//
you're reading...
ΜΝΗΜΗ, ΠΡΟΣΩΠΑ

Στον Λοίζο των δρόμων…

1979… πέντε χρόνια μετά από την κυκλοφορία του δίσκου : «Τα τραγούδια του δρόμου», κρατούσα το  βινύλιο στα χέρια μου, γεμάτο από την μοναδικότητα του Λοίζου. Συμβολικός δίσκος αυτός. Ακόμα και το εξώφυλλό του, παράξενο μου φαινόταν.

imagesCAEJDO5EΑποτύπωνε μια μελλοντική μελαγχολία στο τεχνικά φθαρμένο φόντο του δρόμου. Σαν να γνώριζε την διαδρομή, που θα οδηγούσε σε μέρη δύσβατα. Όπως το αχνό φώς της απουσίας του συνθέτη, που θα ερχόταν κάνα δύο χρόνια μετά. Που οδηγούσε άραγε ο δρόμος; Ωδή σε πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες, με συντροφικότητα και χιούμορ, με ήττες και ξεπουλήματα. Γελούσε ο ήλιος κι αμολιόταν στα στενά… στη Βάθη, στην οδό Λιοσίων, στο Μεταξουργείο, στην άδεια Σόλωνος, Κυριακές μεσημέρι και στις αργίες των εθνικών επετείων.

Γελούσε, ο ήλιος, πριν ευτελιστεί η επίκλησή του, από την κίβδηλη «αλλαγή». Γελούσε ο ήλιος της γειτονιάς και υψωνόταν πάνω από τον μουντό ορίζοντα της μεταπολίτευσης, που ζητούσε λίγο χρώμα και δροσιά. Ο Λοίζος, το συναίσθημα και η ευαισθησία της Αριστεράς, όπως θέλαμε να την θωρούμε, δεμένη με τον τόπο και τους ανθρώπου του. Συχνά, τον μνημονεύαμε στις παρέες, λέγοντας με θλίψη, πως «έφυγε νωρίς για να μην δει την ξεφτίλα». Ήμασταν σίγουροι, πως ο Λοίζος, αν ζούσε δεν θα ενέδιδε στην ευκολία και στην εξουσία, θα παρέμενε ατόφιος. Κρατώντας σφιχτά το δάκρυ ενός λαού, που ο δρόμος του, ξεκινούσε από την προσφυγιά, γνώριζε εξορίες και διωγμούς, για να τραγουδάει δυνατά την ελπίδα με τον λυγμό του Καζαντζίδη και την Δραπετσώνα του Μίκη. Κι όλα αυτά ανακατεμένα, με λαϊκούς έρωτες και πειράγματα, με τα μπινελάκια του Λευτέρη Παπαδόπουλου και τους ποδοσφαιρικούς ήρωες της Κυριακής. Και ιδεολόγοι και λαϊκοί, και ποίηση και βαριά τραγούδια της ταβέρνας, με τον ήχο που ερχόταν από τις μπαλάντες του Ντύλαν και της Μπαέζ, ταυτόχρονα με τους κοινωνικούς αγώνες για ν’αλλάξουμε ζωή και …δρόμους.
 

Δημήτρης. Ναπ. Γ

Advertisements

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Στατιστικά

  • 34,153 επισκέψεις

"Παραμένω αναρχικός για να μπορώ να δοξολογώ την Παράδοση. Χωρίς την Παράδοση δεν μπορείς να κάνεις ούτε βήμα. Δεν την αντιμετωπίζω, όμως σαν αγία των αγίων. Πολλά πράγματα της παράδοσής μας έχουν πεθάνει για πάντα. Άλλα πάλι επιζήσανε με διαφορετική μορφή. Οι νέοι μας για παράδειγμα, δεν καταλαβαίνουν ότι το τσίπουρο είναι καλύτερο απο το ουίσκι. Κατά τον ίδιο τρόπο, οι γέροι φαντάζονται ότι προπολεμικώς ζούσαμε καλύτερα. Εξετάζω την Παράδοση σημαίνει προσπαθώ να κατανοήσω το Σήμερα" - Ηλίας Πετρόπουλος.

Όλες οι επαναστάσεις καταλήγουν στην κατάκτηση της ανεγκέφαλης Κυρίας. Της Εξουσίας. Αυτή η κατάκτηση, ως γνωστόν, δημιουργεί Δίκαιον, μακράν των ονειρικών στόχων μιας επανάστασης. Οι άνθρωποι που προκύπτουν από μία επανάσταση, περιέχουν τα ίδια συστατικά με τους αποχωρήσαντες ή τους ηττηθέντες (...). Χρειάζεται ισχυρή παιδεία για ν' ανθέξει κανείς στην έννοια της Εξουσίας και της επιτυχίας. - Mάνος Χατζιδάκις

Σεπτεμβρίου 2013
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Νοέ.   Οκτ. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30  

ΑΙ ΓΑΡΟΥΦΑΛΛΟ ΜΟΥ…

ΜΙΚΕΛΗΣ ΑΒΛΙΧΟΣ

Μπακουνικός και Κεφαλλονίτης

O ΔΡΑΚΟΣ…

ΑΙΜΙΛΙΑΝΟ…

Τhe Monty Pythons

Τhe Monty Pythons

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

Τζιμάκο, τρέλλανε τους «μεταμοντέρνους»…

Τζιμάκος και μετα-νεωτερικότητα

ΓΚΥ ΝΤΕΜΠΟΡ…

"...το θέαμα είναι το κεφάλαιο σε τέτοιο βαθμό συσσώρευσης που μεταβάλλεται σε εικόνα."

ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ: ΟΤΑΝ Ο ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΕΚ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.

Eλευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν…

Για το όνειρο των συνοικιών μας…!

Αρέσει σε %d bloggers: