//
home

Latest Post

Ο ΚΑΛΟΣ ΜΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ…Θανάσης Βέγγος!

Ο ΚΑΛΟΣ ΜΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ…Θανάσης Βέγγος!

του Νίκου Παστελάκου

Σε μια από τις πολύ σπάνιες συνεντεύξεις του, στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ», ο Θανάσης Βέγγος διηγήθηκε το εξής περιστατικό: «Κάποιο βράδυ με πλησιάζει έξω από το σινεμά ένας γέρος. “Καλέ μου άνθρωπε”, μου λέει, “είμαι συνταξιούχος και βλέπω με τη γυναίκα μου τις ταινίες σου. Σ’ ευχαριστώ. Μόλις βγαίνω από το σινεμά έχω ξαλαφρώσει για τρεις μέρες». Αυτό το “καλέ μου άνθρωπε” έγινε το σήμα κατατεθέν του Θανάση Βέγγου.

Σαν ένας απλός θεατής ένιωθα ότι τον κάθε ρόλο τον διαμόρφωνε έξω από σενάρια ή σκηνοθετικές οδηγίες με ένα αλάθητο ένστικτο που είχε κι έτσι έκανε τον ήρωα που ενσάρκωνε, συνήθως τον φιλότιμο άνθρωπο που όλοι κυνηγούν, προσωπική του υπόθεση. Δεν υποδυόταν κάποιο χαρακτήρα. Ήταν ο ίδιος ο χαρακτήρας.
Όταν έγινε ο ίδιος παραγωγός των ταινιών του, δεν υπολόγιζε τα χρήματα. Είχε μια τελειομανία και ήταν ικανός να επαναλάβει την κάθε σκηνή πολλές φορές, μέχρι να έλθει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Και όλα αυτά κόστιζαν, με αποτέλεσμα τελικά ο ίδιος, παρότι οι ταινίες του έκαναν ρεκόρ εισιτηρίων, όχι μόνο να μην εισπράττει τίποτε αλλά να οφείλει κιόλας.

Την τελειομανία του αυτή την διαπίστωσα κι εγώ ο ίδιος δυο φορές που έτυχε να βρίσκομαι σε γύρισμα σκηνών ταινιών του. Η πρώτη φορά ήταν το 1968, όταν καθισμένος σε ένα παγκάκι στην πλατεία Αγίου Παύλου, έβλεπα ξανά και ξανά μια σκηνή από ένα γύρισμα της ταινίας της Φίνος Φιλμ «Ποιος Θανάσης». Σύμφωνα με το σενάριο, ο Βέγγος τρέχοντας στο πεζοδρόμιο της οδού Κρήτης, μπροστά από την πολυκατοικία με τον αριθμό 24, έπρεπε να συγκρουστεί με ένα σερβιτόρο που έβγαινε από το ουζερί «Η Φιλόξενη Εύβοια» και να του ρίξει τον δίσκο που εκείνος κρατούσε.

Ούτε θυμάμαι πόσες φορές γυρίστηκε αυτή η τόσο απλή σκηνή μέχρι να ικανοποιηθεί ο μεγάλος αυτός καλλιτέχνης. Η δεύτερη φορά ήταν το 1981, όταν ο Βέγγος σκαρφαλωμένος σε ένα στύλο φωτισμού στη γωνία των οδών Χίου και Αγίου Παύλου από τη μεριά της πλατείας, επί δίωρο(!) τουλάχιστον κρατιόταν μόνο από τα διακοσμητικά μεταλλικά κάγκελα που υπήρχαν στην κορυφή του στύλου. Και όλα αυτά για να γυρίσει μια δίλεπτη, το πολύ, σκηνή της ταινίας «Το μεγάλο κανόνι» όπου με μια σφεντόνα υποτίθεται ότι χτυπάει τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής.

Εκεί όμως που με συγκίνησε με το μεγαλείο της ψυχής του αλλά και την επαγγελματική ευσυνειδησία του, ήταν τον Γενάρη του 1979, στο θέατρο ΒΡΕΤΑΝΙΑ στην οδό Πανεπιστημίου, όπου έπαιζε στο θεατρικό έργο με τίτλο «Τι έκανες στον Τρωικό πόλεμο Θανάση», διασκευή της αντιπολεμικής σάτιρας «Τρωικός Πόλεμος» των Αλέκου Σακελλάριου-Χρήστου Γιαννακόπουλου. Ήταν μια πολύ κρύα νύχτα, εργάσιμη ημέρα και στο θέατρο πήγα με τον Σπύρο, φίλο και συμμαθητή μου. Πριν αρχίσει η παράσταση όταν βρισκόμασταν στο φουαγιέ του θεάτρου, μπήκε φουριόζος ο Θανάσης Βέγγος, μας καλησπέρισε και είπε στον μπουφετζή «κάνει πολύ κρύο απόψε, κέρασε από μένα τα παιδιά ένα τσαγάκι» και έφυγε προς τα παρασκήνια να ετοιμαστεί. Όταν χτύπησε και το τρίτο κουδούνι, στην πλατεία του θεάτρου ήταν, μαζί με εμάς τους δύο, συνολικά έξι (6) θεατές!

Σκέφτηκα ότι μπορεί να μην πραγματοποιηθεί η παράσταση. Κι όμως, ο Θανάσης Βέγγος, αλλά και οι συνεργάτες του, έπαιξαν εκείνο το βράδυ λες και είχαν μπροστά τους εκατοντάδες θεατές, αποδίδοντας το μέγιστο των δυνατοτήτων τους. Και μόνο γι’ αυτή τη βραδιά, που δεν θα ξεχάσω ποτέ, σε ευχαριστώ από καρδιάς Θανάση Βέγγο, καλέ μας άνθρωπε…..

Advertisements

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ…

ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΜΗ ΟΡΘΟΝ ΔΕΙΓΜΑ…

ΣΑΡΑΝΤΑ ΜΗΛΑ ΚΟΚΚΙΝΑ…

Τώρα κ΄εγώ υποψιάζομαι
όλο το πλήθος των αυλοκολάκων
όλους τους ταπεινούς γραμματικούς
τους βραβευμένους με χρυσά παράσημα
λεγεωνάριους και στρατηλάτες
υποψιάζομαι τις αυλητρίδες
τη γιορτή όλους τους λόγους και προπόσεις
αυτούς που παριστάνουνε τους εθνικούς
τον πορφυρούν χιτώνα του πρίγκηπος
τους συμβουλάτορες και τους αιρετικούς
υποψιάζομαι συνωμοσία
νύχτα θα ρεύσει πολύ αίμα
νύχτα θα εγκαταστήσουν την βασιλεία
τους νέοι πρίγκηπες με νέους στεφάνους
οι πονηροί ρωμαίοι υπάλληλοι του αυτοκράτορος
ετοιμάζουνε κρυφά να παραδόσουν
να παραδόσουν τα κλειδιά
και την υπόκλισή τους.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ : "Κατά Σαδδουκαίων" 1953

ΚΑΜΙΛΟ ΤΟΡΕΣ…

Άλλη πάστα ανθρώπου αυτός...

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ

O τόπος, ο δρόμος, ο άνθρωπος...

ο τόπος, ο δρόμος, ο άνθρωπος...

Ο ΟΣΙΟς ΟΝΟΥΦΡΙΟΣ