//
you're reading...
ΜΝΗΜΗ, ΟΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΚΡΟΑΜΑΤΑ, ΠΡΟΣΩΠΑ, ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ

Το Πολυτεχνείο και η … «φωνή»!

Μέρες Πολυτεχνείου. Μέρες επετείου. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, να συμμετέχει σε σχολικές «γιορτές» για την επέτειο του Πολυτεχνείου, αυτό που ξεχωρίζω είναι η αμηχανία μου να… συμμετέχω. Μόνο τα τραγούδια του Λοίζου και του Μίκη, έκαναν ανεκτή την σχολική γιορτή, στ’αυτιά μου και στα μάτια του νου μου. Ένα συναίσθημα παράξενο, οι μέρες εκείνες. Το Πολυτεχνείο, δεν μας ανήκε, δεν ήταν ιδιοκτησία μας. Η ιδιοκτησία του, είναι … κλοπή.

Πολύ φασαρία, κομματικός ναρκισσισμός και …εφηβική έπαρση. Κοιτούσα ότι συνέβαινε, από μια απόσταση, νιώθοντας – ίσως και αυστηρά – την ύβρη που αναδυόταν από εκείνες τις γιορτές. Οι ΠΑΣΟΚΟΙ με ντουντούκες, αυριανοί «πρασινοφρουροί» και κομματικοί προπαγανδιστές, να εξαργυρώνουν, όπως και οι μεγάλοι, την λαϊκή ρίζα και αγωνιστικότητα, των προηγούμενων χρόνων. Οι ΚΝΙΤΕΣ, με το προσφιλές καπέλωμα της εξέγερσης και της επετείου, ξέπλεναν, κάθε χρόνο, εκείνο το ιστορικό πια, δημοσίευμα της ηγεσίας τους, για τους «300 προβοκάτορες του Ρουφογάλη». Oι ΟΝΝΕΔΙΤΕΣ, η ΜΑΚΙ για την ακρίβεια, σχεδόν πάντα έξω από τα σχολεία της περιοχής, να αμφισβητούν τον αγώνα και τους νεκρούς, πριν καταλήξουν οι γιορτές μας, συχνά, σε σκαμπίλια και κλωτσιές με τους κομματικούς Ρείντζερς και τους Κενταύρους.

Σα να έψαχνα τις απόλυτες έννοιες και αλήθειες. Να ξορκίσω το αυριανό βόλεμα και τον κομφορμισμό, που έβλεπα να βγαίνει στην επιφάνεια, μέσα από υπερβολές. Θα υπερασπίζονταν οι φίλοι μου, αύριο, την κληρονομιά εκείνης της κοντινής μας γενιάς;

«Είμαστε άοπλοι, είμαστε άοπλοι».

Η δική μου τελετουργία, ξεκινούσε, μετά, στο σπίτι. Μακριά, απ’ολα, τα προηγούμενα. Η φωνή του Δημήτρη του Παπαχρήστου, υπέροχο στοιχειό, στις προσμονές της προσωπικής και κοινωνικής ανατροπής. Δυνατή και καθάρια, με λυγμό για τον τόπο μας και την εξέγερση των καταπιεσμένων και της νεολαίας. Σε χρόνο, ανύποπτο,  είχα μαγνητοφωνήσει σε κασέτα, ένα ραδιοφωνικό αφιέρωμα στο Πολυτεχνείο, με πρωταγωνιστή αυτή την φωνή, τη φωνή της απόγνωσης και ταυτόχρονα της ελπίδας. Όταν τέλειωναν οι παράτες, γυρνούσα σπίτι, κλεινόμουν στο δωμάτιο και όλο το «Πολυτεχνείο», ξεδιπλωνόταν σε μια μαγνητοταινία. Το μονοφωνικό Philips, απελευθέρωνε στιγμές μοναδικές. Συγκίνηση, κλάμα, ελπίδα. Χαροποιό πένθος. Κάθαρση. Αποτίμηση και φόρος τιμής. Για το Πολυτεχνείο, που δεν ήτανε γιορτή…  Για το τώρα, που πάλι «άοπλοι» είμαστε…

Δημήτρης. Ναπ. Γ

Advertisements

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Στατιστικά

  • 37,363 επισκέψεις

"Παραμένω αναρχικός για να μπορώ να δοξολογώ την Παράδοση. Χωρίς την Παράδοση δεν μπορείς να κάνεις ούτε βήμα. Δεν την αντιμετωπίζω, όμως σαν αγία των αγίων. Πολλά πράγματα της παράδοσής μας έχουν πεθάνει για πάντα. Άλλα πάλι επιζήσανε με διαφορετική μορφή. Οι νέοι μας για παράδειγμα, δεν καταλαβαίνουν ότι το τσίπουρο είναι καλύτερο απο το ουίσκι. Κατά τον ίδιο τρόπο, οι γέροι φαντάζονται ότι προπολεμικώς ζούσαμε καλύτερα. Εξετάζω την Παράδοση σημαίνει προσπαθώ να κατανοήσω το Σήμερα" - Ηλίας Πετρόπουλος.

Όλες οι επαναστάσεις καταλήγουν στην κατάκτηση της ανεγκέφαλης Κυρίας. Της Εξουσίας. Αυτή η κατάκτηση, ως γνωστόν, δημιουργεί Δίκαιον, μακράν των ονειρικών στόχων μιας επανάστασης. Οι άνθρωποι που προκύπτουν από μία επανάσταση, περιέχουν τα ίδια συστατικά με τους αποχωρήσαντες ή τους ηττηθέντες (...). Χρειάζεται ισχυρή παιδεία για ν' ανθέξει κανείς στην έννοια της Εξουσίας και της επιτυχίας. - Mάνος Χατζιδάκις

Νοέμβριος 2013
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Οκτ.   Δεκ. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  
Πατήστε την εικόνα για περισσότερα...

ΑΙ ΓΑΡΟΥΦΑΛΛΟ ΜΟΥ…

ΜΙΚΕΛΗΣ ΑΒΛΙΧΟΣ

Μπακουνικός και Κεφαλλονίτης

O ΔΡΑΚΟΣ…

ΑΙΜΙΛΙΑΝΟ…

Τhe Monty Pythons

Τhe Monty Pythons

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

Τζιμάκο, τρέλλανε τους «μεταμοντέρνους»…

Τζιμάκος και μετα-νεωτερικότητα

ΓΚΥ ΝΤΕΜΠΟΡ…

"...το θέαμα είναι το κεφάλαιο σε τέτοιο βαθμό συσσώρευσης που μεταβάλλεται σε εικόνα."

ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ: ΟΤΑΝ Ο ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΕΚ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.

Eλευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν…

Για το όνειρο των συνοικιών μας…!

Αρέσει σε %d bloggers: