολλές κουβέντες επ’ αυτού μαζί του) αλλά αν δεν «διορθωθεί» στην πορεία μπορεί να γίνει αντιδραστική σε ένα άλλο επίπεδο.

    Posted by paperback writer | 10/12/2013, 17:12
    • «είναι ευθύνη νομίζω αυτού που ονομάζουμε “αριστερά” να αναδιαμορφώνει τον αυθόρμητο λαϊκισμό σε ουσιαστική ανατρεπτική προοπτική και δύναμη διορθώνοντας παράλληλα σημεία που έρχονται σε αντίθεση με σημαντικά ανθρώπινα δικαιώματα – της αυτοδιάθεσης, αυτοπροσδιορισμού κ.α.» .Νομίζω αυτό τα λέει, όλα. Καταλαβαίνεις, νομίζω πως εννοώ το άρθρο. Είναι αυτονόητο πως συμφωνώ με τα ανθρώπινα δικαιώματα, η μόνη μου ένσταση είναι όταν αυτό γίνεται αυτοσκοπός και η μοναδική παράμετρος της πάλης.

      Posted by Conte Popolaros | 10/12/2013, 20:41
      • Πάντως το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού υποκειμένου που είχα στο μυαλό μου… μαζώχτηκε κάπου σ’ενα χώρο προχθές. Στο Ακροπόλ δεν ήταν; Όλος ο καλός ο κόσμος.

        Posted by Conte Popolaros | 10/12/2013, 20:44

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Στατιστικά

  • 34,208 επισκέψεις

"Παραμένω αναρχικός για να μπορώ να δοξολογώ την Παράδοση. Χωρίς την Παράδοση δεν μπορείς να κάνεις ούτε βήμα. Δεν την αντιμετωπίζω, όμως σαν αγία των αγίων. Πολλά πράγματα της παράδοσής μας έχουν πεθάνει για πάντα. Άλλα πάλι επιζήσανε με διαφορετική μορφή. Οι νέοι μας για παράδειγμα, δεν καταλαβαίνουν ότι το τσίπουρο είναι καλύτερο απο το ουίσκι. Κατά τον ίδιο τρόπο, οι γέροι φαντάζονται ότι προπολεμικώς ζούσαμε καλύτερα. Εξετάζω την Παράδοση σημαίνει προσπαθώ να κατανοήσω το Σήμερα" - Ηλίας Πετρόπουλος.

Όλες οι επαναστάσεις καταλήγουν στην κατάκτηση της ανεγκέφαλης Κυρίας. Της Εξουσίας. Αυτή η κατάκτηση, ως γνωστόν, δημιουργεί Δίκαιον, μακράν των ονειρικών στόχων μιας επανάστασης. Οι άνθρωποι που προκύπτουν από μία επανάσταση, περιέχουν τα ίδια συστατικά με τους αποχωρήσαντες ή τους ηττηθέντες (...). Χρειάζεται ισχυρή παιδεία για ν' ανθέξει κανείς στην έννοια της Εξουσίας και της επιτυχίας. - Mάνος Χατζιδάκις

Δεκέμβριος 2013
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Νοέ.   Ιαν. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

ΑΙ ΓΑΡΟΥΦΑΛΛΟ ΜΟΥ…

ΜΙΚΕΛΗΣ ΑΒΛΙΧΟΣ

Μπακουνικός και Κεφαλλονίτης

O ΔΡΑΚΟΣ…

ΑΙΜΙΛΙΑΝΟ…

Τhe Monty Pythons

Τhe Monty Pythons

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

Τζιμάκο, τρέλλανε τους «μεταμοντέρνους»…

Τζιμάκος και μετα-νεωτερικότητα

ΓΚΥ ΝΤΕΜΠΟΡ…

"...το θέαμα είναι το κεφάλαιο σε τέτοιο βαθμό συσσώρευσης που μεταβάλλεται σε εικόνα."

ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ: ΟΤΑΝ Ο ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΕΚ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.

Eλευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν…

Για το όνειρο των συνοικιών μας…!

Αρέσει σε %d bloggers: